Εξηγήσεις;

Κρίνοντας από τα εκλογικά αποτελέσματα των 40 τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα, πιστεύω ότι αν δεν είχε έρθει η κρίση, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να απαλλαγούμε από τον δικομματισμό. Ίσως θα πρέπει να στείλουμε - μέσα στα τόσα βρισίδια - και ένα ευχαριστώ στην Μέρκελ γιά το ότι έλιωσε και εξανάγκασε σε αποχώρηση το βαθιά σάπιο πολιτικό μας σύστημα. Εμείς δεν θα το είχαμε κάνει ποτέ.

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Πριν την κρίση αντιπροσωπεύαμε μόλις το 2.9% της Ευρωζώνης (σήμερα, ακόμα λιγότερο). Όλα μας τα χρέη μαζεμένα, όλα μας τα ελείμματα, όλοι οι μισθοί, όλες οι συντάξεις θα μπορούσαν να πληρωθούν στο ακέραιο από τη Ε.Ε. χωρίς να ιδρώσει το αυτάκι της. Μόνη της η Δυτ. Γερμανία πλήρωσε 2 τρις ( !! ) σκαστά στο διάστημα 1992 - 2008 γιά να αναστηλώσει την Αν. Γερμανία. Σε σύγκριση, το ελληνικό χρέος προ κρίσης ήταν μόλις το 1/8 του ποσού αυτού. Θα μπορούσαν να μας αγοράσουν σούμπιτους 8 φορές χωρίς να καταλάβουν Χριστό.

Γιά τον οποιονδήποτε γερμανό - είτε απλό πολίτη είτε κυβέρνηση - θα ήταν προτιμότερο εν έτει 2008 να μας χώσει 500 δις και να τελειώνει μαζί μας - παρά να ρισκάρει την ίδια την ύπαρξη του ευρώ, της Ε.Ε., των τραπεζών του και όλα αυτά τα φαντασμαγορικά που έχουν γίνει τα τελευταία 3 χρόνια.
Γιατί λοιπόν δεν το έκανε αυτό η Ε.Ε.; Δεν το έκανε γιατί απλά ήξερε ότι όσα δις και να ρίξει στην Ελλάδα, θα "χαθούν" στο σάπιο πολιτικό σύστημα. Χωρίς καμμία ελπίδα ότι κάτι, κάποτε θα αλλάξει. Κανένας (λογικός) ευρωπαίος δεν έχει τίποτα εναντίον των ελλήνων. Κανένας δεν θα είχε αντίρρηση να μας υποστηρίξει, τουλάχιστον πίσω στα 2008-2009. Αλλά οι ευρωπαίοι δεν είναι ηλίθιοι. Ήξεραν και ξέρουν ποιοί μας κυβερνάνε. Ξέρουν ότι αν μας δώσουν λέφτα, όσα και να μας δώσουν ΔΕΝ θα πάνε στον ελληνικό λαό. Θα πάνε στην Ελβετία, στους παχυλούς λογαριασμούς εκείνων που μας έφεραν εδώ.

Δεν μπορεί η Μέρκελ να κατέβει αυτοπροσώπως στο Σύνταγμα και να μοιράζει χιλιάρικα στους συνταξιούχους. Είναι υποχρεωμένη βάσει των δημοκρατικών θεσμών να συνδιαλέγεται με τα λαμόγια που εμείς εκλέξαμε γιά κυβερνήτες της Ελλάδας. Εδώ και 3 χρόνια προσπαθεί να τους παρακάμψει και δεν μπορεί.
Μιά πρόταση έκανε πριν 5 μέρες να έρθει ένας γερμανός επίτροπος που θα ελέγχει το σεντούκι. Αυτή η πρόταση θάφτηκε κάτω από υστερίες περί εθνικής ανεξαρτησίας και φωτοσοπιές της Μέρκελ με αγκυλωτούς σταυρούς. Ε, αφού δεν θέλουμε να ελέγχει τα οικονομικά μας ένας γερμανός επίτροπος, ας τα ελέγχουν ο γαπ και ο μπενυ. Όπως μας έχουν αποδείξει τα τελευταία 30 χρόνια, αυτοί ξέρουν να διαχειρίζονται άριστα τον πλούτο της Ελλάδας.

Καμμία πρεμούρα δεν έχει η ευρωπαική ελίτ να κατεβάσει τους ελληνικούς μισθούς. Αν ήθελε κινέζικους μισθούς, υπάρχουν 800 εκατομμύρια κινέζοι. Δεν περίμενε από μας. Τίποτα δεν θέλουν από την Ελλάδα. Το μόνο που ζητάνε είναι να μπει ένας πάτος στο βαρέλι, να μην καταλήγουν τα λεφτά τους στα θησαυροφυλάκια της Ελβετίας. Ο μόνος τρόπος γιά να γίνει αυτό είναι να αποχωρήσει το σάπιο πολιτικό μας σύστημα. Δηλαδή γύρω στα 10.000 άτομα, όλοι οι πολιτικοί και όλοι οι διαπλεκόμενοι. Οι μειώσεις μισθών και συντάξεων είναι το μέσον που χρησιμοποιεί η Ε.Ε. γιά να μας αναγκάσει να ξωπετάξουμε τους ανίκανους. Η ίδια η Ε.Ε. δεν μπορεί να τους καθαιρέσει.

