Jolly Roger

Το σύστημα

2012-01-21T19:02:00.001+02:00

Αν ήμουν γλωσσολόγος, θα ανακύρησσα το "συστημικό λάθος" σε έκφραση της χρονιάς. Δεν υπάρχει ούτε μιά ανάλυση στην Ελλάδα - οποιουδήποτε βαθμού σοβαρότητας - που να μην περιέχει τουλάχιστον μία φορά την έκφραση "συστημικό λάθος".
Όλοι οι "προοδευτικοί" αναλυτές έχουν αποδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου, ποιός θα αποκαλύψει τα περισσότερα συστημικά λάθη. Συστημικά λάθη στον καπιταλισμό, στο ευρώ, στην Ευρώπη, στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, στην Γερμανία (ιδίως) και σε ότι άλλο κινείται κάτω από τον ήλιο.

Η πρώτη διάσταση αυτής της μανίας είναι "αφού η κατάσταση οφείλεται σε συστημικά λάθη, δώστε σε μας τους έλληνες λεφτά και φέρτε μας πίσω στην χρυσή εποχή πριν το 2008". Και μετά στεναχωριόμαστε που δεν μας κάνουν το χατήρι.
Η δεύτερη διάσταση είναι το σύνδρομο της κατσίκας. Οι έλληνες έχασαν την κατσίκα τους. Αντί να προσπαθήσουν να βρουν άλλη κατσίκα, θέλουν να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Όλων των γειτόνων.

Τόση συλλογική μοχθηρία, τόση μικροψυχία δεν έχω ξαναδεί. Κάθε φορά που απειλείται το ευρώ, κάθε φορά που κλυδωνίζεται η γαλλική οικονομία, κάθε φορά που χάνει η Μέρκελ (ας είναι και στις δημοτικές εκλογές της Κάτω Τραχανοπλαγιάς) οι έλληνες στήνουν πάρτυ.
Ειλικρινά, προσεύχομαι στον Ποσειδώνα να σταθεροποιηθεί και να ευημερήσει το ευρώ, μόνο και μόνο γιά να το βουλώσουν επί τέλους οι ελληναράδες εθνικιστές και οι αριστεροί οικονομολόγοι.

Δεν υπάρχουν συστημικά λάθη; Φυσικά και υπάρχουν. Πάντοτε υπήρχαν, σε όλες τις εποχές σε όλες τις κοινωνίες. Στο υπόλοιπο αυτού του ποστ περιγράφω τα συστημικά λάθη που θεωρώ σαν τα πιό σημαντικά. Αλλά η ύπαρξη συστημικών λαθών δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Δεν ζούμε στον ιδανικό κόσμο, κανένας δεν ζει. Ο κόσμος είναι μιά φουρτουνιασμένη θάλασσα. Μερικά καράβια έχουν μαγκιόρους καπετάνιους και ικανούς ναύτες. Σε μερικά άλλα καράβια οι ναύτες έχουν εκλέξει σκιτζήδες ή/και απατεώνες καπετάνιους. Τόσο απλά.

* * * *
Το πρώτο συστημικό λάθος είναι η ίδια η ύπαρξη του ευρώ. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει οικονομική ένωση χωρίς πολιτική ένωση. Πρώτα θα ενωθούν οι καρδιές, οι νοοτροπίες των ανθρώπων και μετά θα ενωθεί το νόμισμα τους.

Το συστημικό λάθος του ευρώ οφείλεται στην πτώση των ανατολικών χωρών. Μιά εξέλιξη που όλοι θεωρούσαν εντελώς απίθανη, μιά μέρα πριν συμβεί. Ξαφνικά υπήρχαν 17 εκατομμύρια (πρώην) ανατολικογερμανοί που ήθελαν να ζήσουν στον καπιταλιστικό παράδεισο, όπως τον ονειρεύονταν επί 40 χρόνια. Ο καπιταλιστικός παράδεισος ποτέ δεν υπήρξε φυσικά. Αλλά οι ανατολικογερμανοί δεν το ήξεραν αυτό εν έτει 1989.

Είτε θα έπρεπε λοιπόν να γαζώσουν αυτά τα 17 εκατομμύρια γερμανών με πολυβόλα, είτε θα έπρεπε να ξαναχτίσουν το σιδηρούν παραπέτασμα - αυτήν την φορά με αμερικάνους και γάλλους φρουρούς. Μην ξεχνάμε ότι η Γερμανία ήταν κατεχόμενη χώρα. Γιά να επανενωθεί έπρεπε να δώσουν την άδεια οι κατακτητές ρώσοι, αμερικάνοι, γάλλοι και άγγλοι. Το συμβόλαιο της επανένωσης υπογράφτηκε στην Μόσχα τον Σεπτέμβρη του 1990.

Η κατάρρευση των πρώην ανατολικών χωρών, η πτώση του τείχους και η επανένωση των Γερμανιών ήταν τα γεγονότα που "γέννησαν" το ευρώ - περίπου 50 χρόνια πριν την ώρα του. Οι πολιτικοί εξαναγκάστηκαν από τα αναπάντεχα ιστορικά γεγονότα σε μιά ευρωπαική οικονομική ένωση χωρίς να υπάρχει η αντίστοιχη πολιτική ένωση. Αυτό το συστημικό λάθος πληρώνουμε σήμερα.

Επίτηδες αποφεύγω την περιγραφή των υπόλοιπων λαθών του ευρώ, επειδή έχουν περιγραφεί κατά κόρον τους τελευταίους μήνες.

* * * *
Πολύ πριν την γέννηση του ευρώ, ένα άλλο - ακόμα μεγαλύτερο - συστημικό λάθος είναι το σημερινό χρηματοπιστωτικό μας σύστημα. Τράπεζες υπάρχουν από τον 13ο αιώνα, δλδ. πολύ πριν τον καπιταλισμό. Χρέη - τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά - υπάρχουν από τους βαβυλώνιους και τους αρχαίους αιγύπτιους.

Αλλά μέχρι τον 2ο παγκ. πόλεμο, οι τράπεζες ήταν απλές επιχειρήσεις όπως όλες οι άλλες. Κέρδιζαν λεφτά προσφέροντας μιά συγκεκριμένη υπηρεσία (δάνεια σε άλλες επιχειρήσεις). Κάποια στιγμή - ίσως στο Bretton Woods το 1944, ίσως νωρίτερα - ο χρηματοπιστωτικός τομέας έκανε μιά συμφωνία με τους πολιτικούς: οι πολιτικοί θα ψήφιζαν το θεσμικό / νομικό πλαίσιο γιά την πλήρη ασυδοσία των τραπεζών και οι τελευταίες θα προμήθευαν τους πολιτικούς με πακτωλούς χρήματος προκειμένου να υλοποιήσουν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις.

Από τότε έχουμε την τραπεζοκρατία. Ο ασύδοτος χρηματοπιστωτικός τομέας σέρνει τους πολιτικούς από την μύτη. Οι πολιτικοί δεν τολμάνε να κάνουν τίποτα, γιατί με τι λεφτά θα πληρώσουν τις "παροχές" στον λαουτζίκο;

Μόλις πρόσφατα ζήτησαν οι γερμανοί και οι γάλλοι τον φόρο Τόμπιν. Σε μιά απελπισμένη προσπάθεια να περισώσουν ότι μπορεί να σωθεί από την ΕΕ, προσπάθησαν να βάλουν ένα ελάχιστο χαλινάρι στους τραπεζίτες. Φόρο στο 1 τοις χιλίοις ενός μέρους των κερδών τους, δηλαδή στο κλάσμα του κλάσματος. Και οι ηλίθιοι εγγλέζοι αρνήθηκαν. Προτίμησαν να απομονωθούν από την Ευρώπη - κάτι που θα τους τσούξει πολύ - παρά να θίξουν τις τράπεζες του Λονδίνου. Τον ίδιο φόρο αρνούνται και οι - επίσης ηλίθιοι - αμερικάνοι, μόνο που αυτοί δεν έχουν να φοβηθούν την απομόνωση τους από την ΕΕ.

Λεπτομέρεια: οι γερμανοί και οι γάλλοι διατηρούν παραγωγικές βιομηχανικές υποδομές. Παράγουν και πουλάνε πράγματα. Αυτό τους επιτρέπει να περνάνε σχετικά καλά την κρίση. Αντίθετα οι εγγλέζοι κατέστρεψαν ήδη από το '80 την πάλαι ποτέ κραταιά βιομηχανία τους. Τώρα έχουν μόνο τις τράπεζες που εδώ και 20 χρόνια πουλάνε αέρα. Μαζί με έναν στασιμοπληθωρισμό που τσακίζει κόκκαλα εδώ και χρόνια. Βλέπεις, με πορδές - έστω και αν προέρχονται από το Σίτυ - δεν βάφονται αυγά.

Το επόμενο - και μεγαλύτερο - συστημικό λάθος μετά το ευρώ είναι λοιπόν η τραπεζοκρατία. Η ασυδοσία του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Παρενθεσούλα: κάνουν λάθος πολλοί έλληνες αναλυτές όταν λένε "τα κέρδη των γερμανών είναι τα χρέη των ελλήνων". Η τραπεζοκρατία μπορεί να δημιουργεί χρήμα από το πουθενά. 'Ετσι κι αλλιώς, πουλάνε αέρα. Η Ελλάδα θα είχε τα ίδια ακριβώς χρέη, ακόμα και αν η Γερμανία δεν είχε κερδίσει ούτε δεκαράκι.

Οι (υποτίθεται) άνεργοι και χρεωκοπημένοι έλληνες ξόδεψαν μέσα στο 2011 γύρω στα 7 δις ευρώ στον ΤΖΟΓΟ. Πηγή εδώ και εδώ. Μην ξεχνάμε, ότι η έκτη δόση του μνημόνιου ήταν μόλις 8 ψωρο-δις. Και γιά χατήρι αυτών των 8 ψωρο-δις απολύθηκε κόσμος, υποφέρουν οικογένειες και βυθίζεται η χώρα στην ύφεση. Με τα λεφτά των τζογαδόρων και μόνο θα είχαμε αποφύγει το μνημόνιο.

Ξέρω νεόδμητη πολυκατοικία στα Κάτω Πετράλωνα που πουλήθηκε (ολόκληρη) όσο ήταν ακόμα στα μπετά, τον Οκτώβρη του 2011! Προς 3000 ευρώ/τετραγωνικό!! (δύο θαυμαστικά). Χοντρικά, 200 χιλιάρικα γιά ένα αξιοπρεπές δυαράκι στα Κάτω Πετράλωνα. Δεν νομίζω ότι ο κος Λάτσης αγοράζει διαμερίσματα εκεί, άρα κάποιος άλλος είναι ο αγοραστής.
Λόγω της κρίσης - λέει - έπεσε η οικοδομική δραστηριότητα κατά 20%. Αυτό θεωρείται καταστροφή. Είναι όντως καταστροφή;
Αν το κανονικό μου βάρος είναι 90 κιλά και το πάω στα 180 κιλά, θα είμαι χοντρός. Αν από τα 180 κιλά πέσω κατά 20% στα 140 κιλά, θα είμαι αδύνατος;

Γιά να μη έχουμε παρεξηγήσεις: δεν σκοπεύω να υποδείξω στους έλληνες τι να κάνουν με τα λεφτά τους. Ούτε σκοπεύω να επιβάλλω τις τιμές των ακινήτων.
Αλλά είναι μαλακία να υποστηρίζεις ότι η Ελλάδα έκανε χρέη επειδή της πούλαγε προιόντα η Γερμανία. Δηλαδή τα 7 δις του τζόγου και τα 3000/τετραγωνικό (στα Πετράλωνα - ΕΛΕΟΣ) πήγαν στις τσέπες των γερμανών;

Ξανά-διευκρίνηση: δεν με ενδιαφέρει να κατηγορήσω / κριτικάρω / ειρωνευτώ κανέναν απολύτως. Μακάρι όλοι να διαθέσουν τα λεφτά τους όπως γουστάρουν.
Εκείνο που θέλω να δείξω είναι το συστημικό λάθος του χρηματοπιστωτικού τομέα. Της ασυδοσίας των τραπεζών. Θέλω να δείξω ότι από την στιγμή που αγοράζουμε και πουλάμε "αέρα" (τι άλλο παρά αέρας είναι η αντιπαροχή, με την οποία χτίστηκε όλη η Αθήνα; ), επιτρέπουμε στις τράπεζες να γεννάνε χρήμα από το πουθενά. Αυτό το χρήμα έρχεται στις τσέπες μας με την μορφή χρέους.
Όταν λοιπόν βρεθούμε (υπερ)χρεωμένοι, δεν φταίνε οι κακοί γερμανοί που μας τα πήραν, αλλά οι κακές τράπεζες που μας τα έδωσαν.

* * * *
Το τρίτο - μέγιστο - συστημικό λάθος είναι η ίδια η μορφή του σημερινού καπιταλισμού. Αυτό το λάθος ξεπερνάει και τα λάθη του ευρώ και τα λάθη των τραπεζών.

Όσο ο καπιταλισμός περιορίζονταν σε αυτά που περιγράφει ο Μαρξ, τα πράγματα ήταν προβλέψιμα. Οι καπιταλιστές κατείχαν τα μέσα παραγωγής και εκμεταλλεύονταν την υπεραξία της δουλειάς των προλετάριων. Προφανώς η εκμετάλλευση των προλετάριων δεν ήταν καλό πράγμα, αλλά τουλάχιστον υπήρχε παραγωγή αγαθών.

Σήμερα τα πράγματα έχουν μετεξελιχθεί σε ένα αδιάφανο και αξεδιάλυτο τουρλουμπούκι, στο οποίο δεν ξέρουμε ποιός εκμεταλλεύεται ποιόν και ποιός κερδίζει τι.
Π.χ. όλοι όσοι αγοράζουν προιόντα της περιβόητης Apple εκμεταλλεύονται τους κακομοίρηδες σκλάβους στην Κίνα. Όλοι οι μεσοαστοί που γεμίζουν το σπίτι τους με "περσικά" χαλιά εκμεταλλεύονται εκατομμύρια παιδάκια στο Πακιστάν και την Ινδία (η Ουνέσκο μιλάει γιά 5 εκ. παιδιά - σκλάβους στην Ασία).

Αλλά δεν είναι μόνο οι σχέσεις εκμετάλλευσης αδιαφανείς. Είναι και ο τρόπος που αποκτάς το εισόδημα σου, τα προς το ζην. Π.χ. ένας καλός γιατρός μπορεί να κερδίζει 10.000 ευρώ τον μήνα (δεν το καταφέρνουν όλοι οι γιατροί αυτό). Αλλά τουλάχιστον έβγαλε τα ματάκια του 10 χρόνια στα βιβλία και στα υπόγεια των νοσοκομείων. Την ίδια στιγμή, το πρώτο τυχαίο ξέκωλο κουνάει τα βυζιά του στα ρεάλιτυ και βγάζει τα ίδια. Γιά να μη σου πω περισσότερα.
Γιά να μη σου πω πόσα βγάζει ένας μπαλαδώρος προκειμένου να ρίξει πέντε κλωτσιές στο γήπεδο.

Θέλω να πω, την εποχή του Μαρξ υπήρχε μεν εκμετάλλευση και υπεραξία, αλλά αμοίβονταν αυτοί που παρήγαγαν κάτι χρήσιμο. Η έννοια του χρήσιμου είναι αυτή που ορίζει η κάθε κοινωνία στην κάθε χρονική στιγμή. Μπορεί η μοιρασιά να ήταν άδικη (95% ο καπιταλιστής, 5% ο προλετάριος), αλλά ο κανόνας ήταν σαφής: παράγεις, άρα αμοίβεσαι. Δεν παράγεις = δεν αμοίβεσαι.

Σήμερα ένας μεσίτης, ένας ασφαλιστής, ένας μεσάζοντας, ένα ξέκωλο βγάζει περισσότερα από έναν φούρναρη, έναν γεωργό, έναν γιατρό, έναν δάσκαλο.

Γέμισε η κοινωνία μας μεσάζοντες. Κανένας δεν παράγει πιά.

Αλλά και οι λίγοι που παράγουν, παράγουν στην πλειοψηφία τους μαλακίες. Άχρηστα γκατζετάκια, προορισμένα να χαλάσουν και να πεταχτούν στα σκουπίδια, μόλις λήξει η εγγύηση του κατασκευαστή. Παράγουμε διαφημίσεις. Παράγουμε followers και παράγουμε Likes στα σόσιαλ αρχι(μέ)δια. Εταιρείες σαν το φεησμπουκ έχουν μεγαλύτερα κεφάλαια (άρα και ισχύ) από την Τογιότα και την Τζένεραλ Μότορς.

Μιά ζωή στον κόσμο των υπολογιστών, αντιπαθούσα τον Μπιλ Γκέητς (θα εξηγήσω κάποτε το γιατί). Μετά από όλους αυτούς τους αερολόγους όμως, μου έχει γίνει συμπαθής. Τουλάχιστον ο Γκέητς έφτιαξε κάτι χρήσιμο.

Το μεγαλύτερο συστημικό λάθος του κόσμου μας σήμερα είναι ότι ενδιαφέρεται μόνο γιά τα λεφτά, χωρίς να ενδιαφέρεται γιά το ΠΩΣ φτιάχτηκαν αυτά τα λεφτά.

Αν σκιστώ, αν δημιουργήσω, αν κατασκευάσω μιά ΑΠΕ (ανανεώσιμη πηγή ενέργειας), ίσως κερδίσω ένα εκατομμύριο ευρώ. Θα έχω τότε ακριβώς την ίδια δύναμη, τους ίδιους φόρους και την ίδια αντιμετώπιση με τον πρώτο τυχόν ηλίθιο τεμπέλη που κληρονόμησε 1 εκατομμύριο ευρώ από τον μπαμπά του. Είτε με τον πρώτο τυχερό που κέρδισε 1 εκ. ευρώ στο λαχείο. Είτε με το ασύδοτο καθίκι που βγάζει 1 εκ. ευρώ από το trafficing. Είτε με το λαμόγιο που βγάζει 1 εκ. ευρώ από κρατικές προμήθειες.

Αναρωτιόμαστε, γιατί άραγε η ελληνική οικονομία είναι κρατικοδίαιτη. Είναι απελπιστικά απλό. Η οικονομία μας είναι κρατικοδίαιτη γιατί έχουμε πολύ πιό απλές διαδικασίες στο να γίνεις λαμόγιο από το να γίνεις δημιουργικός επιχειρηματίας.
Από την στιγμή που κανένας δεν εξετάζει το ΠΩΣ έκανες λεφτά, γιατί να μην ακολουθήσεις την εύκολη διαδρομή;

Αντίστροφη λογική: αν κάνουμε την δουλειά του λαμόγιου πιό δύσκολη και την δουλειά του δημιουργικού ανθρώπου πιό εύκολη, θα έχουμε λύσει όλα τα προβλήματα της Ελλάδας μέσα σε μιά νύχτα. Αυτό θα είναι καλό γιά την Ελλάδα και μακάρι να μπορούσε να γίνει.
Αλλά αφήνει ανέγγιχτο το πραγματικό συστημικό πρόβλημα (όλου του κόσμου, όχι μόνο στην Ελλάδα) που εξετάζει το *πως* κερδίζονται τα λεφτά.

Η Κίνα και η Ρωσία θεωρούνται σήμερα ισχυρές χώρες, επειδή έχουν περισσότερα λεφτά από τις ευρωπαικές χώρες. Αν όμως αξιολογούσαμε το ΠΩΣ έφτιαξαν αυτά τα λεφτά, θα έπρεπε να τις κατατάξουμε στον πάτο του βαρελιού. Ξέσκισαν και ξεσκίζουν τους ίδιους τους τους ανθρώπους, βασανίζουν ζώα, καταστρέφουν (σε ασύλληπτα μεγέθη) το περιβάλλον.
Δεν είναι δυνατόν ένα t-shirt που φτιάχτηκε στην Γερμανία να αξιολογείται το ίδιο με ένα t-shirt που φτιάχτηκε στην Κίνα. Δεν είναι δυνατόν να αγοράζουμε προιόντα βαμμένα στο αίμα ζώων.
Κι όμως, αυτό ακριβώς κάνουμε. Γιατί μας ενδιαφέρει η τιμή ενός πράγματος, αλλά όχι η αξία του.

Αν δεν διορθώσουμε αυτό το μέγιστο συστημικό λάθος, αν δεν ασχοληθούμε σαν κοινωνία (και εννοώ σε παγκόσμιο επίπεδο, όχι μόνο ελληνικό) με την αξία των αγαθών γύρω μας, είμαστε καταδικασμένοι σε εκφυλισμό. Σε ανεγκέφαλα και άψυχα όντα που καταναλώνουν iphones και ilikes, χωρίς να ξέρουν τι κάνουν.

* * * *
Υ.Γ. Μιάς και αυτό είναι το τελευταίο μου ποστ γύρω από την πολιτική και την Ελλάδα (δεν πρόκειται να ξαναγράψω την λέξη "Ελλάδα" στα επόμενα 2 χρόνια ;-) ), θέλω να δώσω το πολιτικό μου στίγμα, όπως αυτό ισχύει σήμερα.
Από σημερινή σκοπιά, οι άνθρωποι που αναφέρω πιό κάτω εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο αυτά που πιστεύω.
Να σημειώσω - με έντονα γράμματα - ότι οι καημένοι δεν φέρουν ευθύνη γιά την επιλογή μου ;-) Τους ξέρω αποκλειστικά από τα γραφτά τους στο δίκτυο.
Αν λοιπόν κάποιος εχθρεύεται εμένα, δεν υπάρχει λόγος να εχθρεύεται και εκείνους.

1) Αν γίνονταν εκλογές θα ψήφιζα την Δημιουργία Ξανά. Αν τελικά κατέβουν σε εκλογές (με χαρά πληροφορήθηκα ότι πλέον έγιναν κόμμα). Από ότι λένε οι ίδιοι γιά τους εαυτούς τους, πρόκειται γιά πετυχημένους έλληνες επιχειρηματίες. Επειδή ακριβώς είναι δημιουργικοί άνθρωποι, αμφιβάλλω αν θα αντέξουν να σφίγγουν χέρια κουμπάρων και λαμόγιων τα επόμενα 2 χρόνια.
Παρ' όλες τις αμφιβολίες μου, θα έχουν την στήριξη μου - όχι μόνο σε επίπεδο απλής ψήφου.
Αν όχι την Δ.Ξ., γενικά θα ψήφιζα οποιονδήποτε υπόσχεται (με προδιαγραφές υλοποίησης) τον πλήρη χωρισμό εκκλησίας - κράτους.

2) Την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, μαζί με δημιουργικές και υλοποιήσιμες προτάσεις γιά έξοδο από την κρίση, τις περιγράφει καλύτερα ο Γιάνης Βαρουφάκης στο protagon και στο μπλογκ του (δεν έχω το λινκ πρόχειρο). Τα κείμενα του θέλουν σκέψη γιά να κατανοηθούν. Αλλά αν μας έδινε ευκολοχώνευτες λύσεις θα το θεωρούσα ύποπτο.

3) Το πως φτάσαμε ως εδώ, μαζί με μερικές καλές προβλέψεις γιά το μέλλον το αναλύει καλύτερα ο TechieChan / Waste. Τα κείμενα του είναι σεντονιάδες. Πολλές φορές αξίζει να διαβάσει κανείς και τον ποταμό των 100+ σχολίων, μιάς και εκεί ακούγονται ακόμα περισσότερες καλές απόψεις.
Ο Waste δεν δίνει λύσεις. Αλλά αναλύει πολύ καλά το κοντινό παρελθόν και το κοντοπρόθεσμο μέλλον.

4) Ο Καιρός. Ο καπεταν- Γιώργος Τετράδης. Χωρίς άλλες συστάσεις. Εδώ το τελευταίο από τα καλύτερα του.

5) Πιτσιρίκος. Ξέρω, είναι αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Ξέρω, αντί γιά μακροσκελείς αναλύσεις είναι αφαιρετικός. Πετάει 5 ατάκες, χωρίς επιχειρηματολογία, χωρίς στοιχεία. Όποιος θέλει στοιχεία, μπορεί να τα βρει και μόνος του. Γιατί θα πρέπει ο Πιτσιρίκος να δίνει την τροφή μασημένη; Αυτά που λέει, τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει, τα θεωρώ σωστά. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία.

I, Merkel (τόμος 2ος και τελευταίος)

2012-01-13T22:57:00.000+02:00

Σ' αυτό το ποστ (που είναι το προτελευταίο που αφορά την πολιτική - το βαρέθηκα αυτό το θέμα) παρουσιάζω μιά "γερμανοκεντρική" σκοπιά της κρίσης. Έτσι, γιά να υπάρχει και η καταγραφή μιάς "άλλης" πραγματικότητας.

* * * *
Όσοι έζησαν την Γερμανία (έστω και σαν τουρίστες) μέχρι το 1992-1994 θα θυμόνται ίσως ότι αν περίμενες το τραίνο στην αποβάθρα και είχε 5' καθυστέρηση, τότε ... θα έπρεπε να διορθώσεις το ρολόϊ σου. Τα τραίνα εκτελούσαν τα δρομολόγια τους με ακρίβεια δευτερολέπτου, οι συρμοί ήταν υπερσύγχρονοι γιά την εποχή. Το ίδιο ίσχυε και γιά τα αστικά λεωφορεία, γιά τους δρόμους (σε άριστη κατάσταση), γιά τα σχολεία, γιά τα νοσοκομεία και γενικά γιά οτιδήποτε ονομάζουμε "κοινωνικές υποδομές".

Σήμερα, μόλις 19 χρόνια αργότερα, όλα είναι χάλια. Τα τραίνα δεν έρχονται ποτέ (μα ποτέ) στην ώρα τους, το καλοκαίρι λιποθυμάει ο κόσμος από την ζέστη γιατί δεν δουλεύουν τα κλιματιστικά, τον χειμώνα ξεπαγιάζουν γιατί δεν δουλεύουν τα καλοριφέρ. Τα λεωφορεία το ίδιο. Τα σχολεία είναι χάλια, τα κτίρια απαρχαιωμένα, τα θρανία ερείπια. Οι δάσκαλοι κάνουν μάθημα σε τάξεις με 40+ παιδιά. Στα πανεπιστήμια δεν υπάρχουν αίθουσες και οι φοιτητές πρέπει να ακούνε τις παραδόσεις όρθιοι, είτε καθιστοί στα σκαλιά (αν είναι τυχεροί).
Στην Υγεία το χάος. Άνθρωποι που χρειάζονται επειγόντως εγχείρηση πρέπει να περιμένουν μήνες, στο επισκεπτήριο του κάθε γιατρού περιμένεις με τις ώρες. Με ιδιωτική ασφάλιση είναι κάπως καλύτερα. Αλλά πληρώνεις 600 - 1200 ευρώ. Τον μήνα, εννοείται.

Προχθές έλεγαν οι ειδήσεις ότι στην Ρηνανία Βεστφαλία και στο Βερολίνο (σύνολο πληθυσμού 21 εκ) οι δήμοι δεν έχουν λεφτά γιά τον καθαρισμό των σχολείων και οι μανάδες καθαρίζουν τα σχολεία των παιδιών τους εκ περιτροπής.

Το γερμ. κράτος χρωστάει το 85% του ΑΕΠ του. Γιά σύγκριση: με 55% χρεωκόπησε η Αργεντινή, 60% επιτρέπει η συνθήκη του Μάαστριχτ, 120% είχε η Ελλάδα προ μνημονίου.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν να πάρουν αύξηση από τότε που ανακαλύφτηκαν οι πέτρες, προσλήψεις στον δημόσιο τομέα απλά δεν υπάρχουν.
Ο αριθμός των απασχολούμενων στον δημόσιο τομέα το 1994 ήταν 6,7 εκατομμύρια και το 2011 έπεσε στα 4,6. Χοντρικά, μιά μείωση του προσωπικού κατά 30% σε 15 χρόνια. Από τους 4,6 μόνο το 1,5 εκατομμύριο είναι δημόσιοι υπάλληλοι με την ελληνική έννοια του όρου. Οι υπόλοιποι είναι με ιδιωτική σύμβαση, ανάμεσα τους και 1,5 εκατομμύριο με "κλασματική" θέση (δουλεύεις λιγότερες ώρες και παίρνεις λιγότερα). Πηγή η γερμ. στατιστική υπηρεσία.

Γιά σύγκριση: η Ελλάδα έχει 8Χ λιγότερο πληθυσμό. Κανείς δεν ξέρει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων του 1994, γιατί κανένας δεν ενδιαφέρονταν να τον μετρήσει. Η Τρόικα μας ανάγκασε το καλοκαίρι του 2010 και έπρεπε το κράτος να φτιάξει ειδικό πρόγραμμα καταγραφής δημ. υπαλλήλων, γιατί δεν μπορούσε να διαβάσει ούτε τις δικές του καταστάσεις μισθοδοσίας.
Το 2010 η Ελλάδα είχε 720.000 υπαλλήλους στον στενό και 1,2 εκατομμύρια στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (τα παραπάνω νούμερα της Γερμανίας αφορούν τον ευρύτερο δημ. τομέα).
Με γερμανικές αναλογίες, η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει 570.000 αντί γιά 1,2 εκατομύρια ( = απολύσεις 600.000+ υπαλλήλων - και δεν μετράω αυτούς που είναι με σύμβαση).

Η Τρόικα ζήτησε απολύσεις στον δημ. τομέα. Η απαίτηση της Τρόικας προκάλεσε πληθώρα διαδηλώσεων, διαμαρτυριών, στεναγμών, κλαυθμών και οδυρμών. Πάντως απολύσεις ΔΕΝ έγιναν. Μόνο 1900 άτομα που θα έβγαιναν σε λίγους μήνες στην σύνταξη παραιτήθηκαν εθελοντικά (αφού τους δόθηκαν κίνητρα).
Σύμφωνα με αυτό το μπλογκ(εδώ και εδώ), στην Ελλάδα ΔΙΟΡΙΣΤΗΚΑΝ καινούργιοι δημ. υπάλληλοι τους τελευταίους μήνες - τους χειρότερους της κρίσης. Με παχυλότατους μισθούς.

Θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες (τόμους) με τα χάλια της Γερμανίας, αλλά σταματάω εδώ.

* * * *
Το πρώτο που καταρρέει από τα παραπάνω στοιχεία είναι ο ελληνοκεντρικός μύθος περί δ' ράϊχ. Η αντίληψη που λέει ότι η Γερμανία θέλει να κατακτήσει τον κόσμο με οικονομικά μέσα αντί γιά όπλα.

Όποιος πιστεύει ότι η Γερμανία θέλει το δ' ράιχ, να έρθει να το πει στα 2 εκατομμύρια γερμανίδες που ξεσκατίζουν τουαλέτες σχολείων. Έτσι, γιά να πάρει ένα φτύσιμο εις την δις-εκατομμυριοστήν. Και γιά να μάθει να πιστεύει τέτοιες βλακείες.
Πάω στοίχημα ότι δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ελληνίδα που καθαρίζει (ξένες) σκάλες. Πόσο μάλλον καμπινέδες σχολείων.

Γιά να μη μιλήσω γιά τους φοιτητές χωρίς αίθουσες και τους ασθενείς χωρίς περίθαλψη.

Υποφέρουν που υποφέρουν οι γερμανοί, ας τους αφήσουμε τουλάχιστον να στενάζουν γιά τον ελληνικό μεγαλοιδεατισμό. Όχι να τους λέμε και γιά το ράιχ από πάνω. Έχει και το θράσος τα όρια του.

* * * *
Σύμφωνα με την επίσημη στατιστική (Eurostat), ο κατώτατος μισθός το 2011 στην Ελλάδα ήταν 863 ευρώ. Γιά τους ισπανούς ήταν 748, γιά τους σλοβάκους ήταν 317, τους σλοβένους 748, τους εσθονούς 278.
Αυτές είναι χώρες εντός ευρωζώνης. Γιά τις χώρες εκτός ευρώ, τα πράγματα είναι ακόμα πιό δραστικά (ούγγροι 281, βούλγαροι 123 κ.α. ).

Καταλαβαίνουμε σε τι παραλογισμό μας οδηγεί η ελληνοκεντρικότητα; Ζητάμε ξεδιάντροπα από τον σλοβάκο που παίρνει 317 ευρώ να πληρώσει χαράτσι προκειμένου να συνεχίσει ο έλληνας να παίρνει 863!
Ζητάμε ξεδιάντροπα από τον γερμανό που έχει 15 χρόνια να διορίσει δημόσιο υπάλληλο, που έχει 15 χρόνια να δει αυξήσεις, να ανεχτεί τους διορισμούς, τις αργομισθίες και τις υπερωρίες ( = αυξήσεις μισθών) των ελλήνων δημ. υπαλλήλων. Και όχι μόνο τα ζητάμε αυτά, αλλά βαφτίζουμε και κάθε απόπειρα να θιχτούν τα κεκτημένα σαν προσπάθεια εγκαθίδρυσης του δ' ράιχ.

Μισό λεφτάκι ωρέ πατριώτες. Ποιός δυναστεύει ποιόν εδώ πέρα, το έχουμε καταλάβει;

Παρενθεσούλα: εδώ κάποιος αριστερόστροφος ιδεολόγος θα πρότεινε να τα πάρουμε από τους πλούσιους, όχι από τους εργάτες του κατώτατου μισθού. Συμφωνώ απόλυτα. Ας αρχίσουμε λοιπόν από τους ΕΛΛΗΝΕΣ πλούσιους (έχει να πέσει χοντρό γέλιο), όχι από τους γερμανούς.

Γενικά είναι καλή ιδέα να πληρώσουν οι (εγχώριοι και ξένοι) μεγαλολεφτάδες και οι πραγματικοί υπεύθυνοι γιά την κρίση. Συμφωνώ φυσικά, ποιός δεν θα το ήθελε;
Αλλά το να ζητάμε να πληρώσουν τα λαμόγια γιά την κρίση είναι τόσο ουτοπικό όσο τα καλλιστεία. Εκεί που οι επίδοξες μοντέλες ζητάνε την παγκόσμια ειρήνη και τον αφοπλισμό.

* * * *
Άλλη μία ελληνοκεντρική χαζομάρα που καταρέει είναι αυτή περί εκμετάλλευσης του εργατικού μας δυναμικού. Δήθεν οι γερμανοί μας πιέζουν με το μνημόνιο, ώστε να μειωθούν οι μισθοί μας προκειμένου να αποκτήσουν φτηνά εργατικά χέρια.

Που πας ρε Καραμήτρο; Ποιός νομίζεις πως είσαι; Νομίζεις ότι εσένα περίμεναν οι γερμανοί;

Το να πληρώσουν 200 δις σε δάνεια και μνημόνια και κουρέματα προκειμένου να πάρουν αντάλλαγμα 20 δις σε χαμηλότερους μισθούς είναι βλακεία. Και οι (γερμανοί) καπιταλιστές μπορεί να είναι κακοί, αλλά δεν είναι βλάκες.

Αν οι γερμανοί ήθελαν φτηνά (ανειδίκευτα) εργατικά χέρια, έχουν 2 εκατομμύρια άνεργους και μετανάστες στην χώρα τους την ίδια. Συμπληρωματικά, έχουν στην διάθεση τους όλους τους σλοβένους, τους σλοβάκους, τους εσθονους, τους βούλγαρους και ... και ... και...
Όλοι αυτοί (α) μιλάνε ήδη γερμανικά (β) έχουν φιλογερμανικό τρόπο σκέψης και εργασίας και το κυριότερο (γ) ΔΕΝ ΖΗΤΑΝΕ 200 ΔΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΘΟΠΟΔΗΣΟΥΝ.

Ότι γίνεται στην Ελλάδα σήμερα μπορεί να έχει εκατοντάδες άλλους στόχους. Το να κατέβουν οι ελληνικοί μισθοί δεν αποτελεί στόχο. Τουλάχιστον όχι γιά τους γερμανούς.

Ας ξεφύγω λίγο από τους χαμηλόμισθους, ας ασχοληθώ με τους πτυχιούχους.
Στην Γερμανία λείπουν αυτήν την στιγμή 14.000 μηχανολόγοι και ηλεκτρολόγοι. Λείπουν 11.000 πληροφορικάριοι, 8.000 εκπαιδευτικοί, γιατροί (δεν θυμάμαι το νούμερο), αρχιτέκτονες, χημικοί και αμέτρητοι τεχνίτες (εργοδηγοί και μάστορες παντός είδους).

Ειδικά γιά τα εξειδικευμένα επαγγέλματα, η αντίληψη ότι η Γερμανία θέλει να ρίξει τους ελληνικούς μισθούς είναι εντελώς, πέρα γιά πέρα γελοία. Εδώ δίνουν γερμανικούς μισθούς και πάλι δεν βρίσκουν υπαλλήλους. Σοβαρά πιστεύουμε ότι σκάρωσαν όλη την κρίση και το μνημόνιο, κινδυνεύουν να τινάξουν στον αέρα ολόκληρη την ΕΕ μόνο και μόνο γιά να ρίξουν τους δικούς μας μισθούς;

Σημείωση: 500.000 ήρθαν να δουλέψουν στην Γερμανία τον τελευταίο χρόνο από την Ισπανία και την Ελλάδα (δεν ξέρω το ακριβές ποσοστό των ελλήνων σ' αυτές τις 500.000). Με εξαίρεση τους δημ. υπάλληλους, οι γερμανοί ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ τους μισθούς, δεν τους κατεβάζουν.

* * * *
Τα παραπάνω δεν τα γράφω ούτε γιά να κατηγορήσω τους έλληνες (όποιος το πιστεύει αυτό είναι βαθιά νυχτωμένος), ούτε γιά να υπερασπιστώ τους γερμανούς. Τα γράφω γιά να δείξω ότι υπάρχει και μιά άλλη πραγματικότητα.
Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα πλήρωναν οι υπέυθυνοι. Πρώτοι απ' όλους οι προδότες έλληνες πολιτικοί και μετά όλοι οι κλέφτες (ανεξάρτητα από την χώρα διαμονής τους). Αλλά δεν ζούμε στον ιδανικό κόσμο.
Δυστυχώς, κάποιοι κακομοίρηδες θα την πληρώσουν αυτήν την κωλοκρίση. Οι πιό αδύναμοι την πληρώνουν ήδη βαριά: οι άρρωστοι, οι ανάπηροι, οι ηλικιωμένοι και τα ζώα. Οι επόμενοι στην σειρά είναι οι τίμιοι μεροκαματιάρηδες και λοιποί μικρομεσαίοι. Αυτοί θα πληρώσουν.

Αυτή είναι δυστυχώς η λειτουργία του κόσμου. Και αλλάζει μόνο με ένοπλη επανάσταση - κάτι που δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Εκείνο που θέλω να δείξω με το ποστ είναι, ότι το να κατηγορούμε τους γερμανούς είναι επιεικώς ηλίθιο. Μας αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά μας προβλήματα.
Τόσο οι γερμανοί όσο και πάμπολλοι ευρωπαίοι περνάνε χειρότερα από μας (π.χ. έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη, αν και οι τιμές των ακινήτων μας είναι ψηλότερες από τις ευρωπαικές).
Η μόνη διαφορά των ξένων από μας είναι ότι αυτοί τρώνε το αγγούρι φετούλα - φετούλα εδώ και 15 χρόνια. Ενώ εμείς το φάγαμε όλο μαζί στα τελευταία 1.5 χρόνια και γι' αυτό μας τσούζει.
Ας παρηγορηθούμε με την σκέψη, ότι τουλάχιστον εμείς τα τελευταία 15 χρόνια το γλεντήσαμε.

The party is over.

Οικονομική ανάλυση της κρίσης

2011-12-31T08:25:00.000+02:00

Τις τελευταίες μέρες βρέθηκα - παρά την θέληση μου - μέσα σε πολλά φαρμακεία. Μεγάλη η κίνηση, πολλές οι ουρές. Με εκνευρίζουν αφόρητα οι ουρές, οπουδήποτε, αλλά δεν είμαι ο μόνος υποθέτω. Γιά να απασχολήσω το μυαλό μου και να κατευνάσω κάπως τον εκνευρισμό μου άρχισα να κρυφακούω το τι αγόραζαν οι γύρω μου.
Καθώς στην Ελλάδα γενικά δεν δίνουν σημασία σε ιδιωτική σφαίρα και προσωπικά δεδομένα, μου ήταν πανεύκολο να διαπιστώσω τι αγόραζαν οι έλληνες γιά τις γιορτές. Οι παραγγελίες εκτελούνταν τόσο φωναχτά, που θα τις άκουγα ακόμα και αν δεν ήθελα.

Η πρώτη μου έκπληξη ήταν ότι το Levitra και το Cialis δίνονται χωρίς συνταγή! Σε ένα κεντρικό φαρμακείο η ζήτηση ήταν τόση, που οι υπάλληλοι άπλωναν το χέρι πίσω τους (στο γεμάτο ράφι) και έπιαναν τα κουτάκια δυο-δυο χωρίς να χρειαστεί καν να κυτάξουν. Έβρισκαν τα Levitra στα τυφλά.
Παραξενεύομαι που δεν άκουσα πουθενά γιά το πιό διάσημο "ανυψωτικό", το βιάγκρα. Μήπως γι' αυτό απαιτείται συνταγή; Μήπως τα άλλα δύο θεωρούνται αποτελεσματικότερα; Δεν ξέρω.

Η δεύτερη μου έκπληξη ήταν ο συνδυασμός των φαρμάκων που αγοράζονταν. Levitra με Depon, και ξανά Levitra με Depon και δώστου άλλη μιά Levitra με Depon. Δυο-δυο τα κουτάκια. Οι πιο εναλλακτικοί αγόραζαν Cialis με Depon. Πέντε - έξι πιό προχώ αγόραζαν Levitra με Vomex. Το Vomex το ξέρω από τα πληρώματα μου στο πλοίο. Το παίρνουν όταν έχει θαλασσοταραχή και ζαλίζονται.
Ένας μάλιστα αγόρασε τον απόλυτο συνδυασμό: Levitra με Depon και Vomex ταυτόχρονα. Μάλλον αυτός ήταν πολύ προσεχτικός.

Παρενθεσούλα. Καλά ο 45ρης έως πενηντάρης, αυτός έχει προβλήματα. Αλλά οι 25ρηδες (οι μισοί πελάτες που είδα ήταν κάτω από 30) τι τα θέλουν τα ανυψωτικά;

Τελειώνοντας την περιοδεία μου στα φαρμακεία της Αθήνας (δεν βρήκα τελικά αυτό που έψαχνα) έμεινα με την απορία:
Αφού σας φέρνει πονοκέφαλο ωρέ έλληνες, γιατί το κάνετε;
Γιατί δεν αφήνετε αυτήν την - προφανώς επώδυνη - απασχόληση σε εκείνους που μπορούν να το κάνουν χωρίς να παθαίνουν ναυτία;

Ποιά κρίση και κουραφέξαλα πατριώτες;
52,90 ευρώπουλα κάνει το ένα κουτάκι Levitra. Συν άλλα 7 ευρά γιά το Vomex, ώστε να μην σε πιάσει ζαλάδα από το ταρακούνημα. Δεν θα την κεράσεις την υποψήφια και ένα ποτό; Δεν θα πιείς κι εσύ άλλο ένα; Δεν θα της αγοράσεις και κανά στριγκάκι χρονιάρες μέρες; Χαλαρά χαλαρά ξόδεψες ένα 150ρι έως 200ρι και δεν ξέρεις καν αν θα πηδήξεις (αν ήσουν σίγουρος, δεν θα αγόραζες Levitra).

Συμπέρασμα: οι έλληνες έχουν λεφτά. Η Ελλάδα δεν έχει, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Υ.Γ. Οι μόνοι που δεν αγόραζαν τους παραπάνω συνδυασμούς φαρμάκων ήμουν εγώ και μιά ελάχιστη μειοψηφία από μερικά άλλα ακόμα γεροντάκια. Τα άλλα γερόντια αγόραζαν φάρμακα γιά την καρδιά και την πίεση. Οσο γιά μένα, εγώ έψαχνα τις κατάλληλες μπαταρίες γιά τα ακουστικά μου. Είμαι λίγο βαρήκοος ξέρετε, και ακούω μόνο όσα με συμφέρουν. ;-)

I, Merkel

2011-12-13T00:27:00.000+02:00

Πολλές φορές με έχουν κατηγορήσει σαν γερμανό. Σαν κάποιον δηλαδη, που πρόδωσε την πατρίδα του την Ελλάδα, την κατηγορεί σε κάθε ευκαρία και εκθειάζει παράλληλα τα (υπαρκτά και ανύπαρκτα) πλεονεκτήματα της Γερμανίας.

Παλιά, πολύ παλιά στεναχωριόμουν με τέτοιες φράσεις. Πάνε όμως πολλά χρόνια που απλά σηκώνω τους ώμους όταν τις ακούω. Όποιος δεν *θέλει* να καταλάβει, δεν πρόκειται να καταλάβει. Δεν σκοπεύω να αποδείξω στον κάθε ανόητο, ότι δεν είμαι ελέφαντας.

Τι σημαίνουν στην τελική οι χαρακτηρισμοί "αγαπάω την χώρα μου", "προδίδω", "κατηγορώ" κ.α. ;
Εκείνος που λέει 5 δυσάρεστες αλήθειες είναι σώνει και καλά προδότης; Ποιός αγαπάει την Ελλάδα; Εκείνος που μιλάει γιά το μπλε του Αιγαίου και βάζει πολλά θαυμαστικά στην κάθε του πρόταση; Όσο πιο υπερθετικός ο βαθμός θαυμασμού στον ελληνικό ήλιο, τα ελληνικά χρώματα και την ελληνική "ψυχή" (τι είναι αυτό; ) τόσο μεγαλύτερη η αγάπη γιά την χώρα;

Δίνω σ' αυτό το ποστ έναν δικό μου ορισμό. Από (οικονομικές) θεωρίες γιά το πως θα σωθεί η χώρα μπούχτισα(με). Όποιος την αγαπάει, ας το δείξει έμπρακτα.

* * * *
Είδηση νο 1, παρμένη από την Ελευθεροτυπία πριν 2-3 βδομάδες:
Μιά ολλανδέζα έφτιαξε ένα σαιτ με τίτλο (στο περίπου) "επιλέξτε από την Ελλάδα το κομμάτι που σας αρέσει". Ο υπότιτλος έλεγε - πάλι στο περίπου - "αφού τους πληρώνουμε, αφού δεν πρόκειται να τα πάρουμε πίσω, ας πάρουμε τουλάχιστον κομμάτια από την χώρα".
Η ολλανδεζούλα είχε σκαρώσει έναν χάρτη της Ελλάδας από το google maps και ο κάθε επισκέπτης μπορούσε να κολλήσει ένα σημαιάκι στο "δικό του" χωράφι.

Το όλο εγχείρημα ήταν αυστηρά προσωπική πρωτοβουλία, ίσως χιουμοριστική, ίσως αφελής. Ίσως η ολλανδεζούλα να ήθελε να κάνει πλάκα στον συμμαθητή της από το διπλανό θρανίο.
Το σάιτ δεν είχε επίσημο χαρακτήρα, δεν υποστηρίζονταν από κανέναν οργανισμό, επώνυμο πρόσωπο, ή οτιδήποτε παρόμοιο. Ακόμα και γιά τον τελευταίο ηλίθιο ήταν πασιφανέστατο ότι δεν είναι δυνατόν να κολλάς ένα τυχαίο σημαιάκι σέ έναν τυχαίο χάρτη σε ένα τυχαίο σαιτ και να έχεις αξιώσεις πάνω στην γη.
Μερικοί βέλγοι είχαν κολλήσει π.χ. σημαιάκι στον Αη Γιώργη, έναν ξερόβραχο στην μέση του πελάγου, 18 ναυτικά μίλια από την κοντινότερη ακτή. Ακόμα και αν κάποιος τους χάριζε αυτό το κομμάτι γης, θα έπρεπε να πηγαίνουν στο οικόπεδο τους κολυμπώντας (δεν υπάρχει εκεί ούτε λιμάνι, ούτε κάτοικοι ούτε συγκοινωνία).

Όμως αυτό το ανόητο, αφελές, ασήμαντο, ανάξιο λόγου σαιτ συγκέντρωσε ΧΙΛΙΑΔΕΣ επισκέπτες από την Ελλάδα μέσα στις 3 πρώτες μέρες της λειτουργίας του. Τα σχόλια έπεφταν με καταιγιστικό ρυθμό δευτερολέπτων. Ανθολογώ τα πιό χαρακτηριστικά.
-- "θα πάρετε τ' αρχίδια μας" (δεν ήξερα ότι οι έλληνες είναι τόσο πρόθυμοι δωρητές οργάνων)
-- "μολών λαβέ" (ξυπνάς μέσα μου τον Λεωνίδα)
-- "μωρή ολλανδέζα πουτάνα, σταμάτα να γράφεις" (από κάποιον που η χώρα του έχει σαν εθνικό ύμνο τον Ύμνο στην Ελευθερία)
-- "το όνομα της είναι χχχχχχ, το τηλέφωνο της είναι 12345678 και η διέυθυνση της είναι η τάδε, πηδήξτε την, κάψτε της το σπίτι" (ακόμα πιό δημοκράτης από τον προηγούμενο αυτός).

Επειδή είμαι σεμνός και ντροπαλός μπλόγκερ, ανθολόγησα τα κοσμιότερα των σχολίων. Τα υπόλοιπα δεν θέλω να τα αναπαράγω, περιέγραφαν πάντως το πόσο βουτσαράδες είμαστε εμείς οι έλληνες στην μικρή ολλανδέζα.

* * * *
Είδηση νο. 2, παρμένη από την ίδια εφημερίδα, την ίδια μέρα:
Με την κρίση, πολλοί άρχισαν να καίνε ξύλα αντί γιά πετρέλαιο θέρμανσης. Μέχρι εδώ κατανοητό - αν και όχι εντελώς. Με την διαφορά ότι δεν πηγαίνουν μόνοι τους να κόψουν ξύλα - όπως θα έκανε ο κάθε πραγματικά φτωχός αν είχε πραγματική ανάγκη - αλλά αγοράζουν ξύλα από επιτήδειους.
Οι οποίοι επιτήδειοι τα εμπορεύονται μαύρα και - κυρίως - τα κόβουν μαύρα. Παράνομα, μέσα σε εθνικούς δρυμούς, σε προστατευόμενες περιοχές, μπαίνουν και ΑΠΟΨΙΛΩΝΟΥΝ.
Έναν απελπισμένο φτωχό θα τον καταλάβαινα (αν και όχι 100% ). Αλλά έναν μαυραγορίτη γιατί να τον ανεχτώ;

Ευαίσθητοι άνθρωποι της περιοχής κάνουν καταγγελίες στην δασοφυλακή που απαντάει "δεν έχουμε προσωπικό και αυτοκίνητα γιά να ελέγξουμε τα δάση". Οι ευαίσθητοι προφέρονται να κάνουν περιπολίες οι ίδιοι, προσφέρουν τα δικά τους αυτοκίνητα, μαζί με την βενζίνη. Και πάλι οι δασοφύλακες αρνούνται να κάνουν την δουλειά τους με την πρόφαση "δεν έχουμε χρόνο". Φταίω εγώ μετά να υποπτευθώ ότι οι δημόσιοι λειτουργοί παίρνουν μίζα από τους μαυραγορίτες;

Μιλάμε γιά το Πήλιο, μιλάμε ότι - ιδίως τα Σαββατοκύριακα - φεύγουν νηοπομπές ολόκληρες με φορτηγά γεμάτα ξυλεία. Μιλάμε γιά ένα από τα στολίδια της Ελλάδας, γιά το βουνό των Κενταύρων. Αν το αποψιλώσουμε, θα μας κυλήσουν τα γυμνά βράχια - μαζί με τις κατάρες των Κενταύρων - στο κεφάλι.

Το τραγικό είναι, ότι δεν χρειάζονται καν περιπολίες. Από το Πήλιο υπάρχει μόνο ένας δρόμος προς την υπόλοιπη Ελλάδα και αυτός περνάει μέσα από τον Βόλο. Ουσιαστικά, το μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να σηκωθούν από το καφενείο της κεντρικής πλατείας και να ελέγξουν, αν τα εκατοντάδες φορτηγά που περνάνε φορτωμένα ξυλεία, μισό μέτρο μπροστά από την μύτη τους κατέχουν νόμιμα αυτήν την ξυλεία.

Και καλά, έστω ότι οι κρατικοί υπάλληλοι δεν μπορούν, δεν θέλουν, δεν ξέρουν. Οι κάτοικοι; Οι υπόλοιποι έλληνες που είναι; Που είναι όλοι αυτοί οι σούπερ έλληνες που αγαπάνε τοοοοοοοοοόσο πολύ την Ελλάδα, ώστε να βάζουν 200 θαυμαστικά σε κάθε τους φράση; Που είναι όλοι αυτοί οι νταήδες που ήθελαν να πηδήξουν την μικρή ολλανδέζα; Γιατί δεν μπορούν να σταματήσουν μερικά φορτηγά; Γιατί δεν μπορούν να κλείσουν τον δρόμο; Γιατί όταν υποβιβάστηκε ο Ολυμπιακός Βόλου κάηκε η περιοχή (έκλεισαν και οι δρόμοι - εννοείται) και όταν αποψιλώνεται το Πήλιο, η ιδιαίτερη πατρίδα τους, το κόσμημα (ένα από τα πολλά) της Ελλάδας δεν κουνιέται φύλλο;
Ποιός φταίει γι' αυτό; Οι γερμανοί μήπως; Το ευρώ; Η τρόικα; Η Μέρκελ; Ποιός αγαπάει τελικά αυτήν την χώρα; Και πως την δείχνει αυτήν την αγάπη;

Εγώ λοιπόν, ο "γερμανός", ο "προδότης" είμαι έτοιμος να τα παρατήσω όλα σύξυλα, εδώ και τώρα και να την στήσω με ένα στυλιάρι στον δρόμο. Θα σταματάω όλα τα αυτοκίνητα που μεταφέρουν ξύλα και θα ελέγχω που τα βρήκαν. Όποιος δεν μπορεί να αποδείξει ότι του ανήκουν νόμιμα, θα έχει την ανάλογη αντιμετώπιση.
Αλλά δεν μπορώ να κάνω μόνος μου αυτήν την δουλειά. Το να κλείσω μόνος μου τον δρόμο είναι κομματάκι ζόρικη υπόθεση. Χρειάζομαι και μερικούς έλληνες που αγαπάνε την χώρα τους. Που είναι αυτοί;
Έχουν βυθιστεί όλοι τόσο βαθιά στις αναλύσεις γύρω από την Ευρωπαϊκη Πολιτική ώστε δεν έχουν καιρό να εμποδίσουν μερικούς μαυραγορίτες που τους ρημάζουν την πατρίδα; Ή μήπως δεν έχουν κότσια, επειδή έχουν εξαντλήσει τον τσαμπουκά τους στα κοριτσάκια του ιντερνετ;

Ποιός (θα) πληρώνει τον βαρκάρη

2011-10-20T00:24:00.000+03:00

Χωρίς να συμμετέχω στο - αποπροσανατολιστικό και επικίνδυνο γιά την κοινωνία μας - παιχνίδι της κολοκυθιάς ("γιατί να φταίνε οι μεν και όχι οι δε γιά την κρίση"), θέλω να κάνω έναν ταμειακό απολογισμό και μερικές προβλέψεις γιά το μέλλον μας.

Ξεκινάω από το γνωστό ( ; ) γεγονός ότι η ελληνική κρίση είναι κρίση κρατικού και όχι ιδιωτικού χρέους. Οι ελληνες έχουν λεφτά - το κράτος τους όχι. Όταν λοιπόν λέμε ότι μιά επαγγελματική / κοινωνική ομάδα πρέπει να "συμμετέχει στα βάρη της κρίσης" εννούμε ότι η ομάδα αυτή οφείλει να δώσει χρήμα στο ελληνικό κράτος. Ζεστό και άμεσο χρήμα. Ποιές όμως είναι αυτές οι επαγγελματικές / κοινωνικές ομάδες που "συμμετέχουν";

-- Οι αγρότες; Οχι φυσικά. Οι αγρότες γκρινιάζουν γιά τις "χαμηλές" τιμές που παίρνουν γιά τα προϊόντα τους. Αλλά αυτή η γκρίνια διαιωνίζεται ανελλιπώς από τότε που ο προπάππος μου ήταν νεογέννητο μέχρι σήμερα. Οι αγρότες δεν δίνουν τίποτα στο ελλ. κράτος. Ούτε καν εισφορές γιά την σύνταξη τους. Ουσιαστικά είναι μόνιμα αφορολόγητοι.
Οι επιδοτήσεις τους είναι εγγυημένες από την ΕΕ και εντελώς ανεξάρτητες από κρατικά χρέη. Μάλιστα σε ευρώ. Δλδ. ακόμα και αν πτωχεύσουμε, ακόμα και αν επιστέψουμε στην δραχμή, οι αγρότες μας θα επιδοτούνται σε ευρωπαικές τιμές.
Το μόνο που μπορεί να πλήξει τους αγρότες μας είναι είτε η κατάρρευση της ΕΕ είτε η έξοδος της Ελλάδας από την ΕΕ (πάπαλα επιδοτήσεις).

-- Όσοι ασχολούνται με τον τουρισμό; Όχι φυσικά. Φόρους πληρώνουν μόνο συμβολικά και μόνο οι πιό χαζούληδες. Οι εισπράξεις τους εξαρτώνται από την ευημερία των βορειοευρωπαίων και τίποτα άλλο. Το αν το ελληνικό κράτος υπάρχει ή όχι είναι δευτερεύον γι' αυτούς. Μπορούν ανετότατα να ανεβάζουν τις τιμές τους - ακόμα και εν μέσω κρίσης. Πληρώνονται εγγυημένα σε ευρώ, μια επιστροφή στην δραχμή δεν τους αγγίζει.
Ίσως χάσουν την ελληνική τους πελατεία (τουλάχιστον ένα μέρος της) εξ αιτίας της κρίσης. Αλλά μπορούν εύκολα να αναπληρώσουν αυτήν την χασούρα από (α) ξένους πελάτες (β) την δυνατότητα να ανεβάζουν τις τιμές κατά βούληση (γ) χαμηλότερους μισθούς για το προσωπικό τους. Η ανεργία συμπιέζει τα μεροκάματα που πληρώνουν.

-- Όσοι ασχολούνται με την οικοδομή; Όχι φυσικά. Μιά τεράστια ομάδα από εργολάβους, μεσίτες, συμβολαιογράφους, δικηγόρους, μηχανικούς, πωλούνται οικοδομικά υλικά, επιπλάδες, κουζινάδες, μεταφορείς κλπ. έχει καταβροχθίσει μυθώδη ποσά τις τελευταίες δεκαετίες. Όσα από αυτά δεν φαγώθηκαν στις τραγουδιάρες των εθνικών οδών, έχουν φύγει ήδη γιά την Κύπρο και την Ελβετία.
Πέρα από την καλλιέργεια της γης και τον τουρισμό, η οικοδομή ήταν η μοναδική (σοβαρών μεγεθών) οικονομική δραστηριότητα της Ελλάδας από το 1960 μέχρι σήμερα.
Το κύκλωμα της οικοδομής είχε δικές του κυβερνήσεις - με χαρακτηριστικό παράδειγμα την τελευταία της νδ. Διάφορα νομοθετικά τερτίπια (ημιυπαίθριοι π.χ. ) τους εξασφάλιζαν ονειρικά περιθώρια υπερκερδών.
Το πρόβλημα τους είναι ότι τώρα με την κρίση δεν βγάζουν καινούργια λεφτά. Η οικοδομή έχει πρακτικά νεκρωθεί. Σε αντίθεση με αγρότες / τουριστικούς που (θα) έχουν εισπράξεις ανεξάρτητα από την κρίση, οι οικοδοματζήδες δεν έχουν.
Αλλά έχουν τόσο "λίπος" στην Ελβετία, που τους φτάνει και τους περισσεύει γιά τις επόμενες 3 γενεές.
Και φυσικά δεν δίνουν τίποτα στο ελληνικό κράτος (όχι δουλειές = όχι φόροι).

Παύση και σύντομος απολογισμός. Από τα παραπάνω διαπιστώνω ότι η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας ούτε έχει πάρει μυρωδιά την κρίση, ούτε πρόκειται. Αγρότες, τουριστικοί και οικοδοματζήδες συναπαρτίζουν μακράν το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας - τόσο σε πληθυσμιακά, όσο και σε οικονομικά νούμερα.

Το θεωρώ τραγικό - αλλά αυτό ακριβώς περίμενα από μιά διαλυμένη και σάπια κοινωνία σαν την ελληνική. Το μεγαλύτερο και το πλουσιότερο κομμάτι της δεν χαμπαριάζει από κρίση και δεν συμμετέχει. Καμμία από τις παραπάνω ομάδες δεν δίνει λεφτά στο ελληνικό κράτος (με εξαίρεση τον ψηλότερο φπα γιά τις βενζίνες των αυτοκινήτων τους ίσως).

Τέλος η πάυση, συνεχίζω την καταγραφή. Ποιές άλλες ομάδες έχουμε; Ποιοί δίνουν ζεστό χρήμα στο κράτος;

-- Η πολιτική και οικονομική μας ελίτ; Όχι φυσικά. Αυτοί κι αν είναι υπεράνω. Πολιτικοί, μεγαλολαμόγια, κρατικοδίαιτοι, τραπεζίτες, γκόλντεν boys, ιδιοκτήτες αθλητικών ομάδων, "βιομήχανοι" με κρατικές προμήθειες κλπ. Αυτοί, οι σύζυγοι τους, οι ανιψιές τους και οι ερωμένες τους δεν δίνουν τίποτα στο ελληνικό κράτος. Μιά μαφιόζικη ολιγαρχία ρωσικού τύπου απομυζά ανεξέλεγκτα τις πλουτοπαραγωγικές υποδομές της χώρας μας. Φυσικά δεν τους αφορά η κρίση, ούτε η επιστροφή στην δραχμή. Έχουν εξασφαλιστεί προ πολλού.

-- Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι; Όχι φυσικά. Ναι, μειώνονται οι μισθοί τους. Ναί, μένουν άνεργοι. Είναι τραγικά όλα αυτά. Αλλά ΔΕΝ δίνουν χρήμα στο κράτος. Τα ωφέλη από τους χαμηλότερους μισθούς τα καρπώνεται 100% η εργοδοσία, όχι το κράτος. Όσο χαμηλότεροι οι μισθοί, τόσο λιγότερα θα εισπράξει το κράτος γιά το ικα. Στους άνεργους (ίσως) δοθεί και κάποιο επίδομα ανεργίας. Όλα αυτά επιβαρύνουν τον κρατικό κορβανά.

-- Οι ελεύθεροι επαγγελματίες; Χμμμμ, έτσι κι έτσι. Υπάρχουν δύο ειδών ελεύθεροι επαγγελματίες. Η πρώτη κατηγορία είναι οι "απαραίτητοι". Π.χ. γιατροί, δικηγόροι, υδραυλικοί κ.α. Εδώ και εκατομμύρια χρόνια δεν έχουν δώσει φόρους στο κράτος. Το τιμολόγιο είναι γι' αυτούς μιά άγνωστη βουνοκορφή των Άλπεων και ο φπα ένα εξωτικό καρύκευμα της μεξικάνικης κουζίνας.
Αυτή η κατηγορία δεν νιώθει την κρίση. Η πελατεία τους είναι σταθερή (αν μπορείς, ζήσε χωρίς γιατρό, υδραυλικό κλπ). Τις τιμές τους μπορούν να τις προσαρμόζουν προς τα πάνω κατά βούληση. Δεν τους ενοχλεί ούτε ο πληθωρισμός, ούτε μιά επιστροφή στην δραχμή, ούτε μιά χρεωκοπία.
Στην δεύτερη κατηγορία των ελεύθερων επαγγελματιών τα πράγματα είναι από ζόρικα έως πολύ ζόρικα. Όσοι θεωρούνται "μη απαραίτητοι" την έχουν άσχημα. Μεταφραστές, προγραμματιστές υπολογιστών, μασέρ, μικροί πλασιέ, καλλιτέχνες κλπ. δεν έχουν πιά πελατεία, ούτε μπορούν να αυξήσουν τις τιμές τους.
Αν και η κατάσταση τους είναι τραγική, ούτε αυτοί δίνουν στο κράτος. Ειδικά αυτοί καλούνται να πληρώσουν κάτι εξωφρενικά, αυθαίρετα και ληστρικά χαράτσια. Αλλά με τόσο μικρά μεγέθη, η συμβολή τους στον κρατικό κορβανά είναι μηδαμινή. Τι χαράτσι μπορείς να βάλεις σε κάποιον που δεν έχει τζίρο;

Ποιοί απομένουν;
Μα οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι φυσικά. Είναι οι μόνοι - μαζί με τους γερμανούς φορολογούμενους - που δίνουν ζεστό χρήμα στο ελληνικό κράτος. Δεν εξετάζω αν είναι τεμπέληδες, ανίκανοι, αν διορίστηκαν με ρουσφέτι κλπ. Δεν με ενδιαφέρει το παρελθόν ούτε με διακατέχει κάποιο "ιερό" αίσθημα δικαίου που πρέπει να ικανοποιηθεί εδώ-και-τώρα.
Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι το αν δίνουν χρήμα στο κράτος. Η απάντηση είναι θετική. Ναι, δίνουν.

Δεν επαρκεί, δυστυχώς. Αυτά που έβγαλε στην Ελβετία η μαφία που μας κυβερνούσε (και κυβερνάει) όλα αυτά τα χρόνια, δεν καλύπτονται από τις πενιχρές θυσίες των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων. Αλλά τουλάχιστον είναι αυτές οι ομάδες οι μόνες που πραγματικά ρίχνουν χρήμα στον κρατικό κορβανά.
Είναι ταυτόχρονα και οι μόνες ομάδες που θίγονται άμεσα και δραστικά από οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη. Το κούρεμα χρέους τους θίγει, η χρεωκοπία τους θίγει, η επιστροφή στην δραχμή τους θίγει. Όχι μόνο έχουν παίξει και έχουν χάσει, αλλά ότι και να γίνει στο άμεσο μέλλον, αυτοί θα την πληρώσουν (πάλι).

Να διευκρινίσω ότι δεν τρέφω καμμία συμπάθεια γιά τους δημόσιους υπαλλήλους. Με έχουν ταλαιπωρήσει, μου έχουν ζητήσει παράνομα λεφτά, έχουν αυθαιρετήσει εναντίον μου, με έχουν βρίσει, με έχουν εξαπατήσει. Κανένας γνωστός, φίλος ή συγγενής μου δεν εργάζεται στον (ευρύτερο) δημόσιο τομέα. Φυσικά ούτε εγώ (θέλω να) έχω οποιαδήποτε σχέση με το ελληνικό δημόσιο.

Όπως γράφω και στην πρώτη φράση αυτού του ποστ, αρνούμαι κατηγορηματικά να παίξω την κολοκυθιά. Δεν με ενδιαφέρει να υπερασπίσω τους δημόσιους υπαλλήλους, ούτε κανέναν άλλο. Δεν θέλω να ρίξω ευθύνες σε κανέναν απολύτως. Αλλωστε εδώ που είμαστε δεν χρειαζόμαστε ευθύνες, χρειαζόμαστε λεφτά! (γιά το κράτος μας)
Δεν με απασχολεί ούτε το ποιός φταίει ούτε ποιός είναι ο πιό διεφθαρμένος / τεμπέλης / ανίκανος.
Με απασχολεί το ποιός (θα) πληρώνει τον βαρκάρη.

Μέχρι στιγμής δεν μπορώ να διακρίνω κανέναν (εκτός των δ.υ. και συνταξιούχων) που να πληρώνει.

Το θεωρώ σαν απελπιστικό, σαν τραγικό σημάδι σήψης της κοινωνίας.

Κάποια στιγμή (ελπίζω αύριο κιόλας) θα ξεμπερδέψουμε οριστικά με τους απατεώνες του νδσοκ. Ο δικομματισμός και το πελατειακό κράτος ψόφησαν και το πτώμα τους βρωμάει. Κάποια στιγμή (ελπίζω σύντομα) θα ξεμπερδέψουμε και με αυτήν την ιστορία του χρέους. Είτε με κούρεμα, είτε με χρεωκοπία, είτε με επιστροφή στην δραχή, κάπως τέλος πάντων θα διακανονιστεί το ελληνικό χρέος.
Δεν είναι δυνατόν να διαωνίζουν οι γερμανοί (οι μόνοι που μπορούν να αποφασίσουν πάνω σ' αυτό) το πρόβλημα του ελληνικού χρέους. Κάποια στιγμή θα μας επιβάλλουν την όποια λύση νομίζουν ότι τους συμφέρει.

Το πρόβλημα μας όμως θα παραμένει ακόμα και όταν θα έχουμε ξεμπερδέψει και με το νδσοκ και με το χρέος. Όσο δεν υπάρχει ένα κοινωνικό συμβόλαιο που να είναι αποδεκτό από όλους όσους ζουν σ' αυτήν την πανέμορφη χώρα, όσο η κάθε επαγγελματική / κοινωνική ομάδα δεν αποδέχεται οικιοθελώς τις υποχρεώσεις της απέναντι σε όλους τους άλλους, δεν πρόκειται να ορθοποδήσουμε ποτέ.

Το ματα-ξανα-γράφω: δεν με ενδιαφέρει να υποστηρίξω τους δημ. υπαλλήλους ούτε να κατηγορήσω τον οποιονδήποτε άλλο. Εκείνο που σχολιάζω σ' αυτό το ποστ είναι η έλλειψη κοινωνικού συμβολαίου των ελλήνων. Οι δ.υ. τυχαίνει να είναι οι μόνοι που πληρώνουν, επειδή όλοι οι υπόλοιποι - εντελώς καιροσκοπικά - μπορούν να βγάζουν την ουρά τους απ' έξω.

Ε, όσο χωρίζουμε την κοινωνία μας σε "έξυπνους" και "κορόϊδα" (σήμερα είναι οι δημ. υπάλληλοι, αύριο ίσως είναι κάποιοι άλλοι) θα είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε κάτω από την μπότα της κάθε μερκελ και του κάθε σαρκοζύ.

Διαιτητής

2011-10-03T01:01:00.001+03:00

Προσπαθώντας να καταλάβω το γιατί φτάσαμε εδώ, κατέληξα στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ;-)
Επειδή δεν είμαι σίγουρος γιά τα συμπεράσματα μου, τα καταγράφω εδώ - μήπως και τυχόν ενδιαφερθεί να τα συζητήσει κάποιος μαζί μου.

Επισημαίνω σ' αυτό το ποστ κάποιες ομοιότητες και κάποιες διαφορές της Ελλάδας με τις δυτικές κοινοβουλευτικές, αστικές δημοκρατίες. Τα λόγια μου είναι απλές διαπιστώσεις. Επ' ουδενί θέλω να (αυτο)μαστιγώσω τους έλληνες, επ' ουδενί θέλω να κατηγορήσω μιά χώρα, ούτε να εκθειάσω μιάν άλλη. Σε όποιον μου προσάψει ότι κάνω κάτι τέτοιο ... να του καεί το βίντεο ;-) (παλιά χαρυκλυννική ατάκα από την εποχή που υπήρχαν βίντεο).

Τα σημερινά κράτη (όπου κράτος = μηχανισμός διαχείρισης και εξουσίας) είναι σχετικά καινούργια "ανακάλυψη". Η ίδρυση της γαλλικής δημοκρατίας π.χ. έγινε το 1789 - τέλη του 18ου αιώνα. Χοντρικά, ούτε 200 χρόνια πριν. Στην Ουζα το 1776. Το ελληνικό κράτος είναι ακόμα νεώτερο.

Από τους 20 μεταχριστιανικούς αιώνες λοιπόν, οι 18 πέρασαν με φεουδαρχία. Δηλαδή μιά μορφή διοίκησης και εξουσίας που ονομάζω "πυραμιδωτή". Κάπου υπήρχε ένας βασιλιάς, αυτοκράτορας, γουατέβερ, ο οποίος μοίραζε την εξουσία σε μεγάλα κομμάτια της επικράτειας του, τα οποία διοικούσε αυτοτελώς κάποιος υποτελής του. Αυτός με την σειρά του μοίραζε την εξουσία σε κάποιους μικρότερους υποτελείς κ.ο.κ. μέχρι τον απλό λαό.

Έτσι είχαμε στην δυτ. Ευρώπη τις βαρωνίες, κομητείες, πριγκηπάτα, παλατινάτα κλπ. Στο Βυζάντιο είχαμε τα θέματα, που χωρίζονταν σε επαρχίες, στρατηγάτα κ.α. Ακόμα και στην οθωμανική αυτοκρατορία είχαμε αγάδες και πασάδες. Δηλαδή τοπικούς άρχοντες με απόλυτες εξουσίες.

Οι σημερινές σχέσεις πολίτη - κράτους αλλά και πολίτη - πολίτη ήταν αδιανόητες στο πυραμιδωτό σύστημα. Ο λαουτζίκος πλήρωνε φόρο υποτέλειας στον τοπικό αγά, στρατηγό, βαρώνο, γουατέβερ και δεν ήξερε καν ποιός βρίσκεται παραπάνω στην εξουσία. Ο τοπικός άρχοντας πλήρωνε φόρο υποτέλειας στον παραπάνω, αυτός στον παραπάνω κ.ο.κ μέχρι που κάποιοι φόροι έφταναν στον αυτοκράτορα (σουλτάνο, βασιλιά) προκειμένου να κάνει τους πολέμους του.

Δεν υπήρχε κοινωνικό κράτος. Δεν υπήρχε καν σχέση πολίτη - κράτους. Υπήρχε μόνο η υποτέλεια. Οι φόροι εισπράττονταν (σε όλες τις βαθμίδες της πυραμίδας) με την απειλή των όπλων.

Ακόμα και οι σχέσεις πολίτη - πολίτη ήταν πυραμιδωτές. Αν έκλεβες την κατσίκα του γείτονα, θα πηγαίνατε στους προεστούς του χωριού γιά να λύσετε την διαφορά σας. Αν δύο χωριά είχαν διαφορές μεταξύ τους, οι προεστοί των χωριών θα πήγαιναν στον πασά (κόμη, βαρώνο, στρατηγό) κ.ο.κ.

Μέχρι εδώ, ο ελλαδικός χώρος δεν διαφέρει σε τίποτα από την Ευρώπη. Γιά 18 αιώνες το πυραμιδωτό σύστημα λειτούργησε (καλά; ) παντού.

Σε όλο αυτό το διάστημα όμως υπήρχε μιά σημαντικότατη διαφορά. Ενώ στον ελλαδικό χώρο οι πυραμιδωτές σχέσεις υποτέλειας ήταν από σταθερές έως πολύ σταθερές, στον ευρωπαϊκό χώρο κυριαρχούσε το χάος. Κομητείες ήταν σήμερα υποτελείς στον βασιλιά Α και αύριο στον βασιλιά Β. Βαρώνοι δήλωναν υποτελείς σε 3 κόμηδες ταυτόχρονα, αλλά (αν τους έπαιρνε στρατιωτικά) δεν πληρώναν φόρους σε κανέναν.

Οι ένοπλες συρράξεις ήταν καθημερινό φαινόμενο. Ακόμα και σε εποχές "ειρήνης", υπήρχαν δεκάδες τοπικές συρράξεις σε όλη την Ευρώπη. Ποταμοί αίματος χύθηκαν, επειδή κάποιος βαρώνος ήθελε περισσότερο χρήμα. Αν ο χειμώνας έπεφτε βαρύς δεν είχαν τροφή και την έπεφταν στις γειτονικές περιοχές. Ο θάνατος σου, η ζωή μου.

Στην Ελλάδα δεν έγιναν αυτά. Τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες η Ελλάδα ήταν ρωμαϊκή επαρχία, μετά έγινε βυζαντινό θέμα, μετά τούρκικο βιλαέτι. Την κατάκτησαν οι σταυροφόροι τον 10ο αιώνα, έσφαξαν τους μισούς κάτοικους, αλλά ακόμα και τότε δεν δημιουργήθηκαν ένοπλες συρράξεις ανάμεσα σε γειτονικές ελληνικές περιοχές. Ούτε στην τουρκοκρατία έγινε αυτό, αφού το κεντρικό τουρκικό κράτος ήταν αρκετά ισχυρό ώστε να αποτρέψει κάθε τοπική σύρραξη.

Στην Ελλάδα δεν ξεσηκώθηκαν ποτέ οι βολιώτες να σφάξουν του λαρισαίους, επειδή δεν τους πήγε καλά η σοδειά. Οι τριπολιτσιώτες δεν έκαναν ποτέ πόλεμο στους καλαματιανούς γιά να τους πάρουν το νερό. Οι γιαννιώτες δεν μπούκαραν ποτέ στην Κέρκυρα μόνο και μόνο επειδή είχαν υπεροχή όπλων.
Αυτά τα πράγματα ήταν καθημερινό ψωμοτύρι γιά τους ευρωπαίους επί 18 αιώνες. Πόλεις σε απόσταση τριάντα, πενήντα χιλιόμετρα η μία από την άλλη αληλοσφάχτηκαν καμμιά δεκαριά φορές σ' αυτό το διάστημα.

Οι έλληνες έζησαν τον προτελευταίο τους εμφύλιο στον πελοππονησιακό πόλεμο (404 π.Χ. ) και τον τελευταίο τους το 1949. Ο τελευταίος μάλιστα εμφύλιος - παρά τις φρικωδίες του και τα τραύματα που άφησε - ήταν ιδεολογικός, δεν ήταν κατακτητικός. Μιά μερίδα ελλήνων ήθελε να προσδέσει την χώρα στην Ρωσία και μιά άλλη στην Αμερική. Αλλά δεν σφάχτηκαν γιά ένα χωράφι, μιά σοδειά, ούτε γιά ένα σεντούκι με λεφτά, όπως σφάζονταν οι ευρωπαίοι.

* * * *
Που μας οδήγησε αυτή η διαφορά Ελλάδας - Ευρώπης; Οι ευρωπαίοι αναγνώρισαν κάποτε (τους πήρε 18 αιώνες σφαγιασμών, αλλά τα κατάφεραν), ότι χρειάζονται (α) έναν αδέκαστο, αυστηρό διαιτητή και (β) άμεση πρόσβαση όλων σ' αυτόν τον διαιτητή.

Τα σημερινά ευρωπαικά κράτη (και το αμερικάνικο) οικοδομήθηκαν από την αρχή σαν κράτη-διαιτητής. Δημιουργήθηκαν δλδ. κάποιοι κοινά αποδεκτοί κανόνες και ορίστηκε το κράτος σαν ο διαιτητής που θα ελέγχει και θα επιβάλλει (αν παραβεί κάποιος) τους κανόνες αυτούς.
Το κοινωνικό κράτος (φόροι, κοινωνική πρόνοια, δημόσια έργα, υποδομές) επιβλέπεται γιά την καλή λειτουργία του από το κράτος - διαιτητή.

Η ειδοποιός διαφορά με τις ελληνικές συνθήκες είναι η καθολική, συνολική, ρητή και ριζωμένη αντίληψη του κράτους σαν διαιτητή.

Αν προσπαθήσω να χτίσω ένα αυθαίρετο μπαλκόνι στην Γερμανία, ΟΛΟΙ οι γείτονες θα με καταγγείλουν στην πολεοδομία. Η οποία θα επέμβει σε χρόνο dt, αποκαθιστώντας την νομιμότητα.
Αν χτίσω ένα αυθαίρετο στην Ελλάδα ΚΑΝΕΙΣ δεν θα με καταγγείλει στην πολεοδομία (εκτός αν έχει προσωπικά μαζί μου γιά άλλους λόγους). Αλλά και η πολεοδομία ούτε θα έρθει, ούτε θα με τιμωρήσει ποτέ.

Εδώ πρέπει να ξεδιαλύνω μιά ηλίθια ελληνοκεντρική αντίληψη. Οι έλληνες (αρέσκονται να) πιστεύουν διάφορες μαλακίες του στυλ "οι γερμανοί είναι ρομποτάκια", "οι γερμανοί είναι πειθαρχημένος λαός" και διάφορα τέτοια ρατσιστικά. Ένας συγκεκριμένος πανηλίθιος μάλιστα που συζήταγε μαζί μου πριν μερικά χρόνια, υποστήριζε ότι οι γερμανοί (και οι υπόλοιποι ευρωπαίοι) ζουν σε καθεστώτα φόβου, σε αστυνομοκρατούμενα κράτη.

Όμως η αστυνομοκρατία είναι σαφώς μεγαλύτερη στην Ελλάδα. Ιδίως η αυθαιρεσία της αστυνομίας και της λοιπής διοικητικής μηχανής είναι πολλαπλάσιες στην Ελλάδα σε σχέση με τους ευρωπαίους. Η κατάχρηση εξουσίας σήμερα είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο.

Δεν είναι λοιπόν "ρομποτάκια" οι γερμανοί. Ούτε πειθαρχημένος λαός. Απλά έχουν εμπεδώσει - χρειάστηκαν 18 αιώνες σφαγιασμών γι' αυτό - ότι αν κάνει ο καθένας ότι του καπνίσει, θα γυρίσουμε όλοι τάχιστα στον φεουδαρχικό Μεσαίωνα. Οι ευρωπαίοι είναι νομοταγείς, ακόμα και όταν δεν τους ελέγχει κανείς. Οχι γιατί φοβούνται τον αστυφύλακα, αλλά από πεποίθηση. Γιατί έχουν (επιτέλους) καταλάβει, ότι η σημερινή αστική δημοκρατία - με όλα της τα στραβά - είναι προτιμότερη από το να θέλει να σου στρίψει το λαρύγγι κάθε χειμώνα ο γείτονας, προκειμένου να θρέψει τα παιδιά του.

Δεν λέω ότι οι ευρωπαϊκές αστικές δημοκρατίες είναι καλές. Χάλια είναι. Χάλια! Αν τολμήσει κανείς να πει ότι τους υποστηρίζω, να του καεί το βίντεο (τα είπαμε αυτά). Και απάτες υπάρχουν, και ανοργανωσιά υπάρχει και ανικανότητα υπάρχει. Σε μεγάλα μεγέθη μάλιστα. Τι λέω; Σε τεράστια μεγέθη.
Παρ' όλα αυτά, η γενική νοοτροπία είναι ότι το κράτος είναι διαιτητής. Αδέκαστος και ακριβοδίκαιος. Αυτό το κράτος - διαιτητής είναι η απαραίτητη, ικανή και αναγκαία συνθήκη γιά να μην γυρίσουμε στον Μεσαίωνα.

* * * *
Αντίθετα στην Ελλάδα, δεν έχουμε κράτος - διαιτητή. Ούτε το θέλουμε, ούτε το χρειαζόμαστε, ούτε μπορούμε να το φτιάξουμε. Στους τελευταίους 20 αιώνες οι έλληνες ποτέ δεν ένιωσαν την ανάγκη κάποιου διαιτητή. Ναι, μας κατάκτησαν ένα σωρό εξωτερικοί εχθροί. Αλλά ένας διαιτητής δεν θα τους είχε εμποδίσει. Ναι, είχαμε εμφύλιο το 1949. Τι θα ωφελούσε μιά διαιτησία; Υπενθύμιση: η διαιτησία έχει μόνο τότε κάποιο νόημα, όταν υπάρχουν κοινά αποδεκτοί κανόνες. Όταν οι μισοί θέλουν καπιταλισμό και οι άλλοι μισοί σοσιαλισμό, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει διαιτησία.

Η Ελλάδα αναγκάστηκε από τους ξένους να δημιουργήσει μιά αστική, κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αλλά η ελληνική ψυχή, η ελληνική νοοτροπία, ποτέ δεν χρειάστηκε τέτοιο πράγμα. Ποτέ δεν πείστηκε, ότι η αστική δημοκρατία είναι καλύτερη.
Η ελληνική κοινωνία ποτέ δεν κατέληξε σε κάποιους κοινά αποδεκτούς κανόνες. Δεν ξέρουμε τι θέλουμε σαν κοινωνία, ο καθένας μας, ότι προλάβει. Σε τέτοιες συνθήκες, κανένας δεν αναγνωρίζει την ανάγκη ύπαρξης μιάς διαιτησίας.

Από το 1821 μέχρι σήμερα έχουμε μιά επίφαση αστικής δημοκρατίας, διατηρώντας από κάτω το πυραμιδωτό φεουδαρχικό σύστημα κρατικής εξουσίας, που μας εξυπηρέτησε τόσο καλά τα τελευταία 2000 χρόνια.

Ο παλιός κοτζάμπασης έγινε ο βουλευτής της περιφέρειας μας. Ο παλιός αγάς έγινε υπουργός. Τα προβλήματα μας δεν τα λύνουμε στην βάση κοινά αποδεκτών κανόνων, αλλά στην βάση προσωπικών γνωριμιών. Ένας ευρωπαίος που ψάχνει γιά δουλεία, θα παρουσιάσει τις ικανότητες του σε όλους τους πιθανούς εργοδότες. Ένας έλληνας που ψάχνει γιά δουλειά, θα ρωτήσει πρώτιστα τους γνωστούς και τους συγγενείς του και μετά τον κοντινότερο τοπικό άρχοντα (προεστό, πασά, νομάρχη, βουλευτή).

Οι έλληνες δεν έχουν και δεν θέλουν να έχουν κράτος - διαιτητή. Προτιμούν ένα κράτος - πρυτανείο. Ένα κράτος που τους τρέφει όλους, δωρεάν. Το ποιός πληρώνει αυτό το πρυτανείο είναι αδιάφορο. Από το 1821 μέχρι σήμερα, το ελληνικό κράτος - πρυτανείο ήταν (υπερ)χρεωμένο. Μέσα σε 150+ χρόνια δεν είχαμε ούτε μία φορά περίσσευμα. Πάντα κάποιος άλλος μας πλήρωνε.

Οι έλληνες δεν είναι από την φύση τους μπαγαμπόντηδες. Ούτε διεφθαρμένοι. Ούτε (αλοίμονο) απείθαρχοι. Απλά ποτέ στα τελευταία 2000 χρόνια δεν είδαν κάποιο όφελος τηρώντας τους - οποιουσδήποτε - νόμους. Η κρατική εξουσία ήταν ανέκαθεν είτε γιά να την απομυζάς (κράτος - πρυτανείο) είτε γιά να την αποφεύγεις (μεσαιωνικός φόρος υποτέλειας, τούρκικο χαράτσι).

Έστω ότι κάποιος τεμπελχανάς διορίζεται σε μιά κρατική θέση γιά να τα ξύνει. Ένας γερμανός θα ζητήσει την άμεση καθαίρεση του, ένας έλληνας θα ζητήσει να διοριστεί και αυτός. Πως εξηγούνται αυτές οι συμπεριφορές;
Γιά τον γερμανό, μιά αργομισθία ειναι "φάουλ" στους κοινά αποδεκτούς κανόνες. Το κράτος - διαιτητής οφείλει να επέμβει.
Γιά τον έλληνα, μιά αργομισθία δεν είναι ούτε επιλήψιμη ούτε παράξενη. Το κράτος - πρυτανείο λειτούργησε γιά μιά ακόμα φορά αποτελεσματικά.

Κάπου εδώ στηρίζεται η λογική του "μαζί τα φάγαμε". Χωρίς να παύει να είναι ένας άθλιος προδότης και ο μεγαλύτερος φαγάς αυτός που την εκστόμισε.

* * * *
Οι έλληνες λοιπόν δεν έχουν κράτος όπως οι δυτικοί, δεν θέλουν και δεν μπορούν να το αποκτήσουν.Είναι αρνητικό αυτό; Οχι απαραίτητα.

Ακόμα και αν περνάγαμε λεπίδι όλους τους σημερινούς πολιτικούς, οι επόμενοι εκφραστές του λαού θα ήταν μία από τα ίδια. Ο ελληνικός λαός θέλει το πυραμιδωτό, πατερναλιστικό, φεουδαρχικό κράτος - πρυτανείο, επειδή τίποτα στην Ιστορία του δεν τον έπεισε ότι ένα δυτικότροπο κράτος - διαιτητής θα του έλυνε οποιοδήποτε πρόβλημα.

Ακόμα και αν εξαφανιστούν αύριο όλοι οι παρόντες πολιτικοί, ο ελληνικός λαός θα εκλέξει εκείνους που θα του υποσχεθούν την μεγαλύτερη δυνατή προσέγγιση στο κράτος - πρυτανείο.

Διαβάζω πολλές διακυρήξεις, πολλές προτάσεις, πολλές λύσεις. Σχεδόν όλοι ασχολιώνται με το πως θα την φέρουμε στους κουτόφραγκους, ώστε να μας πληρώνουν εσαεί (το πρυτανείο χρειάζεται λεφτά). Όλοι υπόσχονται ενίσχυση του δημοσίου τομέα. Χωρίς όμως να μας φανερώνουν ποιός θα διαχειρίζεται αυτό το διογκωμένο δημόσιο.
Λες και θα λυθούν τα προβλήματα αν φύγει ο Καραμήτρος και έρθει ο Μαυροκώστας. Κανένας δεν αναρωτιέται με ποιούς μηχανισμούς θα διασφαλίσουμε το να μην μπορεί κανένας μελλοντικός πολιτικός να κάνει αυτά που έκαναν / κάνουν οι σημερινοί. Όλοι - ιδίως οι αγανακτισμένοι των διάφορων πλατειών - ξέρουν μόνο να απαιτούν.

Δημόσια Υγεία, δημόσια Παιδεία, δουλειές με καλό μισθό γιά όλους. Στο δημόσιο εννοείται, ή επιδοτούμενες από το δημόσιο. Ξέχασαν τους ποταμούς από γάλα και μέλι, τα βουνά από πιλάφι τα ουρί και τις 7 παρθένες.

Ποιός θα τα διαχειρίζεται όλα τούτα. Πιστεύει κανείς ότι μια καλή νεράιδα θα μας χαρίσει έντιμους πολιτικούς; Μαζί με έναν λαό που δεν θα ζητάει ρουσφέτια, δεν θα αδικεί κανέναν και δεν θα ζητάει κανένα προσωπικό όφελος, θυσιαζόμενος υπέρ πατρίδος;

Μερικοί ζητάνε την επανίδρυση του κράτους (μας τάπαν κι άλλοι αυτά), αλλά ξεχνάνε την επανίδρυση του λαού. Με τι λαό θα φτιάξεις "μοντέρνο" κράτος δυτικού τύπου;

* * * *
Δεν πιστεύω ότι η αστική δημοκρατία δυτικού τύπου, δηλαδή ένα κράτος - διαιτητής είναι απαραίτητα κάτι καλό. Ούτε πιστεύω ότι το δικό μας κράτος - πρυτανείο, το πατερναλιστικό, πελατειακό κράτος με την πυραμιδωτή εξουσία είναι απαραίτητα κάτι αρνητικό.

Αφού όλοι θέλουμε πελατειακό κράτος, ας το παραδεχτούμε ανοιχτά βρε αδερφέ. Είναι γούστο μας να πηγαίνουμε στον βουλευτή και να ζητάμε δουλειά. Κάτι που λειτούργησε τόσο καλά επί 2000 χρόνια, δεν μπορεί να είναι τόσο σκάρτο όσο το λένε.

Αντί λοιπόν να ζητάμε επανίδρυση του κράτους, κατάργηση της διαφθοράς, νομοταγείς πολίτες, αδιάφθορους πολιτικούς και άλλες τέτοιες φλωριές, ας δούμε πως μπορούμε να βελτιώσουμε το υπάρχον μοντέλο, που όλοι προτιμάμε έτσι κι αλλιώς.

Π.χ. διόρισε η υπουργός όλα ( ! ) τα κομματόσκυλα του πασοκ σε μιά άχρηστη επιτροπή του δημόσιου, που έφτιαξε ειδικά γι αυτόν τον σκοπό. Σήμερα, τον Σεπτέμβρη του 2011, εν μέσω τρόικας και περικοπών συντάξεων (φαντάσου πόσες λαμογιές κάνανε όσο δεν τους είχε η τροικα υπό έλεγχο).
Μαγκιά της. Γούστο της. Το πελατειακό κράτος ακριβώς όπως το θέλουμε.

Αλλά η ύπαρξη της τροικας μας αποδεικνύει, ότι δεν μπορούμε να διατηρήσουμε το σημερινό μοντέλο. Πρέπει να το βελτιώσουμε γιά να λειτουργήσει καλύτερα. Η τροικα θελει βέβαια να μας μετατρέψει σε δυτικότροπο κράτος - διαιτητή, αλλά οι φράγκοι ήταν ανέκαθεν βαθιά νυχτωμένοι.

Οφείλουμε λοιπόν να βελτιστοποιήσουμε το πελατειακό κράτος - πρυτανείο. Πως θα γίνει αυτό;

Θα μπορούσαμε π.χ. να περιορίσουμε στενά γεωγραφικά τις εξουσίες των πολιτικών. Να τους αυτονομήσουμε πλήρως, αλλά χωρίς ενισχύσεις από το κεντρικό κράτος. Να αποκτήσει δηλαδή η υπουργός που έκανε τους διορισμούς των πασόκων απόλυτες εξουσίες, αλλά μόνο στην πόλη που την έκλεξε. Όπως οι παλιοί αγάδες.
Αλλά αν η πόλη πεινάσει, ξεμείνει χωρίς σχολεία, χωρίς δρόμους, χωρίς νοσοκομεία επειδή η υπουργός έκανε τους διορισμούς, να υποστούν οι κάτοικοι αυτής της πόλης - και μόνο αυτοί - τις συνέπειες. Να αναγκαστούν είτε να επιτεθούν ένοπλοι στις διπλανές πόλεις είτε να πεθάνουν αβοήθητοι στους δρόμους της πόλης τους. Αν γίνει αυτό, θα περάσουν λεπίδι την υπουργό - γιά να μάθει να διορίζει πασόκους.

Αυτό που προτείνω δεν είναι καθόλου ουτοπικό. Το εφαρμόζει εδώ και αιώνες η Ελβετία (και όχι μόνο). Οι ελβετικές πόλεις είναι *πάρα* πολύ αυτόνομες, έχουν τεράστιες εξουσίες στα του οίκου τους, αλλά έχουν ακέραια την ευθύνη των πράξεων τους. Ξέρουν ότι αν πεινάσουν, κανένας δεν θα τους βοηθήσει.
Αυτό ειναι το πιό αποτελεσματικό κίνητρο γιά να κοπούν μαχαίρι οι σπατάλες, οι λαμογιές, οι διορισμοί από το παράθυρο, οι ημέτεροι εργολάβοι κλπ. Τόσο από την μεριά των πολιτικών (το λεπίδι θα είναι πολύ κοντά στον λαιμό τους) όσο και από την μεριά των πολιτών. Αν διορίσεις την κορούλα σου στο δημόσιο, ο μισθός της θα αφαιρεθεί 1 - 1 από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του γείτονα σου. Με τι μούτρα θα τον συναντήσεις στον δρόμο;

Η πρόταση μου: πλήρης εξουσία των - διεφθαρμένων έστω - πολιτικών, αλλά σε πολύ μικρά γεωγραφικά πλαίσια (μιά πόλη, 2-3 χωριά). Αποκλειστική διαχείριση των οικονομικών πόρων της περιφέρειας τους αλλά απολύτως καμμία ενίσχυση από τους υπόλοιπους.

Η πρόταση μου είναι κλάσεις πιό ρεαλιστική από άλλες που ζητάνε ιδανικούς πολιτικούς, ιδανικό λαό, τερματισμό της διαφθοράς ως διά μαγείας, ραχάτι γιά όλους στο δημόσιο χωρίς λεφτα κ.α.

Ημέρα Χ - 2

2011-09-18T18:45:00.000+03:00

Από όσα λένε καλά πληροφορημένοι συνομωσιολόγοι, η Ελλάδα θα χρεωκοπήσει - και επίσημα - σε 2 μέρες από σήμερα. Αυτή η ημερομηνία βολεύει εξ' αιτίας κάποιων τεράστιων cds (βαριέμαι να εξηγώ τι είναι αυτά). Αλλά και η Μέρκελ αντιμετωπίζει εσχάτως πολλές δυσκολίες στην χώρα της. Οι δυσκολίες φτάνουν μέχρι το ενδεχόμενο να αναγκαστεί να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης - και να χάσει την εξουσία. Μιά ελληνική χρεωκοπία πριν τις 29/9 θα την έβγαζε από την ανάγκη του να ζητιανεύει ψήφο εμπιστοσύνης. Άντε λοιπόν, να γίνει κι αυτό να ξεμπερδεύουμε. Αφού θα γίνει έτσι κι αλλιώς, γιατί να το τραβάμε σε μάκρος;

Όσα θα γράψω παρακάτω θα πάψουν να έχουν την παραμικρή σημασία, αν όντως χρεωκοπήσουμε μεθαύριο. Αν όμως μας αναβάλλουν την χρεωκοπία γιά λίγους μήνες ακόμα, αυτά που θα γράψω ίσως προλάβουν να ωφελήσουν κάποιον.

Πρόκειται γιά το γνωστό τέλος στα ακίνητα και την πληρωμή του μέσω των λογ/μων της ΔΕΗ. Πιστεύω ότι οι έλληνες μπορούν να το αποφύγουν. Σαν πρώτο βήμα, θα φύγουν από την δεη, *πριν* μπει το τέλος. Αυτό από μόνο του αρκεί γιά να τα χάσουν οι ανοργάνωτοι που παριστάνουν την κυβέρνηση.
Το δεύτερο (και τελευταίο) βήμα είναι η εγκατάσταση μιάς μικρής ανεμογεννήτριας σε κάθε σπίτι.