Ορίστε τι λέει ο πρώην βέλγος πρωθυπουργός Guy Verhofstadt. Πόσο πιό ξεκάθαρα να μας τα πουν οι άνθρωποι ότι έχουμε διεφθαρμένους να μας κυβερνάνε; Η Ευρώπη - λέει ο Verhofstadt - ζήτησε διαρθρωτικές αλλαγές, καινούργιες δομές κλπ. Αλλά το μόνο που δέχτηκαν να συζητήσουν οι δικοί μας ήταν μειώσεις μισθών. Ε, αφού οι μειώσεις μισθών ήταν το μόνο θέμα προς συζήτηση, ζήτησαν οι ευρωπαίοι περικοπές μισθών 80%.
Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, ότι ο Verhofstadt ψεύδεται. Ελάχιστοι ήταν παρόντες στις διαπραγματεύσεις και ξέρουν πραγματικά τι ειπώθηκε. Αλλά ανάμεσα στις εκδοχές του να ψεύδεται ο γαπ είτε να ψεύδεται ο Verhofstadt, θεωρώ την πρώτη εκδοχή σαν 280 δισεκατομμύρια φορές πιθανότερη (όσο το χρέος μας σε ευρώ).

Το ξέρουν οι ευρωπαίοι ότι ούτε με 10 μνημόνια δεν λύνεται η κρίση. Όσοι κάνουν σοβαρές οικονομικές αναλύσεις γιά να παρουσιάσουν την προγραμματισμένη αποτυχία των μνημονίων, παραβιάζουν ανοιχτές πόρτες. Η αποτυχία των μνημονίων είναι και γνωστή και προδιαγεγραμμένη. Η μόνη ελπίδα των ευρωπαίων είναι ότι κάπου ανάμεσα στο όγδοο και στο ένατο μνημόνιο θα ξεσηκωθούν οι έλληνες και θα στείλουν τους διεφθαρμένους κυβερνήτες τους στον αγύριστο. Μέχρι τότε, θα μας δίνουν δανεικά και θα μας τσεκουρώνουν μισθούς και συντάξεις.

Κανένας δεν θέλει την κρίση, ούτε εγώ. Αλλά η κρίση βγάζει επί τέλους στην επιφάνεια όλα αυτά τα λάθη που μας έφεραν ως εδώ. Το αν θα αλλάξουμε αυτά τα λάθη όταν έρθει η "επόμενη μέρα" θα φανεί στο κοντινό ( ; ) μέλλον. Ελπίζω να ζω ακόμα όταν έρθει αυτή η μέρα. Μέρα γιορτής.

Μη γνωρίζοντας

Έχω δηλώσει ήδη από το τελευταίο ποστ αναγνώστης του protagon. Χτες διάβασα αυτό το κείμενο (Δεν μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα). Σήμερα διαβάζω (παίρνοντας το λινκ από το ίδιο σαιτ) τον αντίλογο.

Θα φανεί περίεργο, αλλά συμφωνώ και με τα δύο κείμενα. Με το πρώτο ταυτίζομαι απόλυτα. Το δεύτερο είναι πολύ σωστό μεν, αλλά επ' ουδενί αποτελεί απάντηση στο πρώτο. Και τα δύο κείμενα μιλάνε γιά σωστούς ανθρώπους και γιά σκάρτους. Ποιός δεν θέλει να επαινέσει τους σωστούς, ποιός δεν θέλει να κατακρίνει τους σκάρτους; Κατά την γνώμη μου, και τα δύο κείμενα αραδιάζουν κοινοτυπίες.

Πριν αρχίσουμε να (ξανα)παραβιάζουμε ανοιχτές πόρτες, ας αναλογιστούμε τι συμβαίνει γύρω μας.
Υπάρχουν λοιπόν σωστοί και σκάρτοι άνθρωποι ανάμεσα μας. Σιγά την ανακάλυψη. Παντού γίνεται το ίδιο. Σε όλες τις χώρες, σε όλες τις εποχές. Δεν εστιάζω στα ποσοστά. Ίσως κάποιος επιχειρηματολογήσει ότι η χώρα Χ έχει 80% λαμόγια ενώ η χώρα Ψ έχει 20% λαμόγια. Κανένας δεν (μπορεί να) έχει ακριβή νούμερα. Αλλά ακόμα και αν τα νούμερα είναι σωστά, δεν σημαίνει τίποτα. Δεν κάνουμε εδώ διαγωνισμό της γιοροβύζιον γιά να αναδείξουμε την "καλύτερη" (ότι και να σημαίνει αυτό) χώρα. Προσπαθούμε να δούμε πως θα πάμε μπροστά.