Υποθέτω ένα τέλος 800-1000 ευρώ γιά κάθε σπίτι. Επί 3 χρόνια μας κάνει 2400-3000 ευρώ. Αν υπάρχει ελληνικό κράτος μετά από 3 χρόνια, αποκλείεται να έχει λύσει τα προβλήματα του. Οπότε το τέλος θα συνεχιστεί γιά άλλα 5-10 χρόνια, δλδ. κι άλλα 4000 - 10000 ευρώ.
Μιά μικρή ανεμογεννήτρια κοστίζει 1000 - 1500 ευρώ και παράγει αρκετό ρεύμα γιά μιά τετραμελή οικογένεια. Δεν επαρκεί βέβαια γιά να έχει κανείς φουλ τον κλιματισμό επί 24 ώρες/24ωρο, αλλά είπαμε ότι χρειάζονται και θυσίες ;-)
Γιά τις ώρες που δεν φυσάει, η ανεμογεννήτρια μπορεί να συμπληρώνεται από μιά συστοιχία μπαταριών αυτοκινήτου και μια μικρή ντηζελογεννήτρια. Συνολικό κόστος γύρω στα 2000 ευρώ. Απαιτούμενο εμβαδόν εγκατάστασης γύρω στα 2 τ.μ. Που σημαίνει ότι μιά πολυκατοικία με 10 διαμερίσματα θα χρειαστεί βαριά 25 τετ. μέτρα στην ταράτσα της γιά να αποκτήσουν όλοι από μία ανεμογεννήτρια.
Αν μάλιστα καταφέρουν να συνεννοηθούν μερικοί έλληνες μεταξύ τους (απίθανο μεν, αλλά όταν υπάρχουν σφιξίματα και κωλοπηλάλες, όλα γίνονται), μπορούν να αγοράσουν από κοινού μιά μεγαλύτερη εγκατάσταση, με σαφώς καλύτερη απόδοση κόστους / ενέργειας.

Τα περιβαλλοντικά αποτελέσματα θα είναι προφανή έως δραματικά (σαν παράπλευρο φαινόμενο, θα τρέξουν όλοι να μονώσουν τα σπίτια τους και θα σταματήσουν τις σπατάλες στο ρεύμα). Οικονομικά συμφέρει τους πάντες. Η αξία της ανεμογεννήτριας υπερκαλύπτεται από το χαράτσι γιά το ακίνητο και την κατανάλωση ρεύματος. Κερασάκι: γλυτώνεις και το τέλος της ερτ ;-)
Το χαράτσι γιά το ακίνητο μπορεί να το εισπράξουν μέσω του φόρου στην αναπνοή, είτε μέσω του κεφαλικού φόρου, που έρχονται οσονούπω. Αλλά αυτό θα τους φάει χρόνο - και είναι αμφίβολο αν θα προλάβουν. Αλλά ακόμα και αν βγάλουμε το τέλος στα ακίνητα από την εξίσωση, πάλι συμφέρει η ανεμογγενήτρια. Με την δεδομένη σημερινή τιμή του ρεύματος. Την οποία θα αυξήσουν σύντομα, οπότε θα συμφέρει περισσότερο.

Αααα, γλυτώνουμε και τους συνδικαλισταράδες της δεη με τις απεργίες τους. Αυτό από μόνο του θα ήταν επαρκής λόγος γιά να βάλουν όλοι ανεμογεννήτριες. Πόσο μάλλον τώρα που γλυτώνεις και μετρητά.

Το σημαντικότερο όμως, το πιό ανεκτίμητο, θα είναι ότι τα πρόβατα θα δείξουν επί τέλους ότι μπορούν να κάνουν και κάτι άλλο εκτός από το να χωρίζονται σε καναπεδίσιους και σε διαδηλωτές αγανακτισμένους (και να κατηγορούν οι μεν τους δε).
Και ... που ξέρεις. ΙΣΩΣ (λέω ίσως) καταλάβουν με αυτό το έμπρακτο παράδειγμα οι έλληνες, ότι το μέλλον τους βρίσκεται στην τεχνολογία και στο μυαλό. Ίσως διαισθανθούν, ότι με το να (θέλουν να) γίνουν όλοι τζομπαναραίοι - επιδοτούμενοι διά βίου από τον κρατικό κορβανά - δεν θα τους βγάλει πουθενά. Ουτοπία, ξέρω. Αλλά δικό μου είναι το μπλογκ, έχω κι εγώ δικαίωμα στην ουτοπία.

Τα παραπάνω απέχουν πολύ από το να είναι μιά πλήρης οικονομοτεχνική ανάλυση γιά ανεμογεννήτριες. Αλλά δίνω ιδέες γιά αμεσοδημιουργικές λύσεις (όπως λέμε, αμεσοδημοκρατικές) σε προσωπικό επίπεδο. Γιατί από λύσεις σε κρατικό / κοινωνικό / γενικό επίπεδο μπουχτίσαμε.

Ανεμογεννήτριες λοπόν εδώ και τώρα - πριν πέσουν κι άλλα χαράτσια.
Ναι κάνουν θόρυβο. Αλλά πάντως λιγότερο από τα εκατοντάδες χιλιάδες μαρσαρισμένα μηχανάκια που περνάνε κάτω από τα παράθυρα μας χωρίς κανένας να τα ελέγχει. Και λιγότερο θόρυβο από την μουσική του κάθε ηλίθιου που περνάει τους νταλγκάδες του στην διαπασών.
Ναι, η εγκατάσταση τους στις ταράτσες είναι παράνομη και αυθαίρετη. Αλλά πότε ενδιαφέρθηκαν οι έλληνες γιά αυθαίρετα κτίσματα; Τα 4/5 της Ελλάδας είναι χτισμένα αυθαίρετα. Σπίτια ολόκληρα, στην γεννητριούλα της ταράτσας θα κολλήσουμε;

Αν βέβαια χρεωκοπήσει η Ελλάδα την ερχόμενη Τρίτη, το ποστ αυτό θα έχει μόνο θεωρητική σημασία. Σε 2 μερούλες θα ξέρουμε.

10 σημεία

2011-09-13T02:54:00.000+03:00

Ετοιμάζομαι να κατέβω στην πλατεία με την επόμενη ευκαιρία. Οχι, όχι δεν είμαι αγανακτισμένος. Το πολιτικό μου κριτήριο, το κίνητρο μου να παίξω ξύλο είναι απλό. Δεν γουστάρω τις γλοιώδεις φάτσες τους και το θράσος τους. Φυσικά, δεν περιμένω να αλλάξει απολύτως τίποτα με αυτά που θα κάνω. Οι τύχες μας παίζονται σε άλλα τραπέζια, ερήμην μας. Αλλά θα ξεδώσω λίγο βρε αδερφέ.

Από την αρχή της κρίσης οι έλληνες έχουν αποδοθεί σε μιά εντελώς ανώφελη συζήτηση γιά το ποιός φταίει. Ένα τεράστιο τμήμα πιστεύει ότι φταίμε όλοι μας επειδή τους ανεχόμαστε. Έχω αναλύσει πολλές φορές, γιατί είμαι εντελώς αντίθετος σ' αυτην την αντίληψη, δεν θα το επαναλάβω.
Ένα επίσης μεγάλο τμήμα ισχυρίζεται ότι φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι, ένα άλλο ότι φταίνε οι ιδιωτικοί, οι συντεχνίες, οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι αγρότες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι γερμανοί (καλά, όσοι το πιστεύουν αυτό είναι εντελώς κουκουρούκου) και τα περιβόητα "λαμόγια". Δηλαδή μιά εντελώς υποθετική και αόριστη κατηγορία ανθρώπων, που μπορεί να περιλαμβάνει όλους και κανέναν.
Σ' αυτήν την - άγονη - συζήτηση γιά το ποιός φταίει εντάσσονται τα διάφορα κινήματα / αποφθέγματα του στυλ "δεν καταχράστηκα δημόσιο χρήμα, άρα δεν φταίω, άρα δεν πληρώνω" κ.α. παρόμοια.

Όσοι ασχολούνται με αυτήν την αέναη κολοκυθιά για το "ποιός φταίει", ξεχνάνε ότι η (διεθνής) πολιτική και η (διεθνής) οικονομία δεν είναι δικαστήριο. Το ποιός φταίει δεν παίζει απολύτως κανέναν ρόλο. Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει κάποιος ηθικός Άγιος Βασίλης που θα δικαιώσει όσους δεν φταίνε και θα τιμωρήσει τους υπόλοιπους.
Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Άσχετα από το ποιός φταίει, εκείνο που μετράει είναι το ποιός πρέπει να κάνει τι, προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα.

Υπάρχουν πάμπολλες προτάσεις γιά την λύση του προβλήματος. Συνήθως σε στυλ "να σου πω εγώ πως θα βγούμε από την κρίση σε τρία απλά βήματα". Οι πιό ψαγμένοι βγάζουν λίστες με 3, με 5, με 11 είτε με 90 σημεία, τα οποία επίσης θα μας οδηγήσουν στον επί γης παράδεισο, φτάνει να εφαρμοστούν.

Μιά μειοψηφία προτείνει στις λίστες της την ενδοσυστημική προσέγγιση. Προτείνει δλδ. λύσεις μέσα στα πολιτικά πλαίσια της Ευρώπης και του διεθνούς δικαίου.
Λογικά, όταν όλοι χορεύουν βαλς εμείς δεν μπορούμε να χορέψουμε καρσιλαμά. Η κατήγορία αυτή των λύσεων έχει το μειονέκτημα ότι πρέπει να συμμορφωθούμε με τους όρους, τους νόμους και τις νοοτροπίες των δανειστών μας. Οι προτεινόμενες λύσεις έχουν την ρετσινιά του να φαίνονται - και να είναι πολλές φορές - νεοφιλελεύθερες (φτου κακά).
Λένε δλδ. ότι πρέπει να πληρώσουμε τα χρέη μας - έστω με κάποιο κούρεμα -, να μειώσουμε τις δαπάνες, να περιορίσουμε την ισχύ των συντεχνιών κ.α.

Η μεγάλη πλειοψηφία των ελλήνων προτιμάει την εξωσυστημική προσέγγιση. Να δημεύσουμε περιουσίες, να καταργήσουμε τις τράπεζες (είτε να τις κρατικοποιήσουμε που είναι το ίδιο), να κυρήξουμε παράνομο το χρέος, να μην πληρώσουμε τους δανειστές μας και άλλα ανθηρά.
Οι υπέρμαχοι αυτών των προτάσεων "ξεχνάνε" ότι αυτά τα πράγματα ΔΕΝ γίνονται στα πλαίσια μιας αστικής, κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Γίνονται ΜΟΝΟ αν καταργήσεις τον κοινοβουλευτισμό και επιβάλλεις κάποιο ολοκληρωτικό καθεστώς. Και μάλιστα ΣΚΛΗΡΟ ολοκληρωτικό καθεστώς. Αν σπάσεις τους κανόνες του παιχνιδιού (δίκαιου, άδικου δεν παίζει απολύτως κανέναν ρόλο είπαμε), αν απομονωθείς από την διεθνή κοινότητα, θα τους έχεις όλους σαν εχθρούς απέναντι σου.
Ποιός θα σου πουλήσει πετρέλαιο αν έχεις αρνηθεί να πληρώσεις τα χρέη σου;

Δεν έχω καμμία σκασίλα γιά την αστική δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό. Να πάνε στα τσακίδια.
Αλλά όποιος ξαμολάει αρλούμπες περί του "να μην πληρώσουμε γιά το παράνομο χρέος, να καταργήσουμε την ιδιοκτησία, τις τράπεζες κλπ. ", να έχει ταυτόχρονα και τα κότσια να πάρει το τσεκούρι γιά να κόψει ξύλα από το δάσος (πετρέλαιο γιόκ είπαμε).
Το οποίο δάσος δεν υπάρχει. Το έκαψαν και το ποδοπάτησαν οι ελληνάρες γιά να χτίσουν βίλες και γιά να κυνηγήσουν (ΝΑΙ, γιά να κυνηγήσουν τα καθίκια).

Επίσης να έχει τα κότσια να πάρει το ξινάρι γιά να καλλιεργήσει κολοκυθάκια. Η Ελλάδα εισάγει το 30% της τροφής της. Όποιος κάνει μεγαλόστομες διακυρήξεις περί επαχθούς χρέους, να μας πει και πόσοι θα πεθάνουν από την πείνα.

* * * *
Πήρα σήμερα από μία φίλη μία λίστα 10 σημείων με την επικεφαλίδα "Απαιτούμε". Σκέφτηκα, που πας ρε Καραμήτρο να απαιτήσεις; Έχεις ιδέα πόσο βαθιά είσαι χωμένος στα σκατά; (η έκφραση είναι κοπυραιτ του δομίνικου στρωσεκανε - εκείνου με την καμαριέρα).

Η λίστα ανήκει ξεκάθαρα στην εξωσυστημική κατηγορία. Απαιτεί κρατικοποιήσεις, δημεύσεις, απαγορεύσεις και τα παρόμοια. Δεν ξέρω ποιούς εκπροσωπεί. Με τα μυαλά που κουβαλάνε οι έλληνες, δεν θα με εντυπωσίαζε αν υπήρχαν 11 εκατομμύρια τέτοιες λίστες με διαφορετικές απαιτήσεις η κάθε μιά.

Δεν έχω πρόβλημα ούτε με τα ανεφάρμοστα που προτείνονται (απαιτούνται λέει το κείμενο) ούτε με τον σοσιαλιστικό οίστρο που έχει πιάσει μερικούς, που βρήκαν ευκαιρία να γκρεμίσουν τον καπιταλισμό μέσα από την ελληνική κρίση χρέους.

Εκείνο που πραγματικά με θλίβει, με απογοητεύει και με απελπίζει είναι η μισαλλοδοξία και η εθελοτυφλία του κειμένου.

Σημείο 6: Δημόσια και δωρεάν Υγεία και Παιδεία, απαγόρευση της ιδιωτικής ασφάλισης

Επι 40 χρόνια οι κρατικοί μηχανισμοί σε έχουν κλέψει, σε έχουν γαμήσει, σου έχουν φάει εκατομμύρια εργατοώρες σε γραφειοκρατία, χαρτομάνι, αυθαιρεσία, αναξιοκρατία, διαφθορά, διαπλοκή.
Πόσο γκαου - μπιου πρέπει να είσαι γιά να απαιτείς κρατική Υγεία και Παιδεία;
Τι εγγυήσεις διαθέτεις ότι οι επόμενοι (αν υποθέσουμε ότι ξωπετάξαμε τους σημερινούς άθλιους προδότες) θα είναι καλύτεροι;
Συγνώμη, κατεβαίνεις στο Σύνταγμα και τρως χημικά από τους μπάτσους γιά να αντικαταστήσεις τους σημερινούς πράσινους προδότες με τους χθεσινούς γαλάζιους; Τον μπενυ και τον μαζιταφαγαμε με τον καταλληλότερο; η μήπως με τους απολιθώματα - οπαδούς του υπαρκτού;
Αμα είναι να αντικαταστήσω γιά μιά ακόμα φορά τους πράσινους με τους μπλέ προδότες, προτιμάω να δω την Ελλάδα για 400 χρόνια υπόδουλη στους τούρκους. Στους ουκρανούς, στους ρώσους, στους κινέζους, στους αφγανούς. Ο οποιοσδήποτε ξένος κατακτητής μου είναι προτιμότερος από δαύτους.

Δεν έχω καμμία πρεμούρα με την ιδιωτική Υγεία / Παιδεία. ΣΙΓΟΥΡΑ δεν πιστεύω ότι οι ιδιωτικές λύσεις είναι a priori καλύτερες από τις δημόσιες. Εκείνο που με ενδιαφέρει δεν είναι ο ιδιωτικός είτε ο δημόσιος χαρακτήρας της Υγείας και Παιδείας αλλά η ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Με ενδιαφέρει να μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα. Με ενδιαφέρει τα έξοδα γιά το σύστημα Υγείας να πηγαίνουν στους ασθενείς και όχι στους διαπλεκόμενους φαρμακοβιομήχανους, ή τους μεγαλογιατρούς.
Αν το σύστημα είναι αποτελεσματικό, αδιαφορώ πλήρως γιά το αν είναι δημόσιο, ιδιωτικό είτε κάτι ενδιάμεσο.
Αλλά η λίστα απαιτεί δημόσιο, δεν λέει τίποτα γιά αποτελεσματικότητα.

Σημείο 8: Στροφή στις παραγωγικές διαδικασίες στον πρωτογενή, αρχικά, τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία κλπ) αλλά και στον δευτερογενή τομέα (μεταποίηση τοπικής παραγωγής, δημιουργία ελαφριάς βιομηχανίας ή εξόρυξη ορυκτού πλούτου).

Προφανώς οι συντάκτες αυτής της λίστας των 10 "απαιτήσεων" θεωρούν μιάσματα όσους βγάζουν το ψωμί τους από τον τουρισμό είτε με την κατασκευή software. Εξ' άλλου, οι μηχανικοί των υπολογιστών πάντα αποτελούσαν ύποπτα υποκείμενα γιά τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Οι αγρότες, οι εργάτες της (ελαφριάς) βιομηχανίας και οι εργάτες στα μεταλλεία είναι μια εύκολα διαχειρίσιμη μάζα γιά τους όψιμους νεο-σοσιαλισταράδες μας. Το ότι ένας μηχανικός της νανοτεχνολογίας, ένας βιολόγος, ένας τεχνικός υλικών, ένας ναυπηγός, ένας πρωτοπόρος ελεύθερος επαγγελματίας αποφέρει 30Χ περισσότερα έσοδα στο κράτος από έναν επιδοτούμενο αγρότη, το ξεχνάνε. Κατά τα άλλα, κόπτονται περί του χρέους.

Γνωρίζω ότι το 99% των ελλήνων είναι άξεστοι και αγράμματοι τσομπαναραίοι. Τσομπαναραίοι που μένουν στην Αθήνα και πετάνε τα σκουπίδια τους στην θάλασσα. Αλλά πρώτη φορά βλέπω σε κείμενο την απαίτηση να θεσμοθετηθεί η τωρινή κατάσταση σε επίσημο κρατικό στόχο.

Και σίγουρα θλίβομαι όταν βλέπω ότι μερικοί περιμένουν να βγει η Ελλάδα από την κρίση σφάζοντας ζώα (τι άλλο είναι η απαίτηση γιά ενίσχυση της κτηνοτροφίας / αλιείας; )

Τους εύχομαι κάθε αποτυχία. Σε καμμία περίπτωση δεν θέλω να ενώσω την φωνή μου μαζί τους.

Υ.Γ. Τελικά θα πάω στο Σύνταγμα και θα φωνάζω μόνος μου - όπως πάντα.
Γιά τους αυστηρά προσωπικούς μου λόγους.

Evolution

2011-08-28T10:05:00.000+03:00

Η θεωρία του Δαρβίνου μας λέει ότι ο άνθωπος εξελίχτηκε κάπως έτσι

Φυσικα, δεν μείναμε χωρίς εξέλιξη από την εποχή του Δαρβίνου μέχρι σήμερα. Ο σημερινός άνθρωπος (στα δυτικά κράτη) έχει εξελιχτεί έτσι

Φυσικά, οι έλληνες αποτελούν εξαίρεση. Οι έλληνες έχουν εξελιχτεί έτσι

είτε έτσι

* * * *
Μερικοί άνθρωποι (ανάμεσα τους και ελαχιστότατοι έλληνες) έχουν εξελιχτεί σε ένα πραγματικά ανώτερο είδος, δηλαδή έτσι

(αν κάποιος μου δείξει ανάλογες απεικονίσεις με γάτες, άλογα, χελώνες και οποιοδήποτε άλλο ζώο, ευχαρίστως να τις προσθέσω εδώ).

Με άλλα λόγια, υπάρχει ζωή και χωρίς σκύλο [*]. Αλλά είναι ανούσια. Και εξελικτικά κατώτερη.

[*] γάτα, άλογο, καναρίνι, χελώνα, σκίουρο κλπ.

Υ.Γ. Το παρόν ποστ είναι αφιερωμένο στον πεισιθάνατο φίλο Περαστικό με αφορμή την επέτειο που είχε πριν 1 βδομάδα. Γιά να του θυμίζει, τι δίνει αξία στην ζωή μας. Η συμβίωση με ένα ζώο είναι ένας από τους παράγοντες που κάνουν την ζωή μας καλύτερη, "ανώτερη". Υπάρχουν κι άλλοι, αλλά θα τους αναλύσω σε μελλοντικό ποστ.

Χρεωμένος

2011-08-14T15:29:00.000+03:00

Αποφάσισα να αγοράσω όσο περισσότερα πράγματα μπορώ με δανεικά. Σπίτι(α), αυτοκίνητα, μετοχές, χρυσάφι, πλοία. Έχω αρκετή φερεγγυότητα απέναντι στην τράπεζα και σκοπεύω να την εκμεταλλευτώ, δανειζόμενος όσο περισσότερο γίνεται. Ναι, θα μπορούσα να αγοράσω και μερικά (λίγα) πράγματα χωρίς δάνειο, αλλά αυτό θα ήταν ανοησία στην εποχή μας. Πρώτον, δεν χρειάζομαι τίποτα. Δεύτερον, δεν συμφέρει να πληρώσει κανείς οτιδήποτε με δικά του λεφτά.

Ομολογώ ότι είμαι αλλεργικός σε δάνεια κάθε μορφής. Στην ζωή μου έχω δανειστεί ελάχιστα ποσά, ποτέ γιά καταναλωτικούς είτε τζογαδόρικους λόγους και πάντοτε με μιά σίγουρη αξία σαν υποθήκη. Η στροφή των 180° που σκοπεύω να κάνω ίσως με καταστρέψει, ίσως με κάνει πλούσιο. Αποφάσισα να δημοσιοποιήσω τις σκέψεις που με οδήγησαν σ' αυτήν την απόφαση, ώστε όταν μετά από μερικά χρόνια θα αυτοσυγχαίρομαι (είτε θα αυτοφασκελώνομαι) να ξέρω τουλάχιστον γιατί το έκανα.

* * * *
Όλος ο δυτικός κόσμος περνάει αυτά τα χρόνια μιά κρίση χρέους - αυτό είναι πιά πασιφανές. Αυτή η κρίση δεν θα λήξει σύντομα. Μέχρι να πέσουν τα χρέη όλων των κρατών σε ένα "ανεκτό" επίπεδο, θα περάσουν πολλά χρόνια (15+ ).
Ίσως ο όρος "κρίση" να είναι αδόκιμος, ίσως να περνάμε απλά μιά φάση με ψηλά δημόσια χρέη σε όλα τα δυτικά κράτη. Αλλά εμένα δεν με ενδιαφέρουν οι φιλοσοφικές προεκτάσεις, ούτε η σωστή ορολογία. Με ενδιαφέρει να επωφεληθώ από την υπάρχουσα κατάσταση, όπως και να ονομάζεται.

Γιά να λυθεί το πρόβλημα των (δημόσιων πάντα) χρεών, υπάρχουν μερικές εξω-καπιταλιστικές λύσεις. Π.χ. να φέρουμε τον σοσιαλισμο, να κρατικοποιήσουμε τις τράπεζες (ή να τις καταργήσουμε, που είναι το ίδιο), να απαγορέψουμε το χρηματηστήριο, να καταργήσουμε το χρήμα (sic), να απαγορέψουμε όλα τα χρέη κ.α.
Όλες αυτές οι εξω-καπιταλιστικές λύσεις έχουν το τεράστιο μειονέκτημα ότι δεν είναι ολοκληρωμένες και δεν έχουν απήχηση. Π.χ. τράπεζες υπάρχουν από τον 12ο αιώνα. Δλδ πολύ πριν τον καπιταλισμό. Χρήματα υπάρχουν εδω και 6000 χρόνια. Χρέη, υποθήκες και τόκοι υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες από τους Βαβυλώνιους μέχρι σήμερα.
Το θεωρώ λοιπόν εντελώς αδύνατο να υπάρξει ένα ικανό κομμάτι του παγκόσμιου πληθυσμού που θα καταργήσει τα χρέη με το έτσι θέλω. Κι αν τα καταργήσει, να τα αντικαταστήσει με κάτι "καλύτερο" (τι θα είναι αυτό; ).

Αφού λοιπόν αποκλείω τις εξω-καπιταλιστικές λύσεις, απομένουν οι ενδο-καπιταλιστικές.
Οι καπιταλιστές έχουν 3 μόνο τρόπους να ξεπεράσουν το πρόβλημα του δημόσιου χρέους:
(α)ανάπτυξη, (β)στάση πληρωμών, (γ)πληθωρισμός

* * * *
Η ανάπτυξη είναι το "άγιο δισκοπότηρο" της πολιτικής. Όλοι οι πολιτικοί την διακυρήσσουν, όλοι κορδώνονται επειδή δήθεν αυτοί την δημιούργησαν. Κανένας τους δεν έχει την συνταγή. Αυτοσχεδιάζουν, ελπίζοντας ότι η τύχη θα τους ευνοήσει.
Την ανάπτυξη δεν μπορεί να την παραγγείλει κανένας όταν την χρειάζεται. Πολύ λιγότερο όταν ένα κράτος είναι χρεωμένο. Αν έρθει, θα έρθει μετά από μακροχρόνιες διεργασίες, ευνοϊκές συγκυρίες και σχεδιασμό / δημιουργία υποδομών. Γι' αυτό οι πολιτικοί δεν την θέλουν - αν και την ευαγγελίζονται διαρκώς. Τα αναπτυξιακά έργα υποδομής θα αποδώσουν (αν) μετά τις εκλογές και θα ωφελήσουν τους επόμενους.

Πέρα από αυτά, η ανάπτυξη είναι τεχνικά αδύνατη. Ανάπτυξη σημαίνει να καταναλώνουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι όλο και περισσότερα προϊόντα. Οι περιβαλλοντικοί πόροι όμως και η διαθέσιμη ενέργεια είναι περιορισμένα.

Μιλώντας γενικά γιά όλα τα δυτικά κράτη, πιστεύω ότι θα αργήσουμε πάαααααρα πολύ να δούμε ανάπτυξη.

* * * *
Η στάση πληρωμών είναι ο "κατηραμένος όφις" της πολιτικής. Επειδή κανένας δεν την θέλει, την έχουν εξωραΐσει με διάφορα ονόματα. Κούρεμα, επιλεκτική χρεωκοπία, "συμμετοχή των ιδιωτών" και διάφορα άλλα που ακούμε τελευταία.
Όπως και να την ονομάσει κανείς, η στάση πληρωμών αποτελεί την ύστατη λύση. Πρακτικά, σημαίνει ότι ένα κράτος δεν πληρώνει τις υποχρεώσεις του.

Η στάση πληρωμών είναι αποδεκτή μεν σαν λύση, συνεπάγεται όμως το χάσιμο (ενός μέρους) της εθνικής κυριαρχίας. Γι αυτό δεν την θέλει κανένας.

Γιά την Ελλάδα θεωρώ την στάση πληρωμών και την απώλεια της εθν. κυριαρχίας σαν σίγουρη. Αλλά το ότι η Ελλάδα δεν έχει εθνική κυριαρχία, το ξέρω από τότε που (άφησε να) την διοικούν προδότες κι απατεώνες. Η στάση πληρωμών θα έρθει μεν, αλλά μόνο γιά την Ελλάδα - κάτι που δεν με αφορά και δεν με ενδιαφέρει. Γιά τα υπόλοιπα δυτικά κράτη, η στάση πληρωμών έχει μηδενικές πιθανότητες.

* * * *
Την ανάπτυξη την θέλουμε αλλά δεν έρχεται, την στάση πληρωμών ούτε την θέλουμε ούτε έρχεται (για όλους, πλην Ελλάδας). Εκείνο που απομένει είναι ο πληθωρισμός.

Απλές καταστάσεις. Χρωστάει η Ούζα 15 τρις δολλάρια; Νο πρόμπλεμ. Τυπώνει ένα χαρτί με το νούμερο 15 τρις επάνω και το δίνει στους δανειστές της. Φυσικά, αυτό το πληθωριστικό χρήμα δεν θα έχει καμμία αξία, αλλά ... ας πρόσεχαν. Τυπικά, η Ούζα - μαζί με την Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιαπωνία, Ιταλία κλπ. κλπ. - θα είναι εν τάξει.

Δεν μπορείς βέβαια να φέρεις έναν πληθωρισμό αξίας 15 τρις μέσα σε μιά νύχτα. Αλλά ούτε και χρειάζεται. Ένας πληθωρισμός 5% - 6% γιά 15 χρόνια είναι αρκετός γιά να μηδενιστούν όλα σου τα χρέη.

Αν η ανάπτυξη ειναι το "άγιο δισκοπότηρο" και η στάση πληρωμών ο "κατηραμένος όφις" των πολιτικών, τότε ο πληθωρισμός είναι "η χρυσή ευκαιρία" τους. Ο πληθωρισμός φέρνει αμέσως ορατά αποτελέσματα χωρίς να κάνεις τίποτα. Ούτε υποδομές χρειάζονται, ούτε θυσίες.
Οι έλληνες πολιτικοί πολύ θα ήθελαν να τυπώσουν πληθωριστικό χρήμα εδώ και χρόνια, αλλά τα ευρωπαϊκά αφεντικά δεν τους το επέτρεπαν. Τώρα που (και) τα ευρωπαϊκά αφεντικά χρειάζονται πληθωριστικό χρήμα, είναι αργά γιά την Ελλάδα. Δεν την γλυτώνει την troika.

Γιά τις αρνητικές συνέπειες του πληθωρισμού δεν τιμωρείται ο πολιτικός που τον δημιούργησε αλλά κάποια αφηρημένη συγκυρία. Με τον πληθωρισμό πληρώνεις 5% παραπάνω κάθε χρόνο τον μανάβη σου, τον φούρναρη σου, τον γιατρό σου, τον βενζινά σου, αλλά *ποτέ* δεν σκέφτεσαι να κατηγορήσεις τον μαυρογυαλούρο που σου έφερε αυτόν τον πληθωρισμό. Πάντα θα κατηγορείς τον μανάβη, φούρναρη, βενζινά, τους αμερικάνους, τους άραβες, την κακοκαιρία, τις κακές συγκυρίες κλπ.

Με τον πληθωρισμό, ο κάθε πολιτικός μπορεί να μηδενίσει το οποιοδήποτε χρέος μέσα σε 15 χρόνια, χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα και χωρίς να του ρίξουν καμμία ευθύνη γιά τις αρνητικές συνέπειες.
Γιά μιά ολόκληρη δεκαετία (1981 - 1991) οι έλληνες αποθέωναν έναν αεριτζή πολιτικάντη που τους διόριζε στο δημόσιο τυπώνοντας πληθωριστικό χρήμα. Δύο υποτιμήσεις μέσα σε μιά δεκαετία συν ένας επίσημος πληθωρισμός της τάξης του 20% (ανεπίσημα 30% ) και οι ανεγκέφαλοι μέχρι σήμερα ψηφίζουν τους επι- και απο-γόνους του.

Ποιοί θίγονται και ποιοί επωφελούνται από τον (ψηλό) πληθωρισμό;
Πρώτα απ' όλους επωφελείται το κράτος και οι μαυρογυαλούροι. Μείωση των χρεών συν παροχές, συν διορισμοί, συν ρεμούλες, συν τσοβόλα-δώστα-όλα. Όλα αυτά πληρώνονται σε πληθωριστικό χρήμα και εξαγοράζονται με ψήφους.

Δεύτερον επωφελούνται όσοι χρωστάνε. Αν σήμερα χρωστάς 100 χιλιάρικα και ο πληθωρισμός τρέχει με 5%, σε έναν χρόνο θα χρωστάς με σημερινές τιμές 95, σε δύο χρόνια 90 (κατιτίς λιγότερο μάλιστα) κ.ο.κ.
Αυτός είναι και ο λόγος που θέλω να πάρω όσο περισσότερα δάνεια μπορώ, όπως έγραψα στην αρχή.

Τρίτον επωφελούνται οι αεριτζήδες και οι πλούσιοι. Ο πληθωρισμός είναι ένα είδος αντίστροφου Ρομπέν των Δασών (τα παίρνει από τους φτωχούς, τα δίνει στους πλούσιους).

Το κερασάκι: το θύμα δεν ξέρει και δεν μπορεί καν να διαμαρτυρηθεί. Αν ένας υπάλληλος παίρνει 1200 ευρώ / μήνα και του κόψεις τα 200, θα σε βρίσει, θα σε γιαουρτώσει, θα αγανακτήσει, θα σου κάψει το Σύνταγμα. Το χειρότερο: δεν θα σε ψηφίσει στις επόμενες εκλογές.
Αν όμως του αφήσεις τον μισθό στα 1200 και του ακριβήνεις οτιδήποτε καταναλώνει κατά 20% δεν θα σου κάνει τίποτα, αν και πρακτικά θα είναι στα ίδια.

Ποιοί θίγονται;
Όλοι οι τίμιοι. Όσοι αποταμίευσαν με τον ιδρώτα τους κούτσα - κούτσα μερικά χιλιάρικα, θα τα δουν να εξανεμίζονται από τον πληθωρισμό.
Επίσης όσοι δεν μπορούν να ανεβάσουν τις αποδοχές τους όπως οι αεριτζήδες και οι πλούσιοι. Ένας συνταξιούχος, ένας μισθωτός με μιά δεδομένη, σταθερή σύνταξη / μισθό θα βλέπει το εισόδημα του να λιγοστεύει κάθε μήνα.

* * * *
Τελικό συμπέρασμα: το χρέος όλων των δυτικών κρατών έχει φτάσει σε τόσο δυσθεώρητα ύψη, που δεν μπορεί να μειωθεί ούτε με ανάπτυξη ούτε με στάση πληρωμών. Οι μεμονωμένες περιπτώσεις δεν αλλάζουν την γενική διαπίστωση. Π.χ. η Γερμανία θα έχει ανάπτυξη για 2-3 χρόνια και οι έλληνες θα φάνε μιά στάση πληρωμών στην μάπα, αλλά αυτά είναι μεμονωμένα φαινόμενα.
Αν αποκλείσουμε σοσιαλισμούς, επιστροφές στην λίθινη εποχή, κατάργηση του χρήματος, πολέμους, και λοιπές φυσικές καταστροφές, ο μόνος τρόπος γιά να λυθεί το πρόβλημα του κρατικού χρέους είναι ο πληθωρισμός.

Προβλέπω έναν πληθωρισμό 5% - 7% γιά όλα τα δυτικά κράτη γιά τα επόμενα 25 - 30 χρόνια.

Αυτός ο πληθωρισμός θα ωφελήσει τα κράτη, τους μαυρολεφτάδες, τους αεριτζήδες (δεν είμαι τίποτα από αυτά). Θα ωφελήσει όμως και όσους χρωστάνε, τους οφειλέτες. Ε, σκοπεύω να γίνω οφειλέτης.

Βουρ λοιπόν στα χρέη. Να δω αν σε λίγα χρόνια θα αυτοθαυμάζομαι ή θα αυτοφασκελώνομαι.

Υ.Γ. Θεωρητικά, η Ελλάδα (και μόνο η Ελλάδα) έχει άλλη μιά λύση που δεν έχουν οι άλλοι. Αν αναγκάσει τους κλέφτες να φέρουν πίσω τα κλεμμένα, αν βάλει φυλακή όσους την έφεραν στην σημερινή κατάσταση, θα μπορούσε να ορθοποδήσει και να γίνει μιά πλούσια χώρα. Χωρίς πληθωρισμό, χωρίς στάση πληρωμών και χωρίς χρέη. Θεωρητικά.
Πρακτικά, οι πιθανότητες να γίνει αυτό είναι ίδιες με τις πιθανότητες να ανατείλλει ο Ήλιος από την δύση.

Έχετε γειά βρυσούλες, λόγγοι βουνά ραχούλες

2011-06-29T09:26:00.000+03:00

Κάποιος έγραψε χθες, ότι η συμμετοχή του κόσμου στο Σύνταγμα ήταν μικρή. Την ίδια ώρα που στο Σύνταγμα έπεφταν δακρυγόνα, οι παραλίες της Αττικής ήταν γεμάτες λουόμενους.
Πόσο εύκολα ξεχνάει η νέα γενιά - και πόσο αγνοεί την ιστορία...
Στο Πολυτεχνείο το 73 ήταν κλεισμένοι το πολύ 5.000 άτομα. Άντε 10.000, μαζί με αυτούς που τους υποστήριζαν απ' έξω. Τα υπόλοιπα 9.5 εκατομμύρια ήταν στον καναπέ τους και στην δουλίτσα τους. Αν δεν ήταν Νοέμβρης, θα ήταν και στις παραλίες.
Μπορεί το Πολυτεχνείο να μην έριξε από μόνο του την χούντα. Παρ' όλα αυτά, δεν υπάρχει έλληνας που να αμφισβητεί σήμερα την σημασία του στην νεώτερη ιστορία της Ελλάδας.

Η ιστορία θα γράψει κάποτε γιά εκείνους που ήταν χθες στο Σύνταγμα, όχι γιά αυτούς που ήταν στις παραλίες. Εκείνοι καθόρισαν την πορεία της χώρας, όχι αυτοί που πήγαν γιά μπάνιο.

Το παιχνίδι είναι στημένο έτσι, ώστε οι μπάτσοι να κερδίζουν πάντα - στην αρχή. Είναι λογικό. Είναι οργανωμένοι, εκπαιδευμένοι, ψυχολογικά προετοιμασμένοι, οπλισμένοι σαν αστακοί. Διαθετουν και ολες τις τεχνικές υποδομές (χημικά). Ο καθένας που έχει ένα γκλομπ στο χέρι και ένα περίστροφο στην ζώνη μπορεί να παίξει τον γενναίο. Ωστόσο, μερικές φορές οι άοπλοι πολίτες είναι οι τελικοί νικητές.
Ελπίζω να ισχύσει αυτό γιά όσους βρέθηκαν χθες στο Σύνταγμα.

* * * *
Ο σημερινός στόχος των διαδηλωτών μάλλον δεν θα υλοποιηθεί. Τυπικά, το μεσοπρόθεσμο θα ψηφιστεί στην βουλή των ελλήνων, που δεν αξίζει πιά να λέγεται έτσι. Το αν θα υλοποιηθεί αυτός ο ντροπιαστικός νόμος, εξαρτάται από όλους εκείνους που (θα) είναι στους δρόμους σήμερα, αύριο και τις επόμενες βδομάδες.

Ο Κωστής [*] μου έστειλε χθες σε σχόλιο ένα πολύτιμο λινκ. Τον ευχαριστώ.
Πρόκειται γιά το πρωτότυπο κείμενο του εφαρμοστικού νόμου, έτσι όπως κατατέθηκε γιά ψηφοφορία.

Διαβάζοντας αυτό το έκτρωμα, δεν είναι δυνατόν να μην σου πιαστεί η ψυχή. Με αυτόν τον νόμο καταργείται και το τελευταίο ίχνος εθνικής ανεξαρτησίας. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε μιά - και επίσημα πλέον - κατεχόμενη χώρα.
Θεωρητικά, θα μπορεί να παραμείνει η ελληνική σημαία στην Ακρόπολη. Αλλά θα είναι τόσο ασύμφορο, που οι ίδιοι οι έλληνες πατριώτες θα αναγκαστούν να την κατεβάσουν από τον Ιερό Βράχο.

Νησιά, παραλίες, ραχούλες, πάνε - ξέχασε τα. Μαζί τους και όποιες υποδομές (τραίνα, λιμάνια, δίκτυα).
Ο ελληνικός λαός θα πληρώνει τα έξοδα και οι δανειστές θα παίρνουν τα έσοδα.

Ούτε ο τσολάκογλου στην διορισμένη κατοχική κυβέρνηση δεν θα υπέγραφε αυτό το χαρτί. Θα τους το πέταγε στα μούτρα.

* * * *
Γιά να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις. Στο προηγούμενο ποστ προτείνω την κατάργηση του διοικητικού μηχανισμού που ονομάζουμε "ελληνικό κράτος" και την ολοκληρωτική αντικατάσταση του από κάποια επιτροπή της ΕΕ, που θα χρηματοδοτείται από τους γερμανούς. Φυσικά, θεωρώ αυτονόητο ότι η Ελλάδα θα παραμείνει ομόσπονδο και ισότιμο κράτος της ΕΕ και της ΟΝΕ, με τα ίδια δικαιώματα που έχουν και οι υπόλοιποι. Προτείνω την αλλαγή της διοίκησης (ακριβέστερα: του τρόπου διοίκησης), χωρίς να καταργούνται τα αυτονόητα δικαιώματα των ελλήνων.
Στο μυαλό μου έχω κάτι σαν την Βαυαρία (12 εκ. κάτοικοι) η την Προβηγγία.

Το μεσοπρόθεσμο προβλέπει το εντελώς αντίθετο από αυτό που πρότεινα εγώ. Προβλέπει την διατήρηση του σάπιου κρατικού μηχανισμού και της ακόμα πιό σάπιας σπείρας που τον λυμαίνεται. Προβλέπει ακόμα καθεστώς κατοχής, χωρίς να έχουν οι έλληνες πολίτες το παραμικρό δικαίωμα πάνω στην ίδια τους την χώρα.
Εγώ προτείνω κατάργηση της διοίκησης και διατήρηση των δικαιωμάτων μας (ισοτιμία). Το μεσοπρόθεσμο προτείνει την διατήρηση της διοίκησης και την κατάργηση των δικαιωμάτων μας.

Κανένας βαυαρός δεν θα υπέγραφε τέτοιον νόμο. Και όποιος τολμούσε να το φέρει γιά συζήτηση, θα τον έπαιρναν με τα μπυροπότηρα (αυτά από το χοντρό γυαλί, που ζυγίζουν 2 κιλά το καθένα).

* * * *
Δεν ξέρω αν το παιχνίδι παίζεται ακόμα ή αν χάθηκε ήδη. Η ψήφιση του νομοσχέδιου δεν σημαίνει τίποτα, αν οι έλληνες αντιδράσουν δυναμικά. Ούτε τα τανκς που κάλεσε ο χοντρομπαλάς προδότης δεν θα μπορέσουν να επιβάλλουν αυτόν τον νόμο ενάντια στην θέληση του κόσμου.
Αν καταφέρουν να σπάσουν την αντίσταση του κόσμου με χημικά, ξύλο και φυλακίσεις, αναρωτιέμαι πόσο θα κρατήσει αυτή η νέα χούντα.

Όπως και νάχει, από σήμερα τίποτα πιά δεν θα είναι ίδιο με χθες.

* * * *
[*] Το πεδίο της έρευνας του είναι το ίδιο με το δικό μου όταν ήμουν στην ηλικία του. Η διπλωματική μου εργασία (πριν 5 εκατομμύρια χρόνια) ήταν πάνω στα νέα - τότε - υλικά γιά οπτικές ίνες. Ξεκινώντας από κει, κατέληξα στη έρευνα δικτύων.

Win - Win (Update: προφητικό)

2011-06-25T14:45:00.002+03:00

Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι συχνά την (πρώην) ανατολική Γερμανία. Όχι, δεν αναπολώ αυτό το αποτυχημένο κράτος. Βρίσκω όμως όλο και περισσότερες ομοιότητες με την Ελλάδα.

Στην αν. Γερμανία ήταν σχεδόν όλοι δημόσιοι υπάλληλοι. Όσοι δεν ήταν, δούλευαν έτσι κι αλλιώς σε εταιρείες που ζούσαν από και γιά το κράτος. Οι δημόσιες υπηρεσίες ήταν άθλιες, αναποτελεσματικές και διεφθαρμένες. Θεωρητικά, απαγορεύονταν τα πάντα. Πρακτικά, οι καπάτσοι είχαν ντάτσα (μερικές εξ αυτών στην Καραϊβική !! ) και πλήθος άλλων προνομίων. Αξιοκρατία μηδέν.
Ο κόσμος δεν αντιδρούσε στο καθεστώς, κάτι που - εντελώς εσφαλμένα - θεωρούνταν σαν ανοχή και επιδοκιμασία του άθλιου καθεστώτος. Στην πραγματικότητα, η "ανοχή" οφείλονταν στον απόλυτο έλεγχο των μμε. Όπου δεν πέρναγε η προπαγάνδα των μμε, έπεφτε ξύλο, δακρυγόνα και φυλακίσεις.

Επειδή η οικονομία τους δεν παρήγαγε τίποτα και τα λίγα που παρήγαγαν τα ξόδευαν σε άχρηστους εξοπλισμούς και γραφειοκρατία, ζούσαν με δανεικά. Ζούσαν δηλαδή "παραπάνω από τις δυνατότητες τους" (μας θυμίζει τίποτα αυτό; ). Η μόνη διαφορά τους με εμάς ήταν ότι τα δανεικά τα έπαιρναν από την Ρωσία, ενώ η Ελλάδα τα έπαιρνε από τις αγορές. Μόλις οι δανειστές σταμάτησαν να δίνουν φρέσκο χρήμα, και τα δύο τα κράτη κατάρρευσαν μέσα σε 1-2 μήνες.

Οι ομοιότητες με την Ελλάδα δεν σταματάνε εδώ. Μετά την κατάρρευση της αν. Γερμανίας και την (επαν)ένωση με τους δυτικούς, οι κακομοίρηδες οι ανατολικογερμανοί κατηγορήθηκαν άδικα γιά τα μύρια όσα. Τεμπέληδες τους ανέβαζαν, ανίκανους τους κατέβαζαν. Δουλοπρεπείς, κρατικοδίαιτους και απατεωνίσκους τους έλεγαν, επειδή είχαν εξαναγκαστεί να "ανέχονται" το καθεστώς και να διεκπεραιώνουν τις υποθέσεις τους με ρουσφέτι.

Οι υπερφίαλοι δυτικοί ξεχνούσαν ηθελημένα την έλλειψη υποδομών. Δεν μπορείς να αποκαλέσεις τεμπέλη έναν άνθρωπο που δεν έχει τα μέσα γιά να κάνει την δουλειά του. Δεν είναι ανίκανος ένας δάσκαλος, όταν δεν του δίνεις ούτε κτίριο ούτε βιβλία γιά να διδάξει. Ούτε είναι ανίκανος / τεμπέλης ένας γιατρός όταν δεν του παρέχεις ούτε ένα νυστέρι.
Τις υποδομές τις είχε καταστρέψει η διεφθαρμένη ελίτ, με μοναδικό σκοπό την διατήρηση της εξουσίας της (ακριβώς όπως και στην Ελλάδα).

Όλα τα παραπάνω, θα μπορούσαν να ειπωθούν αυτολεξεί είτε γιά την αν. Γερμανία είτε γιά την Ελλάδα.

Η μεγάλη, η τεράστια διαφορά είναι η εξής: μετά την κατάρρευση, την αν. Γερμανία την ανέλαβαν οι δυτικογερμανοί, ενώ την Ελλάδα την ανέλαβε το δντ. Αυτό έγινε επειδή ο γαπ είναι υπάλληλος των αμερικάνων και όχι των γερμανών. Ήξερε γιά την επικείμενη κατάρρευση και συνεννοήθηκε με τον στρωσεκάνη αντί γιά την Μέρκελ.

* * * *
Το τι έγινε στην Ελλάδα μετά την - ανεπίσημη προς το παρόν - χρεωκοπία του Μαη 2010 είναι γνωστό. Οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, διατήρηση όλων των προνομίων της άρχουσας τάξης, καταστροφή των μικροεπιχειρηματιών και σφαγή της αγοράς. Επειδή όλα αυτά δεν απέδωσαν, ετοιμάζονται κι άλλα στο ίδιο μοτίβο - δες αποφάσεις γιά το μεσοπρόθεσμο.

Στην ανατολική Γερμανία έγινε ακριβώς το αντίθετο.
-- Πρώτα και κύρια έφυγε η άρχουσα τάξη. Εξαφανίστηκε, εξορίστηκε ή κλείστηκε φυλακή.
-- Δεύτερον εξαφανίστηκε ολόκληρος ο δημόσιος τομέας. Ούτε ένας από τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς δεν έμεινε όρθιος.
-- Τρίτον δημιουργήθηκαν υποδομές. Μέσα σε 3 χρόνια η ανατολική Γερμανία απέκτησε ένα υπερμοντέρνο τηλεπικοινωνιακό δίκτυο (ούτε η δυτική δεν έχει τέτοιο), γέμισε δρόμους, σχολεία, νοσοκομεία, λιμάνια κλπ. κλπ. κλπ.
-- Τέταρτον δόθηκαν πολλά (μερικοί λένε υπερβολικά πολλά) λεφτά στους ανατολικογερμανούς. Όχι σε κάποιον απρόσωπο κρατικό μηχανισμό, αλλά απ' ευθείας στον κάθε ανθρωπάκο. Όλη η περιουσία που είχαν σε άχρηστο ανατολικό νόμισμα μετατράπηκε σε δυτικογερμανικά μάρκα σε ισοτιμία 1-1. Όποιος είχε 200.000 ανατολικογερμανικά μάρκα - με τα οποία στην ανατολική αγόραζε ένα μπαγιάτικο κουλούρι - απέκτησε μέσα σε μια νύχτα 200.000 δυτικογερμανικά μάρκα (σημερινά 100.000 ευρώ).
Στα πρώτα χρόνια οι ανατολικοί μισθοί ήταν το 70% των δυτικών (κάτι που αποτελούσε αύξηση έτσι κι αλλιώς), αλλά σιγά σιγά εξισώθηκαν με τους δυτικούς.

Last but not least, έγιναν οι απαραίτητες *κάθετες* περικοπές. Μιά επιτροπή δυτικογερμανών τεχνοκρατών ανέλυσε ποιές θέσεις εργασίας ήταν χρήσιμες και ποιές άχρηστες. Οι χρήσιμες πήραν αύξηση μισθού, οι άχρηστες καταργήθηκαν. Οι απολυμένοι τσίριξαν και χτυπήθηκαν αρχικά. Αλλά (α) πήραν βαρβάτα επιδόματα ανεργίας, με τα οποία ζούσαν άνετα και (β) γρήγορα βρέθηκαν καινούργιες δουλειές.

Μετά από 4-5 χρόνια άρχισαν οι θετικές επιπτώσεις του εγχειρήματος.
Σήμερα οι παράλιες πόλεις της πρώην ανατολικής Γερμανίας κερδίζουν δισεκατομμύρια από τον Τουρισμό! Ναι, η Γερμανία είναι (και) τουριστική χώρα, αν δεν το ξέρατε. Πολύ όμορφη μάλιστα (μικρή ανακρίβεια: το λινκ περιγράφει παραλίες της δυτικής Γερμανίας). Ταυτόχρονα, τα καινούργια λιμάνια κερδίζουν λεφτά και με το εμπόριο.
Στον νότο, η Δρέσδη και η Λειψία έχουν μεταστραπεί από πρώην ερείπια σε πόλεις-στολίδια. Με δυνατά πανεπιστήμια, όπου φοιτητές και καθηγητές σπρώχνονται, ποιός θα πρωτογίνει δεκτός.
Με βιομηχανία φωτοβολταικών, που προσφέρει 5 δισεκατομμύρια ευρώ έσοδα από την εξαγωγή τεχνογνωσίας. Τον χρόνο - εννοείται. Δεν μιλάω γιά τις βιομηχανίες που εξάγουν εμπόρευμα. Μιλάω καθαρά γιά εξαγωγή τεχνογνωσίας, δηλαδή ΜΥΑΛΟΥ. Κάτι που θα μπορούσε να εξάγει και η Ελλάδα εν αφθονία.

Η Γερμανία παράγει τόσο ηλεκτρικό ρεύμα από φωτοβολταικά, όσο όλος ο υπόλοιπος πλανήτης μαζί. Γιά μιά χώρα στις 50 μοίρες βόρειο πλάτος, αυτό λέει πολλά.

* * * *
Μπορεί να μας "αγοράσει" η (ενωμένη πλέον) Γερμανία; Ναι, πανεύκολα.
Γιά διπλωματικούς λόγους δεν θα ονομαστεί "αγοράσει". Θα ονομαστεί με κάποιο μετριοπαθές όνομα, που θα περιλαμβάνει πλήρη κατάργηση του εγχώριου δημόσιου τομέα και αντικατάσταση του από κάποιον αντίστοιχο στις Βρυξέλλες (που θα χρηματοδοτείται εσωτερικά από την Γερμανία).

Το εμπορικό τους πλεόνασμα (εξαγωγές μείον εισαγωγές) είναι 260 δις. Το χρέος της Ελλάδας ήταν 280 δις, προ μνημονίου. Που σημαίνει ότι με το εξαγωγικό τους εμπόριο της μιάς χρονιάς μας πληρώνουν όλα τα χρέη, χωρίς να κουνήσουμε ούτε το δαχτυλάκι μας.
Με βάση το αεπ των δύο χωρών βγαίνει το εξής απλό νουμεράκι:
α -- μπορούμε να διώξουμε το δντ και το μνημόνιο
β -- μπορούμε να σταματήσουμε να δουλεύουμε και να πάμε ΟΛΟΙ στις παραλίες γιά 3 χρόνια. Ο μισθός να τρέχει. Καλό, ε; ;-)
γ -- μπορούμε να αναθέσουμε ΚΑΙ τα υπάρχοντα χρέη μας ΚΑΙ το υπάρχον αεπ μας (δηλαδη τους μισθούς, τις συντάξεις και το συνολο της παραγωγής μας) εξ ολοκλήρου στους γερμανούς. Εμείς παραλία είπαμε.
δ -- γιά να ανταπεξέλθουν οι γερμανοί σε αυτές τις υποχρεώσεις θα χρειαστεί να δουλέψουν 20' (ολογράφως: είκοσι λεπτά της ώρας) κάθε μέρα γιά τρία χρόνια παραπάνω.

Είναι εξωφρενικό, είναι ασύλληπτο! Τρέχουμε σαν μαλάκες γύρω γύρω λαχανιασμένοι, δουλέυουμε σαν κερατάδες περισσότερο από όλους τους λαούς της Ευρώπης - και το μόνο που παράγουμε είναι ελείμματα.
Όλα όσα παράγουμε (με οχτάωρα και υπερωρίες), ΣΥΝ όλα όσα χρωστάμε, τα βγάζει ο μέσος γερμανός με 20' παραπανίσιας εργασίας.

Είναι ο μέσος γερμανός πιό ικανός από τον μέσο έλληνα; Πιό εργατικός, πιό έξυπνος; Ούτε κατά διάνοια. Θα έλεγα μάλιστα ότι υστερεί από τον μέσο έλληνα.
Όλη την τεράστια διαφορά την κάνουν οι υποδομές και η γραφειοκρατία (γραφειοκρατία = διαφθορά = εξουσία των ελιτ).

* * * *
Οι γερμανοί θα μπορούσαν να μας αγοράσουν λοιπόν - αν ήθελαν. Θα μπορούσαν αν ήθελαν να φτιάξουν μιά δεύτερη ανατολική Γερμανία του Νότου. Γιατί να θέλουν όμως; Και γιατί να θέλουμε εμείς;

Τα κίνητρα των γερμανών δεν μπορώ να τα εκτιμήσω τόσο καλά. Με την Ελλάδα θα είχαν π.χ. στρατηγικό πλεονέκτημα στην Β. Αφρική και την Μέση Ανατολή - σήμερα υστερούν έναντι των γάλλων και των εγγλέζων. Θα είχαν επίσης ένα αξιόλογο, καλά εκπαιδευμένο, φιλότιμο και ικανότατο εργατικό δυναμικό, στο οποίο θα μπορούσαν να δίνουν 20% μικρότερο μισθό (κάτι που θα σήμαινε αυξήσεις γιά εμάς). Θα σταθεροποιούσαν οριστικά και αμετάκλητα την ζώνη του ευρώ, με τεράστια πλεονεκτήματα γιά τον εαυτό τους. Θα είχαν μία άριστη γεωγραφική ζώνη διαθέσιμη γιά φωτοβολταικά και ανεμογεννήτριες.
Ίσως υπάρχουν κι άλλα κίνητρα γιά αυτούς, δεν ξέρω.

Ποιά θα ήταν τα δικά μας κίνητρα; Πάμπολλα πιστεύω. Το κυριότερο θα ήταν ότι θα απαλλασσόμασταν επί τέλους από την σάπια πολιτική και οικονομική μας ελίτ.
Αν πρόκειται να δώσουν τόσο χρήμα οι γερμανοί, θα αναλάβουν οι ίδιοι την διαχείριση των χρημάτων τους, δεν θα τα δώσουν στον κάθε γαπ. Ούτε στο κάθε λαμόγιο που ζει από κρατικές προμήθειες. Όξω άθλιοι (ή μάλλον καλύτερα: μέσα άθλιοι. Στην φυλακή).
Θα είχαν την ευκαιρία νέοι άνθρωποι να μπουν στην πολιτική αρένα, με μόνο όπλο την ακεραιότητα και την αξία τους. Αυτοί οι άνθρωποι σήμερα εμποδίζονται από το σάπιο πολιτικό σύστημα.

Η κατάργηση της γραφειοκρατίας, η δημιουργία υποδομών, οι *κάθετες* περικοπές (στοπ οι σπατάλες, ναι σε ότι είναι πραγματικά χρήσιμο) είναι ακόμα τρία κίνητρα.
Παρένθεση: Το ξέρατε ότι ακόμα υπάρχει - και πληρώνεται - επιτροπή για την αποξήρανση της Κωπαϊδας; Μιάς λίμνης που αποξηράνθηκε πριν γεννηθούν οι περισσότεροι εδώ πέρα; Γιά να πληρωθεί αυτή η επιτροπή και οι όμοιες της κόβονται οι μισθοί των πυροσβεστών και των γιατρών. Κλείνει η παρένθεση.

Η επικράτηση της αξιοκρατίας, ο εξορθολογισμός της δημόσιας ζωής. Το γενικό αίσθημα, ότι ανεβαίνουν οι άξιοι. Σήμερα το γενικό αίσθημα στην Ελλάδα είναι ότι επιβραβεύονται οι απατεώνες. Αυτό και μόνο μας βυθίζει στην κατάθλιψη - κάτι που δεν μετριέται με λεφτά.

Προσωπικά μου κίνητρα: θα καλυτέρευαν οι συνθήκες ζωής των ζώων και θα καθάριζαν οι θάλασσες / παραλίες από τα σκουπίδια. Γι αυτά και μόνο θα χάριζα την διοίκηση της Ελλάδας στους γερμανούς.

* * * *
Και η εθνική μας ανεξαρτησία; Η εθνική μας ταυτότητα; Τα εθνικά μας συμφέροντα;

Άμα είναι να εμπιστευτώ τα εθνικά συμφέροντα στον μαζιταφάγαμε, τον μπένυ και τον αντωνάκη, προτιμάω 10Χ να τα εμπιστευτώ στον Σόιμπλε.

Άν ανεξαρτησία σημαίνει να καθορίζει την τύχη της χώρας μου ο γαπ, ο κακ και ο παπακ (να μη μιλήσω για τους υπόλοιπους), τότε προτιμώ 100Χ την Μέρκελ.
Δηλαδή με 2 μνημόνια και την τρόικα στον σβέρκο είμαστε εθνικά ανεξάρτητοι;

Τέλος, η εθνική μας ταυτότητα δεν κινδυνεύει από πουθενά.
Γεννήθηκα σε μιά παραλία του Αιγαίου, πρωτοπερπάτησα σε μιά αμμουδιά των Δωδεκάνησων, πρωτοερωτεύτηκα σε ένα νησί του Ιόνιου, με κουκούλωσαν τρίμετρα κύματα από τα μελτέμια στις Κυκλάδες. Μεγάλωσα απαγγέλλοντας Ελύτη και τραγουδώντας Χατζιδάκι.

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα αλλάξει, αν το φορολογικό, το συνταξιοδοτικό και το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μου καθορίζονται από μιά επιτροπή στις Βρυξέλλες (ή στο Βερολίνο). Έτσι κι αλλιώς, τόσες δεκαετίες που καθορίζονται στους διαδρόμους κάποιου υπουργείου στην Αθήνα, δεν είδα προκοπή.

* * * *
Υ.Γ. Κάνω έναν σαφέστατο διαχωρισμό ανάμεσα στην γερμανική κρατική διοίκηση και την γερμανική κοινωνία. ΔΕΝ ζητάω να αντιγράψουμε την γερμανική κοινωνία. Η οποία βρίθει από ατέλειες και ελαττώματα - θα μπορούσα να γράψω πολύτομη διατριβή γι' αυτά. ΔΕΝ ζητάω να γίνουμε γερμανοί - ούτε κατά διάνοια (μπρρρρρρ).

Εκείνο που ζητάω είναι να αντιγράψουμε τις γερμανικές μεθόδους οργάνωσης και λειτουργίας ενός κράτους - παραμένοντας αυτοί που είμαστε. Επειδή το υπάρχον πολιτικό προσωπικό το θεωρώ σαν ανίκανους στην καλύτερη και σαν προδότες στην χειρότερη περίπτωση, ζητάω να τους απολύσουμε και να προσλάβουμε άλλους. Γερμανούς στην αρχή, δικούς μας αργότερα - αν αποδειχτούν άξιοι.

* * * *
Y.Y.Γ. Επειδή τα παραπάνω μάλλον φαίνονται σαν ριζοσπαστικά / ουτοπικά, δίνω και μιά μετριοπαθή / ρεαλιστική περίληψη:
Η χώρα μας είναι εγκλωβισμένη σε ένα πελατειακό, δικομματικό πολιτικό σύστημα, το οποίο αλληλοστηρίζεται από μιά σπείρα μεγαλοεργολάβων. (Πάρα) Πολλά "χαμηλά" προνόμια έχουν μοιραστεί αναξιοκρατικά - κυρίως σε ημέτερους αλλά και στην μεγάλη μάζα των μεσοαστών. Επειδή ο πολύς κόσμος κάπως, κάποτε δέχτηκε ένα από αυτά τα μηδαμινά προνόμια χωρίς να το αξίζει, αισθάνεται συνένοχος εκείνων που έφαγαν τα δις με το κουτάλι.

Αυτό το σύστημα δεν μπορεί να αλλάξει. Ούτε η ελιτ θα παραδώσει οικειοθελώς την εξουσία, ούτε η μεγάλη μάζα θα απαρνηθεί τα πολυθρύλητα κεκτημένα. Τίμιοι πολιτικοί δεν υπάρχουν. Αν υπήρχαν, θα τους έτρωγε γρήγορα το μαύρο σκοτάδι. Αν κατάφερναν να επιβιώσουν, θα τους έτρωγε το πολιτικό κόστος.

Το ορατό μέλλον της χώρας είναι κατάμαυρο. Αν συνεχίσουμε έτσι, πολύ σύντομα θα έχουμε σκηνές Αργεντινής, με πολυάριθμους νεκρούς. Αν δεν θέλουμε αυτό το μέλλον, πρέπει να κάνουμε κάτι - και σύντομα.

Οι ευρωπαίοι μπορούν να μας χαρίσουν τα χρέη ότι ώρα θέλουν. Τα οικονομικά στοιχεία της Ελλάδας είναι μιά πορδή στον οικονομικό χάρτη της ΕΕ. Ούτε το 2%. Αυτά που χρωστάμε (300 δις) ισούνται με τα *κέρδη* των ευρωπαικών τραπεζών γιά το 2010!
Σώζοντας μας, οι ευρωπαίοι θα έσωζαν ταυτόχρονα το τραπεζιτικό τους σύστημα και θα σταθεροποιούσαν διά παντός το νόμισμα τους, που τώρα παραπαίει.

Οι ευρωπαίοι δεν έχουν πρόβλημα με τους έλληνες σαν λαό. Το πρόβλημα τoυς είναι το πολιτικό / οικονομικό κατεστημένο της Ελλάδας. Όσα και να ρίξουν σ' αυτό το σάπιο σύστημα, δεν θα καταφέρουν τίποτα. Θέλουν λοιπόν, τα λεφτά που θα δώσουν να πιάσουν τόπο (είναι λογικό).

Η πολιτικο-οικονομική μας ελιτ είναι το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα σε εμάς και την σωτηρία.
Θα μπορούσαμε να παραδώσουμε εξ ολοκλήρου την πολιτική και την διοικητική εξουσία στους μηχανισμούς της ΕΕ; Πιστεύω ότι αυτό είναι τόσο εφικτό όσο και επιθυμητό. Η τελευταία μας ελπίδα.

UPDATE προφητικό: Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από τα πίξελ του παραπάνω ποστ, όταν σήμερα 27/06/2011 οι γερμανικοί Financial Times βγάζουν πρωτοσέλιδο με παρόμοιο τίτλο και ολόιδιο περιεχόμενο. Το λινκ γιά όσους ξέρουν γερμανικά.

Απορίες

2011-06-19T00:25:00.000+03:00

Επιστρέφω (δριμύτερος ;-) ) στο θέμα του προηγούμενου ποστ. Η ωραία συζήτηση που έγινε εκεί (ευχαριστώ όλους τους σχολιαστές) με σπηρούνισε να συνεχίσω με κάτι παραπλήσιο σήμερα.

Ξεκινάω με μιά (όχι και τόσο) ρητορική ερώτηση:
Τελικά όλο το τζέρτζελο έγινε γιά να φύγει ο παπακ και να έρθει ο μπενυ; Χορεύανε πεντοζάλη, παίζανε κρητική λύρα και νταούλια, κατασκηνώνανε επί βδομάδες, έφαγαν δακρυγόνα με τους τόνους, δάρθηκαν, τραυματίστηκαν, ξελαρυγγιάστηκαν, αφιέρωσαν τόσο χρόνο και τόσο κόπο μόνο και μόνο γιά να αναγκάσουν τον γιωργάπη να διώξει μερικούς ανίκανους, αντικαθιστώντας τους με μερικούς απατεώνες;

Καλά όλα αυτά τα δακρύβρεχτα περί σωτηρίας της πατρίδας. Αλλά μήπως άκουσε κανένας ΓΙΑΤΙ τον ένακαν τον ρημαδοανασχηματισμό;
Ας αφήσουμε τα δύσκολα. Την σωτηρία της Ελλάδας - μαζί με την διακυβέρνηση της - την έχει αναλάβει έτσι κι αλλιώς η Μερκελ. Δεν περιμένω από τον γιωργάπη να μας εξηγήσει το πως θα σωθούμε. Απαιτώ όμως να μας εξηγήσει, τι κάνει και γιατί το κάνει. Τον χρυσοπληρώνουμε διάολε, υπάλληλος μας είναι. Δικαιούμαστε μιάν εξήγηση.

Γιατί έδιωξε τον παπακ; Αφου όλοι ήταν ικανοποιημένοι με το έργο του μέχρι τώρα. Έπρεπε να ξηλωθούν τα μάρμαρα της πλατείας Συντάγματος, έπρεπε να πέσουν 15 τόνοι δακρυγόνα γιά να καταλάβουν ξαφνικά ότι ο παπακ είναι ανίκανος; Γιατί δεν μας λένε, σε ποιά σημεία απέτυχε; Δεν είναι δυνατόν μέχρι την Παρασκευή το πρωί να είσαι ενθουσιασμένος με την δουλειά που κάνει και την Παρασκευή το απόγευμα να τον απολύεις. Έτσι, χωρίς ούτε μιά εξήγηση.
Δηλαδή, αν δεν έτρωγαν τα φάσκελα από 200 χιλιάδες ανθρώπους, ο παπακ θα ήταν εξαιρετικός. Τώρα που έφαγαν τα φάσκελα, ο παπακ έγινε ακατάλληλος;
Και καλά, άντε και το κατάλαβαν ότι ο παπακ είναι ανίκανος. Ο μπένυ σε τι είναι καλύτερος του; Έχει μήπως παραπάνω πτυχία; Μιλάει καλύτερα γαλλικά; Έχει κάποιες ιδιαίτερες γνώσεις στα οικονομικά;
Με ποιά ΛΟΓΙΚΉ αναθέτουν σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο έναν ρόλο;
Και κυρίως: πως τολμάνε να μην μας δίνουν λογαριασμό γιά τις επιλογές τους;

Η απάντηση στις παραπάνω ρητορικές ερωτήσεις:
Έχουν φροντίσει να διαλύσουν κάθε κοινωνικό και πολιτικό μηχανισμό που θα μπορούσε να τους ελέγξει γιά αυτά που (δεν) κάνουν.

* * * *
Αποσυντονίζομαι Νο 1, όταν ακούω από έξυπνους ανθρώπους, από ανθρώπους που εκτιμώ, την φράση: "φταίμε εμείς που τους ξαναψηφίζουμε".
Ωπα συν-πατριώτες, γιά ξανασκεφτήτε παρακαλώ αυτό που λέτε.

Πρώτον, το "ξαναψηφίζουμε" είναι ΠΟΛΎ, μα ΠΆΡΑ πολύ σχετικό. Η αποχή χτυπάει ταβάνι σε κάθε εκλογή τα τελευταία 10-12 χρόνια. Αλλά έχουν μαγειρέψει έτσι τους εκλογικούς νόμους, που μπορούν με ένα 29% να βγάζουν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ποιός τους ψήφισε; Από πότε αποτελεί το 29-30% δημοκρατική πλειοψηφία; Ο εκλογικός νόμος θα τους δώσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, ακόμα και αν τους ψηφίσουν μόνο οι θυρωροί τους. Από που βγαίνει το συμπέρασμα ότι τους ψηφίζουμε;

Αλλά ακόμα και το 30% που τους ψήφισε, το έκανε με βάση λάθος στοιχεία. "Λεφτά υπάρχουν" έλεγαν προεκλογικά. Εδώ και δεκαετίες έχει στηθεί μιά γιγαντιαία προπαγανδιστική μηχανή - τύφλα νάχει ο Goebbels. Μας δίνουν ότι στοιχεία θέλουν, όποτε αυτοί κρίνουν επικοινωνιακά σκόπιμο.
Πως είναι δυνατόν να φταίει το 30% που τους ψήφισε, την στιγμή που όλα τα δεδομένα και όλες οι προυποθέσεις είχαν αλλοιωθεί για προπαγανδιστικούς λόγους;

Εδώ θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει, ότι έπρεπε εμείς (ο λαός) να διακρίνουμε τα ψέματα, να αποκαλύψουμε τα λάθος στοιχεία και να μην παραπλανηθούμε από τα λόγια τους. ΟΚ, θεωρητικά θα μπορούσαμε να το είχαμε κάνει αυτό. Αλλά ανάμεσα σε εκείνον που λέει *συνειδητά* ψέματα και εκείνον που πείθεται από τα ψέματα (από άγνοια, από αφέλεια, από βολικότητα, από έλλειψη στοιχείων) το φταίξιμο βαραίνει σαφώς τον ψέυτη, όχι εκείνον που τον πίστεψε.

Δυστυχώς όμως - με την συστηματική γκεμπελική προπαγάνδα - έχουν φέρει τον λαό να πιστεύει, ότι φταίει αυτός επειδή τους ψήφισε. Δεν φτάνει που μας γαμήσανε, μας λένε ότι φταίμε κι από πάνω επειδή ήμασταν ντυμένοι προκλητικά.

* * * *
Αποσυντονίζομαι Νο 2, όταν ακούω την φράση "φταίμε που τους ανεχόμαστε". Δηλαδή ΔΕΝ φτάνει που τους φτύνουμε όπου τους δούμε; Δεν φτάνουν τα γιαούρτια; Δεν φτάνει που δεν τολμάνε να εμφανιστούν δημόσια; Δεν φτάνουν 200 χιλιάδες άνθρωποι να τους φασκελώνουν καθημερινά επί 20 μέρες;

Από που βγαίνει αυτό το "ανεχόμαστε" ; Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει ο λαός; Να πάρει ένα πολυβόλο και να τους καθαρίσει;
Έστησαν τα τεθωρακισμένα με 10.000 πάνοπλους μπράβους απέναντι στον λαό, έδειραν ασύστολα, ξήλωσαν μάρμαρα, έπνιξαν μιά πλατεία στα δακρυγόνα - όλα αυτά επειδή στήθηκαν μερικά αντίσκηνα και έπεσαν μερικά φάσκελα. Ποιός είναι αυτός που ανέχεται τέλος πάντων;
Πρέπει σώνει και καλά να πάρουμε ένοπλοι τα βουνά γιά να μας φύγει η ρετσινιά του "ανεχόμαστε"; Οτιδήποτε λιγότερο από το ένοπλο αντάρτικο θεωρείται ανοχή / συνενοχή;

* * * *
Αποσυντονίζομαι Νο 3, όταν ακούω την φράση "έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν". Γιατί τόσο μηδενική αυτοεκτίμηση; Γιατί θεωρούμε τον ελληνικό λαό τόσο σκουπίδι, που μόνο οι διεφθαρμένοι και οι ανίκανοι του αξίζουν γιά πολιτική ηγεσία;

Καθόλου δεν μας αξίζουν οι ανίκανοι και οι κλέφτες - πιστεύω. Ο ελληνικός λαός είναι (στην γενικότητα του) ένας τίμιος, έξυπνος, ικανός, εργατικός και φιλότιμος λαός. Του αξίζει ότι ΚΑΛΎΤΕΡΟ υπάρχει στην πιάτσα γιά ηγέτης. Δυστυχώς, με την γκαιμπελική προπαγάνδα μας έχουν κάνει να χάσουμε κάθε ίχνος αυτοεκτίμησης. Να πιστεύουμε ότι είμαστε τόσο σκουπίδια, που μόνο πολιτικοί μηδενικής στάθμης μας αξίζουν. Προφανώς, αυτό τους συμφέρει.

Πολλοί (έξυπνοι κατά τα άλλα) συνέλληνες, πιστεύουν ότι η πολιτική / οικονομική μας ελίτ είναι "καθρέφτης της κοινωνίας" μας. Πιστεύουν ότι η σάπια ελίτ αντανακλά την "σάπια" κοινωνία. Πρόκειται γιά ένα τραγικό λάθος.

Θα ήταν σωστό, αν υπήρχε αξιοκρατία. Αν μπορούσαν π.χ. ένας τίμιος πολιτικός, ένας δημιουργικός επιχειρηματίας να ανέβουν όλα τα σκαλιά της ελίτ, να κατακτήσουν όλα τα αξιώματα. Αλλά αυτό δεν γίνεται στην Ελλάδα. Αν δεν υπήρχαν στεγανά, όντως θα επρόκειτο γιά καθρέφτη, όντως η μία πλευρά θα "άξιζε" την άλλη.

Η οικονομική μας ελίτ αποτελείται από πρώην δοσίλογους των γερμανών, που πλούτισαν μετά την κατοχή. Παίρνοντας κρατικές δουλειές. Οι κρατικές δουλειές τους κρατάνε πλούσιους μέχρι σήμερα. Σε συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού - αν έπρεπε οι "επιχειρήσεις" τους να αποδείξουν την αξία τους - θα κατέρρεαν μέσα σε έναν μήνα. Το ίδιο ισχύει γιά την πολιτική μας ελίτ, που ζει από την οικογενειοκρατία και την διαπλοκή.
Ούτε η δημιουργία της ισχύος τους (τα πρώτα τους λεφτά) ούτε η διατήρηση της έγιναν αξιοκρατικά, με "καθρέφτισμα" ανάμεσα στον λαό και τις ελίτ. Από την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα, τα στεγανά είναι αξεπέραστα. Αυτό το στάτους το κρατάνε με νύχια και με δόντια. Στην ανάγκη, το υπερασπίζονται με αστυνομικά γκλομπς και δακρυγόνα.

Η μαζική προπαγάνδα (ελέγχουν όλα τα μμε) και η αστυνομική βία αποδεικνύουν ότι ούτε "εχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν", ούτε ότι πρόκειται γιά τον "καθρέφτη" της κοινωνίας μας. Και οι 2 προτάσεις είναι λάθος.
Αν ήταν καθρέφτης της κοινωνίας μας, αν η κοινωνία μας ήταν τόσο σάπια όσο αυτά τα λαμόγια, δεν θα χρειάζονταν 10000 μπάτσους γιά προστασία!

Δεν φταίω

2011-06-09T23:09:00.000+03:00

Πρόλογος:
Το παρακάτω κείμενο ξεκίνησε σαν σχόλιο στο τελευταίο ποστ του αγαπητού thinks. Επειδή μου προέκυψε μακρυνάρι και συναισθηματικά φορτισμένο, αποφάσισα να το δημοσιεύσω εδώ σαν ξεχωριστό ποστ.
Ξεκίνησα να απαντήσω σε δύο άλλους συνσχολιαστές, την Φυρδην-Μιγδην και τον Epanechnikov. Στο ξαναδούλεμα, άλλαξα λίγο το κείμενο μου, ώστε να στέκει εδώ αυτοτελές. Ωστόσο, η κατανόηση θα είναι καλύτερη, αν κάνει κάποιος τον κόπο να διαβάσει το ποστ του thinks και τα σχόλια.

* * * *

Δεν συμφωνώ ούτε με την Φύρδην-Μίγδην ούτε με τον Epanechnikov. Εμείς οι απλοί πολίτες, - συμπεριλαμβανομένων των 2 συνσχολιαστών που διαφωνώ μαζί τους - ΔΕΝ φταίμε. Και δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε γιά τίποτα.

Θα φταίω αν απατήσω την γυναίκα μου, αν δεν τηρήσω το συμβόλαιο που έχω υπογράψει, αν εξαπατήσω έναν αδύναμο, αν προδώσω έναν φίλο. Με άλλα λόγια, θα φταίω αν κάνω κάτι άδικο στις *διαπροσωπικές* μου σχέσεις.
Επ ουδενί όμως είναι δυνατόν να φταίω επειδή κατανάλωσα, επειδή χάρηκα, επειδή ταξίδεψα, επειδή έζησα όλα αυτά τα χρόνια.

- - - -
Η συνηθισμένη κατηγορία είναι ότι "καταναλώσαμε περισσότερα από όσα παράγουμε".
Γιατί, μήπως ήξερε κανείς πόσα καταναλώνουμε; Μήπως ήξεραν η Φύρδην-Μίγδην και ο Epanechnikov προσωπικά, το πόσα παράγουμε;
Εδώ δεν τα ήξεραν ούτε οι ίδιοι που μας κυβερνούσαν, ούτε οι ευρωπαίοι πάτρωνες τους. Κι ας είχαν και οι μεν και οι δε ΟΛΑ τα απαραίτητα στοιχεία (συν 12 στατιστικές υπηρεσίες) στην διάθεση τους. Αν δεν τα ήξεραν αυτοί, πως περιμένουμε να τα ξέρουμε εμείς;

Από που συμπεραίνετε ότι "καταναλώσαμε περισσότερα από όσα παράγουμε", όταν ούτε η παραγωγή μας ούτε η κατανάλωση μας έχουν μετρηθεί με αξιόπιστα στοιχεία μέχρι σήμερα;

Μήπως πιστεύετε ότι ο γερμανός, ο κινέζος, ο γάλλος, ο αμερικάνος καταναλωτής θα πάει στο μαγαζί να ψωνίσει και πριν πάει στο ταμείο θα αναλογιστεί "Τι λέει η eurostat για το χρέος της χώρας μου; Αν η eurostat βγάζει μεγάλο έλειμμα, να μην πάρω το χρωματιστό βρακί αλλά το μονόχρωμο".
Γιατί περιμένουμε ότι ο έλληνας καταναλωτής θα αναλογιστεί τα ποσοστά του δημόσιου ελείμματος (τα οποία ανάθεμα κι αν τα ξέρει, αφού κανένας δεν του τα λέει) πριν καταναλώσει το οτιδήποτε;

- - - -
Κατηγορούνται οι έλληνες (από τους ίδιους τους έλληνες) ότι θέλουν να διοριστούν στο δημόσιο. Γιατί, ποιές άλλες εναλλακτικές υπάρχουν - με εξαίρεση την μετανάστευση; Υπάρχει μήπως υγιής οικονομική δραστηριότητα στην Ελλάδα; Αν δεν ανήκεις σε κυκλώματα, αν δεν λαδώσεις και λαδωθείς, αν προσπαθήσεις να κάνεις οτιδήποτε τίμιο και δημιουργικό, σε λιώνουν.

Αφού έχουν φροντίσει να καταστρέψουν οτιδήποτε δημιουργικό και υγιές θα μπορούσε να υπάρξει σ' αυτήν την χώρα, αφού έχουν καταστρέψει ΟΛΕΣ τις υποδομές και τις προυποθέσεις γιά να κάνουμε οτιδήποτε καθαρό - εμείς μήπως φταίμε που θέλουμε να διοριστούμε στο δημόσιο; Ποιά εναλλακτική είχαμε τα τελευταία 30 χρόνια;
Εδώ περίπτερο έχεις και πρέπει να βουτηχτείς στα σκατά της διαφθοράς γιά να επιβιώσεις. Αν κάποιος θέλει να κάνει κάτι μεγαλύτερο από περίπτερο;

- - - -
Κατηγορούμαστε επειδή έχουμε διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό δημόσιο. Τάχα μου "φταίνε" οι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν δουλεύουν.
Η διαφθορά, η ανοργανωσιά και η τεμπελιά όμως δεν μας ήρθαν με την επιφοίτηση εξ ουρανού. Ούτε υπάρχει κάποιο γονίδιο διαφθοράς και ανοργανωσιάς.

Η δαιδαλώδης και διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση κατασκευάστηκε, συντηρήθηκε και συντηρείται εξεπίτηδες από την πολιτική και οικονομική μας ελίτ. Επειδή ΜΌΝΟ έτσι μπορούν να αυγατίσουν τον άθλιο πλούτο τους.
Είναι εντελώς παράλογο να περιμένουμε, ότι κάποιος από δαύτους θα εξυγιάνει την δημόσια διοίκηση. Πιό εύκολα θα τους πείθαμε να αυτοκτονήσουν.

- - - -
Κατηγορούμαστε ότι τους ανεχτήκαμε και τους (ξανα)ψηφίσαμε. Γιατί, τι έπρεπε να κάνουμε; Υπήρχαν μήπως τίμιοι πολιτικοί για να τους ψηφίσουμε; Τι εναλλακτικές είχαμε; Να πάρουμε τα βουνά, ή να πάρουμε ενα καλάσνικωφ και να τους καθαρίσουμε;

Είναι απόλυτα λογικό, όταν δύο ανίκανοι προδότες ζητάνε την ψήφο μου, να την δώσω σε εκείνον που θα διορίσει τουλάχιστον το παιδί μου στο δημόσιο. Γιατί θα πρέπει να ντρέπομαι γι αυτό;

- - - -
Κατηγορούμαστε ότι δεν βάλαμε το λιθαράκι μας, δεν προσπαθήσαμε. Γιατί, μπόρεσε ποτέ κάποιος μεμονωμένος απλός πολίτης να φτιάξει οτιδήποτε; Εδώ ολόκληροι υπουργοί, με εξουσίες, με δισεκατομμύρια στην διάθεση τους και τα κάνουν μπάχαλο.
Έχουν όλα τα στοιχεία, όλες τις πληροφορίες, έχουν συμβούλους, μπορούν με μιά υπογραφή τους να "μετακινήσουν" εκατοντάδες εκατομμυρίων προς την Α ή την Β κατεύθυνση (αλλάζοντας ουσιαστικά την κοινωνία), έχουν προσωπικό, έχουν, έχουν, έχουν ... και ΠΑΛΙ τα κάνουν σκατά, ξανά και ξανά και ξανά.

Εγώ ο μεμονωμένος, που θα πάω να φτιάξω οτιδήποτε; Με τι λεφτά; Τι (συνολικές) πληροφορίες έχω γιά να μπορέσω να βρω την λύση σε ένα πρόβλημα; Τι υποδομές έχω στην διάθεση μου; Ποιόν θα συγκινήσει η υπογραφή μου; Ούτε ο σκύλος μου δεν λογαριάζει την θέληση μου, αν τύχει να μην γουστάρει να κάτσει σούζα.

Τι να φτιάξω άλλωστε; Μήπως τις συγκοινωνίες; Αφού γιά να φτιαχτούν πρέπει πρώτα να φτιαχτεί η δημ. διοίκηση. Η οποία γιά να φτιαχτεί πρέπει πρώτα να φτιαχτεί η δικαιοσύνη κ.ο.κ.
Όταν δεν μπορούν να διορθώσουν τα κακώς κείμενα αυτοί που πληρώνονται γι' αυτόν τον σκοπό, αυτοί που έχουν τόσα μέσα, εγώ φταίω που δεν μπορώ να τα διορθώσω;

- - - -
Μας κυβερνάει μιά δράκα παρασίτων.
Οι δοσίλογοι των γερμανών κατακτητών και οι μαυραγορίτες έγιναν μετά τον πόλεμο μεγαλοεργολάβοι (δημόσιων έργων), μεγαλοεκδότες, βιομήχανοι (χάρη σε χατηρικές συμβάσεις με το δημόσιο) και ιδιοκτήτες αθλητικών ομάδων (γρονθοκοπούνται γιά την ιδιοκτησία μιάς παε/καε, γιατί έτσι ξεπλένεται το μαύρο χρήμα).

Το μόνο (ίσως) συλλογικό μας λάθος, είναι ότι θέλουμε να τους διώξουμε στα ελικόπτερα. Δεν τιμωρείται κανένας έτσι. Θα ζήσουν μέχρι και τις 3 επόμενες γενεές απογόνων τους με αυτά που έκλεψαν από μας. Η μοναδική πραγματική τιμωρία θα ήταν να τους πάρουμε πίσω όλα τα κλεμμένα.

Δεν φτάνει που μας πίνουν το αίμα εδώ και τόσες δεκαετίες, δεν φτάνει που έχουν ξεπουλήσει και βρωμίσει την χώρα, μας λένε ότι φταίμε κι από πάνω.
Τις μονές μέρες του μήνα "φταίνε" οι δημόσιοι υπάλληλοι και τις ζυγές οι ιδιωτικοί. Αλλά αυτοί είναι εκείνοι που έχουν τις περιουσίες τους στην Ελβετία και αυτοί είναι εκείνοι που θα τα αγοράσουν όλα κοψοχρονιά, όταν έρθει η ώρα της τελικής κατάρευσης της χώρας.
Μια ώρα, που δυστυχώς πλησιάζει με όλο και μεγαλύτερες δρασκελιές.

ehec

2011-05-28T10:39:00.000+03:00

Τι μπορεί να κάνει ένας σκλάβος όταν του έχεις έχεις μετατρέψει την ύπαρξη σε ένα ατέλειωτο μαρτύριο, του έχεις αφαιρέσει κάθε αξιοπρέπεια και κάθε ελπίδα σωτηρίας;

Να αυτοκτονήσει.

Τι μπορεί να κάνει αυτός ο σκλάβος, αν θέλει να σταματήσεις την κόλαση;

Πεθαίνοντας, θα προσπαθήσει τουλάχιστον να σε πάρει μαζί του.

Τι θα γίνει αν δεν καταφέρει να σε καταστρέψει άμεσα;

Θα αναπτύξει συλλογική συνείδηση. Οι σκλάβοι στο σύνολο τους θα προσπαθήσουν ξανά και ξανά. Μέχρι να σε λιώσουν.

* * * * *
Ας πάρω τα πράγματα από την μέση (όχι την αρχή).
Πριν 5-6 μέρες έγραψαν οι γερμανικές εφημερίδες γιά έναν ανησυχητικά ψηλό αριθμό κρουσμάτων μιάς ανεξήγητης διάροιας. Υπερβολικά πολλοί άνθρωποι είχαν μεταφερθεί στα νοσοκομεία (από χθες άρχισαν οι θάνατοι). Μέχρι σήμερα, η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη και εκφράζονται φόβοι γιά μιά νέα επιδημία.

Φυσικά, η Υγειονομική Υπηρεσία ξεκίνησε τις έρευνες από την πρώτη μέρα. Γρήγορα βρήκαν ότι τα πρώτα θύματα είχαν κάτι κοινό στο βιογραφικό τους: είχαν φάει σαλάτα σε μιά καντίνα στην Φρανκφούρτη λίγες ώρες πριν εκδηλωθεί η διάροια. Εξέτασαν την καντίνα και βρήκαν ότι είχε χρησιμοποιήσει μολυσμένα ισπανικά αγγούρια στην σαλάτα της.
Σαν πρώτη προληπτική μέθοδο, έβγαλαν μιά πανγερμανική ανακοίνωση "μην τρώτε αγγούρια από την Ισπανία". Όσο όμως διεύρυναν τους ελέγχους, τόσο περισσότερα μολυσμένα λαχανικά έβρισκαν. Πολύ γρήγορα βγήκε ανάλογη ανακοίνωση γιά ντομάτες από την Ολλανδία, λάχανα από την (βόρεια) Γερμανία κ.α. Ακόμα είμαστε στις πρώτες μέρες, ποιός ξέρει που αλλού θα βρουν.

Τα λαχανικά έχουν μολυνθεί με το βακτηρίδιο ehec. Το ehec είναι εξαιρετικά μεταδοτικό και ανθεκτικό. Μόνο το επίμονο βράσιμο το σκοτώνει.
Προς το παρόν, δεν υπάρχει θεραπεία. Κάποια κοκτέηλ "βαριών" αντιβιοτικών επιβραδύνουν την ασθένεια και φυσικά οι έρευνες γιά την θεραπεία είναι πυρετώδεις. Αν δεν προλάβουν, ο ασθενής πεθαίνει επώδυνα από νεφρική ανεπάρκεια είτε από βλάβες στον εγκέφαλο.

Τι είναι όμως το ehec και πως καταλήγει να μολύνει τα λαχανικά; Το ehec είναι μεταλλαγμένο εντεροβακτηρίδιο. Εκατομμύρια βακτηρίδια υπάρχουν στα άντερα μας - απαραίτητα γιά την λειτουργία της πέψης.

Στα ζώα όμως δίνουμε μεταλλαγμένες τροφές, τροφές με αυξημένες διοξίνες, (τόνους από) αντιβιοτικά, τα αναγκάζουμε να καννιβαλίζουν - αν και χορτοφάγα, τα αναγκάζουμε να ζουν μέσα και να τρώνε τα ίδια τους τα σκατά. Κάπου γεννήθηκε μιά τυχαία μετάλλαξη στο έντερο κάποιου ζώου. Ένα νορμαλ εντερικό βακτηρίδιο μεταλλάχθηκε σε εξαιρετικά τοξικό: στο ehec.
Από τα άντερα του ζώου στην κοπριά, από την κοπριά στα χωράφια, από τα χωράφια (όπου μπορεί να επιβιώσει γιά μήνες) στα λαχανικά, ο δρόμος είναι ανοιχτός.

Σημαντική λεπτομέρεια:

το ehec είναι απόλυτα αβλαβές γιά τα ζώα. Μόνο τον άνθρωπο σκοτώνει.

Μιά παρόμοια μετάλλαξη ενός ανώδυνου εντεροβακτηρίδιου πριν 10 χρόνια στην Ιαπωνία είχε στείλει 15000 άτομα στα νοσοκομεία και περίπου 1000 άτομα στον τάφο.

Δεν νομίζω ότι το ehec θα εξολοθρεύσει το ανθρώπινο είδος (δεν ξέρω αν θα πρέπει να χαίρομαι ή να λυπάμαι γι' αυτό). Πιστεύω ότι σχετικά γρήγορα τα εργαστήρια θα βρουν κάποιο αντιβιοτικό που θα εξουδετερώνει το ehec. Η ανθρωπότητα θα νικήσει γιά μιά ακόμα φορά. Αλλά το τίμημα που πληρώνουμε γιά τα βασανιστήρια προς τα ζώα, για την κόλαση που έχουμε δημιουργήσει γύρω μας, θα έχει αυξηθεί.

Ήδη έχουν πεθάνει άνθρωποι, και θα πεθάνουν κι άλλοι. Μερικά νοσοκομεία έχουν ήδη κατάσταση έκτακτης ανάγκης ( = κόστος λειτουργίας). Πάμπολλοι γεωργοί απειλούνται με χρεωκοπία - κανένας δεν αγοράζει λαχανικά πιά. Τόσο οι έρευνες όσο και η μελλοντική - απαραίτητη πλέον - πρόληψη εναντίον του ehec θα απορροφήσουν μερικά δις ευρώ. Και καμμία βεβαιότητα δεν έχουμε ότι η επόμενη μετάλλαξη θα είναι το ίδιο "διαχειρίσιμη" όπως το ehec.

* * * * *

Ας πάρω τώρα τα πράγματα και από την αρχή.

Εδώ και πολλούς αιώνες ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται και βασανίζει ζώα. Πολύ συχνά, απλά γιά το βίτσιο του. Αλλά μόλις τα τελευταία 30 χρόνια έχουμε περάσει στο στάδιο της μαζικής, βιομηχανοποιημένης πλέον κόλασης.
Αυτή η κόλαση αποκρύπτεται με τεράστιες προσπάθειες και με μιά τεράστια δόση αυτοεξαπάτησης. Σχεδόν κανένας δεν ξέρει, αλλά και κανένας δεν ΘΕΛΕΙ να μάθει, τι ακριβώς γίνεται πίσω από τους τοίχους των εκτροφείων και των σφαγείων.

Σφαγεία που σκοτώνουν 25000 γουρούνια και 45000 πουλερικά ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ θεωρούνται πλέον "νορμάλ". Η κόλαση που κυριαρχεί καλύπτεται έντεχνα από φωτογραφίες γραφικών γιαγιάδων που ταϊζουν τα πουλερικά πουλ-πουλ-πουλ στην αυλή τους σε κάποια (ανύπαρκτη) τραχανοπλαγιά. Το κατσικίσιο κρέας συνοδεύεται από το ίματζ του γραφικού βοσκού με την γκλίτσα και σχεδόν όλα τα χασάπικα έχουν στην πρόσοψη γελαστά γουρουνάκια.

Αν βασιζόμασταν στους βοσκούς με την γκλίτσα και στις πουλ-πουλ-πουλ γιαγιάδες που εκτρέφουν τις κοτούλες τους με αγνό καλαμπόκι σε κάποια αγνή και παραδοσιακή επαρχία, θα έπρεπε να τρώμε κρέας 1Χ το εξάμηνο και να το πληρώνουμε 160 ευρώ/κιλό. Κανένας δεν θέλει να σκεφτεί, ότι οι σημερινές ποσότητες του κρέατος που καταναλώνονται στις σημερινές τιμές ΜΟΝΟ με βιομηχανοποιημένη εκτροφή / σφαγή είναι εφικτές.
Οι γιαγιάδες και οι βοσκοί στις ραχούλες αποτελούν μιά virtual reality γιά τις ανάγκες τις αυτοεξαπάτησης.

Τουλάχιστον ο Χίτλερ έφραφε πάνω από την είσοδο του Αουσβιτς "Arbeit macht frei". Αλλά πουθενά δεν έγραψε "Στρατόπεδο συγκέντρωσης, ο γελαστός εβραίος". Ούτε κατασκέυασε θαλάμους αερίων σε μοντελάκι "το ορφανό εβραιόπουλο". Εμείς είμαστε χειρότεροι από τον Χίτλερ. Δεν φτάνει που τα βασανίζουμε φριχτά, δεν φτάνει που τα σκοτώνουμε κατά χιλιάδες, τους κοτσάρουμε και μιά ταμπέλα με βουκολικά και γελαστά μοτίβα από πάνω.

Ξέρω, η βουκολική ταμπέλα δεν απευθύνεται στα ζώα. Απευθύνεται στην μεγάλη μάζα των ανθρώπων, γιατί ελάχιστοι θα είχαν την αναισθησία να καταναλώσουν κρέας, αν ήξεραν τις πραγματικές συνθήκες διαβίωσης, μεταφοράς και σφαγής.
Καθόλου δεν με ενδιαφέρει σε ποιούς απευθύνεται η ταμπέλα. Αν θέλει κάποιος να φάει κρέας, ας έχει τουλάχιστον τα cojones να δει την πραγματικότητα κατάματα.

* * * * *

Δεν το βρίσκω τυχαίο, που το φιλμ Avatar είχε τόση επιτυχία πριν 1.5 χρόνο. Κάπου βαθιά μέσα μας, το ξέρουμε ότι απευθύνεται σε μάς. Το μόνο που μας σώζει επιφανειακά, είναι ότι ταυτιζόμαστε με τους "φωτεινούς" κεντρικούς ήρως της ιστορίας (αγόρι - κορίτσι) και ξεχνάμε ότι στην πραγματικότητα εμείς είμαστε οι κακοί του έργου.

Είμαστε αυτοί που ο πλανήτης ετοιμάζεται να τους λιώσει. Η πλανητική συνείδηση, η Πανδώρα - Γη δοκιμάζει τις δυνάμεις της εναντίον μας.
Πριν 15 χρόνια το BSE και το Scrapie (τρελές αγελάδες), μετά το SARS (γρίπη των πτηνών), μετά το Η1Ν1 (των χοίρων), σήμερα το ehec. Ενδιάμεσα, κάποιες μικρότερες απειλές. Μέχρι τώρα, νικάμε. Αλλά κάθε φορά το κόστος ανεβαίνει.

Υ.Γ. Το ξέρω ότι οι φράσεις μου περί συλλογικής συνείδησης ακούγονται πολύ σαν new age. Δεν θα είχα αντίρρηση να πειστώ από τις έρευνες της ορθολογικής, δυτικής επιστήμης. Αλλά αυτές δεν υπάρχουν!
Η δυτική επιστήμη ερευνάει αποκλειστικά ότι συμφέρει την στρατόκαβλη πολεμική βιομηχανία και την (γρήγορη) παραγωγή υπερκερδών. Το αν υπάρχει συνείδηση (συλλογική ή όχι) στα ζώα δεν ερευνάται. Αλλά αν δεν έχεις ψάξει γιά κάτι, δεν ξέρεις αν υπάρχει.

Κατασχεμένο πλοίο

2011-05-24T08:43:00.001+03:00

Καθώς ήμουν στο κεπ τις προάλλες (βλ. προηγούμενο ποστ) έτυχε να έχει μια μικρή ουρά 6 ατόμων. Η ευγενική υπάλληλος προσπάθησε να μας εξυπηρετήσει όλους ταυτόχρονα. Καλή η πρόθεση της, αλλά αυτό σήμαινε ότι έπρεπε ο κάθε ένας από μας να φωνάξει δυνατά το όνομα του και το τι ακριβώς θέλει.