ΟΚ, τα νούμερα όντως παίζουν κάποιον ρόλο. Σε μιά χώρα με 80% λαμόγια είναι πολύ πιο ζόρικο να εγκαθιδρύσεις υγιείς δομές σε σύγκριση με μιά χώρα όπου το ποσοστό των λαμόγιων είναι 20%.
Άρα το πρώτο μας μέλημα (πρέπει να) είναι το να μετρηθούμε. Απλά και γρήγορα. Χωρίς κομματικές σκοπιμότητες και χωρίς εθνικοπατριωτικές παρωπίδες.

Το πρώτο βήμα στο να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας είναι το να μάθουμε ποιοί είμαστε. Δεν εννοώ ποιοί είμαστε πολιτισμικά, λογοτεχνικά, ψυχολογικά και λοιπά όμορφα. Εννοώ καθαρά αριθμητικά.
Πόσοι είναι βρε αδερφέ αυτοί οι περιβόητοι δημόσιοι υπάλληλοι; Πόσα παίρνουν ακριβώς; Πόσα πέρνει ο νεοδιοριζόμενος δασκαλάκος στις παρυφές της Πίνδου και πόσα παίρνει ο επιτροπατζής ( = αυτός που στρογγυλοκάθεται σε 30 επιτροπές, ροκανίζοντας επιδόματα).
Πόσοι είναι οι ταξιτζήδες μας, πόσοι οι φαρμακοποιοί μας, πόσοι οι λιμενεργάτες μας, πόσοι οι γιατροί, οι αρχιτέκτονες, οι δικηγόροι και οι εργολάβοι μας;

Ακόμα σημαντικότερο, ΠΩΣ κερδίζουν αυτά που κερδίζουν; Με ποιό σύστημα βγάζουν το εισόδημα τους; (η μήπως επωφελούνται από συστημικά λάθη; ).

Τον τελευταίο καιρό διαβάζουμε συνεχώς στις εφημερίδες "συνελήφθη ο Χ επειδή χρωστούσε στην εφορία". ΟΚ, καλά του έκαναν του Χ. Αλλά αν πιάνουμε τον Χ και αφήνουμε το υπόλοιπο σύστημα ως έχει, αύριο στην θέση του Χ θα φοροδιαφύγει ο Ψ. Και μετά ο Α, ο Β και όλα τα γράμματα της αλφαβήτου.
Πέρα από το να πιάσουμε τον Χ φοροφυγά, σημαντικότερο είναι να δούμε την βάση του συστήματος (τα συστημικά λάθη) που επέτρεψαν στον Χ να συσσωρεύσει 3 (είτε 13) εκατομμύρια απλήρωτων φόρων επί 3 χρόνια.

Η απογραφή που θεωρώ σαν απαραίτητη αρχή μιάς πραγματικής εξυγίανσης της χώρας μας θα περιλαμβάνει το πως. Δεν με ενδιαφέρει αν ο συγκεκριμένος γιατρός Μήτρος Καραμήτρος βγάζει 100 χιλιάρικα. Αυτο είναι ενδιαφέρον γιά την εφορία, αλλά όχι γιά κάποιον που θέλει να διορθώσει τα στραβά της χώρας μας. Με ενδιαφέρει λοιπόν το "πως" βγάζει ένας τυχαίος γιατρός το εισόδημα του. Και όχι, δεν είναι καθόλου αυτονόητο αυτό το "πως".

Το να μετρηθούμε λοιπόν είναι η αρχή, το πρώτο βήμα. Το να βάλουμε στόχους είναι το δεύτερο. Δυστυχώς στην κοινωνία μας έχει εκλείψει ο διάλογος ανάμεσα στις κοινωνικές / επαγγελματικές τάξεις. Ήδη από την εποχή της χούντας (εννοώ εκείνης του 1967). Εδω και δεκαετίες, ένας πολιτικός αρχηγός ανεβαίνει σ' ένα μπαλκόνι, ξαμολάει ένα (άντε δύο) πιασάρικα συνθήματα, εκλέγεται - και μετά κάνει ότι θέλει.

Εδώ και δεκαετίες οι κυβερνήτες μας δίνουν δωράκια στην εκλογική τους πελατεία (και στον εαυτό τους φυσικά), αδικώντας κατάφωρα όλους τους υπόλοιπους. Και όλοι οι υπόλοιποι, αντί να απαιτήσουν εδώ και τώρα αξιοκρατία και ισονομία, απλά περιμένουν να γίνουν κι αυτοί εκλογική πελατεία, ώστε να πάρουν δωράκια και προνόμια από το κράτος / κυβέρνηση.

Τα λεφτά - αλλά κι όλοι οι φυσικοί πόροι μιάς χώρας - είναι περιορισμένα. Αν δώσεις προνόμια στους αγρότες (παράδειγμα), θα αδικήσεις τους μηχανικούς (παράδειγμα). Αν δώσεις στους απόφοιτους ΤΕΙ, θα αδικήσεις τους απόφοιτους ΑΕΙ. Αν ευνοήσεις τους νέους, θα αδικήσεις τους συνταξιούχους.