Οι έλληνες διαμαρτύρονται γιά την αστυνόμευση και τις κάμερες στους δρόμους, αλλά όταν πρόκειται να βροντοφωνάξουν τα προσωπικά τους δεδομένα μέσα σ' ένα κεπ, δεν σκέφτονται τίποτα. Ακόμα και μιά υπάλληλος στα κεπ έχει τόσο "κρατικό" κύρος, που όλοι κάνουν αμέσως ότι τους πει. Ραγιάδες;

Με την ανακοίνωση των ονομάτων / υποθέσεων έμαθα - θέλοντας και μη - τι ζήταγαν όλοι αυτοί οι νοματαίοι στο κεπ. Οι οποίοι δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, δεν είχαν έρθει σαν ομάδα. Αποτελούσαν μιά τυχαία μάζωξη ατόμων σε μιά τυχαία ώρα της ημέρας σε ένα τυχαίο κεπ.
Όλοι λοιπόν - εκτός από μένα - ζήταγαν πιστοποιητικό ότι δεν έχουν νταραβέρια με τον νόμο, προκειμένου να προσληφθούν σε εταιρείες σεκιούριτυ.

Απ'ότι φαίνεται, οι μόνοι που βρίσκουν δουλειά σε τέτοιους καιρούς είναι οι σεκιουριτάδες. Πως είναι δυνατόν οι 5 στους 6 σε ένα εντελώς τυχαίο δείγμα να θέλουν το ίδιο πράγμα;

Παραγωγικότατο επάγγελμα οι σεκιουριτάδες. Από τις περιπολίες τους θα αυξηθεί το φαγητό που θα παράγουμε και η τεχνολογική υπεροχή των βιομηχανικών μας προιόντων. Όσο πιό πολλοί σεκιουριτάδες, τόσο περισσότερο θα ευημερεί η χώρα.

Φυσικά, κάποιοι τους πληρώνουν, κάποιοι τους χρειάζονται. Κάποιοι έχουν τόσα πολλά, που αισθάνονται την ανάγκη να τα προστατέψουν με σεκιουριτάδες.
Κρίση; Σε μιά χώρα που οι πλούσιοι (δλδ εκείνοι που χρειάζονται σεκιουριτάδες) αυξάνονται διαρκώς, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κρίση.

* * * *

Διαβάζω στην εφημερίδα γιά το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων από τις 2 Ιούλη. Αν και σωστό μέτρο στην γενικότητα του, αισθάνομαι την ανάγκη να βάλω τα κλάματα (γιά τα χάλια μας).

Αντί να ανοίξουν τα κλειστά εκείνα επαγγέλματα που θα έδιναν μιά ανάσα στην πολύπαθη οικονομία μας, ανοίγουν κάτι εξωτικά επαγγέλματα που δεν έχουν απολύτως καμμία σημασία.

Αναρωτιέμαι ποιός είναι ο πιό μαλάκας. Αυτοί που τα κάνουν ή αυτοί που τους ανέχονται; Ποιόν κοροϊδεύουν και ποιός θέλει να ανέχεται τόση κοροιδία;

Ανοίγει λέει το κλειστό επάγγελμα του δύτη, της ερασιτεχνικης (ου μην αλλά και της ανώτερης) Σχολής Χορού, του νεκροθάφτη και του μακιγιέρ.

Σωθήκαμε αδέρφια - σωθήκαμε! Τώρα που άνοιξε το κλειστό επάγγελμα του νεκροθάφτη, θα χεστούμε στο τάληρο. Πάνε πιά αυτά που ξέρατε. Ο νεκροθάφτης είναι ελεύθερο επάγγελμα από τις 2 Ιούλη. Όλοι πιά θα μπορούν να θάβουν όλους, και έτσι θα γίνουμε πλούσιοι σαν τους ρώσους ολιγάρχες του πετρελαίου.

Να μη μιλήσω γιά τα χοροδιδασκαλεία. Από τις 02/07 καθένας θα μπορεί να μας μάθει να χορεύουμε (στο ταψί; ). Αμ, πως; Τώρα που απελευθερωθήκαμε από το μονοπώλιο των χοροδιδασκάλων τίποτα πιά δεν μας εμποδίζει να ξεπεράσουμε τους γερμανούς.
Αμ οι μακιγιέρ; Αυτοί ήταν που μας κρατούσαν τόσα χρόνια πίσω. Οι μακιγιέρ μας εμπόδιζαν να χτίσουμε νέους Παρθενώνες. Τώρα που όλοι θα μακιγιάρουν όλους, θα σκίσουμε τους πάντες.

Αλλά το πιό κουλό, το πιό εξωφρενικό, το πιό απίστευτο απ' όλα είναι ότι άνοιξε το κλειστο επάγγελμα του Φύλακα Κατασχεμένου Πλοίου. Ο καθένας θα μπορεί να φυλάει κατασχεμένα πλοία από δω και μπρος.
Ποιά ανεργία 20% ;Που την είδαμε; Στις 2 του Ιούλη στρατιές πρώην ανέργων θα φυλάνε κατασχεμένα πλοία. Το λύσαμε το πρόβλημα.

Αναδρομικά μπορούμε και να φιλοσοφήσουμε, ΓΙΑΤΙ όλα αυτά τα επαγγέλματα ήταν κλειστά τόσον καιρό. Δηλαδή, όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορούσε να δουλέψει ο οποιοσδήποτε σαν φύλακας κατασχεμένου πλοίου. Όλα αυτά τα χρόνια, ο έρμος ο χοροδιδάσκαλος και ο έρμος ο δύτης έπρεπε να παίρνουν ειδική άδεια από το κράτος!!
Ποιός ξέρει μετά από πόσες καφκαϊκές διαδικασίες, ποιός ξέρει μετά από πόσα πιστοποιητικά και παράβολα μπορούσε να γίνει αυτό.

Υ.Γ. Μέσα στην λίστα υπάρχει και κάτι που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θα μας βοηθήσει:
Ανοίγει από τις 02/07 το κλειστό επάγγελμα του πωλητή όπλων ;-)

Γενέθλια

2011-05-22T15:36:00.000+03:00

Διαβάζω ότι αν η Ελλάδα δεν πάρει την επόμενη δόση του δάνειου από το δντ, θα χρεωκοπήσει το αργότερο στις 18 Ιουλίου. Η πρώτη μου σκέψη είναι ότι η χώρα θα χρεωκοπήσει πριν έρθουν τα γενέθλια μου ;-) Η δεύτερη σκέψη είναι ότι επί τέλους, θα μπορέσω να χαρώ το Αιγαίο τον Αύγουστο μόνος μου. Αν και οι συμπατριώτες μου είναι ικανοί και γι' αυτό. Να έχει χρεωκοπήσει η Ελλάδα από τον Ιούλη και αυτοί να κάνουν αμέριμνοι τις διακοπές τους τον 15αύγουστο.
Στην πραγματικότητα βέβαια, τίποτα δεν θα γίνει. Θα πάρουμε την επόμενη δόση, γιατί κανέναν δεν συμφέρει μιά χρεωκοπία. Όλα αυτά λέγονται γιά να καθοριστεί το πόση "γην και ύδωρ" θα δώσει η Ελλάδα αυτή την φορά. Κρίνοντας από τις δηλώσεις των κυβερνητών μας (Μέρκελ, Ρεν, Λαγκάρντ κ.α. ) ήρθε η ώρα της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας. Την εκποίηση της ιδιωτικής μας περιουσίας την αφήνουν προς το παρόν γι' αργότερα.

Σαν ιδέα, υποστηρίζω τις ιδιωτικοποιήσεις εδώ και πολλά χρόνια. Γιά πολλούς λόγους, που δεν χωράνε εδώ. Εκείνο που με χαλάει είναι ότι οι ντόπιοι προδότες που διαχειρίζονται το ελλ. κράτος θα ξεπουλήσουν τα ασημικά μας γιά ένα ξεροκόμματο. Επίσης με χαλάει ότι τα λεφτά από τις εκποιήσεις δεν θα τα καρπωθεί ο ελληνικός λαός με την μορφή υποδομών, μισθών, κοινωνικών παροχών κ.α. Τα λεφτά αυτά θα συμψηφιστούν λογιστικά με το περιβόητο χρέος ( = αέρας).

Το "ψητό" λοιπόν αυτήν την φορά είναι η δημόσια περιουσία. Επειδή όμως στην πολιτική τίποτα δεν λέγεται στα ίσα, έχει ανοίξει και ένα παράλληλο θεματάκι, ώστε να δημιουργηθεί το απαραίτητο προπέτασμα καπνού - πίσω από το οποίο θα γίνει το ξεπούλημα. Το προπέτασμα καπνού είναι οι δηλώσεις πολλών ευρωπαίων - με προεξάρχουσα την Μέρκελ - ότι οι έλληνες δεν δουλεύουν αρκετά, ότι παίρνουν σύνταξη στα 40 (σιγά μην πάιρνουν και στα 18), ότι κάνουν πολλές διακοπές κλπ. Βγήκε και το γερμ. περιοδικό Spiegel και "απέδειξε" με νούμερα ότι οι έλληνες συνταξιοδοτούνται, δουλεύουν και κάνουν διακοπές περίπου όσο και οι υπόλοιποι ευρωπαίοι.
Οι εν Ελλάδι πολιτικοί αναλυτές αναγαλλίασαν που τους υποστήριξε το Spiegel (κούνια που σας κούναγε ανόητοι), τα έβαλαν με την Μέρκελ και έριξαν και διάφορα αλατοπίπερα περί γερμανικού εθνικισμού (ο οποίος υπάρχει μεν αλλά είναι ΠΟΛΥ μικρότερος από τον ελληνικό).

Αν και το ερώτημα, του πόσο μεγάλη την έχουμε (την άδεια μετ' αποδοχών) θίχτηκε αυτές τις μέρες αποκλειστικά γιά να εξυπηρετήσει διπλωματικές σκοπιμότητες - βλέπε ξεπούλημα δημ. περιουσίας - δεν παύει να είναι πολύ σημαντικό. Ίσως να είναι εκείνος ο καθοριστικός παράγοντας που θα μας βγάλει από την κρίση.

Δουλεύουν λοιπόν οι γερμανοί περισσότερο από μας; Η απάντηση είναι ναι! Αν θέλαμε να δουλέψουμε όσο οι γερμανοί, θα έπρεπε να χτυπάμε 60ωρα την βδομάδα, να παίρνουμε σύνταξη στα 95 μας, να έχουμε διακοπές 2 μέρες κάθε 2 χρόνια και να παίρνουμε μισθό 45 ευρώ (μικτά). Πως είναι δυνατόν να υποστηρίζω αυτά τα εξωφρενικά νούμερα, όταν το Spiegel έχει "αποδείξει" ότι δουλεύουμε το ίδιο όπως όλοι οι ευρωπαίοι - ίσως και λίγο παραπάνω;

Η απάντηση βρίσκεται στις υποδομές και στην γραφειοκρατία. Όταν ο γερμανός μπορεί να κάνει μιά δουλειά σε 2 δευτερόλεπτα με το πάτημα ενός κουμπιού και ο έλληνας γιά την ίδια δουλειά χρειάζεται 3 βδομάδες (πάρτε ένα παράβολο, περάστε στο πρωτόκολλο, ελάτε από Δευτέρα, φέρτε μας το τάδε $@!%@$%@#χαρτο κλπ κλπ κλπ), τότε το να συγκρίνουμε το πότε βγαίνει στην σύνταξη ο κάθε ένας τους είναι γελοίο.

Το Spiegel, η Μέρκελ, οι έλληνες αναλυτές έχουν μπερδέψει τα σώβρακα με τις φανέλες (τουλάχιστον οι γερμανοί το κάνουν σκόπιμα και εκ του πονηρού). Συγκρίνουν π.χ. το 8ωρο του έλληνα υπάλληλου με το 8ωρο του γερμανού. Τις 25 μέρες διακοπών του έλληνα με τις 30 του γερμανού. Τα 61 χρόνια συνταξιοδότησης του έλληνα με τα 60,8 του γερμανού. Σε αυτά τα νούμερα οι έλληνες είναι συγκρίσιμοι, αν όχι καλύτεροι.

Ποιός μέτρησε όμως το πόση εργασία χρειάζεται ο έλληνας γιά να παράγει 1 κιλό ραπανάκια (16 ώρες) και πόση ο γερμανός (5 λεπτά) ;
Εκείνο που μας χρειάζεται δεν είναι να χτυπήσουμε την καρτέλα που γράφει "ωχτάωρο". Εκείνο που μας χρειάζεται είναι ΡΑΠΑΝΑΚΙΑ. Δηλαδή προιόντα και υπηρεσίες. Αν συγκρίνουμε το παραγόμενο προιόν (είτε υπηρεσία), τότε οι έλληνες είναι απελπιστικά πίσω. Πρέπει να δουλεύουν μέχρι τα 200στα τους γενέθλια, μέχρι να παράγουν όσα έχει παράγει ο γερμανός στα 60 του.

Ο πάγκαλος (και άλλοι) ισχυρίστηκε ότι οι έλληνες είναι τεμπέληδες, χαραμοφάηδες, κοπρίτες, απατεώνες, κλέφτες και άλλα πιπεράτα. Όλα αυτά είναι ξεδιάντροπα, προδοτικά - αλλά κυρίως είναι ψεύτικα. Πιστεύω ακράδαντα ότι οι έλληνες (στην γενικότητα τους - αφήνω τις λιγοστές εξαιρέσεις) είναι εργατικοί, έντιμοι, φιλότιμοι αλλά και πολύ ικανοί.

Αλλά ακόμα και ο ικανότερος εργαζόμενος θα καταθέσει τα όπλα, όταν γιά την πιό απλή δουλειά (π.χ. το να παράγει ραπανάκια) το κράτος του βάζει 1468 γραφειοκρατικά εμπόδια. Όταν λείπουν οι πιό απλές, οι πιό αυτονόητες υποδομές, ακόμα και ο πιό εργατικός υπάλληλος θα χρειαστεί μέρες γιά διεκπεραιώσει μιά απλή υπόθεση.

Η ικανότητα να παράγουμε περισσότερα στην δεδομένη μονάδα χρόνου είναι και το *μοναδικό* κριτήριο που θα μας βγάλει κάποτε από την κρίση. Γι' αυτό και γράφω πιό πάνω, ότι αν και οι δηλώσεις της Μερκελ περί "τεμπέληδων ελλήνων" αποτελούν προπέτασμα καπνού, πρέπει να ασχοληθούμε με την παραγωγικότητα.

Όλα τα άλλα περί επιμήκυνσης του χρέους, κουρέματος, χαρίσματος, επιτόκια, σπρεντ κλπ. αποτελούν λογιστικές ματσαράγγες, που (θα) μας κρατάνε εσαεί χρεωμένους και υποτελείς.
Ακόμα και οι πιό δραστικές προτάσεις που ακούγονται, όπως η έξοδος από το ευρώ, άρνηση πληρωμών κ.α. προυποθέτουν ένα κράτος με @@ και έναν λαό αυτάρκη.
Δεν ξέρω αν η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα είναι καλή ή κακή γιά μας. Ξέρω όμως ότι γιά να την αποφασίσουμε, πρέπει να είμαστε αυτάρκεις - τουλάχιστον σε ραπανάκια. Guess what? ΔΕΝ είμαστε. Εισάγουμε το 30% - 35% της τροφής μας, γιά να μη μιλήσω γιά πετρέλαιο, ενέργεια, πρώτες ύλες κ.α.

Μερικά νούμερα. Αν αφήσω το χρέος εντελώς έξω (έστω ότι μιά καλή νεράιδα μας το χαρίζει, χωρίς να ζητήσει ανταλλάγματα), παράγουμε γύρω στα 240 δις / χρόνο. Για να βγάλουμε αυτά τα 240 δις χρειαζόμαστε 220 εργάσιμες μέρες (αφαιρώ τα σ/κ, τις αργίες, τις διακοπές, ασθένεια).
Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα παράγουν δλδ. 1,1 δις ανά ημέρα. Γιά σύγκριση: οι εργαζόμενοι στο Αμβούργο παράγουν 2,5 δις/ημέρα, στις Βρυξέλλες 3,1, στην Ολλανδία 1,7, στην Αυστρία / Δανία / Βέλγιο 1,6 κ.ο.κ. Συγκρίνω επίτηδες χώρες παρόμοιου μεγέθους με την Ελλάδα. Πάντως είμαστε ψηλότερα (ακόμα) από το Μπουρούντι που παράγει 0,004 δις/ημέρα.

Σε απλά ελληνικά: αν εμποδίσεις έναν έλληνα επαγγελματία να εργαστεί γιά 8 ώρες, έχασες 1,1 δις. Αν τον αναγκάσεις επί 4 βδομάδες ( = 20 εργάσιμες) να τρέχει γιά να βγάλει διάφορα κωλόχαρτα από τις δημόσιες υπηρεσίες, έχασες 22 δις. ΑΚΡΙΒΩΣ όσο είναι και το έλειμμα της Ελλάδας αυτήν την στιγμή.

Χάνουν οι έλληνες επαγγελματίες 20 μέρες κάθε χρόνο γιά μαλακίες; Πιστεύω ότι χάνουν τουλάχιστον 40 - δηλαδή ότι θα μπορούσαμε να έχουμε 22 δις πλεόνασμα κάθε χρόνο και να δανείζουμε εμέις τους γερμαναράδες.

Τρία παραδείγματα. Το ένα γενικό, τα άλλα 2 προσωπικά.

1- Μόνο στην Ελλάδα εξαναγκάζεται ο επαγγελματίας να κόβει τιμολόγια. Σε όλη την Ευρώπη, δεν υπάρχουν τιμολόγια. Υπάρχουν μόνο αποδείξεις. Η απόδειξη και το τιμολόγιο περιέχουν τις ίδιες πληροφορίες. Το τιμολόγιο περιέχει επί πλέον το αφμ του αγοραστή - δηλαδή μιά εντελώς άχρηστη πληροφορία.
Με την διαφορά ότι το να κόψεις απόδειξη κρατάει 10" ενώ το να κόψεις τιμολόγιο κρατάει 5', δηλαδή 30 φορές παραπάνω. Τουλάχιστον. Συν ότι απασχολούνται ΔΥΟ επαγγελματίες (ο πωλητής και ο αγοραστής), δηλαδή 10' χασούρα.
Πολλαπλασιασμένο με τον αριθμό των τιμολογίων που εκδίδονται κάθε χρόνο, οι χαμένες 20 εργάσιμες μέρες δεν φαίνονται καθόλου ουτοπικές.

2- Πρόσφατα χρειάστηκε να αποδείξω ότι είμαι ο γιός της μητέρας μου. Γιά το ελληνικό κράτος δεν ήταν αρκετές ούτε οι ταυτότητες μας, ούτε το πιστοποιητικό γέννησης μου, ούτε οι ληξιαρχικές πράξεις. Έπρεπε να έρθει μάρτυρας να βάλει υπογραφή (επικυρωμένη γιά το γνήσιο σε κάποιο κεπ) ότι είμαι όντως ο γιός της μητέρας μου.
Τρεις μέρες δωροδοκούσα τους πακιστανούς στα φανάρια μέχρι να τους σύρω στο πλησιέστερο κεπ ;-)
Σύμφωνοι, αυτό το δικό μου καφκαϊκό σενάριο δεν το βιώνουν *όλοι* οι έλληνες. Αλλά αν δεν βιώνουν αυτό το ίδιο, βιώνουν κάτι πολύ παρόμοιο. Αν δεν είναι η εφορία, θα είναι η πολεοδομία. Αν δεν είναι η πολεοδομία, θα είναι το ικα. Αν δεν είναι το ικα, θα είναι κάποιο υπουργείο.
Στο σύνολο, όλοι κάπου θα χάσουν τις 20 εργάσιμες μέρες τους.

3- Επίσης πρόσφατα χρειάστηκα κάποια επαγγελματική άδεια. Εντελώς άχρηστη, αφού το κράτος μπορεί να πάρει τις ίδιες πληροφορίες από άλλα στοιχεία που έχει ΗΔΗ στα χέρια του. Ας δεχτώ όμως ότι αυτή η άδεια χρησιμεύει σε κάτι. Το κράτος μου ζητάει 700 ευρώ σαν παράβολα γιά την έκδοση της άδειας. Το θεωρώ κλεψιά μεν γιά ένα άχρηστο κωλόχαρτο, αλλά ας το καταπιώ κι αυτό.

Στην Γερμανία, θα μου έδιναν ένα νούμερο λογαριασμού τραπέζης, όπου μέσα σε 30" (online) θα μπορούσα να καταθέσω αυτά τα 700 ευρώ υπέρ του κράτους.
Στην Ελλάδα έπρεπε: να ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΩ αυτοπροσώπως στο ταμείο χυζβγδακπ που βρίσκεται στου διαόλου την μάνα, να πληρώσω 35,44 ευρώ (περάστε από το ταμείο, κάνετε αίτηση, περιμένετε μέχρι να εκδώσουμε το παράβολο, τώρα κατουράμε, τώρα κάνουμε απεργία, τώρα λείπει ο αρμόδιος κλπ. κλπ. κλπ. ), μετά να ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΩ αυτοπροσώπως στο ταμείο υπκλσδφψ που βρίσκεται σε μιά ΑΛΛΗ μάνα του διαόλου, να πληρώσω 73,89 ευρω, μετά σε ένα άλλο ταμείο γιά να πληρώσω 109,84 ευρω. Και ούτω καθ' εξής. Δηλαδή δεν έφτανε που μου πήρε εκβιαστικά ένα 700ρι, με έβαλε να τρέχω αλαλιασμένος και σε μιά ντουζίνα ταμεία μέχρι να συμπληρώσω τα 700 ευρώ που μου ζήτησε (κυκλοφοριακό, καυσαέρια, παρκάρισμα, ώρες λειτουργίας ταμείου από τις 09:30 και 10 δευτερόλεπτα έως τις 09:30 και 18 δευτερόλεπτα).

Δεν παραπονιέμαι γιά το δικό μου δράμα. Δεν γκρινιάζω. Και κυρίως, ΔΕΝ συγκρίνω με την Γερμανία. Με αφήνει παγερά αδιάφορο το αν οι γερμανοί είναι "καλύτεροι" των ελλήνων ή το αντίστροφο.
Εκείνο που λέω είναι, ότι όταν αναγκάζεις έναν επαγγελματία να χάνει 20 μέρες της ζωής του τρέχοντας να βγάλει ένα άχρηστο κωλόχαρτο, μην περιμένεις να βγουν τα 22 δις γιά να ξεχρεώσεις μετά. Όσες επιμυκήνσεις, κουρέματα και λοιπές απατεωνιές και να σου κάνουν. Όση δημόσια περιουσία και αν σου πάρουν.

Χρεωκοπημένος και υποτελής είσαι, χρεωκοπημένος και υποτελής θα παραμείνεις.

Υ.Γ. Το ποστ αυτό περιέχει - ηθελημένα - πολλές υπεραπλουστεύσεις. Δεν θέλω να γράψω διατριβή, προσωπικές σκέψεις καταθέτω, σε όσο πιό απλή μορφή γίνεται. Τα νούμερα είναι επίτηδες χοντρικά. Με ενδιαφέρει το νόημα των σκέψεων μου και όχι αν το έλλειμα είναι 22 δις ή 22,2 δις.
Πάντως αν κάποιος ενδιαφέρεται γιά ακριβή στοιχεία, τα διαθέτω ;-)

Υ.Υ.Γ. Στο ποστ παραλείπω επίτηδες την διαφθορά. Είναι λογικό ότι όσο περισσότερο σε ταλαιπωρούν άσκοπα, τόσο πιθανότερο είναι να (λα)δώσεις στο γραφειοκρατικό τέρας. Αλλά ούτε τότε υπάρχει (γενικό) όφελος, με την παραοικονομία δεν μπορείς να ξεχρεώσεις.

B.Δ.Α.

2011-05-20T02:29:00.000+03:00

Εισαγωγικό σημείωμα
Αυτή είναι η 2η μου προσπάθεια να γράψω ένα διήγημα. Η πρώτη ήταν πολλά, πολλά χρόνια πριν. Όπως και την πρώτη φορά, δεν είμαι ικανός να εφεύρω δικούς μου χαρακτήρες ούτε δική μου πλοκή. Κλέβω λοιπόν την ιστορία και τους πρωταγωνιστές από κάποιον πολύ καλύτερο μου - σκαρώνοντας εδώ μιά δική μου παραλλαγή.

Όποιος βαριέται να διαβάσει το δικό μου κατεβατό, μπορεί να πάει κατ ευθείαν στον επίλογο. Εκεί δίνω μερικά στοιχεία γιά το πρωτότυπο κείμενο. Ένα κείμενο που με έχει στοιχειώσει από τα χρόνια της εφηβείας μου.

* * * * *
Η Απαγωγή
Ηλιογεννημένη. Δεν μπορώ να φανταστώ άλλο επίθετο γιά εκείνη. Όταν την βλέπεις, σταματάει να γυρίζει ο κόσμος.
Είναι δέκα μέρες τώρα που έστειλα τους ανθρώπους μου με το καραβάνι στον δρόμο της επιστροφής, μένοντας πίσω στην πόλη της. Κράτησα μαζί μου τους πιό σβέλτους από τους ατσουπάδες μου - θα μου χρειαστούν.

Τις πρώτες μέρες τριγυρνούσα φαινομενικά άσκοπα στην πόλη, μαθαίνοντας όσο περισσότερα μπορούσα γιά εκείνη. Αναζητώντας ευκαιρίες να την ξαναδώ.
Τα βλέμματα μας διασταυρώθηκαν αρκετές φορές γιά να μάθω αυτό που ήθελα. Έβγαινε από το αρχοντόσπιτο των Δουκάδων ασυνήθιστα συχνά, σημάδι ότι κάτι αναζητούσε. Πάντα με την συνοδεία μιάς βάγιας. Δεν μπορούσα να της μιλήσω ανοιχτά, αλλά μου έδωσε αρκετά σημάδια. Το λουλούδι που κρατούσε στα χέρια της και άφησε δήθεν τυχαία να πέσει μπροστά στα πόδια μου, το λυχνάρι στο παράθυρο της που έμενε αναμμένο αργά την νύχτα - δείχνοντας μου την θέση του δωμάτιου της -, το φόρεμα της στα ίδια χρώματα με το δικό μου έμβλημα. Την στολή με το έμβλημα της γενιάς μου την είχα φορέσει μόνο την πρώτη μέρα που έφτασα εδώ - αλλά εκείνη την θυμόταν.
Πάνω απ' όλα το βλέμμα της. Το βλέμμα της που πετούσε σπίθες κάθε φορά που με αναγνώριζε στο πλήθος, μισή αναπνοή πριν χαμηλώσει πάλι τα μάτια.

Είχα κατασκηνώσει με την συνοδεία μου αρκετά μακρυά έξω από την πόλη γιά να μην δίνω στόχο. Τριγυρνούσα ανάμεσα στα σπίτια και την αγορά μόνο τις ώρες που χρειαζόμουν γιά να δω όσα ήθελα, μεταμφιεσμένος σε απλό έμπορο. Ούτε στολές, ούτε σπαθί, ούτε κανένα άλλο σημάδι που θα μπορούσε να προδώσει ποιός ήμουν.

Τελικά έφτασε η ευκαιρία που ζητούσα. Τα τρία αδέρφια της έφυγαν γιά κυνήγι, παίρνοντας μαζί τους σχεδόν όλο το προσωπικό του σπιτιού. Δυό μέρες μετά την αναχώρηση τους, έβαλα έναν από τους ατσουπάδες μου να σκαρώσει έναν καυγά στο κοντινό καπηλειό, παρασέρνοντας τους λιγοστούς φύλακες του σπιτιού της προς τα κει.
Τα υπόλοιπα ήταν εύκολα. Το σκοινί γιά να περάσω πάνω από τον ψηλό τοίχο, ένα σπρώξιμο στην βάγια που προσπάθησε να με εμποδίσει με φωνές, η πόρτα του δωμάτιου της που έσπασε από τους ώμους μου.
Με περίμενε. Ήξερε ότι θα ερχόμουν. Όταν στάθηκα σαν εισβολέας μπροστά της δεν έδειξε την παραμικρή έκπληξη.
Μόνο το σπίθισμα στα μάτια της ήταν πεντακάθαρο και διαρκές αυτήν την φορά. Με ένα ελαφρύ ειρωνικό χαμόγελο, σαν να μου έλεγε "άργησες"

Ήταν ήδη ντυμένη γιά πορεία και είχε ετοιμάσει ένα μικρό σεντούκι με τα πράγματα που δεν ήθελε να αποχωριστεί. Την έβαλα πισωκάπουλα στην φοράδα μου που περίμενε έξω από το αρχοντικό και φύγαμε καλπάζοντας. Οι άνθρωποι μου μας περίμεναν έξω από την πόλη. Είχαν ετοιμάσει την άμαξα γιά να ταξιδέψει η ηλιογεννημένη, τα άλογα και τις προμήθειες γιά ένα γρήγορο ταξίδι.

Υπολόγιζα ότι ο αγγελιοφόρος θα χρειαζόταν τουλάχιστον δύο με τρεις μέρες μέχρι να φέρει στα αδέρφια της το μαντάτο και ότι εκείνοι θα χρειάζονταν άλλη μία μέρα μέχρι να ξεκινήσουν την καταδίωξη. Αν ήμασταν τυχεροί, δεν θα μας έφταναν πριν φτάσουμε τα σύνορα της δικής μου πατρίδας. Είχαν πολλά με το μέρος τους, ήξεραν τα βουνά του τόπου τους καλύτερα από μένα και με τα άλογα τους ήταν ταχύτεροι από την άμαξα.

Η Μάχη
Μας πρόλαβαν μόλις μισή μέρα πριν περάσουμε τα σύνορα. Δεν είμαστε πολλοι. Εγώ, οι ατσουπάδες μου - αφοσιωμένοι σε μένα μέχρι θανάτου. Τα αδέρφια της δεν μπορούσαν να πάρουν μεγάλη συνοδεία, γιατί θα τους καθυστερούσε. Η δική τους ομάδα είναι περίπου τόσοι, όσοι κι εμείς.

Στεκόμαστε πατώντας γερά στο χώμα, τα σπαθιά γυμνά με χαμηλωμένες τις μύτες τους. Στην πλάτη μας, λίγα βήματα απόσταση, η άμαξα με την ηλιογεννημένη. Απέναντι μας τα αδέρφια της και 5 υπηρέτες. Αν και θα μπορούσε να ανοίξει την άμαξα και να τρέξει στα αδέρφια της (πως θα μπορούσα να την εμποδίσω; ) προτιμάει να μείνει εκεί. Προτιμάει την προστασία της δικής μου πλάτης από την αγκαλιά των αδερφών της.

Στην αρχή με ρωτάνε ποιός είμαι. Με αποκαλούν άπιστο και κλέφτη. Τους κατονομάζω την γενιά μου. Πατέρας μου είναι ο Harun al Rashid, θείος μου ο Καροήλης. Τώρα ξέρουν ότι έχουν να κάνουν με έναν σαρακηνό πρίγκηπα. Αλλά και η δική τους γενιά των Δουκάδων είναι ευγενική, με παρακλάδια που φτάνουν στο βυζαντινό παλάτι, στην Πόλη.

Γιά να μην γίνει μακελειό, συμφωνούμε να μονομαχήσω με έναν από τους αδερφούς της. Αν με σκοτώσει, θα πάρουν την ηλιογεννημένη αλλά θα αφήσουν τους ανθρώπους μου να γυρίσουν ανενόχλητοι στην πατρίδα - με το πτώμα μου. Αν τον σκοτώσω, θα κρατήσω την κόρη και οι άλλοι αδερφοί θα γυρίσουν πίσω.

Διαλέγουν τον πιό μικρό να με απαντήσει. Λέγεται Κωνσταντίνος και είναι δεν είναι 18 χρόνων. Έξυπνη επιλογή. Αν σκοτώσω τον μικρότερο, τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια θα μπορέσουν να συνεχίσουν την γενιά τους. Θα ήταν πολύ μεγαλύτερο πλήγμα γιά την οικογένεια, αν σκότωνα τον πρωτότοκο.

Ο Κωνσταντίνος είναι γρήγορος σαν ελάφι και ευλύγιστος σαν λυγαριά. Πολύ δυνατός γιά την ηλικία του. Αν και μόλις 11 χρόνια μεγαλύτερος του, ξέρω ότι δεν του παραβγαίνω στην γρηγοράδα. Είμαι όμως πιό έμπειρος στην μάχη και έχω την υπεροχή του λέοντα.
Παρατηρώ τα όπλα του. Οι βυζαντινοί είναι άριστοι οπλοτεχνουργοί, αλλά δεν φτάνουν τους σαρακηνούς. Το δικό μου σπαθί είναι φτιαγμένο στην Δαμασκό. Το ατσάλι του, με τα παράξενα νερά, μου χαρίζει ανεκτίμητο πλεονέκτημα.

Βάζω ένα επιλούρικο με τα χρώματα της γενιάς μου πάνω από το αλυσιδωτό λουρίκι. Ο Κωνσταντίνος φοράει φολιδωτό λουρίκι, ευάλωτο στα χτυπήματα του σπαθιού.

Από τα πρώτα χτυπήματα καταλαβαίνω ότι δεν είναι καθόλου εύκολος αντίπαλος. Είναι παλικάρι. Παλεύει μανιασμένα, αλλά παρά τον θυμό του δεν κάνει λάθη. Μπορώ να τον αποκρούσω εύκολα, αλλά ακόμα δεν κάνω καμμία επιθετική κίνηση.
Βρίσκομαι σε δίλημμα. Από την μιά, θέλω να ζήσω και να πάρω την ηλιογέννητη γιά γυναίκα. Από την άλλη, αν σκοτώσω τον αδερφό της, πως θα μπορέσω να την κυτάξω στα μάτια μετά; Περιορίζομαι λοιπόν στο να αποκρούω τις επιθέσεις του Κωνσταντίνου, ενώ το μυαλό μου δουλεύει πυρετωδώς να βρει μιά κάποια λύση.

Ιδρωμένος, σκονισμένος, αγκομαχώντας, προσπαθώντας να αποφύγω το ατσάλι που θέλει να με σκοτώσει, το μυαλό μου ξελαμπικάρει παράξενα. Τώρα ξέρω τι θέλω. Και επί τέλους, ξέρω ποιάν θέλω. Αν μπορέσω να ζήσω μαζί της, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Προέχει όμως να βγω ζωντανός από την μάχη με τον αδερφό της.

Περιμένω μέχρι να διακρίνω τα πρώτα σημάδια της κούρασης πάνω του. Αργούν, αλλά κάποτε είναι εκεί. Τώρα ξέρω ότι μπορώ να τον ξεγελάσω πιό εύκολα. Πατάω γερά το αριστερό πόδι και προσποιούμαι ότι θα τον χτυπήσω από μπροστά. Ξέρω ότι βλέπει τα πόδια μου, ξέρω ότι θα αναγνωρίσει την προσποίηση και θα περιμένει το χτύπημα από δεξιά. Εκείνο που δεν ξέρει είναι ότι δεν θέλω να τον σκοτώσω, μόνο να τον αφοπλίσω. Τείνει το σπαθί του στα αριστερά γιά να αποκρούσει το χτύπημα που έρχεται. Του κάνω την χάρη χτυπήσω εκεί που με περιμένει, αλλά αυτό ακριβώς σημαίνει ότι το σπαθί μου χτυπάει με πλήρη ορμή στην μέση του δικού του.
Το βυζαντινό ατσάλι δεν αντέχει την κόψη του δαμασκηνού και διαλύεται σε τρία κομμάτια. Ο Κωνσταντίνος παραπατάει, κάνει ένα βήμα πίσω και σωριάζεται άοπλος μπροστά στα πόδια μου. Μιά ανάσα αργότερα, η μύτη του σπαθιού μου ακουμπάει την μεγάλη φλέβα στον λαιμό του. Με κυτάει με μάτια γεμάτα μίσος. Ίσως όχι τόσο γιά εκείνον που έκλεψε την αδερφή του όσο γιά εκείνον που τον νίκησε.

Ήρθε η στιγμή να επιβάλλω τους δικούς μου όρους. Ορκίζομαι την αγάπη μου γιά εκείνη. Ορκίζομαι ότι θα την αγαπώ και θα την τιμώ μέχρι τον θάνατο.
Γιά χάρη της είμαι έτοιμος να αλλαξοπιστήσω, να βαφτιστώ χριστιανός και να μείνω στην χώρα της. Θέλω όμως αυτό να γίνει αμέσως, στο κοντινότερο χωριό. Μαζί με την βάφτιση μου θα γίνει και ο γάμος.
Τα αδέρφια της είναι παλληκάρια. Δεν θέλω να σκοτώσω κανέναν, αντίθετα ζητάω την ευλογία τους γιά τον γάμο (με ένα σπαθί στον λαιμό του μικρότερου, δύσκολα θα μπορούσαν να αρνηθούν).

Γνέφουν καταφατικά, μετά ορκίζονται ένας προς έναν. Βοηθάω τον Κωνσταντίνο να σηκωθεί από την σκόνη.

Ο Γάμος
Στην κοντινότερη πόλη μας υποδέχονται στους δρόμους, τα μαντάτα της μάχης έχουν φτάσει πριν από μας. Όλοι θέλουν να δουν την κόρη που η ομορφιά της έκανε έναν πρίγκηπα να αλλαξοπιστήσει και να ξεχάσει την πατρίδα του.
Η εκκλησία και ο παπάς βρίσκονται γρήγορα. Οι κοπέλες του χωριού μαζεύουν λουλούδια γιά την αγαπημένη μου. Μία βεργόλικος έχει το ίδιο παράστημα με εκείνη και της χαρίζει το νυφικό της φόρεμα.
Στεφανωμένοι με στάχυα και λουλούδια γονατίζουμε μπροστά στον ιερέα, που μας ευλογεί χαμογελώντας.

Το γλέντι και το φαγοπότι ξεκινάνε αμέσως μετά. Μεγάλες φωτιές, ψηλές όσο δύο άντρες ανάβουν. Δεν υπάρχει κομπανία από πλανόδιους μουζικάντες, αλλά τα περισσότερα σπίτια έχουν τουλάχιστον από ένα λαβούτο και μιά λύρα.

Είναι η πρώτη φορά που μπορούμε να αγκαλιαστούμε και να φιληθούμε ελεύθερα, χωρίς να μας καταδιώκει κανείς. Άξιζε χίλες φορές η αναμονή, ξέρω ότι η ηλιογεννημένη είναι η γυναίκα της ζωής μου. Η πιο αστεία σκηνή του γλεντιού ήταν όταν μπήκαμε σε μιά σκηνή, και - ξαναμμένοι από τον χορό - αρχίσαμε τα παθιασμένα φιλιά και τα χάδια. Τα χείλια της έχουν υπέροχη γεύση και ξέρω από τώρα ότι θα πεθάνω χωρίς να έχω χορτάσει τα χάδια της. Εκεί που ανακαλύπταμε ο ένας το κορμί του άλλου, μπήκαν οι αδερφοί της με τις επίσημες στολές τους και το ύφος της ευθύνης στα πρόσωπα τους. Ήθελαν να μας μιλήσουν γιά γαμήλια δώρα και κληρονομιές, αλλά κατακοκκίνησαν μόλις μας είδαν και έφυγαν πισωπατώντας ;-) Το γαμήλιο δώρο το κρατούσα στα χέρια μου, τι άλλο να θέλω;

. . . .

Μένω ξάγρυπνος έξω από την σκηνή μας. Το γλέντι έχει τελειώσει, οι φωτιές έχουν σβήσει, οι άντρες έχουν αποκοιμηθεί. Ψάχνω όπως πάντα τον ξάστερο ουρανό γιά τον Φωτεινό Τοξότη, τον αγαπημένο μου αστερισμό. Στις δύο του άκρες ο Betelgeuse και ο Rigel, στην "ζώνη" του οι Alnitak, Alnilam και Mintaka.

Ξέρω ότι η σημερινή νύχτα είναι σημαδιακή. Η γυναίκα μου έμεινε έγκυος. Ένας διάττοντας διασχίζει τον ουρανό από την δύση προς την ανατολή. Τα άστρα δείχνουν την μοίρα του παιδιού μας.

Θα είναι γιός. Θα τον ονομάσουμε Βασίλειο, προς τιμή του ιεράρχη. Αργότερα θα κερδίσει κι άλλο όνομα, από την αποστολή που θα αναλάβει. Ακρίτης. Κι ένα τρίτο όνομα, επειδή θα κατάγεται από σαρακηνό πατέρα κι ελληνίδα μάνα. Διγενής.

Βασίλειος Διγενής Ακρίτης.

* * * * *
Επίλογος
Κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα - ανάμεσα στα 1870 και 1890 - βρέθηκαν σε διάφορους τόπους μερικά χειρόγραφα που έμελλε να χαρακτηριστούν σαν τα "ακριτικά τραγούδια". Τα χειρόγραφα βρέθηκαν στο Εσκοριάλ της Μαδρίτης, στην μονή Σουμελά / Τραπεζούντα, στην Οξφόρδη και στην Άνδρο. Έχουν μεταξύ τους αρκετές διαφορές, αλλά αυτές ας απασχολήσουν τους φιλόλογους.

Τα ακριτικά τραγούδια είναι έμμετρα έπη χιλιάδων στίχων. Η ιστορία που αφηγούνται πρέπει να διαδραματίστηκε κατά τον 10ο αιώνα - αν δεν είναι εντελώς αποκύημα φαντασίας. O τόπος όπου εξελίσσεται η ιστορία είναι τα σημερινα σύνορα Τουρκίας - Συρίας. Τότε ήταν βυζαντινή επαρχία.

Όπως και η Ιλιάδα, τα ακριτικά τραγούδια δεν έχουν γνωστό δημιουργό. Την εποχή που καταγράφηκαν (13ος αιώνας) κυκλοφορούσαν ήδη σε προφορική μορφή επί 300 χρόνια!!
Για συγκριση: τα ομηρικά έπη καταγράφηκαν το 800 π.Χ. και η ιστορία που αφηγούνται έγινε (αν) 500 χρόνια πριν, το 1300 π.Χ.

Τα ακριτικά τραγούδια αποτελούνται από το "Τραγούδι του Αμιρά", το "'Επος του Διγενή Ακρίτα" και το "'Ασμα του Αρμούρη".

Η δική μου ιστορία είναι μιά διασκευή του τραγουδιού του αμιρά. Το πρωτότυπο κείμενο διηγείται την ιστορία από την σκοπιά των αδελφών Δουκάδων (απ' όπου κατάγεται η μάνα του Διγενή). Εμένα συγκινεί περισσότερο η σκοπιά του αμιρά, δηλαδή του πατέρα του. Του αμιρά που ρισκάρισε τα πάντα γιά μιά γυναίκα.

Παραπομπές:
- Το βιβλίο του Σ. Αλεξίου, εκδ. Ερμής 1985 "Βασίλειος Διγενής Ακρίτης".
- Η ελλ. βικιπέδια έχει μιά περίληψη των τραγουδιών στο αντίστοιχο λήμμα.

Σημειώσεις:
- Ένα παλιό μου ποστ με παρόμοιες σκέψεις (γύρω από την γυναίκα που γιά χάρη της αξίζει να ζεις) βρίσκεται εδώ.

- Κράτησα τα ονόματα και σχεδόν όλες τις σκηνές (όπως αυτή με τα φιλήματα) από το πρωτότυπο έπος.

- Κάπου στον 10ο αιώνα εμφανίστηκαν στην Δαμασκό τα δαμασκηνά σπαθιά. Μέχρι σήμερα, ελάχιστοι τεχνίτες μπορούν να σφυρηλατήσουν δαμασκηνό ατσάλι. Αυτό το αξεπέραστο μίγμα ευλυγισίας και ακαμψίας, σκληράδας, αντοχής και μικρού βάρους. Το δαμασκηνό ατσάλι αναγνωρίζεται από τα "νερά" του.

- Ο "Φωτεινός Τοξότης" είναι η περσική ονομασία του Ωρίωνα

Γλωσσάρι:
απαντώ = αντιμετωπίζω
ατσουπάς = μαύρος σωματοφύλακας
βεργόλικος = νέος (το ανάστημα του ειναι λεπτό σαν βέργα, με την διευκρίνηση ότι ανάστημα = ηλικία)
επιλούρικο = ιμάτιο πάνω από τον θώρακα
λουρίκι = θώρακας

Περιοδικό

2011-05-14T15:03:00.000+03:00

Μικρά αρθράκια αντί μεγάλου ποστ σήμερα - όπως οι στήλες ενός περιοδικού ποικίλης ύλης.

Κοινωνία
Βρίσκω υπερβολικές τις αντιδράσεις γιά την πρόσφατη ληστεία μετά φόνου του άτυχου 44χρονου. Ξαφνικά δημιουργείται η εντύπωση ότι η Αθήνα έγινε κάτι ανάμεσα σε Bronx και Mogadishu. Φυσικά, όλοι ξέρουν ότι δεν είναι. Αλλά τότε, γιατί τόσος νικοφωσκολισμός στις αντιδράσεις;
Εντελώς προσβλητική γιά την μνήμη του νεκρού βρίσκω την φράση "θα μπορούσα να είμαι εγώ στην θέση του". Οχι, δεν ισχύει αυτό. Ακόμα και αν είχαμε 3 ληστείες μετά φόνου την ημέρα (δλδ κάτι παραπάνω από 1.000 θύματα / χρόνο), πάλι η πιθανότητα να βρεθεί ένας από μας στην θέση του άτυχου 44χρονου θα ήταν 0,0003%. Προφανώς η πιθανότητα γίνεται ακόμα πιό μικρή αν μένει κάποιος στα βόρεια προάστια ή την επαρχία (είτε αν δεν κουβαλάει κάμερα στα φανερά). Με άλλα λόγια, το να πάθουμε το ίδιο έχει λιγότερες πιθανότητες από το να μας χτυπήσει κεραυνός.
Αφού λοιπόν όλοι ξέρουν ότι είναι εντελώς απίθανο να πάθουν το ίδιο, γιατί τόσοι πολλοί προσβάλλουν τον νεκρό με τέτοιες ψευτο-σπαραξικάρδιες φράσεις;

Πολύ πιό αρνητική είναι η αντίδραση των νεοταξιτών με τα ανθρωποκυνηγητά εναντίον των ξένων. Αλλά αυτοί ήταν έτοιμοι από καιρό και βρήκαν απλά την ευκαιρία. Αν δεν τους δίνονταν η ευκαιρία σήμερα, θα τους δίνονταν αύριο. Πριν 1,5 χρόνο, ένας από δαύτους πυροβόλησε και τραυμάτισε σοβαρά έναν πακιστανό στην Ηγουμενίτσα, μέρα μεσημέρι. Αν και συλλήφθηκε αμέσως, αν και δεν υπήρξε καμμία αμφιβολία γιά τις προθέσεις του, η ελληνική δικαιοσύνη τον αθώωσε πανυγηρικά πέρυσι το καλοκαίρι. Εννοείται ότι υπάρχουν δεκάδες παρόμοια παραδείγματα. Κανένας δεν έχει μιλήσει τόσα χρόνια. Τωρα ξυπνήσαμε;
Η ελληνική κοινωνία αναθρέφει τους νεοφασίστες και ευνοεί την δράση τους εδώ και χρόνια. Τώρα θυμηθήκαμε να αγανακτήσουμε με τις βιαιότητες εναντίον των αλλοδαπών;

Δεν υποστηρίζω βέβαια να αφήσουμε τους νεοταξίτες ελεύθερους να αλωνίζουν. Αλλά το πρόβλημα του φασισμού δεν είναι πρόβλημα αστυνόμευσης, είναι πρόβλημα νοοτροπίας. Αν η ελληνική κοινωνία δεν θέλει να έχει φασίστες στις τάξεις της, οφείλει να πάψει να είναι μισαλλόδοξη, θρησκόληπτη και ρατσίστρια. Με βάση αυτά που βλέπω, η ελλ. κοινωνία προτιμάει να εκτρέφει φασισταριά παρά να αλλάξει.

Διεθνής πολιτική
Η Μerkel και ο Schaeuble θέλουν να βοηθήσουν την Πορτογαλία και την Ιρλανδία αλλά όχι την Ελλάδα, επειδή (λέει) γιά τις πρώτες βλέπουν κάποια ελπίδα διάσωσης, ενώ γιά την Ελλάδα όχι. Επι τέλους. Τους πήρε 1.5 χρόνο μέχρι να καταλάβουν ότι οι άθλιες οικονομικές τους θεωρίες δεν εφαρμόζονται στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας.

Σε μιά χώρα που δεν παράγει τίποτα, είναι εντελώς ηλίθιο να μειώνεις τους μισθούς. Σε μιά χώρα που πνίγεται στην γραφειοκρατία και την διαφθορά είναι εντελώς αδιάφορο το αν ο μέσος μισθός θα είναι 1500, 700, 500 ή 30 ευρώ. Έτσι κι αλλιώς, ο επίσημος μισθός είναι μιά μπουζουριέρα που κρύβει τα ανεπίσημα έσοδα του κάθε έλληνα από την παραοικονομία. Τώρα που οι μερκελο-τρισεδο-στρωσεκανηδες κατάλαβαν την γκάφα τους, είναι αργά.