Πουθενά, σε καμμία χώρα δεν υπάρχει απόλυτη ισότητα. Πάντα το κράτος - όλα τα κράτη - ευνοεί κάποιες κοινωνικές ομάδες, αδικώντας άλλες. Δεν με ενοχλεί αυτό. Με ενοχλεί το ότι αυτές οι αποφάσεις παίρνονται από κάποιους πολιτικάντηδες χωρίς κοινωνικό διάλογο και χωρίς συναίνεση.

Αν σαν κοινωνία (α) μετρηθούμε, μάθουμε ποιοί είμαστε και (β) αποφασίσουμε από κοινού να δώσουμε από 1 εκατομμύριο ευρώ σε κάθε εργολάβο (πυροσβέστη, γιατρό, ταξιτζή, δημόσιο υπάλληλο), θα είμαι ο τελευταίος που θα διαμαρτυρηθεί. Αλλά το να χρησιμοποεί ο κάθε πολιτικάντης τον κρατικό κορβανά γιά να ευνοήσει τους κομματικούς του στρατούς και όσους τυχαίνει να αποτελούν την εκλογική πελατεία της εποχής, το θεωρώ καταστροφικό γιά την χώρα.

Κουράστηκα λοιπόν από τα πάμπολλα άρθρα του τύπου "η Ελλάδα του ομορφάντρα". Τι αποδεικνύει το να στηλιτεύεις τους συμπατριώτες σου; Μήπως το ότι εσύ είσαι καλύτερος;

Κουράστηκα όμως και από όλους αυτούς τους υπερεθνικόφρονες που σπεύδουν (α) να κατηγορήσουν τους άλλους λαούς γιά την δική μας κρίση, (β) να περιγράψουν με πάθος την κάθε μας "αρετή". Υπαρκτή είτε ανύπαρκτη, με είτε χωρίς εισαγωγικά.
Τι νόημα έχουν οι φράσεις του δεύτερου κειμένου όπου - με περίσσιο λυρισμό - ο συγγραφέας περιγράφει ότι έχει συναντήσει καλούς γιατρούς και ευγενικούς ταξιτζήδες;
Τι θα κερδίσουμε αραδιάζοντας τις αρετές μας; Περιμένουμε βραβείο από την διεθνή κοινότητα, επειδή ΜΕΡΙΚΟΙ από τους ταξιτζήδες, γιατρούς, αρχιτέκτονες, μανάβηδες και υδραυλικούς μας είναι τίμιοι;

Εκείνο που θέλω είναι να μετρηθούμε και μετά - με βάση τα στοιχεία - να αποφασίσουμε από κοινού το τι θέλουμε. Σαν τρίτο βήμα θα πρέπει να εκλέξουμε τους εκπροσώπους μας που θα αναλάβουν να υλοποιήσουν αυτά που θέλουμε. Σε μιά κοινωνία που δεν ξέρει ποιά είναι και τι θέλει, οι όποιες κοινοβουλευτικές εκλογές είναι φαρσοκωμωδία, ανόητες.
Κάπου στην πορεία θα πρέπει να τιμωρήσουμε παραδειγματικά (τόσο, που να το θυμούνται οι 20 επόμενες γενιές) αυτούς που μας έφεραν ως εδώ.

Ναι, το ξέρω. Είναι αργά, δεν έχουμε πιά χρόνο. Ήδη μας κυβερνάνε οι ξένοι. Τίποτα από όσα γράφω πιό πάνω δεν μπορεί να υλοποιηθεί.
Αλλά αυτό το κείμενο δεν το έγραψα γιά μας.
Το έγραψα γιά εκείνους που θα έρθουν μετά από μας.

Το σύστημα

Αν ήμουν γλωσσολόγος, θα ανακύρησσα το "συστημικό λάθος" σε έκφραση της χρονιάς. Δεν υπάρχει ούτε μιά ανάλυση στην Ελλάδα - οποιουδήποτε βαθμού σοβαρότητας - που να μην περιέχει τουλάχιστον μία φορά την έκφραση "συστημικό λάθος".
Όλοι οι "προοδευτικοί" αναλυτές έχουν αποδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου, ποιός θα αποκαλύψει τα περισσότερα συστημικά λάθη. Συστημικά λάθη στον καπιταλισμό, στο ευρώ, στην Ευρώπη, στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, στην Γερμανία (ιδίως) και σε ότι άλλο κινείται κάτω από τον ήλιο.

Η πρώτη διάσταση αυτής της μανίας είναι "αφού η κατάσταση οφείλεται σε συστημικά λάθη, δώστε σε μας τους έλληνες λεφτά και φέρτε μας πίσω στην χρυσή εποχή πριν το 2008". Και μετά στεναχωριόμαστε που δεν μας κάνουν το χατήρι.
Η δεύτερη διάσταση είναι το σύνδρομο της κατσίκας. Οι έλληνες έχασαν την κατσίκα τους. Αντί να προσπαθήσουν να βρουν άλλη κατσίκα, θέλουν να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Όλων των γειτόνων.

Τόση συλλογική μοχθηρία, τόση μικροψυχία δεν έχω ξαναδεί. Κάθε φορά που απειλείται το ευρώ, κάθε φορά που κλυδωνίζεται η γαλλική οικονομία, κάθε φορά που χάνει η Μέρκελ (ας είναι και στις δημοτικές εκλογές της Κάτω Τραχανοπλαγιάς) οι έλληνες στήνουν πάρτυ.
Ειλικρινά, προσεύχομαι στον Ποσειδώνα να σταθεροποιηθεί και να ευημερήσει το ευρώ, μόνο και μόνο γιά να το βουλώσουν επί τέλους οι ελληναράδες εθνικιστές και οι αριστεροί οικονομολόγοι.

Δεν υπάρχουν συστημικά λάθη; Φυσικά και υπάρχουν. Πάντοτε υπήρχαν, σε όλες τις εποχές σε όλες τις κοινωνίες. Στο υπόλοιπο αυτού του ποστ περιγράφω τα συστημικά λάθη που θεωρώ σαν τα πιό σημαντικά. Αλλά η ύπαρξη συστημικών λαθών δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Δεν ζούμε στον ιδανικό κόσμο, κανένας δεν ζει. Ο κόσμος είναι μιά φουρτουνιασμένη θάλασσα. Μερικά καράβια έχουν μαγκιόρους καπετάνιους και ικανούς ναύτες. Σε μερικά άλλα καράβια οι ναύτες έχουν εκλέξει σκιτζήδες ή/και απατεώνες καπετάνιους. Τόσο απλά.

* * * *
Το πρώτο συστημικό λάθος είναι η ίδια η ύπαρξη του ευρώ. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει οικονομική ένωση χωρίς πολιτική ένωση. Πρώτα θα ενωθούν οι καρδιές, οι νοοτροπίες των ανθρώπων και μετά θα ενωθεί το νόμισμα τους.

Το συστημικό λάθος του ευρώ οφείλεται στην πτώση των ανατολικών χωρών. Μιά εξέλιξη που όλοι θεωρούσαν εντελώς απίθανη, μιά μέρα πριν συμβεί. Ξαφνικά υπήρχαν 17 εκατομμύρια (πρώην) ανατολικογερμανοί που ήθελαν να ζήσουν στον καπιταλιστικό παράδεισο, όπως τον ονειρεύονταν επί 40 χρόνια. Ο καπιταλιστικός παράδεισος ποτέ δεν υπήρξε φυσικά. Αλλά οι ανατολικογερμανοί δεν το ήξεραν αυτό εν έτει 1989.

Είτε θα έπρεπε λοιπόν να γαζώσουν αυτά τα 17 εκατομμύρια γερμανών με πολυβόλα, είτε θα έπρεπε να ξαναχτίσουν το σιδηρούν παραπέτασμα - αυτήν την φορά με αμερικάνους και γάλλους φρουρούς. Μην ξεχνάμε ότι η Γερμανία ήταν κατεχόμενη χώρα. Γιά να επανενωθεί έπρεπε να δώσουν την άδεια οι κατακτητές ρώσοι, αμερικάνοι, γάλλοι και άγγλοι. Το συμβόλαιο της επανένωσης υπογράφτηκε στην Μόσχα τον Σεπτέμβρη του 1990.

Η κατάρρευση των πρώην ανατολικών χωρών, η πτώση του τείχους και η επανένωση των Γερμανιών ήταν τα γεγονότα που "γέννησαν" το ευρώ - περίπου 50 χρόνια πριν την ώρα του. Οι πολιτικοί εξαναγκάστηκαν από τα αναπάντεχα ιστορικά γεγονότα σε μιά ευρωπαική οικονομική ένωση χωρίς να υπάρχει η αντίστοιχη πολιτική ένωση. Αυτό το συστημικό λάθος πληρώνουμε σήμερα.

Επίτηδες αποφεύγω την περιγραφή των υπόλοιπων λαθών του ευρώ, επειδή έχουν περιγραφεί κατά κόρον τους τελευταίους μήνες.

* * * *
Πολύ πριν την γέννηση του ευρώ, ένα άλλο - ακόμα μεγαλύτερο - συστημικό λάθος είναι το σημερινό χρηματοπιστωτικό μας σύστημα. Τράπεζες υπάρχουν από τον 13ο αιώνα, δλδ. πολύ πριν τον καπιταλισμό. Χρέη - τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά - υπάρχουν από τους βαβυλώνιους και τους αρχαίους αιγύπτιους.

Αλλά μέχρι τον 2ο παγκ. πόλεμο, οι τράπεζες ήταν απλές επιχειρήσεις όπως όλες οι άλλες. Κέρδιζαν λεφτά προσφέροντας μιά συγκεκριμένη υπηρεσία (δάνεια σε άλλες επιχειρήσεις). Κάποια στιγμή - ίσως στο Bretton Woods το 1944, ίσως νωρίτερα - ο χρηματοπιστωτικός τομέας έκανε μιά συμφωνία με τους πολιτικούς: οι πολιτικοί θα ψήφιζαν το θεσμικό / νομικό πλαίσιο γιά την πλήρη ασυδοσία των τραπεζών και οι τελευταίες θα προμήθευαν τους πολιτικούς με πακτωλούς χρήματος προκειμένου να υλοποιήσουν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις.