Θέλουν (λέει) να μας χαρίσουν άλλα παραπανίσια 60 δις, με την προυπόθεση να τους πουλήσουμε δημόσια περιουσία αξίας 50 δις. Δλδ δεν θα μας τα δώσουν μετρητά, αλλά θα πάρουν από την χώρα μας ότι γουστάρουν και θα συμψηφίσουν την τιμή αγοράς με τα βερεσέδια που έχει η Ελλάδα.

Ο ΓΑΠ είναι προδότης και ξεπουλάει την Ελλάδα; Μα τι λέτε καλέ; Γίνονται τέτοια πράγματα;
Απλά από αύριο θα χρειαζόμαστε γερμανικό (ή μάλλον τουρκικό) διαβατήριο γιά να επισκεφτούμε την Σέριφο.

Οικονομία
Στο 15% σκαφάλωσε λέει η ανεργία. Η ανεργία των νέων βρίσκεται στο συνπλην 30%. Πρόκειται γιά μία ακόμα χονδροειδή πλαστογραφία. Γκρηκ σταστιστικς (ή στατιστιξ) της κακιάς ώρας. Η οποιαδήποτε κοινωνία, η οποιαδήποτε χώρα με ποσοστό ανεργίας πάνω από 12 - 14% θεωρείται ξωφλημένη. Αν η Ελλάδα είχε 15% ανεργία, οι κοινωνικές ταραχές θα έπρεπε να έχουν διαλύσει τα πάντα, χειρότερα κι από τσουνάμι. Άρα δεν έχει η Ελλάδα την ανεργία που (μας) λένε. Το πραγματικό ποσοστό πρέπει να κυμαίνεται στο 4% γιά τους ενήλικες και 2% γιά τους νέους.

Το Θησείο (στο οποίο βρισκόμουν πριν 4 μέρες) ξεκινάει να πήζει από την Πέμπτη - ΚΑΘΕ Πέμπτη - το απόγευμα και αδειάζει κάπως την Δευτέρα τα χαράματα. Σε συνεχείς ολονυκτίες. Μαζί και ο Κεραμεικός, το Γκάζι, ο Ψυρρής, η Γλυφάδα και πάμπολλα άλλα ων ουκ έστιν αριθμός. Ο καφές και η μπύρα σε τιμές που θα έκαναν τον μέσο γερμανό να κιτρινίσει από την τρομάρα και να πισωπατήσει τρεκλίζοντας. Κι όμως, τα μέρη αυτά γεμίζουν από νέους.

Σύμφωνοι, οι νέοι αυτοί τρώνε τα λεφτά του μπαμπά. Σύμφωνοι, ο μπαμπάς τα βγάζει από κάποιο χτηματάκι στο χωριό η από κάποια παρασιτική δραστηριότητα. Επίσημα, κανένας μισθός οικογενειάρχη δεν φτάνει γιά τα τρέχοντα έξοδα της οικογένειας, συν το να πληρώνει τα κινητά και τα μπυρόνια του ανεπρόκοπου παιδιού του. Άρα πρόκειται γιά μαύρα λεφτά.

ΟΚ, αλλά γιά ποιόν λόγο χαρακτηρίζεται όλος αυτός ο συρφετός των τεμπέληδων μαυρολεφτάδων σαν "άνεργοι" ;
Καποιος που τρώει τα λεφτά του μπαμπά του ειναι εισοδηματίας, δεν είναι άνεργος.
Εκτός αν στην Ελλάδα χαρακτηρίζονται σαν άνεργοι όλοι όσοι δεν έχουν θέση στο δημόσιο. Οπότε να ειδοποιήσω την Μέρκελ ότι έχουμε ένα προβληματάκι με τους ορισμούς.

Ανεργία των νέων στο 30% λέει. Χα!
Θα το πιστέψω μόνο αν δω φωτεινή επιγραφή σε βουλγάρικο μπουρδέλο που να γράφει "Προσεχώς Ελληνίδες".
Είτε αν δω έλληνες να σκάβουν στα ελληνικά χωράφια.

Τεχνολογία
Η Microsoft αγόρασε την Skype. Τίποτα το πρωτότυπο εδώ. Στον καπιταλισμό, το να αγοράζει μιά εταιρεία μιάν άλλη είναι καθημερινή πρακτική. Ωστόσο, η τιμή αγοράς θα έπρεπε να μας βάλει σε σκέψεις. Ωχτώμιση δισ δολλάρια!!
Προφανώς, οι μάνατζερς της Microsoft δεν είναι ηλίθιοι. Για να πληρώνουν 8,5 δις, σημαίνει ότι η Skype αξίζει τόσα. Αλλά η Skype δεν διαθέτει τίποτα. Ούτε κάποια πρωτοποριακή τεχνολογία, ούτε κάποια κτίρια, ούτε κάποια αξιόλογα περιουσιακά στοιχεία. Τίποτα, νάδα.

Τα 8,5 δις δολάρια πληρώθηκαν γιά τα προσωπικά στοιχεία των πελατών. Με 450 εκ πελάτες που έχει η Skype, συμπεραίνουμε ότι τα στοιχεία του κάθε πελάτη αξιολογούνται με περίπου 10 ευρώ στην πιάτσα.

Οι εποχές που η τεχνολογία άξιζε κάτι, οι εποχές που οι μηχανικοί αποτελούσαν την ραχοκοκαλιά της βιομηχανίας, έχουν περάσει. Το μόνο που μετράει σήμερα είναι το μάρκετιγκ. Το να κατέχεις πολλά προσωπικά δεδομένα από τα πρόβατα που θέλεις να ελέγξεις.

Δεκάδες μικροτραυματισμοί σημειώθηκαν από συνωστισμό στο Πεκίνο, όταν αλλόφρονες κινέζοι πελάτες τσαλαπάτησαν αλλήλους προκειμένου να μπορέσουν να αγοράσουν το καινούργιο κινητό της Apple. Μιάς εταιρείας με πασίγνωστη και μακροχρόνια παράδοση στην - κρυφή και πολλάκις παράνομη - εκμετάλλευση των προσωπικών δεδομένων των πελατών της. Τουλάχιστον οι κινέζοι θα μπορούσαν να είναι πιό ευαίσθητοι σε θέματα ασφάλειας προσωπικών δεδομένων. Αλλά που περίσσεψε μυαλό γιά να το βρουν οι κινέζοι;
Πόσο μάλλον, που τα 2/3 των εφαρμογών γιά το συγκεκριμένο γκατζετάκι είναι απαγορευμένα στην Κίνα. Είναι που είναι άχρηστο σε κάθε φυσιολογικό άνθρωπο, γιά έναν κινέζο είναι τρις-άχρηστο.

Τα πρόσφατα ξεκατινιάσματα μεταξύ της Google και του Facebook γύρω από τα δεδομένα των πελατών της καθεμιάς, επιβεβαιώνουν ότι όλος ο καυγάς γίνεται γιά να μάθουν πως λεγόμαστε, που μένουμε, τι λέμε, τι σκεφτόμαστε, τι αγοράζουμε (αυτό κυρίως) και πως περνάμε την ζωή μας.
Εμείς νομίζουμε ότι με όλα αυτά τα γκατζετάκια και τα φεησμπούκια είμαστε κουλ και (να, τωρα, εδωπανα, όπου νάναι) θα βγάλουμε γκόμενα - ενώ αυτοί μαζεύουν δεδομένα γιά να μας ελέγχουν όλο και περισσότερο.

Καμμία υποδούλωση δεν είναι τόσο απόλυτη, όσο αυτή που δημιουργεί την ψευδαίσθηση της ελευθερίας (Jean-Jacques Rousseau)

Ηθικό δίδαγμα

2011-04-29T23:56:00.000+03:00

Στα 1849 - περίπου την ίδια εποχή που στην Ελλάδα ο Κωλέττης εναλάσσονταν στην πρωθυπουργία με τον Μαυροκορδάτο - γεννήθηκε στο Pforzheim της νότιας Γερμανίας η Bertha Ringer. Σαν κόρη πλούσιας οικογένειας που ήταν, μεγάλωσε με τα γαλλικά της και τα πιάνα της. Η κοινωνία δεν περίμενε τίποτα άλλο από εκείνη, παρά να καλοπαντρευτεί έναν ευπατρίδη και να κάνει πολλά, πολλά παιδιά.

Γιά μεγάλη λύπη της οικογένειας της, η Bertha προτίμησε να μάθει μαθηματικά. Οι ερωτικές της προτιμήσεις έκλιναν προς μερικούς άστατους νέους της εποχής, που ασχολιόνταν με μηχανές.
Η Bertha ένιωθε ιδιαίτερη έλξη γιά μηχανές και μαθηματικά - ιδίως όμως γιά έναν νεαρό μηχανικό, ονόματι Carl Benz.

Μην ξεχνάμε, ότι την εποχή εκείνη η Ορθολογική Δυτική Επιστήμη (χωρίς τις προσταγές της οποίας μερικοί δεν κάνουν βήμα) διακύρησσε ότι μιά γυναίκα που ξέρει γραφή και ανάγνωση δεν διαθέτει αρκετές ορμόνες γιά να είναι γόνιμη. Δεν ήταν λοιπόν καθόλου εύκολο γιά την μόλις 23χρονη Bertha να ζητήσει (και να πάρει) την προίκα της πριν παντρευτεί. Όχι μόνο την προίκα, αλλά και το μερίδιο της στην πατρική κληρονομιά, πριν πεθάνει ο πατέρας της.

Με αυτά τα λεφτά, η Bertha χρηματοδότησε τις τρελούτσικες ιδέες του Carl Benz. Γιά 25 χρόνια προσπαθούσε ο Carl να φτιάξει άμαξες που κινούνται με την βοήθεια μηχανής, αντί γιά άλογα. Για 25 χρόνια αποτύγχανε, γιά 25 χρόνια ήταν ο περίγελως της κοινωνίας (ποιός άραγε να χρειάζεται μιά άμαξα με μηχανή; ). Για 25 χρόνια o Carl έτρωγε τα λεφτά της Bertha.
Κάποια στιγμή, ο Carl κατάφερε να φτιάξει μιά αξιόπιστη αυτοκίνητη άμαξα. Τρίτροχη. Επειδή ο δήμαρχος της περιοχής τους έβαζε γραφειοκρατικά εμπόδια, η Bertha αποφάσισε να γίνει η πρώτη οδηγός του κόσμου. Οδήγησε το αυτοκίνητο τρίτροχο από το Mannheim μέχρι την ιδιαίτερη πατρίδα της, το Pforzheim (104 χλμ μακρυά). Να φανταστούμε εδώ ότι οι δρόμοι της εποχής ήταν καρόδρομοι με 2 αυλάκια δεξιά-αριστερά. Ο 3ος τροχός της άμαξας πάταγε πάνω στην χορτάρινη μεσαία λουρίδα του δρόμου - την πιό ανώμαλη.
Βενζινάδικα δεν υπήρχαν φυσικά. Ένα φαρμακείο προμήθευε το όχημα με βενζίνη καθαρισμού όσο κρατούσε η διαδρομή.

Αλλά σιγά μην πτοήσουν την Bertha αυτές οι δυσκολίες. Εδώ είχε δώσει την περιουσία της και 25 χρόνια από την ζωή της προκειμένου να φτιάξει ο αγαπημένος της Carl αυτήν την άμαξα.

Μετά από αυτό το ταξίδι, η αυτοκινούμενη άμαξα έγινε γνωστή, ο Carl Benz πήρε αρκετές παραγγελίες, άρχισε να βγάζει δικά του λεφτά. Λίγο αργότερα μπήκε στην εταιρεία ο Gottlieb Daimler, προσφέροντας κι άλλη τεχνογνωσία (ήταν κι εκείνος μηχανικός) κι άλλα χρήματα. Η εταιρεία Daimler - Benz κατασκέυασε το 1899 ένα πρωτότυπο που το βάφτισε Mercedes - προς τιμή της κόρης ενός αυστριακού πρέσβη.

The rest is history.

* * * * *

Το 1910 γεννήθηκε στο Βερολίνο ο Konrad Zuse. Τα πρώτα χρόνια του κύλησαν μέσα στα μικροαστικά πλαίσια της εποχής. Στα 17 του όμως ο Konrad αποφάσισε να φτιάξει μιά υπολογιστική μηχανή.

Υπολογιστικές μηχανές είναι γνωστές στην ανθρωπότητα από την αρχαιότητα. Πρόχειρο παράδειγμα, ο μηχανισμός των Αντικυθήρων. Αλλά μέχρι το 1920 όλες τους είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να εκτελούν μία και μοναδική εργασία - που είναι προκαθορισμένη από την κατασκευή.
Ο Zuse ονειρεύτηκε έναν ευέλικτο υπολογιστή. Έναν υπολογιστή που θα εκτελούσε διαφορετική δουλειά κάθε φορά - ανάλογα με τις εντολές που θα έπαιρνε από τον χειριστή του.

Γιά να υλοποιήσει ένα τέτοιο μηχάνημα, ο Zuse έπρεπε να εξελίξει μαθηματικά μοντέλα, να εφεύρει το δυαδικό σύστημα, την αριθμητική κινητής υποδιαστολής, να φτιάξει μια γλώσσα προγραμματισμού και τα πρώτα προγράμματα σ' αυτήν την γλώσσα. Α, μην ξεχάσω - και ένα λειτουργικό σύστημα γιά υπολογιστές !!!

Όχι μόνο έπρεπε να εξελίξει όλα αυτά τα μαθηματικά στην θεωρία, αλλά έπρεπε και να τα βάλει να δουλέψουν στην πράξη. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν ηλεκτρονικά κυκλώματα, ούτε καν τρανσίστορ. Η υπολογιστική μηχανή του Konrad Zuse ήταν φτιαγμένη από χιλιάδες ( ! ) μεταλλικά πλακίδια, τα οποία μετατοπίζονταν με την βοήθεια ηλεκτρικού ρεύματος. Ανάλογα με την τελική τοποθέτηση τους, μπορούσε κανείς να "διαβάσει" τα αποτελέσματα των υπολογισμών. Τα πλακίδια τα πριόνισε ο Zuse και οι φίλοι του στο χέρι.

Ο Konrad Zuse τα κατάφερε όλα αυτά - μετά από 15 χρόνια σκληρής δουλειάς. Δίκαια θεωρείται ο πατέρας των υπολογιστών και οι μηχανές του σαν οι πρώτοι υπολογιστές, με την μορφή που ξέρουμε σήμερα.
Αλλά ο Zuse βασίστηκε στην χρηματοδότηση της αδελφής του και της γυναίκας του. Χωρίς αυτές τις δύο γυναίκες που πίστεψαν στο όνειρο ενός τρελούτσικου επιστήμονα, τίποτα δεν θα είχε φτιαχτεί. Ο Zuse θα αναγκάζονταν να αναλάβει κάποια "σοβαρή" δουλειά και ποτέ δεν θα μπορούσε να διαθέσει τις 50.000 (οχι, δεν κανω λαθος στα μηδενικά) ώρες που χρειάστηκε μέχρι να κατασκευάσει τον πρώτο υπολογιστή.

Συμπληρωματικά, ο Zuse βασίστηκε πάνω στις εργασίες ενός ιδιοφυούς μαθηματικού, που έζησε έναν αιώνα πριν από εκείνον, του Charles Babbage. Ο Babbage με την σειρά του είχε μιά ιδιοφυή συνεργάτιδα, με ιδιαίτερη κλίση στα μαθηματικά - την Ada Lovelace.
Η Ada Lovelace υπήρξε η πρώτη προγραμματίστρια υπολογιστών στον κόσμο. Θεωρητικά, μέχρι να κατασκευάσει ο Zuse το μηχάνημα που - έναν αιώνα αργότερα - θα έκανε τα προγράμματα της πράξη. Η Ada ήταν κόρη του "δικού μας" λόρδου Βύρωνα.

* * * * *

Στο πρώτο μου εξάμηνο στο πολυτεχνείο γνώρισα έναν εκκεντρικό τύπο, τον G. Ο G άλλαζε ανά εξάμηνο τις χρωματικές του προτιμήσεις. Πέρναγε π.χ. από την μπλέ φάση στην πράσινη. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αλλάζει καθολικά την γκαρνταρόμπα του (συμπεριλαμβανομένων των εσωρούχων και των παπουτσιών του), την διακόσμηση του σπιτιού του κ.ο.κ. Στην διάρκεια της κάθε χρωματικής φάσης έπρεπε τα πάντα γύρω του να έχουν αυτό το συγκεκριμένο χρώμα - σε απόλυτη μονοχρωμία.
Ο G κουρεύονταν και ξυρίζονταν μόνο τις ξάστερες νύχτες με πανσέληνο.

Όταν γνωριστήκαμε, εγώ ήμουν στο πρώτο εξάμηνο και ο G κάπου χαμένος στην διπλωματική του εργασία. Όταν πήρα δίπλωμα, ο G ήταν ακόμα στην διπλωματική του εργασία. Όλα αυτά τα χρόνια (συν άλλα 2 που χρειάστηκε μέχρι να πάρει το δίπλωμα του μετά από μένα) ο G δεν δούλεψε ποτέ. Τον έτρεφε η φιλενάδα του.

Όπως όλοι οι νέοι μηχανικοί τότε, ο G ονειρεύονταν να φτιάξει πρωτοποριακές μηχανές. Με την διαφορά ότι όλοι εμείς οι υπόλοιποι ονειρευόμασταν να κατασκευάσουμε νέες μηχανές γιά την αεροδιαστημική βιομηχανία, νανοτεχνολογία, λέιζερ, πυρηνική σύντηξη και λοιπά παρόμοια, αλλά ο G ονειρεύονταν να φτιάξει μιά μηχανή που θα ρίχνει αλάτι στην ζύμη γιά τα ψωμάκια!

Οι συνθήκες της εποχής: Μιλάμε γιά ένα πολυτεχνείο με άριστη φήμη. Ξεκίναγαν 700 πρωτοετείς και έπαιρναν πτυχίο οι 30-40. Κανένας πτυχιούχος αυτού του πολυτεχνείου δεν χρειάστηκε ποτέ να χτυπήσει κάποια πόρτα. Οι εταιρείες σπρώχνονταν, ποιά θα μας προσφέρει την ελκυστικότερη δουλειά. Το μεγαλύτερο μας δίλημμα, ήταν να βρούμε εκείνη την δουλειά που θα μας ενδιέφερε περισσότερο από την πληθώρα των προσφορών.

Ήταν φυσικό γιά μας να επιλέγουμε ανάμεσα σε αεροδιαστημικά, πυρηνική σύντηξη και λέιζερ. Ο G όμως δεν ενδιαφέρονταν γιά τίποτα από αυτά. Αντί γιά έναν σίγουρο (και ψηλό) μισθό με μιά σίγουρη και ελκυστική καριέρα, ο G ήθελε να φτιάξει μηχανές γιά να βάζει αυτόματα αλάτι στην ζύμη του φούρναρη.
Ο G χρειάστηκε συνολικά 10 χρόνια μέχρι να κατασκευάσει και να πουλήσει την πρώτη του αυτόματη αλατιέρα. Στα 10 αυτά χρόνια τρέφονταν από την περιουσία της φιλενάδας του, που απλά πίστευε σε εκείνον. Έτσι, χωρίς να υπάρχει ούτε η παραμικρή χειροπιαστή ένδειξη ότι ο G θα κατάφερνε κάποτε να φτιάξει την αλατιέρα του και να την πουλήσει.

Δεν ξέρω τι απέγιναν οι άλλοι συμφοιτητές μου. Ξέρω μόνο ότι σήμερα ο G είναι από τους μεγαλύτερους βιομήχανους μηχανημάτων αρτοποιίας της Γερμανίας.

* * * * *

Ηθικό δίδαγμα:
Όσο έξυπνος και να είσαι, όσα όνειρα και να έχεις, όσους κόπους και να κάνεις ....
Αν δεν υπάρχει δίπλα σου μιά γυναίκα που να πιστεύει - και κυριώς να χρηματοδοτεί - τα όνειρα σου, δεν μπορείς να καταφέρεις τίποτα στην ζωή σου.

* * * *
Υ.Γ. όχι αγαπημένη μου, δεν έχω κανένα σχέδιο να κατασκευάσω καμμία μηχανή ;-)

Καμήλες

2011-04-02T21:30:00.000+03:00

Κάτι περίεργο συμβαίνει στην Ελλάδα αυτές τις μέρες. Άνθρωποι που έχουν πολλά να πουν, σιωπούν ξαφνικά. Άλλοι είναι εντελώς μουδιασμένοι, αβέβαιοι. Μόλις προσπαθήσεις να πεις κάτι σοβαρό, γυρίζουν την κουβέντα στον καιρό. Μερικοί αναγνωρίζουν ότι όλα αυτά οφείλονται στην οικονομική κρίση, αλλά μέχρις εκεί. Πέρα από την παραδοχή της αιτίας, μουγγαμάρα. Οι περισσότεροι ούτε καν αυτό. Το έχουν ρίξει στο σορολόπ.

Στο FaceBook η Ελλάδα αναστενάζει...
στο Twitter τσιγάρο, καλαμπούρι και χαρτί...

Οχι, όχι αυτό δεν είναι τραγούδι.
Είναι η τρύπια στέγη μιας παράγκας.
Είναι η γόπα που μάζεψε ένας μάγκας.

Και η Google που μας ακολουθεί...
(Κλεμμένο από εδώ )

Οι μόνοι που μιλάνε γιά πολιτική, κρίση και οικονομία είναι οι ιδιοτελείς. Εκείνοι που θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη. Επίσης όσοι θίγονται προσωπικά από κάποιο μέτρο (π.χ. κάτοικοι της Κερατέας). Είναι κι αυτό μιά ιδιοτέλεια. Όσοι δεν είναι - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - ιδιοτελείς, προσποιούνται ότι η κρίση δεν υπάρχει. Τουλάχιστον ότι δεν τους αγγίζει.
Όταν φτάνει ένας επαγγελματίας πικρόχολος σχολιαστής της πραγματικότητας να ασχολείται με το μπάνιο του αγαπημένου του γατούλη, κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της δανιμαρκίας (του Νότου).

Δικαιολογώ 100% τους συμπατριώτες μου. Δεν σιωπούν από κουταμάρα ή αδιαφορία. Σιωπούν γιατί - ορθότατα - δεν θέλουν να βρωμίσουν κι άλλο την ψυχούλα τους με τον βόθρο που μας περιβάλλει. Χίλιες φορές προτιμότερο να μιλήσεις γιά έναν γλυκύτατο γατούλη παρά γιά τους λωποδύτες που μας έφεραν σ' αυτήν την κατάσταση. Μην ξεχνάμε ότι σε καμμία χώρα του κόσμου δεν βρίσκονται οι ίδιοι άνθρωποι στην εξουσία πριν και μετά την επέμβαση του ΔΝΤ. Σε όλες της χώρες - πλην Ελλάδας - όποια κυβέρνηση έφερε το ΔΝΤ δεν έμεινε παραπάνω από 12 μήνες στην εξουσία.

Τις τελευταίες βδομάδες οι έλληνες μου θυμίζουν τις καμήλες του Μάρκο Πόλο. Ο Μ.Π. περιγράφει σε ένα παλιό βιβλίο, πως οι καμηλιέρηδες φόρτωναν τις καμήλες τους. Έβαζαν βάρος στην πλάτη του κακόμοιρου ζώου και αυτό άρχιζε να βελάζει, να μουγκρίζει από τον πόνο και να διαμαρτύρεται. Οι καμηλιέρηδες συνέχιζαν να φορτώνουν μέχρι να σταματήσει τις κραυγές. Όταν σταματούσαν οι διαμαρτυρίες και τα μουγκρητά της καμήλας ήταν σημάδι ότι είχε εξαντληθεί, είχε παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια να αποτινάξει το φορτίο και ήταν "έτοιμη" να διασχίσει την έρημο.

Τις τελευταίες 4-5 βδομάδες συμβαίνει στην Ελλάδα ακριβώς αυτό. Ένας ένας, οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, ότι δεν έχουν καμμία άλλη εναλλακτική από το να πληρώνουν "χρέη" (στην πραγματικότητα τα κλεμμένα της κλίκας των πολιτικών ηγετών τους από το 1981 και δώθε). Αυτοί, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους και τα δισέγγονα τους θα πληρώνουν αυτά που έβαλαν στις άθλιες τσέπες τους άλλοι. Γιά πιό μετά από τα δισέγγονα δεν ξέρουμε.
Όπως οι καμήλες, έχουν αποδεχτεί την μοίρα τους και είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν το καραβάνι της υποτέλειας. Γιά ποιόν λόγο να συζητάμε γιά το ΔΝΤ; Καλύτερα να κουβεντιάσουμε γιά την άνοιξη, γιά τον καιρό και γιά τον/την αγαπημένο/η μας.

Δεν υποτιμώ κανέναν. Κι εγώ αν ζούσα στην Ελλάδα, θα έκανα και θα έλεγα τα ίδια ακριβώς με την μεγάλη πλειοψηφία. Θα πάσχιζα να ξεχάσω τον βόθρο γύρω μου με μικρές προσωπικές (και προ παντός ανέξοδες) απολαύσεις.

Πιστεύω όμως ότι αυτή η αμυντική τακτική θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στην (ψυχική μου) υγεία και στον αριθμό των ημερών που μου απομένουν να ζήσω.

* * * *
Πριν λίγες μέρες βρέθηκα στην Ελλάδα, με αφορμή μιά δυσάρεστη κοινωνική εκδήλωση. Στα πλαίσια της παραμονής μου είδα όλον τον ευρύτερο κύκλο συγγενών και οικογενειακών φίλων. Μιλάω γιά περίπου 120-150 νοματαίους. Επειδή ήμουν ένας από τους "πρωταγωνιστές" αυτής της εκδήλωσης αισθάνθηκαν όλοι την υποχρέωση να μου σφίξουν το χέρι και να ανταλλάξουν 5-10 τυπικές κουβέντες μαζί μου.

Με τους συγγενείς και τους οικογενειακούς φίλους υπάρχει μιά ιδιαιτερότητα, που δεν υπάρχει με 150 τυχαίους ανθρώπους στον δρόμο: ξέρεις την ηλικία τους. Ξέρεις ποιός είναι παιδί ποιανού, ποιός πήγαινε στην ίδια τάξη σχολείο με ποιόν κλπ. ΟΚ, δεν είναι δυνατόν να ξέρεις ακριβώς τις 150 ημερομηνίες γέννησης. Αλλά οι προσεγγίσεις σου είναι πολύ πιό κοντά στην πραγματικότητα, από το αν συναντήσεις 150 τυχαίους ανθρώπους.

Εκείνο που μου έκανε φοβερή εντύπωση ήταν ότι όλοι τους έδειχναν μεγαλύτεροι από όσο είναι στην πραγματικότητα. Είδα 20ρηδες που δείχνουν γιά αρχές 30. Είδα 40ρηδες που δείχνουν σαν να βγαίνουν του χρόνου στην σύνταξη. Ακόμα και τα νεαρά θυληκά (25-30) - που λόγω μπογιαντίσματος "κλέβουν" χρόνια από την εμφάνιση τους - έδειχναν από 5 έως 10 χρόνια μεγαλύτερες από όσο είναι.

Δεν μιλάω γιά βασανισμένους ανθρώπους του μόχθου. Ο οικογενειακός μου κύκλος δεν περιλαμβάνει ούτε προλετάριους ούτε αγρότες. Μικρο- έως μεσοαστοί είναι όλοι τους. Γιατί έχουν γεράσει αυτοί οι άνθρωποι πρόωρα;

Οι έλληνες ήταν πρωταθλητές μακροβιότητας μέχρι το 1980. Πρώτοι σε όλον τον δυτικό κόσμο. Μόνο κάτι εξωτικοί ασιάτες μας ξεπερνούσαν. Όπως λένε οι επιστήμονες, αυτό οφείλονταν (α) στην μεσογειακή διατροφή με ελάχιστο ή καθόλου κρέας και (β) στην έλλειψη άγχους.
Οι έλληνες ήταν όντως υπερ-κουλ και χαλαροί τυπάδες. Μέχρι το 1981.
Σήμερα - μόλις 30 χρόνια αργότερα - το προσδόκιμο ζωής μας έχει πέσει δραματικά. Σαν νούμερο αναπληρώνεται κάπως από την εξέλιξη στην ιατρική τεχνολογία. Πολλοί νεαροί μετανάστες από το 1991 και μετά καθώς και καινούργια φάρμακα, καινούργιες ιατρικές μέθοδοι έχουν κάααααπως κρατήσει το επίπεδο. Αλλά στην κατάταξη είμαστε κάπου στην μέση από όλους τους ευρωπαικούς λαούς.
Μιά αξιοζήλευτη πρωτοπορία είχαμε και την χάσαμε κι αυτή.

Από το 1981 και μετά επιδοθήκαμε σε ένα αλλοπρόσαλο κυνήγι του ποιός θα καταναλώσει περισσότερο - με δανεικά λεφτά. Η κοινωνία μας έμαθε να επιβραβεύει τον μεγαλύτερο απατεώνα (με μεγαλύτερο παράδειγμα τον πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού). Έμαθε να θεωρεί "βλάκα" όποιον δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να συμμετέχει σ' αυτό το κενόδοξο φαγοπότι. Η χυδαιότητα και η τζάμπα μαγκιά έγιναν εθνικές αρετές.

Γούστο μας και μαγκιά μας βέβαια. Αυτόν τον κόσμο θέλαμε, αυτόν χτίσαμε.
Μόνο που λησμονήσαμε, ότι σ' αυτόν τον κόσμο που χτίσαμε, ούτε να γαμήσεις δεν μπορείς (δες και τους καίριους συλλογισμούς του Εστέτ εδώ).
Μόνο που λησμονήσαμε, ότι σ' αυτόν τον κόσμο που χτίσαμε γερνάμε από τα 22 μας και ψοφάμε σαν τις μύγες.
Κάθε χρόνο, μιά πόλη σαν την Σπάρτη χάνεται σε τροχαία ατυχήματα. Επειδή στον κόσμο που χτίσαμε δεν προβλέψαμε ούτε ένα οδικό δίκτυο της προκοπής ούτε (το κυριώτερο) μιά κοινωνική συμπεριφορά που να αποτρέπει τα ατυχήματα. Καλή η τζάμπα μαγκιά, αλλά στο τιμόνι είναι θανατηφόρα.

Κάποιος που θα διαβάσει αυτές τις γραμμές ίσως σκεφτεί ότι "ναι αλλά στην Φινλανδία έχει κρύο και σκοτάδι, γι' αυτό υπάρχει μεγάλο ποσοστό αλκοολισμού και αυτοκτονιών". ΛΑΘΟΣ ! Η Φινλανδία έχει ένα κοινωνικό κράτος πρόνοιας, που ενδιαφέρεται γιά τους αλκοολικούς και τους υποψήφιους αυτόχειρες. Επειδή ενδιαφέρεται, τους μετράει. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κράτος πρόνοιας, κανένας δεν ενδιαφέρεται αν είσαι αλκοολικός, ναρκομανής ή υποψήφιος αυτόχειρας. Το ότι η Ελλάδα δεν έχει νούμερα, δεν σημαίνει ότι οι έλληνες έχουν λιγότερους αλκοολικούς από τους φινλανδούς. Ούτε λιγότερους αυτόχειρες.

Το περασμένο καλοκαίρι, το ΔΝΤ μας έβαλε το μαχαίρι στον λαιμό και μας ανάγκασε να μετρήσουμε τους δημόσιους υπάλληλους μας. ΓΙΑ 2 ΜΗΝΕΣ προσπαθούσε το ελληνικό κράτος να μετρήσει κάτι τόσο, μα τόσο αυτονόητο. Επειδή δεν μπορούσε να βασιστεί στις δικές του καταστάσεις μισθοδοσίας αναγκάστηκε να φτιάξει (στο πόδι και στο παρά 5) ειδικό πρόγραμμα "απογραφής δημοσίων υπαλλήλων". Όταν λοιπόν δεν ξέρουμε κάτι τόσο απλό και πανεύκολα μετρήσιμο όπως ο αριθμός των δ.υ. πως θα ξέρουμε το ποσοστό των αλκοολικών της ελληνικής κοινωνίας;
Με τι μούρη τολμάμε να υποστηρίζουμε ότι οι φινλανδοί είναι πιό δυστυχισμένοι από μας; Σε ποιά στοιχεία το βασίζουμε αυτό; Τι ξέρουμε γιά εμάς τους ίδιους;

Με μύθους τρεφόμαστε. Γιά τους ρατσιστές είναι μύθοι μιάς ανύπαρκτης ανωτερότητας. Για τους μη ρατσιστές είναι μύθοι του στυλ "δε βαριέσαι, αλλού είναι χειρότερα".
Σας έχω άσχημα μαντάτα. Με βάση τα κριτήρια (α) που μπορείς να γαμήσεις και (β) που ζεις περισσότερο, πουθενά δεν είναι χειρότερα από την Ελλάδα (ΟΚ, εξαιρώ το Κογκο, την Μπουρκίνα Φάζο, την Αιθιοπία, την Σομαλία και μερικές άλλες παρόμοιες χώρες).

Το καραβάνι του ΔΝΤ ξεκινάει την μακρυά πορεία του στην έρημο του "χρέους". Οι καμήλες έχουν φορτωθεί έτσι, που δεν έχουν το σθένος ούτε καν να διαμαρτυρηθούν.

Απώλεια

2011-03-16T08:53:00.000+02:00

Πάντα οι άνθρωποι αναρωτιώνταν αν έχουν ψυχή. Όλες οι θρησκείες και οι περισσότερες φιλοσοφίες θεωρούν την ψυχή σαν δεδομένη. Όχι μόνο δεδομένη αλλά και ανεξάρτητη από το φθαρτό σώμα, ανεξάρτητη από το χρονικό συνεχές (αιώνια).

Ο Πλάτωνας διαχώρισε (πρωτος; ) την ψυχή από το σώμα. Είπε ότι άλλα πράγματα βιώνει το σώμα μας και άλλα η ψυχή μας. Οι θρησκείες ασχολούνται περισσότερο με το τι θα απογίνει η ψυχή μας μετά τον θάνατο. Την θεωρούν όχι μόνο αιώνια και άφθαρτη αλλά και πολύ σημαντικότερη από το σαρκίο μας στον "μάταιο" τούτο κόσμο.

Οι νευροβιολόγοι αμφισβητούν όλο και περισσότερο την ύπαρξη της ψυχής. Κάθε καινούργια ανακάλυψη στον τομέα της νευροβιολογίας αποδεικνύει ότι τα πάντα δεν είναι παρά κάποιες ορμόνες μαζί με κάποια απλά χημικά στοιχεία (νάτριο, κάλιο, μαγνήσιο κ.α. ) που ερεθίζουν τα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου μας.

Οτιδήποτε βιώνουμε, όλα τα αισθήματα που αναβλύζουν μέσα μας και κάποτε σβήνουν, όλες οι αισθήσεις που μας συνδέουν με τον έξω κόσμο δεν είναι παρά κάποια ηλεκτροχημική αντίδραση ανάμεσα σε μερικές χιλιάδες νευρώνες.

Διαθέτουμε κάποιο dna το οποίο προσπαθούμε να αναπαράγουμε όσο γίνεται περισσότερο πριν πεθάνουμε. Όποιος καταφέρει να αναπαράγει το dna του πολλές φορές θεωρείται πετυχημένο βιολογικό είδος - οι υπόλοιποι εξαφανίζονται.

Σύμφωνα με την επιστήμη, ο εγκέφαλος δεν είναι παρά ένα - πολύπλοκο - εργαλείο, το οποίο βρίσκεται εκεί προκειμένου να μας βοηθήσει στο να αναπαράγουμε επιτυχώς το dna μας. Όλες μας οι σκέψεις, όλα μας τα αισθήματα, όλες μας οι αισθήσεις, οτιδήποτε αποτελεί τον εαυτό μας, την συνείδηση μας, την ψυχή μας εν τέλει, βρίσκεται εγκλωβισμένο μέσα στις ηλεκτροχημικές αντιδράσεις του εγκεφάλου μας.

* * * *
Είναι χαρακτηριστικό, ότι γιά ένα τόσο θεμελιώδες ερώτημα που έχει απασχολήσει όλους σχεδόν τους ανθρώπους γιά τόσες χιλιάδες χρόνια δεν υπάρχει ακριβής ορισμός. Κανένας φιλόσοφος, κανένας θεολόγος και κανένας επιστήμονας δεν έχει δώσει έναν ακριβή, κοινά αποδεκτό ορισμό της ψυχής. Αναρωτιώμαστε αν υπάρχει ψυχή (και το αν είναι αιώνια, άφθαρτη κλπ. ) χωρίς να ξέρουμε τι είναι η ψυχή.

Δεν συμφωνώ με τις απόψεις της νευροβιολογίας. Έτσι κι αλλιώς είμαι πολύ (έως απελπιστικά πολύ) δύσπιστος με τα συμπεράσματα της επιστήμης. Πιστεύω ότι (κυρίως) ο δυτικός τρόπος επιστημονικής σκέψης είναι απελπιστικά μονομερής. Επειδή εξ ορισμού δεν μπορεί να δώσει απάντηση σε πολύπλοκα και αλληλοεξαρτώμενα ερωτήματα, "σπάει" το αρχικό ερώτημα σε πολλά μικρότερα και δίνει απάντηση σε αυτά.
Όσο πιό κορυφαίος γίνεται ένας δυτικός επιστήμονας, τόσο πιό πολύ εξειδικεύεται σε έναν και μοναδικό τομέα της επιστήμης του - αγνοώντας όλα τα υπόλοιπα.

Προσωπικό βίωμα. Κάποτε γνώρισα στο cern έναν - υποψήφιο νομπελίστα - φυσικό. Με αστρονομικά ψηλό IQ. Δεν ήξερε όμως να φτιάξει καφέ. Όταν του έδειξα πως δουλεύει η καφετιέρα, έμεινε έκπληκτος από το γεγονός ότι γιά να φτιάξεις καφέ χρειάζεσαι νερό!! Από τότε, όποτε συναντάω κορυφαίους επιστήμονες σκέφτομαι το "θαύμα της καφετιέρας". Ζεσταίνεις νερό και φτιάχνεις καφέ. Μεταφυσικά πράγματα ;-)

Η δυτική επιστήμη δεν είναι παρά ένα γαιτανάκι από *πολύ* μικρές απαντήσεις σε *πολύ* μικρά και επί μέρους ερωτήματα. Αλλά ακόμα και αν ξέρω όλες τις επί μέρους απαντήσεις δεν ξέρω την ολότητα. Η ερώτηση γιά την ύπαρξη της ψυχής είναι ολιστική, γι αυτό η (δυτική) επιστήμη αδυνατεί να την απαντήσει.

Χιουμοριστική, αυτοσαρκαστική παρένθεση: όπως ξέρουμε, η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα του κόσμου είναι 42 ;-)

Εξ άλλου, μέχρι πριν 60 - 100 χρόνια η επιστήμη (δλδ. όλοι οι "σοβαροί" επιστήμονες του κόσμου) ήταν απόλυτα πεισμένη - ανάμεσα σε πολλές άλλες μπαρούφες - ότι
α) η γυναίκα δεν πρέπει να σκέφτεται πολύ, ούτε να μορφώνεται, γιατί η μόρφωση μειώνει την βιολογική ικανότητα της να αποκτήσει παιδιά. Την κάνει στείρα.
β) η ευγονική θα σώσει το ανθρώπινο είδος από τις αρώστιες. Έπρεπε να έρθει αυτό το παρανοϊκό κάθαρμα που εφάρμοσε με γερμανική μεθοδικότητα τους θάλαμους αερίων γιά να καταλάβουν το λάθος τους. Τα περί "ανώτερης άριας φυλής" αποτελούσαν γενικά παραδεκτές επιστημονικές αλήθειες, ΙΔΙΩΣ στην Αμερική του 1930. Και αν δεν είχαν γίνει πράξη με τόσο αποτρόπαιο τρόπο, ίσως να τις πιστεύαμε μέχρι σήμερα.

Σε ένα παλιότερο μου ποστ μιλάω ξανά γιά την ψυχή και έχω μιά μεγάλη παρένθεση με τις αντιρρήσεις μου περί επιστήμης.

* * * *
Πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχει ψυχή. Όλοι μας έχουμε. Όχι μόνο οι άνθρωποι αλλά και τα ζώα - όλα τα ζώα.
Και αφήνω την νευροφυσιολογία να διακυρήσσει ότι όλα είναι ηλεκτροχημικές αντιδράσεις του εγκεφάλου.

Υπάρχει μεν, αλλά δεν είναι αιώνια, ούτε άφθαρτη, ούτε πηγαίνει στην αγκαλιά κάποιου θεούλη. Πεθαίνει μαζί μας, όπως έζησε μαζί μας. Σώμα και ψυχή σε μιά άρρηκτη ενότητα.
Ναι, είναι μεταφυσικά αυτά που πιστεύω. Δεν μπορώ - ούτε θέλω - να τα αποδείξω. Ούτε με επιστημονικά, ούτε καν με λογικά επιχειρήματα.

Όποιος πέρασε μέρες μόνος του στην μέση ενός ωκεανού, με μοναδική συντροφιά την απεραντοσύνη της Θάλασσας και του έναστρου ουρανού, ΞΕΡΕΙ ότι έχει ψυχή. Χωρίς να χρειάζεται καμμία απόδειξη γι αυτό.

Όποιος ερωτεύτηκε πολύ, βαθιά και παράφορα, ΞΕΡΕΙ ότι έχει ψυχή. Η νευροβιολογία λέει μπαρούφες. Ναι, υπάρχουν μερικές ορμόνες που συνδέονται με το ερωτικό αίσθημα, ναι θέλουμε βιολογικά να αναπαραχθούμε αλλά τι αποδεικνύει αυτό; Τίποτα.
Αν ήμασταν απλά οργανισμοί που αναπαράγουν το dna τους, τι τον χρειαζόμαστε τον έρωτα; Μπορούμε κάλλιστα να αναπαραχθούμε και χωρίς. Μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια, η φύση θα είχε εξαλείψει κάτι τόσο "άχρηστο" όσο ο έρωτας. Εδώ αν δεν εξασκήσεις του μύες σου, θα πάθεις ατροφία μέσα σε λίγες μέρες. Η φύση καταστρέφει οτιδήποτε περιττό. Ο έρωτας γιατί υπάρχει, αφου δεν αποτελεί βιολογική αναγκαιότητα και αφού δεν συνδέεται με την ψυχή μας;

Ποιός δεν έχει κλάψει στο άκουσμα μιάς μουσικής; Ποιός δεν έχει μείνει εκστασιασμένος μπροστά στο θαύμα της Τέχνης; Ποιός έχει δει ένα ηλιοβασίλεμα και δεν έχει αισθανθεί να ενώνεται με όλον τον κόσμο;

Τι είναι όλα αυτά; Βιολογικές ανάγκες, στον υπέρτατο σκοπό της αναπαραγωγής; Φυσικά όχι. Αν δεν είχαμε ψυχή, όλα τα παραπάνω δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης και θα είχαν εξαφανιστεί εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Ζούμε με την ψυχή μας λοιπόν. Ας την κάνουμε να νιώσει γιά άλλη μιά φορά το - απερίγραπτο με λέξεις - αίσθημα της Αρμονίας και της Γαλήνης.

* * * *
Υ.Γ. Ετούτο το κείμενο είναι αφιερωμένο σε μιά ψυχή, που πρόσφατα έφυγε γιά πάντα. Αγαπούσε τα παιδιά, τα πολύχρωμα λουλούδια του αγρού και τα ζώα - ιδίως τα αδέσποτα. Φρόντισε από πολύ νωρίς, ώστε ένα κομμάτι της (μάλλον το καλύτερο) να έχει περάσει στην δική μου ψυχή. Ίσως να είναι αυτός ο ορισμός της Αιωνιότητας.

Ο δρόμος γιά την κόλαση (είναι στρωμένος με καλές προθέσεις)

2011-02-26T13:25:00.000+02:00

Όταν το 1963 ο Κέννεντυ πηδιόταν στα ιδιαίτερα του λευκού οίκου με την Μόνροε, το ήξερε η σια, η καγκεμπε, η σταζι, καθώς και πάμπολλοι πολιτικοί του φίλοι και αντίπαλοι. Παρ' όλα αυτά, κανένας δεν διανοήθηκε να το κάνει δημόσια θέμα. Τριάντα και κάτι χρόνια αργότερα, ένας από τους πιό πετυχημένους πρόεδρους των ΗΠΑ κινδύνεψε να ξωπεταχτεί επειδή μπαλαμουτιάστηκε με κάποια Μόνικα. Και πρόπερσυ η γυναίκα του η Χίλαρυ - αν και πολύ ικανότερη του Ομπάμια - έχασε το χρίσμα επειδή είχε το λάθος επώνυμο.

Το πολιτικό προσωπικό των ΗΠΑ σήμερα μπορεί να αποτελείται από αλκοολικούς, έμπορους όπλων, τσιράκια των πετρελαιάδων, καταφανώς ηλίθιους. Αλλά επ' ουδενί μπορεί να κατέχει πολιτικό αξίωμα κάποιος που ξενοπήδηξε πριν 15 χρόνια, όσο ικανός και να είναι.

Πως έγινε αυτό; Γιατί μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα έγινε τέτοια μεταστροφή; Μία εξήγηση είναι ότι η αμερικάνικη κοινωνία έγινε υπερσυντηρητική (το γιατί και το πως απαιτούν πολυσέλιδες αναλύσεις). Αλλά η κοινωνία δεν άλλαξε μόνο στις ΗΠΑ. Εξ άλλου, παντού η πολιτική ελίτ είναι σχετικά ανεξάρτητη από τα κρατούντα έθιμα της χώρας. Πρόχειρο παράδειγμα χώρας με υπεραυστηρή κοινωνία και ξεσαλωμένη πολιτική ελίτ είναι η Σ. Αραβία.

Κάτι έγινε στην USA που δεν έγινε στις άλλες χώρες. Γιατί οι ευρωπαίοι (ορθότατα) δεν ενδιαφέρονται ποιάν ξενοπήδηξε ο Σαρκοζύ, ο Μπερλουσκόνι, ο "δικος μας" Αντρέας και πολλοί, πολλοί άλλοι;

Όσο κι αν ψάξω, μόνο μία ιδιαιτερότητα των ΗΠΑ μπορώ να βρω. Την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ (που ήταν ακόμα πιό μεγάλη όταν έγιναν αυτές οι αλλαγές - επειδή τότε δεν υπήρχε ιντερνετ), μαζί με την ταυτόχρονη άνοδο των φεμινιστριών σε ηγετικά πόστα.

Στην εποχή του Κέννεντυ, δεν υπήρχαν γυναίκες δημοσιογράφοι. Τουλάχιστον όχι σε θέσεις με επιροή. Οι γυναίκες ανέβηκαν στην ιεραρχία των ΜΜΕ από το 1975 και μετά. Φυσικά αδιαφόρησαν γιά τα οικονομικά σκάνδαλα ή τα τερατώδη λάθη της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Το μόνο που τις ενδιέφερε ήταν να ξεσκεπάσουν τα "φαλλοκρατικά γουρούνια" της πολιτικής.
Σιγά σιγά, ασχολούμενες σχεδόν αποκλειστικά με τα ερωτικά σκάνδαλα των (ανδρών πάντα) πολιτικών, οι φεμινίστριες δημοσιογράφοι κατάφεραν να μην υπάρχει ούτε ένας πολιτικός με σεξουαλικούς "λεκέδες" στο γιλέκο του. Ή στο γιλέκο της Μόνικα.

Όλα ωραία και οι προθέσεις τους ήταν καλές. Αλλά δεν σκέφτηκαν ότι αν απομακρυνθούν από την πολιτική όσοι ξενοπηδάνε, θα απομείνουν οι αλκοολικοί και οι πανηλίθιοι γιά να γίνουν πρόεδροι των ΗΠΑ.

* * * * *

Κάπου στις αρχές του 20ου αιώνα, στις δυτικές κοινωνίες οι γυναίκες απόκτησαν το δικαίωμα ψήφου και ξεκίνησαν επιστημονικές καριέρες. Πολύ σωστά. Οι κοινωνίες αυτές γίνονταν όλο και πιό πολύπλοκες και δεν μπορούσαν να αφήσουν το τεράστιο δυναμικό των γυναικείων ικανοτήτων ανεκμετάλλευτο.
Αντίθετα οι αφρικανικές, οι ασιατικές και οι αραβικές κοινωνίες που ζουν μέχρι σήμερα κολλημένες στον 13ο αιώνα δεν νιώθουν καμμία ανάγκη να εκμεταλλευτούν το τεράστιο δυναμικό των γυναικών.

Λίγο αργότερα, ο 2ος παγκόσμιος (μια υπόθεση ανάμεσα σε δυτικές χώρες και την Ρωσία) έφερε το δυνατότερο χτύπημα στην ανδροκρατία. Καθαρά ποσοτικό φαινόμενο. Οι άντρες έγιναν αριθμητικά τόσο λίγοι, που οι γυναίκες αναγκαστικά έπρεπε να αναλάβουν ηγετικές θέσεις.

Αυτή η εξέλιξη ήταν ακόμα μία "καλή πρόθεση" που οδήγησε σε ένα ακόμα αδιέξοδο. Το αδιέξοδο είναι ότι σήμερα τα πιό ικανά μέλη της κοινωνίας μας δεν αναπαράγονται. Στην δυτική Ευρώπη, κάθε γυναίκα σε ηλικία τεκνοποίησης αποκτά στατιστικά 1,2 παιδιά. Σ' αυτόν τον μέσο όρο συμπεριλαμβάνονται οι αλκοολικές, οι άνεργες, αυτές που ζουν από την κοινωνική πρόνοια και οι αμόρφωτες μουσουλμάνες μετανάστριες. Ο δικός τους μέσος όρος είναι 3,0 παιδιά ανά γυναίκα, κάτι που σημαίνει ότι τα πιό δημιουργικά μέλη της κοινωνίας μας (οι πετυχημένες εργαζόμενες) μένουν σχεδόν χωρίς απογόνους.

Στην βιολογία, όταν σε ένα είδος αναπαράγονται τα πιό ασθενή μέλη και δεν αναπαράγονται εκείνα με το βιολογικό πλεονέκτημα, το είδος οδηγείται νομοτελειακά στον εκφυλισμό.

Το αδιέξοδο εντείνεται με την ηλίθια οικογενειακή πολιτική των κρατών. Σε μιά απελπισμένη προσπάθεια να ενισχύσουν την τεκνοποίηση (χρειάζονται πολλούς καταναλωτές, αλλιώς φινίτο ο καπιταλισμός) μοιράζουν αβέρτα οικονομικά κίνητρα. Αλλά τα 50 - 700 ευρώ / μήνα που δίνουν στις πολύτεκνες, αποτελούν κίνητρο μόνο γιά τις γυναίκες των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων. Μιά διευθύντρια τράπεζας με 15 χιλιάρικα/μήνα, τα 700 ευρώ τα γράφει στα παλιά της τα μανόλος. Με τέτοια οικογενειακή πολιτική, πάλι πολλαπλασιάζονται τα αδύναμα μέλη του είδους μας σε βάρος των δυνατών.

Συμπληρωματικά, από γυναικεία μαλακία η αναπαραγωγικότητα των πετυχημένων γυναικών είναι ακόμα πιό δύσκολη. Οι γυναίκες έχουν το ψώνιο να παντρεύονται μόνο "προς τα πάνω". Ένας βιομήχανος, ένας τραπεζίτης, ένας κλινικάρχης δεν έχει απολύτως κανένα πρόβλημα να παντρευτεί και να κάνει παιδιά με την γραμματέα του. Αντίθετα μία διευθύντρια επιχείρησης δεν θα διανοηθεί ποτέ μα ποτέ να κάνει παιδί με έναν υπάλληλο. Για να κάνει παιδί πρέπει πρώτα να βρεί διευθυντή επιχείρησης - και μάλιστα επιχείρησης μεγαλύτερης από την δική της.
Δηλαδή όσο πιό ψηλό το IQ μιάς γυνάικας, όσο πιό μορφωμένη, άξια και πετυχημένη είναι, τόσο πιό δύσκολη κάνει (από βλακεία της) την αναπαραγωγή της. Αλλά ο κόσμος μας χρειάζεται πολλούς απογόνους από ακριβώς αυτές τις γυναίκες και λιγότερο από όλες τις άλλες.

Μικρή διευκρίνηση. Υπάρχουν κόρες πλούσιων οικογενειών που κάνουν παιδιά με "παρακατιανούς". Φυσικά όταν είσαι κόρη εκατομυριούχου και σκυλοβαριέσαι την ζωή σου, κάποια στιγμή θα πηδηχτείς (και) με τον κηπουρό. Το κλασικό κλισέ της λαίδης και του αλήτη. Αλλά εγώ δεν θέλω να αναπαραχθούν τα ηλίθια πλουσιοκόριτσα με την μεγάλη προίκα. Ζητάω να αναπαραχθούν οι αποδεδειγμένα έξυπνες και δημιουργικές - αλλιώς εκφυλιζόμαστε σαν είδος.

Όλο αυτό το αδιέξοδο το έχουν αντιληφθεί (ενστικτωδώς) οι γυναίκες και επιλέγουν επαγγελματικές σταδιοδρομίες, που απαλύνουν κάπως τις δυσκολίες. Μερικές είναι εξυπνότατες, ικανότατες, σπουδάζουν και τα παρατάνε όλα προκειμένου να αφοσιωθούν στα παιδιά τους. Βλακεία και σπατάλη πόρων. Αν θέλεις να περάσεις την ζωή σου με το να αλλάζεις πάνες, μπορείς να το κάνεις και χωρίς διδακτορικό.
Οι περισσότερες επιλέγουν σταδιοδρομίες φιλικές προς την απόκτηση παιδιών. Έτσι εξηγείται γιατί έχουμε 50% γιατρίνες, 60% δικαστίνες ( ! ), 85% δασκάλες και μόλις 7% μηχανολόγους μηχανικούς.
Πιστεύω ακράδαντα ότι οι γυναίκες είναι καλύτερες μηχανικοί. Ο τεχνολογικός μας πολιτισμός θα ήταν κλάσεις ανώτερος του σημερινού, αν είχαμε 60% γυναίκες μηχανολόγους. Δυστυχώς, επιλέγουν να γίνουν δικαστίνες είτε υπάλληλοι σε κάποια τράπεζα εξ αιτίας των παιδιών :-(

Παρένθεση. Το μεγάλο μου δράμα σαν πρωτοετής φοιτητής ήταν να βρίσκομαι σε ένα τμήμα 250 αρσενικών με 3 γυναίκες. Μπορούσα βέβαια να εξυπηρετηθώ από τα γυναικοκρατούμενα τμήματα των δασκάλων και των καρδιολόγων. Αλλά πως είναι δυνατόν να νιώσεις ερωτική έλξη γιά μιά γυναίκα που δεν καταλαβαίνει τις εξισώσεις των χρονικά ανεστραμμένων ηλεκτρομαγνητικών πεδίων (θεμελιώδης προυπόθεση γιά να κατανοήσεις την κβαντομηχανική) ;
Ομολογώ πάντως ότι τώρα στα γεράματα έχω αλλάξει πολύ. Σήμερα μου αρκεί να είναι φιλική προς τα ζώα, να μαγειρεύει καλά και να μπορεί να με ανέχεται (με αυτήν την σειρά προτεραιότητας) ;-)

* * * * *
Υ.Γ. Πολλοί αγαπημένοι μου μπλογκερ γράφουν σωστές και ωραίες πολιτικές αναλύσεις γιά την Ελλάδα. Στο τέλος των πόστ τους βάζουν και ένα αστείο βιντεάκι, είτε μιά ωραία καλλιτεχνική αφίσα. Τους κατανοώ - ποιός αντέχει τόση μαυρίλα; Αν και μου αρέσουν, αποφάσισα να κάνω το αντίθετο από εκείνους. Έφτιαξα ένα (ενδιαφέρον ελπίζω) ποστ γιά ένα γενικό κοινωνικό θέμα, αφήνοντας την πολιτική ανάλυση γιά το τέλος.

Στα σύντομα λοιπόν (άλλωστε οι φίλοι τα έχουν πει καλύτερα): η χώρα μας βρίσκεται υπό ξένη κατοχή και διοικείται από προδότες, δοσίλογους, επίορκους, ψεύτες και κλέφτες. Αν κάποιος δεχτεί αυτήν την φράση σαν αληθινή, όλα όσα γίνονται στην Ελλάδα σήμερα εξηγούνται αυτόματα.

Καρδιοκλέφτρα

2011-01-25T23:12:00.002+02:00

- Και ο έρωτας;
- (περιφρονητική κίνηση του χεριού) πφφφ, εντελώς υπερεκτιμημένο αίσθημα. Από βιοχημική σκοπιά, το ίδιο με το να φας μεγάλη ποσότητα σοκολάτας.

Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από τον τελικό διάλογο ανάμεσα στον άνθρωπο (Keanu Reeves) και τον διάβολο (Al Pacino), στο showdown του εκπληκτικού Devil's Advocate.

Ο διάβολος έχει δίκιο. Από βιοχημική σκοπιά. Η επιστήμη έχει μάλιστα προχωρήσει πιό πέρα από την ταινία. Σήμερα ξέρουμε ότι ο έρωτας δεν είναι τίποτα παραπάνω από μερικά μιλιγκραμ οξυτοκίνης. Η οξυτοκίνη εκλύεται μέσα μας με το πρώτο σεξ και είναι υπέυθυνη γιά όλα αυτά που γενικά αποκαλούμε "έρωτα". Η οξυτοκίνη είναι η βιοχημική συγκολητική ουσία, που κάνει τους ερωτευμένους να θέλουν να είναι συνεχώς μαζί.

Αν δεν κάνεις σεξ, δεν έχει οξυτοκίνη και χωρίς οξυτοκίνη δεν υπάρχει έρωτας. Η ρομαντική αντίληψη ότι πρέπει πρώτα να αγαπήσεις τον άλλο και μετά να πέσεις στο κρεβάτι μαζί του, οδηγεί σχεδόν νομοτελειακά σε ερωτικά δράματα.
Αυτά ισχύουν μόνο γιά τις πρώτες φορές. Μετά από 12 - 16 βδομάδες, τα επίπεδα της οξυτοκίνης πέφτουν, όσο σεξ και να κάνεις. Το αν θα συνεχίσεις να είσαι ερωτευμένος μετά τις πρώτες 16 βδομάδες είναι δική σου επιλογή - οι ορμόνες σου παύουν να παίζουν ρόλο.

Μετά τις πρώτες βδομάδες, μερικοί ξεκινάνε την αναζήτηση της επόμενης ερωτικής εμπειρίας. Άλλοι μένουν συμβατικά μαζί γιά κοινωνικούς ή οικονομικούς λόγους. Λίγοι, ελάχιστοι μένουν συνειδητά ερωτευμένοι με τον ίδιο άνθρωπο γιά την υπόλοιπη ζωή τους. Γι' αυτές τις εξαιρέσεις η οξυτοκίνη ξανα-ανεβαίνει και μένει σε ψηλά επίπεδα, όσο ζουν μαζί.

Υπάρχει άλλη μιά κατηγορία, οι "πολυαμοριστές". Άνθρωποι που έχουν εναλλασσόμενους ερωτικούς συντρόφους. Τίμια και ανοιχτά, χωρίς να κρύβονται πίσω από συμβάσεις και ψέματα.
Δεν είναι καθόλου άσχημο να είσαι πολυαμοριστής. Μιλάω από πείρα. Είναι μάλιστα πολύ κοντά στον τρόπο ζωής των αγαπημένων μου bonobo. To μόνο πρόβλημα (από την δική μου σκοπιά) είναι ότι λειτουργεί χωρίς οξυτοκίνη, δηλαδή χωρίς έρωτα. Όταν σήμερα πηγαίνεις με την Λίτσα και αύριο με την Νίτσα, δεν μπορείς να ερωτευτείς ούτε την μία ούτε την άλλη. Αλλά ακόμα και αν ερωτευτείς εσύ, δεν μπορεί να ερωτευτεί εκείνη, αφού σήμερα πηγαίνει μ' εσένα, αύριο με τον Βαγγέλη και μεθαύριο με τον Κώστα.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι είσαι τζάνκι της οξυτοκίνης, όπως εγώ. Ποιά είναι η καλύτερη τακτική γιά να έχεις όσο μεγαλύτερη δόση γίνεται;

Μπορείς να τα φτιάξεις με κάποιαν, να περιμένεις 12-16 βδομάδες μέχρι να πέσει η οξυτοκίνη και μετά να ξεκινήσεις να ψάχνεις γιά την επόμενη. Γίνεται, αλλά με τον καιρό είναι πολύ ανιαρό. Η συμβατική συμβίωση χωρίς έρωτα και ο πολυαμορισμός αποκλείονται γιατί δεν έχουν καθόλου οξυτοκίνη. Εκείνο που απομένει είναι να αφοσιωθείς σε μιά γυναίκα συνειδητά, χωρίς να σε αναγκάζουν οι ορμόνες (μετά τις κρίσιμες 16 βδομάδες) και να μείνεις ερωτευμένος μαζί της. Η οξυτοκίνη θα ανέβει πάλι και θα μείνει διαρκώς ψηλά μέχρι το τέλος της ζωής σου. Η μάξιμουμ απόλαυση (αν εκτιμάς την συγκεκριμένη ορμόνη όσο εγω).

Η επιστήμη και η οξυτοκίνη λοιπόν. Κάθε φορά (και είναι πολλές) που η κοπέλα μου ρωτάει "πόσο μ' αγαπάς; " φοράω το πιό πειστικό μου χαμόγελο, τεντώνω τα χέρια μου σε μιά τεράστια αγκαλιά και της απαντάω "πολυυυυυύ". Αυτή είναι η απάντηση του ερωτευμένου. Ο μηχανικός μέσα μου θα απαντούσε "σ' αγαπάω όσο 237 mgr οξυτοκίνης". Η 2η απάντηση είναι πιό ακριβής, αλλά υποπτεύομαι ότι δεν θα της άρεσε ;-)

Εκείνο που δεν μας λέει η επιστήμη είναι το γιατί ερωτευόμαστε κάποιον. Γιατί την συγκεκριμένη γυναίκα και όχι μιά άλλη; Αφού ο έρωτας ισοδυναμεί με μιά ποσότητα οξυτοκίνης, αφού η οξυτοκίνη δημιουργείται με το σεξ και αφού το σεξ είναι μέσες - άκρες το ίδιο γιά όλους μας, τότε γιατί ερωτεύεσαι την μία και όχι την άλλη;
Η οξυτοκίνη ( = έρωτας) δεν αποτελεί αυτοματισμό. Ναι μεν το σεξ είναι απαραίτητη προυπόθεση γιά να δημιουργηθεί, αλλά το σεξ δεν οδηγεί πάντα στον έρωτα. Γιατί (μπορείς να) κάνεις σεξ με 10, αλλά ερωτεύεσαι μόνο την μία;

Στο Devil's Advocate ο Keanu Reeves είναι ερωτευμένος με την Charlize - breathtaking - Theron.
Γνωρίζω τουλάχιστον έναν μπλόγγερ, που είναι διατεθειμένος να κάνει έρποντας την διαδρομή από την νότια Ελλάδα μέχρι τα βόρεια σύνορα Γερμανίας - Δανίας, προκειμένου να γνωρίσει την Charlize. Γιατί; Επειδή έχει τόσο ωραίο κωλαράκι; Ίσως βρω την ευκαιρία να τον ρωτήσω κάποτε.

Ένας άλλος αξιόλογος μπλόγγερ (φαίνεται να) έχει αδυναμία στα γυναικεία πόδια. Μόνο μέσα στον τελευταίο μήνα έχει γράψει 3 ποστ γύρω από το αγαπημένο του αντικείμενο. Τον κατανοώ απόλυτα - και τα κείμενα του είναι υπέροχα (π.χ το under the table blues).

Άλλοι έχουν αδυναμία στα γυναικεία στήθη. Τυχεράκηδες. Τους ευλόγησε ο Δαρβίνος και έγιναν homo sapiens. Αν είχαν γίνει οτιδήποτε άλλο, δεν θα είχαν με τι να χαρούν ;-) Με εξαίρεση τον homo sapiens, κανένα ζώο δεν έχει βυζιά. Τα άλλα θηλαστικά έχουν θηλές, που φουσκώνουν λίγο όσο το θηλυκο έχει μικρό παιδί. Αυτό είναι όλο.
Η Γυναίκα του homo sapiens είναι το μόνο πλάσμα στον πλανήτη που διαθέτει ένα τόσο ελκυστικό "εξάρτημα". Οι βιολογικοί λόγοι γι' αυτό είναι άγνωστοι.

Η δική μου απόλυτη προτεραιότητα είναι η μυρωδιά. Αν δεν μυρίσω το κορμί της, αν δεν με μαγνητίσει η μυρωδιά της, δεν νιώθω καμμία έλξη. Εν αρχή ήν η Οσμή. Και η Γεύση, που είναι βιολογικά πολύ συγγενική αίσθηση. Τα υπόλοιπα είναι συζητήσιμα.
Το μειονέκτημα: δεν μου ταιριάζει η εποχή μας. Φλερτ μέσω υπολογιστή και φωτογραφίες / φιλμ αποκλείονται σαν ερωτικά διεγερτικά.

Πλατειάζω όμως. Εξήγησα ήδη, ότι το ιδανικό είναι να είσαι μακρόχρονα ερωτευμένος με την ίδια γυναίκα (εκτός αν δεν σε ενδιαφέρει η οξυτοκίνη στην ζωή σου). Ακόμα δεν απάντησα στο γιατί ερωτεύεσαι μία συγκεκριμένη και όχι μιά άλλη.

Aυτό το τελευταίο είναι απλό. Ερωτεύεσαι την συγκεκριμένη, γιατί είναι η μοναδική. Η καρδιοκλέφτρα σου. Η rubacuore σου (στα ιταλικά ακούγεται πιό όμορφο). Πως είναι δυνατόν να εξηγηθεί ό έρωτας;

Ονόματα (updated)

2011-01-20T17:18:00.001+02:00

Τελικά θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει όλο αυτό το τζέρτζελο με την "κρίση", αν είχαμε λίγη επίγνωση. Αν ξέραμε απλή ετυμολογία.

Ποιό είναι το πιό διαδεδομένο επίθετο στην Ελλάδα; Παπαδόπουλος! Δηλαδή το παιδί του παπά.

Οι Παπαδόπουλοι, μαζί με όλους τους υπόλοιπους με επίθετο που να αρχίζει από παπα- αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία. Οι παπάδες με τους απογόνους τους κυριαρχούν στην χώρα.

Εξ άλλου, τα τελευταία χρόνια εμπιστευόμαστε τις τύχες της χώρας είτε σε έναν απόγονο κάποιου παπά - αντρέα είτε σε έναν απόγονο κάποιου τούρκου αξιωματούχου (καρά - αμάν - αλή).

Σοβαρα τώρα, περιμένει κανείς να δει προκοπή με τόσα πολλά παπαδοπαίδια;

Update: και οσοι ελληνες δεν ειναι παπα(δες) ειναι χατζη(δες)

Μερικές (αποκαρδιωτικές) συγκρίσεις.

-- Στην Γαλλία ανάμεσα στα πιό διαδεδομένα ονόματα είναι το Marin και το Richard.

Το πρώτο βγαίνει από το λατινικό Mars, δηλαδή τον Θεό του Πολέμου

Το δεύτερο είναι επίσης λατινικό και σημαίνει ισχυρός βασιλιάς

-- Στην Ισπανία και Πορτογαλία τα πιό διαδεδομένα ονόματα είναι το Garcia (νεαρός), Lopez (λύκος), Caldeira (αυτός που κατασκευάζει καζάνια).

Μαζί και τα Fernandez (παληκάρι, γενναίος), Rodrigues (ξακουστός γιά την ισχύ του) και οπωσδήποτε Gonzales. Δεν έχω ελληνική ετυμολογία γι' αυτόν, τα λεξικά δίνουν Gonzales = "battle genius".

-- Στους αγγλοσάξωνες οι πιό διαδεδομένοι είναι οι Smith (σιδεράς), οι Cooper (αυτός που κατασκευάζει βαρέλια) και οι Wagner (κατασκευάζει πολεμικές άμαξες).

-- Στους σκανδιναυούς οι πιό πολυπληθείς είναι οι Karlson (οι γιοί του Άντρα), οι Hansson και οι Johansson (αμφότεροι οι γιοί του Ιωάννη, όπου Ιωάννης = φιλεύσπλαχνος Ιεχωβά), οι Nielsson (οι γιοί του Νικητή), και τέλος οι Larsson (οι γιοί του δαφνοστεφή - προφανώς μετά από μάχες).

-- Στους γερμανούς οι πιό πολυπληθείς είναι οι Schmidt (σιδεράδες κι αυτοί, όπως οι εγγλέζοι Smith), οι Mayer (τσιφλικάδες), οι Becker (φουρναρέοι) και οι Mueller (μυλωνάδες).

Που πάτε ωρέ παπαδοπαίδια; Είναι δυνατόν μιά χώρα με τόσους απόγονους παπάδων να συναγωνιστεί χώρες που στελεχώνονται από λύκους, θεούς του πολέμου, battle genius, άντρες, νικητές, σιδεράδες και τσιφλικάδες;

Μία είναι η λύση προκειμένου να ορθοποδήσουμε:

να διώξουμε παραχρήμα από την Ελλάδα όλους όσους έχουν όνομα που αρχίζει από παπα-

Ξεκινώντας από αυτόν που παριστάνει τον πρωθυπουργό αυτές τις μέρες.

Ανέκδοτο

2010-12-31T14:50:00.000+02:00

Στην αίθουσα ενός swinger club οι θαμώνες επιδίδονται στην προσφιλή τους ενασχόληση - ανεξέλεγκτο σεξ όλων με όλους.
Ξαφνικά, ακούγεται μία απελπισμένη φωνή στο σκοτάδι
- Ρε παιδιά, να οργανωθούμε!
Κανείς δεν δίνει σημασία.
Μετά από λίγο, η ίδια φωνή στο σκοτάδι, πιό απελπισμένη από πριν
- Ρε παιδιά, να οργανωθούμε!
Και πάλι καμμία αντίδραση.
Η σκηνή επαναλαμβάνεται μερικές φορές ακόμα, ώσπου κάποιος απαντάει
- Τι θες ρε φίλε, μας έσκασες;
- Να οργανωθούμε ρε παιδιά! Μέχρι τώρα με γάμησαν 6 φορές και δεν κατάφερα να γαμήσω ούτε 1.

* * * *
Το ανέκδοτο περιγράφει τέλεια την νοοτροπία του έλληνα. Μπήκε σε ένα club χωρίς να έχει ιδέα από τους κανόνες του, χωρίς να έχει ιδέα γιά το τι γίνεται εκεί μέσα. Προσποιήθηκε μάλιστα ότι δεν είδε τους βαρβάτους αράπηδες στην είσοδο. Μπήκε, ελπίζοντας να βρει απολαύσεις χωρίς να χρειαστεί τις προαπαιτούμενες προετοιμασίες και οργάνωση. Και μόνο όταν τον πήδηξαν (επανειλημμένα) άρχισε να αναγνωρίζει τα καλά της οργάνωσης.

Η σημερινή κατάσταση της χώρας οφείλεται κατά 90% στο πασοκ και τον ιδρυτή του, μετά την εκλογική επικράτηση του 1981. Όχι ότι δεν υπήρχε ρεμούλα και διαφθορά στις πιό πριν εποχές. Αλλά πριν το 1981 η διαφθορά ήταν περιορισμένη σε 10 μεγαλοοικογένειες που είχαν ξεκινήσει να πλουτίζουν επί κατοχής, σαν δοσίλογοι και συνεργάτες των γερμανών. Με εξαίρεση αυτές τις 10 οικογένειες και τους σφουγγοκωλάριους τους, ο υπόλοιπος κόσμος ήταν μιά χαρά. Το φιλότιμο και η τιμιότητα ήταν κοινωνικές Αξίες, πρότυπα προς μίμηση.
Ο αντρέας γ. παπανδρέου διασκόρπισε την διαφθορά από τους πιό πλούσιους μέχρι τους πιό φτωχούς. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, οι έλληνες επιδόθηκαν σε ένα ανεξέλεγκτο όργιο αυθαιρεσίας. Η αυθαιρεσία θεωρήθηκε "μαγκιά" και το να είσαι τίμιος έγινε ισοδύναμο του μαλάκας.

Αναπηρικές συντάξεις σε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές εν ενεργεία, συντάξεις αντιστασιακού σε άτομα που το 1940 δεν είχαν ακόμα γεννηθεί, 60000 (ολογράφως: εξήντα χιλιάδες) προσλήψεις στο δημόσιο μέσα σε ΜΙΑ ΜΕΡΑ! Γιά πολλές μέρες / μήνες / χρόνια. Θεσμοθετημένα μάλιστα με την αισχρότατη και απροκάλυπτη δήλωση του αγπ "μόνο με δικούς μας θα οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός".
Είναι αυτοί που σήμερα συμπληρώνουν μια 30ετία "υπηρεσίας" και παίρνουν σύνταξη. Αν τολμησει κανείς να τους κόψει ένα κατοστάρικο θα μετατραπούν σε φτωχούς συνταξιούχους. Το ότι επί 30 χρόνια ροκάνιζαν έναν μισθό που επ ουδενί δικαιούνταν, περνάει στο ντούκου.
Ο σοσιαλισμός των αυθαίρετα διορισμένων. Που ακόμα και την στιγμή που η χώρα έχει βουλιάξει, εξακολουθούν να διορίζουν (αυθαίρετα εννοείται). Πασοκικό παπαγαλάκι υπερασπίζονταν την φράση "μόνο με δικούς μας..." μπροστά μου, τον Φλεβάρη του 2010!

Η αυθαιρεσία και ο κωλοελληνισμός διαπότισαν όλη την κοινωνία. Με το σκεπτικό "γιατί αυτός και όχι εγώ" έγιναν όλοι άτιμοι. Όχι μόνο στο θέμα των διορισμών. Με διαλυμένη την Δικαιοσύνη, με νόμους - μαιμού που εφαρμόζονται επιλεκτικά, με ανύπαρκτους ελεγκτικούς μηχανισμούς, ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει.

Ένα μειονέκτημα έχει αυτή η κατάσταση. Ένα μειονέκτημα που οι έλληνες αρνούνται πεισματικά να δουν. Το μειονέκτημα είναι ότι αν σε γαμήσουν (όπως τον τυπάκο στο ανέκδοτο) δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.

Πριν το 1981, αν κάποιος ήθελε να βγει μπροστά σου στην αριστερή στροφή στο φανάρι, σου ζήταγε την άδεια. Και σου έλεγε ευχαριστώ αν τον άφηνες. Σήμερα μόνο οι μαλάκες περιμένουν στο φανάρι γιά να στρίψουν αριστερά. Το να βγει ο κάθε ένας μπροστά σου, θεωρείται κεκτημένο δικαίωμα, αυτονόητο.
Πριν το 1981, υπήρχαν κάτι λίγοι θερμόαιμοι νεαροί που καβαλούσαν τις μοτοσυκλέτες τους και έκαναν ελιγμούς ανάμεσα στ' αυτοκίνητα. Τους έλεγαν "καμικάζι" (έχουν γραφτεί και τραγούδια γι αυτούς). Σήμερα, όποιος οδηγεί δίτροχο πρέπει ντε και καλά να παριστάνει τον "γρήγορο", καταπατώντας τον κ.ο.κ. Που πας ρε κακόμοιρο, καταχρεωμένο ανθρωπάκι; Σε έχουν πηδήξει 20 φορές μόνο γιά σήμερα - νομίζεις ότι κάτι έκανες με το να βγεις μπροστά στο φανάρι;

Είναι σημαντικό να ασχολούμαι με τις συνθήκες στους δρόμους; Όχι, αν σκεφτώ τα δις που χρωστάει η χώρα. Ναι, αν ζητάω μιά οφθαλμοφανή εξήγηση, γιατί φτάσαμε ως εδώ. Στους δρόμους αναγνωρίζω τις αιτίες της ελληνικής χρεωκοπίας. Την αυθαιρεσία, την δειλία και την τζάμπα μαγκιά.

Πρόσφατα, σε μιά διαδήλωση μερικοί ξυλοφόρτωσαν τον Χατζηδάκη. Το πιό μεστό σχόλιο γιά το γεγονός το διάβασα από την Μαρτίνα, στο σχετικό post του Old Boy.
Ρετσιτάρω: "Για να αποφευχθεί η βία ο άνθρωπος εφηύρε την Δικαιοσύνη. Οταν αυτή αδυνατεί να ανταποκριθεί η επιστροφή στη βία είναι ζήτημα χρόνου.."

Γενικεύω το σωστό σχόλιο. Μόνο η ύπαρξη - και η εφαρμογή - κανόνων κρατάει την κοινωνία. Χωρίς κανόνες, το να στρίψουμε ο ένας το λαρύγγι του άλλου είναι ζήτημα χρόνου. Αλλά η ελληνική κοινωνία γαλουχήθηκε από το 1981 μέχρι σήμερα, ότι η εφαρμογή των κανόνων αφορά αποκλειστικά τους χαζούς. Τώρα που την πηδάνε, ζητάει "να οργανωθούμε", όπως ο κακομοίρης στο ανέκδοτο.
Αλλά είναι αργά.

* * * *
Κρίση; Ποιά κρίση;

Εκείνο που γίνεται σήμερα στην Ελλάδα είναι μιά ανακατανομή πλούτου από τους "χαζούς" προς τους "έξυπνους". Τα καινούργια τζάκια είναι ήδη εδώ. Και θα μας πηδήξουν μαζί με τα παλιά, που ουδέποτε έφυγαν.

Επιτροπές 150 ατόμων διορίστηκαν - αυθαίρετα και κομματικά εννοείται - μόλις την τελευταία βδομάδα. Χατηρικοί νόμοι (όπως η απαλλαγή της φορολογίας γιά τις εφημερίδες π.χ. ) ψηφίστηκαν μόλις προχθές, χαρίζοντας μερικά (ακόμα) εκατομμύρια στα διαπλεκόμενα συμφέροντα. Οι ιδιοκτήτες των παε και των καε ακόμα και σήμερα βρίσκονται στο φορολογικό απυρόβλητο (εμ, τζάμπα παίζουν μπουνιές ποιός θα αγοράσει τις ομάδες; ).

Σήμερα το βράδυ, τα νέα τζάκια θα συν-γιορτάσουν την πρωτοχρονιά με "Τριαντάφυλλο σολομού μπαλίκ σε ζεστό μπλινί με ξινή κρέμα και χαβιάρι οσιέτρ, καπουτσίνο αγκινάρας με τρούφα και λαβράκι μαρινέ, πράσινο ριζότο με φρέσκο αστακό, κλείνοντας με κρεμ μπριλέ φραγκοστάφυλο και κρέπα σοκολάτας με μους βαλρόνα σε βελουτέ μπανάνας". To εξαιρετικό κείμενο του Καπετάνιου Κωστή Γκορτζή τα περιγράφει λεπτομερώς.

Ποιοί έχουν να πληρώσουν κρεμ μπρυλέ φραγκοστάφυλο; Προφανώς πάμπολλοι.

Τρία (μόνο) παραδείγματα.
Παράδειγμα 1) Η Ελλάδα έχει υποχρέωση να απλοποιήσει τις διαδικασίες γιά την ίδρυση εταιρειών. Συγκριτικά, στην Γερμανία ίδρυσα εταιρεία μέσα σε 10', υπογράφοντας ένα χαρτί και καταβάλλοντας εισφορά 20 (είκοσι) ευρώ. Δεν χρειάστηκε καν να παω στην δημ. υπηρεσία - όλα έγιναν τηλεφωνικά, η με το ταχυδρομείο.
Στην Ελλάδα χρειάστηκα γιά την ίδια δουλειά 3000 ευρώ σε "γρηγορόσημα", συν 6 μήνες τρέξιμο και ουρές σε κάτι απίθανες υπηρεσίες, των οποίων την ύπαρξη αγνοούσα.
Το να απλοποιηθούν οι διαδικασίες είναι υποχρέωση μας απέναντι στην ΕΕ, δεν χρειάζεται λεφτά, δεν χρειάζεται υποδομές, χρόνο, δεν χρειάζεται τίποτα. Όλο κι όλο χρειάζεται μιά υπουργική απόφαση. Αν όμως απλοποιηθούν οι διαδικασίες, θα εξαλειφθούν τα "γρηγορόσημα".
Ποιος θα τσεπώνει μετά τα 3000 ευρώ (ΜΑΥΡΑ λεφτά εννοείται) γιά να παραγγείλει κρεμ μπρυλε φραγκοστάφυλο οεο;

Παράδειγμα 2) Στο Καλαμάκι λειτουργεί μαρίνα γιά κότερα αναψυχής. Η περιοχή είναι φιλέτο, μιάς και είναι εντελώς προνομιακό να μπορείς να παρκάρεις το πλοίο σου 5' από την Ομόνοια. Σε συγκρίσιμες μαρίνες της Μεσογείου, ο κάθε πλοιοκτήτης πληρώνει από 3000 - 6000 ευρώ / χρόνο γιά ελλιμενισμό, ανάλογα με το μέγεθος του πλοίου.
Αυτό ΔΕΝ ισχύει γιά την μαρίνα στο Καλαμάκι, ιδιοκτησίας του ελληνικού κράτους. Στο Καλαμάκι, το ελληνικό κράτος δείχνεται εξαιρετικά "γενναιόδωρο" προς τους πλοιοκτήτες, το κόστος ελλιμενισμού είναι γελοιωδώς χαμηλό.
Οι πλοιοκτήτες όμως δεν τα γλυτώνουν αυτά τα λεφτά. Οι πλοικτήτες πληρώνουν την δίκαια τιμή της πιάτσας, που είναι ετσι κι αλλιώς 3 - 6 χιλιάρικα (κάθε χρόνο πάντα). Η διαφορά είναι ότι δεν τα πληρώνουν επίσημα στον νόμιμο ιδιοκτήτη της μαρίνας, δλδ. το ελληνικό κράτος. Τα πληρώνουν - μαύρα - στον "διαχειριστή", που είναι ένα κύκλωμα δημοσίων υπαλλήλων.

Ποιός εμποδίζει το ελληνικό κράτος να ανεβάσει την τιμή στο Καλαμάκι; Ποιός θα έλεγε όχι σε παραπάνω κρατικά έσοδα; Οι πλοιοκτήτες δεν ενδιαφέρονται - έτσι κι αλλιώς τα ίδια πληρώνουν και τώρα. Οι μόνοι που θα έχαναν από αυτήν την αλλαγή θα ήταν αυτοί που σήμερα τσεπώνουν μαύρα λεφτά - ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ - προκειμένου να παραγγέλνουν "χαβιάρι οσίετρ και καπουτσίνο αγκινάρας".

Παράδειγμα 3) Κάποτε το ελληνικό κράτος αποφάσισε να αυξήσει την ασφάλεια στις θαλάσσιες συγκοινωνίες. Με αμφιλεγόμενο τρόπο, αλλά ας δεχτώ ότι είχε καλές προθέσεις. Ένα από τα μέτρα που αποφασίστηκαν ήταν να εφοδιαστεί ο κάθε ασύρματος του πλοίου (VHF) με ξεχωριστή μπαταρία και ξεχωριστό τροφοδοτικό.
Το τροφοδοτικό είναι ένας απλός φορτωτής, περίπου σαν αυτόν που φορτίζει την μπαταρία του κινητού μας. Κόστος υλικών γύρω στα 3 ευρώ, κόστος έτοιμης συσκευής άντε το πολύ 10 ευρώ. Το ελληνικό κράτος όμως (προκειμένου να χορηγήσει την άδεια κυκλοφορίας του πλοίου) απαιτεί συγκεκριμένο τροφοδοτικό, από συγκεκριμένη εταιρεία. Που - έχοντας το μονοπώλιο - πουλάει το μηχάνημα αξίας 10 ευρώ γιά 70 ευρώ.

Να πως το κράτος φτιάχνει εκατομμυριούχους και να πως τα νέα (και παλιά) τζάκια έχουν τα φράγκα να παραγγείλουν καπουτσίνο αγκινάρας.

Σήμερα, εδώ και τώρα, μας πηδάνε. Απροκάλυπτα, ξαδιάντροπα τα παίρνουν από τους αδύναμους και τα δίνουν στους επιτήδειους. Η "κρίση" και το ΔΝΤ είναι απλά ο φερετζές γιά να δικαιολογηθεί η ληστεία.

Τι μένει γιά μας; Μα ... το να οργανωθούμε ;-)

Το λέει άλλωστε και το ανέκδοτο.

Εύχομαι το 2011 να μας βρει πιό οργανωμένους.

Δαίμονες

2010-12-28T00:43:00.001+02:00

Εισαγωγικό σημείωμα: σ' αυτό το ποστ ασχολούμαι με 2 θέματα - άσχετα μεταξύ τους. Το πρώτο είναι πιό "αισθηματικό" και αναφέρεται σε μιά πρόσφατη (δυσάρεστη) εμπειρία. Το 2ο είναι πιό "ορθολογικό" και περιέχει σκέψεις που αναλύω στο μυαλό μου εδώ και πολύν καιρό. Το περικλείω σαν μιά μεγάλη παρένθεση μέσα στο κυρίως ποστ. Θα χαρώ να ανταλλάξω σκέψεις με όποιον ενδιαφέρεται είτε γιά το πρώτο είτε γιά το δεύτερο θέμα (είτε και γιά τα 2).

* * * * * *
Οι πιό όμορφοι δαίμονες ήταν εκείνοι που γνώρισα στο φιλμ The Golden Compass, βασισμένο στα διηγήματα του Philip Pullman. Στον κόσμο που περιγράφει ο Pullman, ο κάθε άνθρωπος έχει ψυχή σε μορφή ζώου. Η ψυχή (δλδ. το ζώο) βρίσκεται πάντα κοντά στον άνθρωπο και είναι "ο δαίμονας" του. Είτε ο άνθρωπος βρίσκεται πάντα κοντά στην ψυχή του - ανάλογα με την οπτική γωνία. Δύο ξεχωριστά όντα σε μιά μοναδική και άρρηκτη συμβίωση. Αν πονέσει ο ένας, θα πονέσει και ο άλλος. Αν πεθάνει ο ένας, θα πεθάνει και ο άλλος. Ο άνθρωπος και ο δαίμονας του (η ψυχή του) βρίσκονται σε διαρκή - συνειδητό - διάλογο. Άλλοτε γιά απλά, καθημερινά πράγματα (πότε θα φάμε, που θα κοιμηθούμε) και άλλοτε γιά τις σημαντικές αποφάσεις της ζωής.

Πολύ θα ήθελα να ζω σε έναν τέτοιο κόσμο. Πρώτον θα φερόμασταν καλά στα ζώα, αφού η κακοποίηση ενός ζώου θα σήμαινε κακοποίηση μιάς ψυχής (και στον δικό μας κόσμο το ίδιο σημαίνει, απλά θέλουμε πεισματικά να το αγνοούμε). Δεύτερον θα αναπτύσσαμε τον διάλογο με την ψυχή μας - κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν από καιρό πάψει να κάνουν.

Ποιός όμως μας διαβεβαιώνει, ότι τα ζώα ΔΕΝ είναι η ψυχή μας; Ποιός μας διαβεβαιώνει, ότι κάθε φορά που βασανίζουμε, σκοτώνουμε, σφάζουμε, κυνηγάμε, δηλητηριάζουμε ένα ζώο, δεν κακοποιούμε μιά ψυχή; Η επιστήμη; Ας καγχάσω!

Ανοίγω (μεγάλη) παρένθεση περί Επιστήμης.
Μιά - ελπίζω αυξανόμενη - μερίδα νέων (κυρίως) ανθρώπων αυτοπροσδιορίζεται στις μέρες μας σαν "ορθολογιστές". Αναγνωρίζονται εύκολα από την αρνητική στάση τους απέναντι σε κάθε θρησκεία και ιδίως την ελληνορθόδοξη (τι χαρακτηρισμός) εκκλησία. Ο ορθολογισμός τους συνοψίζεται στην επαληθευσιμότητα που προσφέρει το διπλά τυφλό πείραμα (ΔΤΠ). Οτιδήποτε δεν επαληθεύεται με διπλά τυφλό πείραμα (ΔΤΠ) αποτελεί στα μάτια τους μεταφυσική και εξοβελίζεται στο πυρ το εξώτερο του "ορθολογισμού".

Αν και συμφωνώ μαζί τους 100% σε ότι αφορά τον σκοταδισμό όλων των θρησκειών, δεν μπορώ να συμφωνήσω με την σημασία που δίνουν στο ΔΤΠ. Εκείνο που ξεχνάνε οι "ορθολογιστές" μας είναι ότι το ΔΤΠ μπορεί να επαληθεύσει / διαψεύσει αποκλειστικά κάτι γιά το οποίο ΨΆΧΝΕΙΣ. Αν (ηθελημένα) δεν ψάχνεις γιά κάτι, δεν μπορείς να αποφανθείς γιά την αλήθεια μιάς φράσης.

Λέει π.χ. ο Pullman ότι κάθε ζώο αντιπροσωπέυει μία ανθρώπινη ψυχή. Ότι το να βασανίζεις ένα ζώο ισοδυναμεί με το να βασανίζεις έναν άνθρωπο. Το ίδιο ακριβώς πιστεύω κι εγώ. Έρχονται όμως οι "ορθολογιστές" και με καταδικάζουν αναφανδόν σαν μεταφυσικό, επειδή αυτό που λέω δεν αποδεικνύεται με διπλά τυφλό πείραμα.
Γιά στάσου ρε μεγάλε και πάρε μιά ανάσα. ΕΨΑΞΕΣ (με ΔΤΠ είτε αλλιώς) να δεις αν η φράση αυτή αληθεύει; Αφού δεν έψαξες, πως είσαι τόσο σίγουρος ότι αυτά που λες εσύ είναι (ορθο)λογικά και αυτά που λέω εγώ είναι μεταφυσικά; Δηλαδή επειδή εσύ δηλώνεις "ορθολογιστής" και είσαι εναντίον του παπαδαριού, σημαίνει ότι όλα όσα λες είναι αυτομάτως σωστά;

Το 2ο πράγμα που αρέσκονται να ξεχνάνε οι "ορθολογιστές" μας είναι ότι στις μέρες μας ΔΕΝ υπάρχει ανεξάρτητη Έρευνα. Μπορεί το ΔΤΠ να είναι μιά ωραία μέθοδος - αν και μακράν όχι η μοναδική - στο να εξετάζεις αν μιά επιστημονική πρόταση είναι σωστή ή λάθος. Αλλά η ΔΙΑΤΎΠΩΣΗ της επιστημονικής πρότασης αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο όσων έχουν τα φράγκα (και μιλάμε γιά δις, όχι παίξον-γέλασον).

Σήμερα η επιστημονική έρευνα στους τομείς των μαθηματικών, της πληροφορικής, της φυσικής και της χημείας καθορίζεται, χρηματοδοτείται και χειραγωγείται από την (κρατική εν πολλοίς) πολεμική βιομηχανία. Στους δε τομείς της βιολογίας και της ιατρικής χρηματοδοτείται και χειραγωγείται από τις φαρμακοβιομηχανίες. Έτσι εξηγείται γιατί π.χ. ξοδεύονται μερικά δις στην επιστημονική έρευνα γιά την καταπολέμηση της φαλάκρας και της σεξουαλικής ανικανότητας και όχι γιά τις αρρώστιες που σκοτώνουν τα παιδάκια του 3ου κόσμου.

Αν λοιπόν εσύ τρισμέγιστε είσαι φυσικός και σε πληρώνει το αμερικάνικο πεντάγωνο γιά να κάνεις έρευνα γύρω από τους νέους τύπους χειροβομβίδων, ώστε να εξολοθρεύονται αποτελεσματικότερα οι φουκαράδες οι ιρακινοί, είναι γούστο σου και μαγκιά σου. Αλλά μη μου κουνιέσαι και πολύ γύρω από τον "ορθολογισμό" του διπλά τυφλού πειράματος. Γιατί χωρίς τα κατευθυνόμενα φραγκάκια από τους πάτρωνες και αφέντες σου, όχι διπλά τυφλό πείραμα, αλλά ούτε σουβλάκι δεν μπορείς να φτιάξεις.

Μέχρι λοιπόν κάποιος να αποδείξει επιστημονικά ότι η Πίστη δεν μπορεί να μετακινήσει βουνά, εγώ έχω κάθε δικαίωμα να λέω ότι η Πίστη (ο Έρωτας στην περίπτωση μου) μπορεί να μετακινήσει βουνά.
Και μέχρι κάποιος να αποδείξει ότι η ψυχή μας δεν κατοικεί σε ένα ζώο, εγώ έχω κάθε δικαίωμα να λέω ότι τα ζώα ΕΙΝΑΙ η ψυχή μας.
Κλείνει η παρένθεση, ξαναγυρνάω στους δαίμονες.

Οι πιό όμορφοι δαίμονες που ξέρω λοιπόν, είναι τα ζώα. Οι ψυχές μας. Όσοι ζουν σε κόσμους σαν εκείνους του Pullman τους έχουν αυτούς τους δαίμονες συνειδητά δίπλα τους. Σε διαρκή διάλογο, σε διαρκή (αλληλο)φροντίδα.

Αλλά δεν ξέρω μόνο όμορφους δαίμονες :-(

Ξέρω και τα "καινά δαιμόνια". Αυτά που ανάγκασαν τον Σωκράτη να πιεί το κώνειο. Ξέρω και τα δαιμόνια των ασκητών. Εκείνα που με μορφή πειρασμού ήθελαν να αποπλανήσουν τους ασκητές από τον διαλογισμό τους. Μ' εμένα η προσπάθεια αποπλάνησης θα διαρκούσε περίπου 5' - με νικητές τα δαιμόνια.

Μιάς και ανέφερα τον Σωκράτη: σε κάποια αναφορά περιγράφει το πως συνομιλεί με το "δαιμόνιο" του. Το δαιμόνιο - που σημειωτέον έχει μορφή ζωου - τον κατευθύνει να κάνει μόνο καλές πράξεις. Να λοιπόν που ο κος Pullman ψιλο-αντιγράφει τον Σωκράτη 2500 χρόνια μετά.

Ξέρω και τους δαίμονες των μαχητών. Τα έβαλε - λέει η φράση - "με θεούς και δαίμονες". Καθώς δεν είμαι μαχητής αλλά δειλός, η φράση δεν με αφορά.

Ξέρω τους δαίμονες του Unix / Linux. Έχω κατασκευάσει μάλιστα καμπόσους από δαύτους. Ακίνδυνοι όλοι τους.

Τον δαίμονα Genius malignus του Καρτέσιου. Τον δαίμονα του Maxwell γιά το αεικίνητο 2ου είδους. Τον δαίμονα του Laplace.

Τους δαίμονες που "καταλάμβαναν" τα σώματα των κακομοίρηδων στον Μεσαίωνα και έπρεπε να εκδιωχθούν από τους εξορκιστές.

Ξέρω λοιπόν δαίμονες και δαίμονες. Καλούς, αδιάφορους και απαίσιους. Όσοι αναφέρω πιό πάνω έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Αποτελούν "εξωτερικά" όντα. Άλλο ο δαίμονας, άλλο ο άνθρωπος.

Τι κάνεις όμως με τους δαίμονες που αποτελούν τον εαυτό σου;
Δεν εννοώ τους μεσαιωνικούς "δαίμονες" (στην πραγματικότητα, κρίσεις επιληψίας, η πάρκινσον) που δήθεν κάνουν κατάληψη στο σώμα σου.

Εννοώ τους δαίμονες που κουβαλάς μέσα σου από την γέννηση σου. Τους δαίμονες που κανένας εξορκιστής δεν μπορεί να διώξει.
Τους δαίμονες που εμφανίζονται στις πιό απρόσμενες στιγμές. Γιά να σε καταδιώξουν. Εκείνους που μόνο η πανικόβλητη φυγή σου δίνει - προσωρινά - το αίσθημα ότι ίσως τους ξεφύγεις.

Το ξέρεις ότι είναι δημιουργήματα του ταλαιπωρημένου μυαλού σου. Δεν παύουν γιά τούτο να είναι λιγότερο ορατοί, λιγότερο φοβεροί. Δεν παύει ο πανικός στον ερχομό τους να γίνεται μεγαλύτερος.

Δεν μπορώ να περιγράψω την εικόνα ενός τέτοιου δαίμονα. Η πιό κοντινή εικόνα στον δικό μου είναι ένα φιλμ / σχεδόν ντοκυμανταίρ γιά την ζωή του Bruce Lee.
O Bruce Lee - που συμπτωματικά είχε το παρατσούκλι "Δράκος" - καταδιώκονταν σε όλη του την ζωή από έναν φοβερό και τρομερό σαμουράι. Αυτό περιγράφει τουλάχιστον το κινηματογραφικό αφιέρωμα στην ζωή του. Ο δαίμονας του Bruce Lee ήταν ένας καβαλάρης με σπαθί και ακόντιο. Το άλογο του χλιμίντριζε φλόγες. Η πανοπλία ανέμιζε στα πλάγια του αλόγου, δίνοντας την εικόνα φτερών δράκου (εγκυκλοπαιδική λεπτομέρεια: οι πανοπλίες των σαμουράι είναι κλάσεις ανώτερες από εκείνες των δυτικών και ευέλικτες - ανεμίζουν λοιπόν).

Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τέτοιον δαίμονα. Σε ξέρει καλά. Ξέρει που να χτυπήσει. Είναι η προσωποποίηση της Αμφιβολίας σου. Η επίγνωση της Αδυναμίας σου. Η συνειδητοποίηση της Μικρότητας σου.
Εκεί που νιώθεις χαλαρός, σχεδόν ευτυχισμένος, ικανοποιημένος από την ζωή σου, εκεί που νομίζεις ότι κάποιος έγινες, έρχεται από το πουθενά. Σε καταδιώκει με το άλογο του, το katana του αγγίζει το λαρύγγι σου και σου κόβει τον αέρα.
Δεν έχεις άλλη επιλογή από το να τρέξεις. Άτακτη φυγή. Ξέροντας ότι δεν έχεις την παραμικρή ελπίδα να ξεφύγεις. Τρέχεις μέχρι να σκάσουν οι πνέυμονες σου και να σωριαστείς κάτω με λυγμούς. Αν σταθείς τυχερός, θα σε περιφρονήσει και θα φύγει, αφήνοντας σε να πνίγεσαι στα δάκρυα.

Μέχρι την επόμενη φορά.

Σταγόνες πληροφορίας

2010-12-10T01:13:00.000+02:00

Μέχρι προχθές πίστευα ότι δεν αξίζει ν'ασχοληθώ με το WikiLeaks. Αλλά με αυτά που γίνονται τις τελευταίες ώρες, άλλαξα γνώμη πολύ γρήγορα.

Στην αρχή είχα υιοθετήσει την επίσημη στάση των αμερικανών και των ισχυρών πολιτικών της Ευρώπης. "Σιγα τον πολυέλαιο, αυτά που φανερώνει το WikiLeaks τα ξέραμε ήδη". Η μόνη μου αντίρρηση ήταν ότι είναι άλλο πράγμα να τα ξέρουν οι διπλωματικοί κύκλοι και άλλο πράγμα να τα ξέρει όλος ο κόσμος. Παρ' όλα αυτά, δεν είχα αντιληφθεί την σημασία αυτών των ντοκουμέντων.

Οι αμφιβολίες μου άρχισαν με την δίωξη του J. Asange από την ιντερπόλ. Δήθεν ότι τον αναζητάει η σουηδική δικαιοσύνη και ότι τον κατηγορεί γιά βιασμό. Οι δύο πουτανίτσες που κατηγορούν τον Asange ισχυρίζονται ότι πήγαν μαζί του οικιοθελώς την 1η φορά, αλλά την 2η φορά δεν ήθελαν άλλο σεξ - και παρ' όλα αυτά ο Asange τις βίασε. Είναι βέβαια λίγο περίεργο να θέλεις σεξ την μία φορά και να αλλάζεις γνώμη στην 2η, αλλά τέλος πάντων. Είναι δικαίωμα του καθενός. Αλλά ιντερπόλ; !!!!

Γιά μισό λεπτό. Στην Ευρώπη αλωνίζουν λαθρέμποροι, έμποροι όπλων, μαφιόζοι κάθε είδους, έμποροι λευκής σάρκας, ναρκωτικά, δουλέμποροι και τόσα άλλα "μπουμπούκια". Και η ιντερπόλ δεν πιάνει κανέναν. Ξαφνικά εξαπέλυσαν πανευρωπαικό ανθρωποκυνηγητό γιά έναν τυπάκο που πήδηξε δύο τσουλιά (έστω χωρίς την θέληση τους την δεύτερη φορά). Πόσο λογικό είναι αυτό;

Το δεύτερο σημάδι είναι η ελβετική ημι-κρατική τράπεζα. Έκλεισε τον λογαριασμό του Asange με την γελοία δικαιολογία, ότι ο Asange είχε δηλώσει λάθος διεύθυνση. Η Ελβετία !!! Η Ελβετία που χρωστάει την ύπαρξη της την ίδια - και την ευημερία της πολύ περισσότερο - στην πολυθρύλητη ουδετερότητα της. Αιμοσταγείς δολοφόνοι, φρικιαστικοί δικτάτορες, μαφιόζοι, ναρκέμποροι και ολοι ανεξαιρέτως οι μαυρολεφτάδες της οικουμένης έχουν από τουλάχιστον έναν λογαριασμό σε ελβετική τράπεζα. Και αυτή η χώρα ΖΕΙ και ΥΠΑΡΧΕΙ από την εγγύηση που προσφέρει στον κάθε τυχάρπαστο, ότι ΚΑΝΕΝΑΣ και ΠΟΤ'Ε δεν πρόκειται να αγγίξει αυτά τα λεφτά. Ξαφνικά η ελβετική τράπεζα σπάει την ίδια της την υπόσταση, κλείνοντας λογαριασμό πελάτη της με αφορμή την "λάθος διεύθυνση". Τι την ανάγκασε σ' αυτήν την αυτοκτονική συμπεριφορά;

Το τρίτο σημάδι είναι η λυσσώδης επίθεση με τεχνικά μέσα εναντίον της πλατφόρμας του WikiLeaks. Σερβερ πέφτουν, αλλάζουν διεύθυνση, ανακατατάσσονται κλπ. κλπ. Μιά λυσσώδης - και ευτυχώς μάταιη - προσπάθεια να "σβηστούν" τα επίμαχα ντοκουμέντα από το ίντερνετ.
Στο ίντερνετ μπορείς να βρεις οδηγίες γιά κατασκευή βομβών, οδηγίες γιά επιθέσεις αυτοκτονίας, ναζιστική προπαγάνδα, την πιό σιχαμερή πορνογραφία, παιδόφιλους, ανώμαλους, απατεώνες κάθε είδους. Τίποτα από όλα αυτά δεν ενοχλεί τις αρχές. Όμορφος (ιντερνετικός) κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος. Οι αρχές (ταχα μου) "δεν έχουν τα μέσα" να πιάσουν πέντε παιδόφιλα καθάρματα.
Αλλά όταν πρόκειται γιά το WikiLeaks, ξαφνικά υπάρχουν τα μέσα γιά να εξαπολυθεί μια τεράστια εξτρατεία εναντίον του - επειδή δημοσίευσε μερικά ντοκουμέντα. Ντοκουμέντα, τα οποία οι ίδιοι οι επίσημοι διπλωματικοί / πολιτικοί κύκλοι χαρακτηρίζουν άνευ σημασίας και "χαράς το πράμα". Αν πρόκειται γιά τόσο ασήμαντα ντοκουμέντα, γιατί πρέπει να εξαφανιστούν πάση θυσία;

* * * *
Οι αντιδράσεις και μόνο των εχθρών του WikiLeaks, κάνουν αυτό το σαιτ σημαντικό. Μέχρι στιγμής δεν έχω διαβάσει κάτι που να αξίζει όλον αυτόν τον πόλεμο. Αλλά αυτοί που έχουν εξαπολύσει την επίθεση, σίγουρα κάτι φοβούνται.
Ίσως αυτό που τους φοβίζει να μην βρίσκεται στα 250.000 έγγραφα που έχουν ήδη δημοσιευτεί. Ίσως ο φόβος τους να είναι κρυμμένος στα έγγραφα που πρόκειται να δημοσιευτούν - ελπίζω σύντομα - και αφορούν τις βρωμιές του χρηματοπιστωτικού συστήματος (τράπεζες).

* * * *
Δεν μπορώ να προβλέψω την έκβαση αυτής της ιστορίας. Αλλά ανεξάρτητα από το πως θα τελειώσει η ιστορία του Asange, κάτι καινούργιο έχει ξεκινήσει από αυτόν τον άνθρωπο.

Το πρώτο που μαθαίνει ο απλός πολίτης, είναι ότι οι διαδηλώσεις πονάνε ΠΟΛΎ περισσότερο στο ίντερνετ. Εταιρείες κολοσσοί, όπως η Visa και η Amazon έγιναν αντικέιμενο αντ-επίθεσης από υπερασπιστές του Asange. Απλοί άνθρωποι, που έχουν σιχαθεί την υποκρισία και την ατιμία. Στο πρόσωπο του Asange υπερασπίζονται την ελευθερία του λόγου και την διαφάνεια.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς χάκερ. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις. Ούτε κάνουν κάτι παράνομο. Απλά το κάθε τεχνικό σύστημα έχει σχεδιαστεί γιά ένα ανώτατο όριο επισκεπτών (π.χ. 2000 επισκέψεις / δευτερόλεπτο). Αν συντονιστούν πολλές επισκέψεις πάνω από το τεχνικό όριο, το σύστημα αναγκαστικά καταρρέει. Οι υπερασπιστές του Asange ΔΕΝ είναι χάκερ. Το μόνο που κάνουν είναι να κλικάρουν το σαίτ της Visa είτε της Amazon ταυτόχρονα όλοι μαζί.
Το να "κατεβάσεις" με αυτόν τον τρόπο το σαιτ των εταιρειών, πονάει πολύ. Χωρίς το σαιτ τους, αυτές οι εταιρείες σβήνουν.

Το δεύτερο που μαθαίνουμε όλοι, είναι ότι η WikiLeaks μπορεί να υπάρξει παντού. Δεν χρειαζόμαστε τον Asange. Ακόμα και στα "μικρά" ελληνικά πλαίσια, μπορούμε να πετύχουμε πολλά. Πληροφορίες που σήμερα κουκουλώνονται από την κυβέρνηση και τα μεγαλο-ΜΜΕ μπορούν να διαδοθούν ελεύθερα. Ζήμενς, Βατοπέδι, πυρκαγίες, ατασθαλίες της δημόσιας διοίκησης, λαμογιές. Οι συνθήκες στο σύστημα υγείας, την δικαιοσύνη, την εφορία, την πολεοδομία μπορούν να φανερωθούν από ανώνυμους - και να καταγγελθούν με αξιόπιστα στοιχεία.

Γιά την Ελλάδα δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος. Εκείνοι που είναι μέσα στα πράγματα και έχουν πρόσβαση στα στοιχεία, δεν πρόκεται να τα δημοσιεύσουν σε ένα ελληνικό WikiLeaks. Είτε έχουν οι ίδιοι συμφέρον να μην το κάνουν, είτε παραείναι οσφυοκάμπτες και δειλοί. Αλλά και οι ακροατές / αναγνώστες της πληροφροίας, δεν πρόκεται να αντιδράσουν σε τίποτα, όσα σκάνδαλα και να βγουν στην φόρα. Οι περισσότεροι έλληνες έχουν προβατοποιηθεί σε βαθμό αναισθησίας. Ας ξεχάσουμε την Ελλάδα λοιπόν.

Έξω όμως, ο κόσμος πάιρνει διαφορετικό δρόμο μετά το WikiLeaks.

Η πραγματική βάση του προβλήματος

2010-12-05T20:48:00.000+02:00

Τους τελευταίους μήνες όπου και να ρίξει κανείς το βλέμμα θα δει αναλύσεις γιά την "οικονομική" κρίση (θα εξηγήσω τα εισαγωγικά σε λίγο). Πολλές περισπούδαχτες γνώμες. Οι έλληνες σχολιαστές αποδεικνύονται - με ελάχιστες εξαιρέσεις - μοχθηροί και χαιρέκακοι. Αναπαράγουν με έμφαση το ότι διαλύεται η ευρωζώνη, πέφτει το ευρώ, καταρρέει η Γερμανία (αυτή ειδικά). Πνίγεται όλη η υφήλιος στα χρέη, εξαφανίζεται ο καπιταλισμός και άλλα βαρυσήμαντα.
Εκφράζονται φυσικά τέτοιες απόψεις και εκτός Ελλάδας. Αλλά γιά κάθε αρνητική ανάλυση υπάρχουν τουλάχιστον άλλες 2 που υποστηρίζουν τα αντίθετα. Ο καπιταλισμός αποδεικνύεται γιά άλλη μιά φορά αρκετά ανθεκτικός, κανένας - με εξαίρεση την Ελλάδα - δεν καταρρέει, οι προοπτικές είναι μιά χαρά.

Αυτές οι αντίθετες γνώμες αποσιωπώνται από τους έλληνες αναλυτές. Στον ελληνικό μικρόκοσμο, οι έλληνες δεν έχουν καμμιά ευθύνη και η λύση του προβλήματος είναι μία και μοναδική: οι γερμανοί πρέπει να μας πληρώνουν εσαεί προκειμένου να συνεχίσουμε το ανέμελο φαγοπότι που είχαμε μέχρι τα μέσα του 2009. Δυστυχώς γιά μας, οι κουτόφραγκοι δεν είναι τόσο κορόιδα όσο θα θέλαμε.

Διαβάζοντας όλον αυτόν τον χείμαρρο των ελληνικών αναλύσεων περί "οικονομικής" κρίσης, αναρωτιέμαι αν όντως είναι αυτό το πρόβλημα. Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ τον Woody Allen. Τον Allen που έκλεισε τα 75 του πριν 3 μέρες, γιορτάζοντας τα με μιά ακόμα ταινία. Τον Allen που - δίκαια - θεωρείται σαν ένας από τους σημαντικότερους εκπρώσωπους της αμερικάνικης κουλτούρας.

Δεν είμαι ούτε σινε-κριτικός, ούτε ιδιαίτερα φαν του Woody Allen. Ωστόσο, θεωρώ την επιτυχία του σημαντική και άξια ανάλυσης. Γιατί είναι τόσο πετυχημένος ο Allen; Τι είναι εκείνο που κάνει τις ωραιότερες γυναίκες του χόλυγουντ να θέλουν να γυρίσουν ταινίες μαζί του; Η Ursula, η Deborah, η Diane, η Susan, η Bette, η Sigourney, η Mariel, η Mia, η Anjelica, η Mira, η Christina, η Penelope, η Scarlett. Τι του βρίσκουν τέλος πάντων αυτές οι θεές;

Οι περισσότεροι καλιτέχνες προσπαθούν να είναι πολυσχιδείς, πολύπλευροι. Αντίθετα ο Allen είναι μονοθεματικός. Εδώ και 40 χρόνια γυρίζει ταινίες με ένα και μοναδικό αντικέιμενο. Πως (και αν) θα κάνουν σεξ μερικοί νευρωτικοί αστοί κάτοικοι μιάς μεγαλούπολης. Δεν έχει ξεφύγει καν προς το βουκολικό - να περιγράψει π.χ. τον έρωτα ενός βιομήχανου με μιά χωριατοπούλα ;-)
Οι σχέσεις που περιγράφει καταλήγουν όλες σε ερωτική αποτυχία. Σε κάθε νέα ταινία διαφέρει μόνο ο βαθμός της αποτυχίας και ο δρόμος που κάνουν οι πρωταγωνιστές μέχρι να αποτύχουν.

Εδώ και 40 χρόνια ο Woody Allen περιγράφει - αριστοτεχνικά γιά να λέμε την αλήθεια - τις αποτυχημένες σχέσεις μιάς περιορισμένης κατηγορίας ανθρώπων και παρ' όλα αυτά θεωρείται Μέγας. Και πολύ σωστά. Αλλά γιατί;

Η απάντηση είναι ίσως απλή. Επειδή ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα που απασχολεί όλους μας. Την συντριπτική πλειοψηφία τουλάχιστον. Ποιά οικονομική κρίση και πράσινα άλογα; Το ζητούμενο είναι το σεξ. Αν (μου) λείψει αυτό, τι να τα κάνω τα λεφτά;

(Ακόμα μία παρένθεση. Όπως λέω πιό πάνω, δεν είμαι φαν του Allen. Γιά μένα η ερωτική σχέση είναι απλή. Είτε την θέλεις και σε θέλει και καταλήγετε στο κρεβάτι με συνοπτικές διαδικασίες. Είτε ένας από τους δύο δεν θέλει και ψάχνεις την επόμενη. Όλες αυτές τις διαδικασίες που περιγράφει ο Allen μέχρι να τα βρουν δύο άνθρωποι δεν τις πολυ-καταλαβαίνω. Αλλά μου αρέσουν οι ατάκες στα έργα του)

Ξαναγυρνάω στους έλληνες αναλυτές της "οικονομικής" κρίσης. Είμαστε σίγουροι ότι το πρόβλημα είναι οικονομικό; Μήπως είναι σεξουαλικό τελικά;

Κάποια στιγμή - εκεί γύρω στην αρχή των 80s - οι έλληνες πείστηκαν εντελώς ότι γιά να πηδήξουν πρέπει να κατέχουν μπεμβέ, μερσεντέ, τζακούτζι και αϊ (κάϊ) φόουν. Οι ελληνίδες πείστηκαν ότι γιά τον ίδιο σκοπό απαιτείται οπωσδήποτε γκούτσι, πράντα, στριγκάκι, ζάρα (σάρα και μάρα).
Το αποτέλεσμα είναι ότι όλοι δουλεύουν σαν τρελοί προκειμένου να τα δώσουν στους γερμανο-γαλλο-ισπανούς καπιταλιστές. Δέκα εκατομμύρια έλληνες αντί να κάνουν κάτι παραγωγικό, στέλνουν πλούτο από την Ελλάδα προς το εξωτερικό. Πως να μην χρεωθούν μετά; Πως να μην χρεωκοπήσει η χώρα;

Το Δράμα είναι ότι με αυτήν την τακτική δεν καταφέρνουν τελικά τον σκοπό τους. Αν μετά από τόσες απέλπιδες προσπάθειες κατάφερναν τελικά το πολυπόθητο, θα έλεγα(ν) χαλάλι. Αλλά δεν.
Έχουμε καταντήσει να παραμερίσουμε κάθε ερωτική δραστηριότητα και να ασχολιόμαστε μόνο με τα χρέη. Μετά από πολύ καιρό που το σκέφτομαι αυτό, είδα σήμερα επί τέλους έναν σοβαρό άνθρωπο να περιγράφει την πραγματική βάση του προβλήματος. Ο Κ.Κ. Μοίρης, καταριέται την οικονομική κρίση και αγανακτεί - δίκαια - επειδή η κρίση περιόρισε τις ορμόνες του.

Η μόνη μου διαφορά με τον Κ.Κ. Μοίρη είναι ότι εκείνος - πολύ σωστά - χτυπάει με πείσμα το πόδι στο πάτωμα και λέει ότι δεν συγχωρεί κανέναν γιά την κλοπή των ορμονών μας. Εγώ σαν μηχανικός οφείλω να προτείνω λύση. Εκείνο που προτείνω είναι να ακολουθήσουμε την μέθοδο του Woody Allen. Να ασχοληθούμε επί τέλους α-πο-κλει-στι-κά με το πως θα κάνουμε σεξ. Να καταλάβουμε επί τέλους, ότι το μόνο εξάρτημα που χρειαζόμαστε γι αυτόν τον σκοπό είναι οι ορμόνες μας. Να αφήσουμε κατά μέρος τα άχρηστα αντικείμενα που μας περιβάλλουν.

Κοινοκτημοσύνη (να ικανοποιηθούν και οι αριστεροί ιδεολόγοι), παραίτηση από άχρηστα υλικά αγαθά και ελεύθερος έρωτας. Εμπρός στον δρόμο που χάραξε ο Allen.
Τα χρέη θα σβηστούν μονομιάς. Τι να πάρεις από ανθρώπους που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το σεξ;

* * *
Μιάς και η λύση που προτείνω οφείλεται στον Woody Allen, κλείνω αυτό το ποστ περιγράφοντας δύο από τις αγαπημένες μου ατάκες από όσα έχει πει / κάνει.

-- Το σεξ ανάμεσα σε δύο ανθρώπους είναι πολύ ωραίο. Ανάμεσα σε πέντε είναι φανταστικό!

-- Στο Bananas τον έχουν απαγάγει αντάρτες στην ζούγκλα και τον εκπαιδεύουν. Ο Allen κάθεται οκλαδόν σε έναν κύκλο μαζί με άλλους 20. Όρθιος ο εκπαιδευτής τους εξηγεί τους κανόνες επιβίωσης στην ζούγκλα. Τους βάζει να επαναλάβουν τον κανόνα "σε δάγκωμα φιδιού μαλάζω και ρουφάω την πληγή, μαλάζω και ρουφάω".
Την στιγμή που τελειώνει η εκπαίδευση, ξεπροβάλλει από το πουθενά ελκυστική ξανθιά που τρέχει αλλοπαρμένη. Κρατάει το ημίγυμνο στήθος της φωνάζοντας "βοήθεια, βοήθεια, με δάγκωσε φίδι" ;-)

e-monopoly

2010-11-27T15:06:00.000+02:00

Αν ρωτήσεις τους περισσότερους ανθρώπους, τι είναι το google, θα σου απαντήσουν "μηχανή αναζήτησης". Αν τους ρωτήσεις, τι είναι το facebook, θα σου απαντήσουν "πλατφόρμα γιά να βγάζεις γκόμενα/ο". Οι πιό ευπρεπείς δεν θα το διατυπώσουν ακριβώς έτσι, αλλά το νόημα θα είναι το ίδιο.
Είναι χαρακτηριστικό του e-αναλφαβητισμού που - προσχεδιασμένα και ηθελημένα - κυριαρχεί, το να μην ξέρουν οι καταναλωτές (alias χρήστες alias πελάτες) τι ακριβώς καταναλώνουν (alias χρησιμοποιούν, alias πληρώνουν).

Φυσικά και διαθέτει το google μηχανή αναζήτησης. Το ίδιο και το fb διαθέτει πλατφόρμα γιά γνωριμίες. Αλλά αυτά είναι τα εργαλεία της επιχείρησης, όχι το εμπόρευμα. Κανένας δεν θα έλεγε ποτέ, ότι η αλυσίδα καταστημάτων Ζάρα διαθέτει ταμειακές μηχανές και ότι το σουπερμάρκετ της γειτονιάς μας διαθέτει ράφια. Στην περίπτωση του Ζάρα και του σουπερμάρκετ ξέρουμε ότι ο πρώτος πουλάει ρούχα και ο δεύτερος τρόφιμα. Το google και το facebook τι να πουλάνε άραγε;

Ας μην βιαστούμε να απαντήσουμε "διαφημίσεις", γιατί ούτε το google ούτε το facebook πούλησαν ποτέ έστω και μία διαφήμιση.
Δεν είναι παράξενο; Ξέρουμε το προιόν του κάθε περίπτερου και δεν ξέρουμε το προιόν δύο γιγάντων της παγκόσμιας (ιντερνετικής) οικονομίας.
Είναι αρνητικό αυτό; Ναι, είναι. Όταν ξέρεις το προιόν, μπορείς να το αξιολογήσεις. Μπορείς να συγκρίνεις την τιμή / ποιότητα. Μπορείς να αναζητήσεις άλλους έμπορους που ίσως προσφέρουν καλύτερα προιόντα σε ανταγωνιστικότερη τιμή.

Ποιό είναι λοιπόν το προιόν της google και του facebook; Τι ακριβώς πουλάνε που τους έχει αποφέρει τόσα (δισ)εκατομμύρια;
Η απάντηση είναι απλή. Πουλάνε τις ζωές μας. Το google ξέρει τι αναζητάμε κάθε στιγμή. Πουλάει αυτήν την πληροφορία στους πελάτες του, ώστε οι τελευταίοι να μας βομβαρδίσουν με "κατάλληλες" διαφημίσεις. Το fb είναι τρισχειρότερο. Ξέρει ποιοί είμαστε, την εθνικότητα μας, την γλώσσα μας, την θρησκεία μας, τις πολιτικές μας πεποιθήσεις, την ηλικία μας, το φύλο μας, τις σεξουαλικές μας προτιμήσεις, τους φίλους μας, τι αγοράσαμε τον τελευταίο καιρό, τι μας ενδιαφέρει, τι (δεν) μας αρέσει ...
Και όλα αυτά τα ΠΟΥΛΆΕΙ σε όποιον πληρώνει.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι το facebook δεν είναι μιά φιλανθρωπική οργάνωση που προσφέρει δωρεάν μιά πλατφόρμα γνωριμιών, ώστε να μπορέσει να πηδήξει ο κάθε πικραμένος. Είναι μιά κερδοσκοπική εταιρεία, που εμπορεύεται οτιδήποτε αποτελεί την (καθημερινή) ζωή μας, τις ιδέες και τα αισθήματα μας.

Ο e-αναλφαβητισμός είναι ηθελημένος. Αν οι άνθρωποι συνειδητοποιήσουν κάποτε ότι η ζωή τους είναι εμπορεύσιμο αγαθό θα απαιτήσουν αμοιβή.

* * * *
Όλο αυτό το τζέρτζελο δεν θα με ενοχλούσε κανονικά. Δεν έχω λογαριασμό στο fb, ούτε σκοπεύω να αποκτήσω. Και στο google κάνω κλικ από το 10ο αποτέλεσμα και μετά (τα πρώτα 10 μετράνε γιά τις διαφημίσεις, εκεί πέφτει το χρήμα).
Δεν είμαι ιεραπόστολος, δεν με ενδιαφέρει να διαφωτίσω κανέναν.
Αν κάποιος θέλει να χαρίσει την ζωή του στο fb προκειμένου το τελευταίο να βγάλει εκατομμύρια, δεν με νοιάζει.

Εκείνο που με νοιάζει είναι το e-μονοπώλιο. Βλέπω ότι το ίντερνετ μετατρέπεται σιγά σιγά σε ένα είδος κλειστού κλαμπ. Διαμορφώνονται δύο ξεχωριστά ίντερνετ. Tο πρώτο (ας το ονομάσω παλαιο-ιντερνετ) είναι αυτό που ξέρουμε μέχρι σήμερα. Άναρχο, ανεξέλεγκτο, ανώνυμο, ελεύθερο. Το δεύτερο (νεο-ίντερνετ) είναι ήδη εδώ, κατασκευασμένο από οικονομικούς κολοσσούς με ηγέτες την facebook και την google. Η πρόσβαση στο νεο-ιντερνετ γίνεται επώνυμα και με προεξάρχον στοιχείο την πιστωτική κάρτα.
Στο παλαιο-ίντερνετ σχεδόν τα πάντα είναι δωρεάν. Στο νεο-ίντερνετ, σχεδόν τα πάντα πληρώνονται.

Το παλαιο-ίντερνετ θα υποβαθμιστεί. Ήδη το κάνουν πιό αργό - δίνοντας χαμηλή προτεραιότητα σε ότι διακινείται σ' αυτό. Ένα μεγάλο κομμάτι διακινείται από/προς τα καινούργια κινητά γκατζετάκια. Τα οποία όμως περνάνε από τον έλεγχο των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας. Οι τελευταίες λογοκρίνουν οποιαδήποτε πληροφορία δεν συμβαδίζει με τα συμφέροντα τους και χαμηλώνουν τεχνητά τις ταχύτητες γιά όποιον δεν δέχεται τις διαφημίσεις τους.

Μην ξεχνάμε ότι η ταχύτητα κάνει το ίντερνετ αυτό που είναι σήμερα. Χωρίς ψηλές ταχύτητες δεν μπορεί να υπάρξει φιλμ (ξεχάστε το youtube), ούτε μουσική, ούτε μεγάλα αρχεία. Από την στιγμή που ένα ολιγοπώλιο (εταιρείες κινητής και λίγες άλλες) καθορίζει τις ταχύτητες, το παλαιο-ίντερνετ στραγγαλίζεται, χάνει ένα μεγάλο μέρος του περιεχομένου του - και εν τέλει τους χρήστες του.

Όλα μεταφέρονται προς το νεο-ιντερνετ, όπου όλα θα υπάρχουν όπως πριν - αυτήν την φορά έχοντας κάποιο αντίτιμο. Το νεο-ίντερνετ θα ελέγχεται από ένα ολιγοπώλιο εταιρειών με ύψιστο σκοπό το κέρδος.

Ο εφημερίδες παγκόσμια προσπαθούν εδώ και πάνω από 10 χρόνια να βγάλουν κέρδος από το ίντερνετ. Δεν τα έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα. Ξοδεύουν τεράστια ποσά, διαθέτοντας το προιόν τους (δημοσιογραφικά ρεπορτάζ και ειδήσεις) δωρεάν στο παλαιο-ίντερνετ, αποκομίζοντας μηδαμινά έσοδα. Το ίδιο γίνεται με τις δισκογραφικές εταιρείες, που εδώ και 10 χρόνια δεν μπορούν να πουλήσουν μουσική μέσα από το ίντερνετ. Τό ίδιο γίνεται και με πολλές άλλες εταιρείες.
Όλοι αυτοί θα μετακομίσουν από το κλασικό ίντερνετ της ανωνυμίας και της αναρχίας στο ελεγχόμενο ίντερνετ της επώνυμης πιστωτικής κάρτας.

Αλλά δεν είναι μόνο το οικονομικό που μετράει. Το παλαιο-ίντερνετ είναι μέχρι σήμερα μιά πλατφόρμα ελευθερίας. Ο καθένας μπορεί να φτιάξει μιά ιστοσελίδα, να την ανεβάσει με ελάχιστο κόστος και να δημοσιεύσει ότι θέλει. Αντίθετα στο facebook κυριαρχεί η απόλυτη λογοκρισία. Ότι δεν εξυπηρετεί το κέρδος της εταιρείας, σβήνεται. Πρόσφατα έφτιαξαν μερικοί πιτσιρικάδες κάτι απλοικά αστειάκια όπου ειρωνέυονται το fb. Σαν αποτέλεσμα, το fb μπλόκαρε τόσο τους ίδιους, όσο και όλες τις αναφορές σ' αυτούς. Μέσα σε 1' οι πιτσιρικάδες είχαν πάψει να υπάρχουν - ηλεκτρονικά.
Σαν τον Στάλιν που παραποιούσε τις φωτογραφίες των αντιφρονούντων, έτσι και το fb έσβησε την ύπαρξη των πιτσιρικάδων. Οι εταιρείες κινητής δείχνουν μόνο τα site εκείνα που έχουν κάνει σύμβαση μαζί τους. Ότι δεν έχει σύμβαση, δεν υπάρχει στο νεο-ιντερνετ.

Λύσεις; Δεν έχω καμμία. Άλλωστε αυτό δεν είναι ένα πρόβλημα, είναι μιά εξέλιξη. Ίσως αναπόφευκτη. Θα πρότεινα να ενημερωθούμε περισσότερο γιά τα - χοντρά - παιχνίδια που παίζονται γύρω μας. Δεν θα αλλάξει τίποτα στην πορεία του κόσμου, αλλά ίσως μπορέσουμε στο μέλλον να προστατέψουμε τους εαυτούς μας καλύτερα από τα συμφέροντα των μεγαλοεταιρειών.

Σχετικό δημοσίευμα: Ένα φανταστικό άρθρο του εφευρέτη του WorkdWideWeb. O Tim Berners-Lee είναι ο άνθρωπος που κατασκέυασε την πρώτη ιστοσελίδα - μαζί με όλη την τεχνολογία που έχει γίνει σήμερα κτήμα όλων μας.

Αφιερωμένο

2010-11-17T01:09:00.000+02:00

Δεν πιστεύω σε μαγικές συμπτώσεις, παραψυχολογίες, μεταφυσικά φαινόμενα και διάφορες τέτοιες αηδίες. Από την άλλη μεριά, δεν μπορώ να εξηγήσω με τις μαθηματικές μου γνώσεις (που δεν είναι καθόλου μικρές) την παρακάτω σύμπτωση.

Ανεξάρτητο γεγονός 1 (προχθες). Οδήγημα κουραστικό, σε σκοτάδι και με βροχή. Συντροφιά μου το ραδιόφωνο. Ακούω ένα ρεπορτάζ γιά τις οικονομικές συνθήκες στην Ελλάδα. Δεν μου αρέσει το στυλ του ρεπορτάζ, βρίσκω το επίπεδο χαμηλό. Είναι εκείνο το είδος που ο "ρεπόρτερ" κολλάει ένα μικρόφωνο στο πρόσωπο του κάθε πικραμένου που θα βρει στον δρόμο και τον αφήνει να λέει ότι του κατέβει.
Βαριεστημένος, απλώνω το χέρι ν' αλλάξω σταθμό. Το τελευταίο που ακούω είναι κάποιο ανθρωπάκι που διαμαρτύρεται φωναχτά - και με πολλές βρισιές. Φωνάζει ότι από τον Μάη που εφαρμόστηκε το μνημόνιο, όλοι έχουν αποθρασυνθεί εντελώς. Λέει ότι το περιβόητο φακελάκι στην Υγεία δίνει και παίρνει - πολύ χειρότερα από παλιά (πρόσφατα έμαθα ότι ο όρος fakelaki έχει κατοχυρωθεί στην διεθνή βιβλιογραφία σαν κομμάτι της νεοελληνικής πραγματικότητας).
Λέει ότι οι γιατροί θέλουν να βγάλουν από τους ασθενείς εκείνα που τους παίρνει το κράτος. Δεν κρατάνε πιά ούτε τα προσχήματα.

Ανεξάρτητο γεγονός 2. Το χέρι μου είναι ακόμα μεταίωρο και απασχολημένο με την αλλαγή του σταθμού όταν χτυπάει το κινητό (έχω hands free). Στο τηλέφωνο, μαθαίνω τα δυσάρεστα νέα. Πέθανε ο Β.
Ο Β. ήταν ένας γλυκός άνθρωπος. Δουλευταράς, τίμιος. Όπως όλοι οι τίμιοι, φτωχός. Έπαθε μιά κρίση, έναν κολικό. Δεν μιλάω γιά κάτι φοβερό, κάτι πολύπλοκο, κάτι ανίατο. Δυσάρεστος και οξύς πόνος μεν, αλλά ένα "απλό" περιστατικό δε.
Πήγε επειγόντως στο νοσοκομείο, όπου ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ να τον κυτάξουν. Προσοχή, όχι να τον θεραπεύσουν. Να τον κυτάξουν !!! Να του πάρουν αίμα, να του κάνουν ένα υπερηχογράφημα, κάτι βρε αδερφέ. Ήρθε ο άνθρωπος στο νοσοκομείο διπλωμένος από τον πόνο και τον πέταξαν έξω.
Η θανατηφόρα λεπτομέρεια: δεν έδωσε φακελάκι. Μέσα στον πόνο του, ούτε ο ίδιος ούτε εκείνη που τον συνόδευε το σκέφτηκαν. Η κατάληξη ήταν ότι γύρισε στο σπίτι του, όπου μετά από λίγες ώρες πέθανε από περιτονίτιδα.

Σύμπτωση; Δεν ξέρω. Ποιά είναι η μαθηματική πιθανότητα να ακούς κάτι στο ράδιο και την ίδια στιγμή να μαθαίνεις ότι αυτό που μόλις άκουσες επιβεβαιώθηκε τραγικά πάνω σε άνθρωπο που ξέρεις καλά;

ΑΗΔΙΑ. Αισθάνομαι αηδία. Γιά τους σκατάνθρωπους που ξεγράφουν έναν άνθρωπο επειδή δεν πρόλαβε ( ! ) να γεμίσει την άθλια τσέπη τους. Χέζω τα διπλώματα τους και τους εύχομαι έναν αργό και βασανιστικό θάνατο.
Χέζω (με ελάχιστες εξαιρέσεις) κι αυτήν την χώρα, αυτήν την κοινωνία. Που εδώ και δεκαετίες ενισχύει, ανέχεται και υποθάλπει αυτήν την αθλιότητα.
Τον ίδιο αργό και βασανιστικό θάνατο εύχομαι σ' αυτήν την ανίκανη και διεφθαρμένη μαζί-τα-φάγαμε-κυβέρνηση. Που είχε όλα τα μέσα να αλλάξει μερικά απλά πράγματα και προτίμησε να γίνει τοποτηρητής ξένων συμφερόντων.

Ω, ναι! Έγινε καταγγελία εναντίον του καθικιού που αυτοαποκαλείται "γιατρός" (φτου). Με στοιχεία και με ονόματα.
Όποιος νομίζει ότι η καταγγελία θα οδηγήσει σε οποιαδήποτε ποινή εναντίον του καθάρματος, να σηκώσει το χέρι του.

Τριάμιση χρόνια μετά την Αμαλία Καλυβινού, η κατάσταση έχει χειροτερέψει.
Πήγαν τσάμπα οι διαμαρτυρίες και τα παχιά λόγια που ειπώθηκαν τότε.
Στην Αμαλία και στον Β. αφιερώνω ετούτο το γραφτό. Με αγανάκτηση και πίκρα.

(καλά τα λέει ο Πιτσιρίκος εδώ - αλλά έγινε κι αυτός μανιέρα και τον περνάνε γιά "ευθυμογράφο" ).

Σύνδρομο του Αναχωρητή

2010-11-08T08:58:00.000+02:00

Εμείς που ταξιδεύουμε στην θάλασσα, ερχόμαστε συχνά με το φαινόμενο εκείνο που ονομάζω "σύνδρομο του αναχωρητή". Οι πάσχοντες απο αυτό το σύνδρομο χαρακτηρίζονται από τον διακαή πόθο "να τα βροντήξω όλα κάτω, να σηκωθώ να φύγω, να ζήσω ανεξάρτητος, μόνος μου, αυτόνομος κλπ. ".
Το σύνδρομο του αναχωρητή δεν είναι βέβαια αποκλειστικότητα όσων ταξιδεύουν στην θάλασσα. Το συναντάμε συχνά και σε στεριανούς. Αλλά η Απεραντοσύνη της Θάλασσας ενισχύει κατά πολύ τέτοιους πόθους. Αρκεί να αγναντέψει κανείς από το κατάστρωμα τον Κυρ-Ήλιο καθώς πέφτει στο νερό, και θα νιώσει δυνατή την έλξη του ανοιχτού ορίζοντα.

Είχα κι εγώ αυτό το σύνδρομο - παλιά, στα χρόνια της εφηβείας μου. Σήμερα έχω θεραπευτεί εντελώς. Σήμερα το βλέπω σε άλλους και περιορίζομαι να χαμογελάω με συγκατάβαση.

Γιατί παθαίνουν αυτό το σύνδρομο τόσοι πολλοί άνθρωποι; Μα επειδή η σημερινή ζωή μας είναι *όντως* ανούσια, μίζερη και μονότονη. Επειδή το να φεύγεις αποτελεί βιολογική ανάγκη (ίσως λίγο εντονότερη γιά τα αρσενικά). Επειδή η ελευθερία και η ανεξαρτησία από τους άλλους είναι από τα πιό όμορφα αισθήματα.

Ανάποδο ερώτημα. Αφού τόσοι πολλοί θέλουν να φεύγουν, γιατί δεν το εφαρμόζει κανείς;
Επειδή το να ζεις μόνος σου και ανεξάρτητος ειναι Πολύ Ζόρικο Πράγμα. (εννοείται ότι μιλάω από πείρα).

Εκατό χιλάδες έχουν τον πόθο να φύγουν. Δέκα χιλιάδες το σχεδιάζουν σοβαρά. Χίλιοι αρχίζουν να υλοποιούν τα σχέδια τους και κολλάνε κάπου στην μέση. Εκατό ξεκινάνε το ταξίδι της μοναξιάς και της ανεξαρτησίας. Και μόνο ο ένας φτάνει (κι αυτος ο ένας, δεν είσαι εσύ).

Διάβαζα πριν λίγους μήνες γιά έναν 30ρη ελβετό, που αποφάσισε να τα παρατήσει όλα και να ζήσει σε ένα ερημικό νησί. Διάλεξε ένα ωραίο νησί, με διαθέσιμο πόσιμο νερό, με ήπιο κλίμα - κάπου στον Ειρηνικό. Πήρε μαζί του εφόδια, προμήθειες, ένα δορυφορικό τηλέφωνο (άρα και ίντερνετ), μπαταρίες και ένα σωρό άλλα μπιχλιμπίδια της τεχνολογίας. Ο σκοπός του ήταν να ζήσει 12 μήνες μόνος του στο νησάκι αυτό και να κάνει διαλογισμό. Να βρει τον εαυτό του - όπως περιγράφει ο ίδιος.
Άντεξε μόνο 7.5 μήνες, μέσα στους οποίους δεν κατάφερε ούτε 1 φορά να κάνει διαλογισμό. Επί 24 ώρες / 24ωρο και επί 7.5 μήνες πάλευε να καλύψει τις βασικές του βιολογικές ανάγκες, δηλαδή τροφή και στέγη. Οι φίλοι του τον πήραν άρον-άρον από το νησάκι, αδυνατισμένο κατά 10 κιλά και άρρωστο. Όλα αυτά με εφόδια, με εργαλεία, με ίντερνετ, σε ένα φιλικό και ήπιο περιβάλλον.

Θυμήθηκα τα νιάτα μου. Όταν ξεκινούσα χωρίς εφόδια και με ελάχιστα εργαλεία (και *εννοείται* χωρίς τηλέφωνο) να ζήσω μόνος μου. Ποιά Πολυνησία και ποιός Ειρηνικός; Η Ελλάδα είχε τότε (και εξακολουθεί να έχει) πολλά μέρη στα οποία μπορείς να ζήσεις μόνος σου γιά ένα 2μηνο - 3μηνο, χωρίς να συναντήσεις ούτε έναν άνθρωπο. Κάπου στο τέλος του 3ου μήνα, ξεχνάς πως είναι η ανθρώπινη ομιλία.

Γιατί δεν έμεινα εκεί; Είναι απλό. Επειδή διαπίστωσα ότι είναι 100Χ πιό ξεκούραστο να συλλέγεις την τροφή σου από το ράφι του σουπερμάρκετ παρά από τους αγρούς και τις θάλασσες. Ακόμα και αν συνυπολογίσω ότι το σουπερμάρκετ θέλει λεφτά και ότι γιά να κερδίσω αυτά τα λεφτά πρέπει να κάνω μιά ανιαρή δουλειά, σε ένα σκοτεινό γραφείο - πάλι είναι ανετότερο το σουπερμάρκετ.

Μιά παραλλαγή του ερημικού νησιού είναι το καράβι. Ο μοναχικός θαλασσοπόρος που διασχίζει τους ωκεανούς - μόνος και ανεξάρτητος. Το πλοίο αποτελεί ένα δικό σου, μικρό νησί - μετακινούμενο. Aκόμα χειρότερα. Εχεις *και* πρόβλημα τροφής (κανένας δεν σου εγγυάται ότι θα πιάνεις ψάρια όποτε πεινάς), αλλά *και* επιβίωσης.
Ναι μεν το πλοίο σου προσφέρει στέγη - μια στέγη που στο νησί πρέπει να κατασκευάσεις από το μηδέν. Αλλά αυτή η στέγη κινδυνεύει διαρκώς με κατάρρευση και περνάς τις μέρες σου επισκευάζοντας ασταμάτητα. Μόλις φτιάξεις τα υδραυλικά, χαλάνε τα ηλεκτρικά. Μόλις φτιάξεις τα ηλεκτρικά, σκίζονται τα πανιά. Μόλις φτιάξεις τα πανιά, χαλάει το πηδάλιο κ.ο.κ. Και αν καταφέρεις κάποτε να τα έχεις όλα μαζί σε λειτουργία, έρχεται μια καταιγίδα και στα σπάει όλα.

Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε γιά έφηβους, έως 30ρηδες. Δηλαδή άνθρωπους εύρωστους, υγειείς, δυνατούς. Αλλά πως θα ζήσεις μόνος σου όταν φτάσεις 80ρης; Ποιός θα σου φτιάξει τα δόντια - είτε όταν είσαι νέος είτε ηλικιωμένος; Ποιός θα σου δέσει το τραύμα αν σκοντάψεις κάπου; Οι γιατροί είναι άτιμα όντα. Απαιτούν λεφτά γιά να σε θεραπεύσουν. Δεν τους αρκεί να τους προσφέρεις μερικές εξωτικές καρύδες και παπάγιας (αν υποθέσουμε ότι κατάφερες να πιάσεις καρύδες και παπάγιας στο μοναχικό νησί που ζεις).

Γιά όλους τους παραπάνω λόγους το θεωρώ αδύνατο να ζήσει κάποιος μόνος του και ανεξάρτητος. Τουλάχιστον όχι γιά παραπάνω από λίγες βδομάδες. Το σύνδρομο του αναχωρητή θα παραμείνει ευσεβής πόθος.

* * * *
Εκτός αν ......

(Εναλλακτική 1) ... κλειστείς στο Άγιον Όρος.
Οχι σε κάποιο από τα μοναστήρια, μαζί με άλλους μοναχούς. Εντελώς μόνος σου, σε κάποια σκήτη. Γίνεται, το ξέρω. Έχω την πεποίθηση, ότι ένα μεγάλο μέρος από εκείνους που ζουν στο Αγιονόρος δεν είναι θρήσκοι. Στην μοναξιά ενός κελλιού, κανείς δεν ξέρει αν προσεύχεσαι στον θεό, ή αν προσπαθείς να ξεφύγεις από τους δαίμονες που σε κυνηγάνε.

(Εναλλακτική 2) ... βγάλεις Πολλά Λεφτά.
Η Αρχή του ΜΜΜ (Make More Money). Το χρήμα σου προσφέρει την δυνατότητα να είσαι μόνος σου και ανεξάρτητος όποτε το χρειάζεσαι. Είναι η μόνη εναλλακτική όπου δεν απαιτείται να παλεύεις γιά την επιβίωση. Μόνο έτσι μπορείς πραγματικά να αφοσιωθείς στον διαλογισμό και την αναζήτηση του εαυτού σου.
Η πραγματική πολυτέλεια στις μέρες μας δεν είναι η Φερράρι και το Αρμάνι. Αυτα μπορεί να τα αποκτήσει και το πρώτο τυχόν λαμόγιο, με δανεικά.
Η πραγματική πολυτέλεια, ο πραγματικός πλούτος, είναι η δυνατότητα να λες στους πάντες "σε έχω χεσμένο". Όσο πιό πλούσιος είσαι, σε τόσο περισσότερους μπορείς να το πεις αυτό.

(Εναλλακτικη 3)... γίνεις αγρότης στην παραμεθόριο.
Πριν την περιγράψω, θέλω να σημειώσω ότι είναι η αγαπημένη μου εναλλακτική. Είναι ταυτόχρονα και η πιό εφαρμόσιμη. Αν ποτέ με (ξανα)πιάσει το σύνδρομο του αναχωρητή, θα υλοποιήσω ακριβώς αυτήν. Την θυμήθηκα διαβάζοντας ένα ρεπορταζ γιά κάποιον γερμανό, που τόλμησε να με αντιγράψει ;-)

Συνταγή γιά επίδοξους αναχωρητές λοιπόν. Από κάποιον που δοκίμασε αρκετές άλλες.
Υλικά:
-- Παίρνετε μιά σύντροφο που αγαπάτε και σας αγαπάει πολύ. Χωρίς εκείνη, τίποτα δεν έχει νόημα.
-- Παίρνετε μαζί σας ζώα. Πολλά, όσα περισσότερα μπορείτε. Πρώην αδέσποτα, γέρικα, ανάπηρα. Ζώα που θα σώσετε από εκτροφεία, από βασανιστήρια και από σφαγεία. Τίποτα εξωτικό. Μερικά σκυλιά, γάτες, αγελάδες, κότες και γουρούνια αρκούν. Η τελική επιλογή είναι φυσικά δική σας.
-- Αγοράζετε ένα μεγάλο αγρόκτημα σε μιά φτωχή, απομονωμένη, ακριτική περιοχή. Χωρίς αξία γιά τους υπόλοιπους ανθρώπους. Όχι εξωτικά νησιά και τέτοια. Κάπου στην Μεσόγειο είναι υπεραρκετό.
-- Δυό - τρεις ανεμόμυλοι γιά να παράγετε ηλεκτρικό ρεύμα, γιά αρδευτικούς σκοπούς και γιά το άλεσμα των δημητριακών.
-- Ένα απλό σπιτάκι, με τις βασικές ανέσεις. Και οι κατάλληλοι στάβλοι εννοείται.

Εκτέλεση:
-- Παράγετε δημητριακά και λαχανικά. Τα περισσότερα καταναλώνονται από εσάς και τα ζώα σας. Αν υπάρξει περίσσευμα (μαζί με το περίσσευμα ηλεκτρικού ρεύματος από τους ανεμόμυλους) το ανταλλάσσετε με κάτι χρήσιμο.
Αυτό μπορεί να είναι κάποια εργαλεία, ρούχα, ιατρικές υπηρεσίες γιά όλα τα πλάσματα που ζουν στο αγρόκτημα, ή κάτι παρόμοιο.
Τα ζώα δεν έχουν καμμία χρηστικότητα με την κλασσική έννοια. Οι κότες δεν παράγουν αυγά, οι αγελάδες δεν παράγουν γάλα. Κανένα ζώο δεν θανατώνεται γιά να φαγωθεί.

Αποτέλεσμα:
Είναι εφαρμόσιμο κάτι τέτοιο; Ειλικρινά δεν ξέρω. Μου φαίνεται πολύ πιό εφαρμόσιμο (και εύκολο) από το να πάρω ένα πλοίο και να περάσω τις επόμενες δεκαετίες της ζωής μου στην μέση του πελάγου, είτε πάνω σ' ένα ερημονήσι.
Πάντως ο γερμανός που το εφαρμόζει, δηλώνει ευτυχισμένος.

Τον πιστεύω.

- - - -
Y.Γ. Ελπίζω η αγαπημένη μου να κατέχει από τσάπες και ξινάρια. ;-)
Εγώ είμαι εντελώς στούρνος σε ότι αφορά τις γεωργικές εργασίες. Το μόνο στο οποίο μπορώ να φανώ χρήσιμος είναι να είμαι ξαπλωμένος στην αιώρα και να της λέω όμορφες ιστορίες γιά τους αστερισμούς - όταν εκείνη γυρνάει από το σκάλισμα ή το όργωμα.