Από τότε έχουμε την τραπεζοκρατία. Ο ασύδοτος χρηματοπιστωτικός τομέας σέρνει τους πολιτικούς από την μύτη. Οι πολιτικοί δεν τολμάνε να κάνουν τίποτα, γιατί με τι λεφτά θα πληρώσουν τις "παροχές" στον λαουτζίκο;

Μόλις πρόσφατα ζήτησαν οι γερμανοί και οι γάλλοι τον φόρο Τόμπιν. Σε μιά απελπισμένη προσπάθεια να περισώσουν ότι μπορεί να σωθεί από την ΕΕ, προσπάθησαν να βάλουν ένα ελάχιστο χαλινάρι στους τραπεζίτες. Φόρο στο 1 τοις χιλίοις ενός μέρους των κερδών τους, δηλαδή στο κλάσμα του κλάσματος. Και οι ηλίθιοι εγγλέζοι αρνήθηκαν. Προτίμησαν να απομονωθούν από την Ευρώπη - κάτι που θα τους τσούξει πολύ - παρά να θίξουν τις τράπεζες του Λονδίνου. Τον ίδιο φόρο αρνούνται και οι - επίσης ηλίθιοι - αμερικάνοι, μόνο που αυτοί δεν έχουν να φοβηθούν την απομόνωση τους από την ΕΕ.

Λεπτομέρεια: οι γερμανοί και οι γάλλοι διατηρούν παραγωγικές βιομηχανικές υποδομές. Παράγουν και πουλάνε πράγματα. Αυτό τους επιτρέπει να περνάνε σχετικά καλά την κρίση. Αντίθετα οι εγγλέζοι κατέστρεψαν ήδη από το '80 την πάλαι ποτέ κραταιά βιομηχανία τους. Τώρα έχουν μόνο τις τράπεζες που εδώ και 20 χρόνια πουλάνε αέρα. Μαζί με έναν στασιμοπληθωρισμό που τσακίζει κόκκαλα εδώ και χρόνια. Βλέπεις, με πορδές - έστω και αν προέρχονται από το Σίτυ - δεν βάφονται αυγά.

Το επόμενο - και μεγαλύτερο - συστημικό λάθος μετά το ευρώ είναι λοιπόν η τραπεζοκρατία. Η ασυδοσία του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Παρενθεσούλα: κάνουν λάθος πολλοί έλληνες αναλυτές όταν λένε "τα κέρδη των γερμανών είναι τα χρέη των ελλήνων". Η τραπεζοκρατία μπορεί να δημιουργεί χρήμα από το πουθενά. 'Ετσι κι αλλιώς, πουλάνε αέρα. Η Ελλάδα θα είχε τα ίδια ακριβώς χρέη, ακόμα και αν η Γερμανία δεν είχε κερδίσει ούτε δεκαράκι.

Οι (υποτίθεται) άνεργοι και χρεωκοπημένοι έλληνες ξόδεψαν μέσα στο 2011 γύρω στα 7 δις ευρώ στον ΤΖΟΓΟ. Πηγή εδώ και εδώ. Μην ξεχνάμε, ότι η έκτη δόση του μνημόνιου ήταν μόλις 8 ψωρο-δις. Και γιά χατήρι αυτών των 8 ψωρο-δις απολύθηκε κόσμος, υποφέρουν οικογένειες και βυθίζεται η χώρα στην ύφεση. Με τα λεφτά των τζογαδόρων και μόνο θα είχαμε αποφύγει το μνημόνιο.

Ξέρω νεόδμητη πολυκατοικία στα Κάτω Πετράλωνα που πουλήθηκε (ολόκληρη) όσο ήταν ακόμα στα μπετά, τον Οκτώβρη του 2011! Προς 3000 ευρώ/τετραγωνικό!! (δύο θαυμαστικά). Χοντρικά, 200 χιλιάρικα γιά ένα αξιοπρεπές δυαράκι στα Κάτω Πετράλωνα. Δεν νομίζω ότι ο κος Λάτσης αγοράζει διαμερίσματα εκεί, άρα κάποιος άλλος είναι ο αγοραστής.
Λόγω της κρίσης - λέει - έπεσε η οικοδομική δραστηριότητα κατά 20%. Αυτό θεωρείται καταστροφή. Είναι όντως καταστροφή;
Αν το κανονικό μου βάρος είναι 90 κιλά και το πάω στα 180 κιλά, θα είμαι χοντρός. Αν από τα 180 κιλά πέσω κατά 20% στα 140 κιλά, θα είμαι αδύνατος;

Γιά να μη έχουμε παρεξηγήσεις: δεν σκοπεύω να υποδείξω στους έλληνες τι να κάνουν με τα λεφτά τους. Ούτε σκοπεύω να επιβάλλω τις τιμές των ακινήτων.
Αλλά είναι μαλακία να υποστηρίζεις ότι η Ελλάδα έκανε χρέη επειδή της πούλαγε προιόντα η Γερμανία. Δηλαδή τα 7 δις του τζόγου και τα 3000/τετραγωνικό (στα Πετράλωνα - ΕΛΕΟΣ) πήγαν στις τσέπες των γερμανών;

Ξανά-διευκρίνηση: δεν με ενδιαφέρει να κατηγορήσω / κριτικάρω / ειρωνευτώ κανέναν απολύτως. Μακάρι όλοι να διαθέσουν τα λεφτά τους όπως γουστάρουν.
Εκείνο που θέλω να δείξω είναι το συστημικό λάθος του χρηματοπιστωτικού τομέα. Της ασυδοσίας των τραπεζών. Θέλω να δείξω ότι από την στιγμή που αγοράζουμε και πουλάμε "αέρα" (τι άλλο παρά αέρας είναι η αντιπαροχή, με την οποία χτίστηκε όλη η Αθήνα; ), επιτρέπουμε στις τράπεζες να γεννάνε χρήμα από το πουθενά. Αυτό το χρήμα έρχεται στις τσέπες μας με την μορφή χρέους.
Όταν λοιπόν βρεθούμε (υπερ)χρεωμένοι, δεν φταίνε οι κακοί γερμανοί που μας τα πήραν, αλλά οι κακές τράπεζες που μας τα έδωσαν.

* * * *
Το τρίτο - μέγιστο - συστημικό λάθος είναι η ίδια η μορφή του σημερινού καπιταλισμού. Αυτό το λάθος ξεπερνάει και τα λάθη του ευρώ και τα λάθη των τραπεζών.

Όσο ο καπιταλισμός περιορίζονταν σε αυτά που περιγράφει ο Μαρξ, τα πράγματα ήταν προβλέψιμα. Οι καπιταλιστές κατείχαν τα μέσα παραγωγής και εκμεταλλεύονταν την υπεραξία της δουλειάς των προλετάριων. Προφανώς η εκμετάλλευση των προλετάριων δεν ήταν καλό πράγμα, αλλά τουλάχιστον υπήρχε παραγωγή αγαθών.

Σήμερα τα πράγματα έχουν μετεξελιχθεί σε ένα αδιάφανο και αξεδιάλυτο τουρλουμπούκι, στο οποίο δεν ξέρουμε ποιός εκμεταλλεύεται ποιόν και ποιός κερδίζει τι.
Π.χ. όλοι όσοι αγοράζουν προιόντα της περιβόητης Apple εκμεταλλεύονται τους κακομοίρηδες σκλάβους στην Κίνα. Όλοι οι μεσοαστοί που γεμίζουν το σπίτι τους με "περσικά" χαλιά εκμεταλλεύονται εκατομμύρια παιδάκια στο Πακιστάν και την Ινδία (η Ουνέσκο μιλάει γιά 5 εκ. παιδιά - σκλάβους στην Ασία).

Αλλά δεν είναι μόνο οι σχέσεις εκμετάλλευσης αδιαφανείς. Είναι και ο τρόπος που αποκτάς το εισόδημα σου, τα προς το ζην. Π.χ. ένας καλός γιατρός μπορεί να κερδίζει 10.000 ευρώ τον μήνα (δεν το καταφέρνουν όλοι οι γιατροί αυτό). Αλλά τουλάχιστον έβγαλε τα ματάκια του 10 χρόνια στα βιβλία και στα υπόγεια των νοσοκομείων. Την ίδια στιγμή, το πρώτο τυχαίο ξέκωλο κουνάει τα βυζιά του στα ρεάλιτυ και βγάζει τα ίδια. Γιά να μη σου πω περισσότερα.
Γιά να μη σου πω πόσα βγάζει ένας μπαλαδώρος προκειμένου να ρίξει πέντε κλωτσιές στο γήπεδο.

Θέλω να πω, την εποχή του Μαρξ υπήρχε μεν εκμετάλλευση και υπεραξία, αλλά αμοίβονταν αυτοί που παρήγαγαν κάτι χρήσιμο. Η έννοια του χρήσιμου είναι αυτή που ορίζει η κάθε κοινωνία στην κάθε χρονική στιγμή. Μπορεί η μοιρασιά να ήταν άδικη (95% ο καπιταλιστής, 5% ο προλετάριος), αλλά ο κανόνας ήταν σαφής: παράγεις, άρα αμοίβεσαι. Δεν παράγεις = δεν αμοίβεσαι.

Σήμερα ένας μεσίτης, ένας ασφαλιστής, ένας μεσάζοντας, ένα ξέκωλο βγάζει περισσότερα από έναν φούρναρη, έναν γεωργό, έναν γιατρό, έναν δάσκαλο.

Γέμισε η κοινωνία μας μεσάζοντες. Κανένας δεν παράγει πιά.

Αλλά και οι λίγοι που παράγουν, παράγουν στην πλειοψηφία τους μαλακίες. Άχρηστα γκατζετάκια, προορισμένα να χαλάσουν και να πεταχτούν στα σκουπίδια, μόλις λήξει η εγγύηση του κατασκευαστή. Παράγουμε διαφημίσεις. Παράγουμε followers και παράγουμε Likes στα σόσιαλ αρχι(μέ)δια. Εταιρείες σαν το φεησμπουκ έχουν μεγαλύτερα κεφάλαια (άρα και ισχύ) από την Τογιότα και την Τζένεραλ Μότορς.

Μιά ζωή στον κόσμο των υπολογιστών, αντιπαθούσα τον Μπιλ Γκέητς (θα εξηγήσω κάποτε το γιατί). Μετά από όλους αυτούς τους αερολόγους όμως, μου έχει γίνει συμπαθής. Τουλάχιστον ο Γκέητς έφτιαξε κάτι χρήσιμο.

Το μεγαλύτερο συστημικό λάθος του κόσμου μας σήμερα είναι ότι ενδιαφέρεται μόνο γιά τα λεφτά, χωρίς να ενδιαφέρεται γιά το ΠΩΣ φτιάχτηκαν αυτά τα λεφτά.

Αν σκιστώ, αν δημιουργήσω, αν κατασκευάσω μιά ΑΠΕ (ανανεώσιμη πηγή ενέργειας), ίσως κερδίσω ένα εκατομμύριο ευρώ. Θα έχω τότε ακριβώς την ίδια δύναμη, τους ίδιους φόρους και την ίδια αντιμετώπιση με τον πρώτο τυχόν ηλίθιο τεμπέλη που κληρονόμησε 1 εκατομμύριο ευρώ από τον μπαμπά του. Είτε με τον πρώτο τυχερό που κέρδισε 1 εκ. ευρώ στο λαχείο. Είτε με το ασύδοτο καθίκι που βγάζει 1 εκ. ευρώ από το trafficing. Είτε με το λαμόγιο που βγάζει 1 εκ. ευρώ από κρατικές προμήθειες.

Αναρωτιόμαστε, γιατί άραγε η ελληνική οικονομία είναι κρατικοδίαιτη. Είναι απελπιστικά απλό. Η οικονομία μας είναι κρατικοδίαιτη γιατί έχουμε πολύ πιό απλές διαδικασίες στο να γίνεις λαμόγιο από το να γίνεις δημιουργικός επιχειρηματίας.
Από την στιγμή που κανένας δεν εξετάζει το ΠΩΣ έκανες λεφτά, γιατί να μην ακολουθήσεις την εύκολη διαδρομή;

Αντίστροφη λογική: αν κάνουμε την δουλειά του λαμόγιου πιό δύσκολη και την δουλειά του δημιουργικού ανθρώπου πιό εύκολη, θα έχουμε λύσει όλα τα προβλήματα της Ελλάδας μέσα σε μιά νύχτα. Αυτό θα είναι καλό γιά την Ελλάδα και μακάρι να μπορούσε να γίνει.
Αλλά αφήνει ανέγγιχτο το πραγματικό συστημικό πρόβλημα (όλου του κόσμου, όχι μόνο στην Ελλάδα) που εξετάζει το *πως* κερδίζονται τα λεφτά.

Η Κίνα και η Ρωσία θεωρούνται σήμερα ισχυρές χώρες, επειδή έχουν περισσότερα λεφτά από τις ευρωπαικές χώρες. Αν όμως αξιολογούσαμε το ΠΩΣ έφτιαξαν αυτά τα λεφτά, θα έπρεπε να τις κατατάξουμε στον πάτο του βαρελιού. Ξέσκισαν και ξεσκίζουν τους ίδιους τους τους ανθρώπους, βασανίζουν ζώα, καταστρέφουν (σε ασύλληπτα μεγέθη) το περιβάλλον.
Δεν είναι δυνατόν ένα t-shirt που φτιάχτηκε στην Γερμανία να αξιολογείται το ίδιο με ένα t-shirt που φτιάχτηκε στην Κίνα. Δεν είναι δυνατόν να αγοράζουμε προιόντα βαμμένα στο αίμα ζώων.
Κι όμως, αυτό ακριβώς κάνουμε. Γιατί μας ενδιαφέρει η τιμή ενός πράγματος, αλλά όχι η αξία του.

Αν δεν διορθώσουμε αυτό το μέγιστο συστημικό λάθος, αν δεν ασχοληθούμε σαν κοινωνία (και εννοώ σε παγκόσμιο επίπεδο, όχι μόνο ελληνικό) με την αξία των αγαθών γύρω μας, είμαστε καταδικασμένοι σε εκφυλισμό. Σε ανεγκέφαλα και άψυχα όντα που καταναλώνουν iphones και ilikes, χωρίς να ξέρουν τι κάνουν.

* * * *
Υ.Γ. Μιάς και αυτό είναι το τελευταίο μου ποστ γύρω από την πολιτική και την Ελλάδα (δεν πρόκειται να ξαναγράψω την λέξη "Ελλάδα" στα επόμενα 2 χρόνια ;-) ), θέλω να δώσω το πολιτικό μου στίγμα, όπως αυτό ισχύει σήμερα.
Από σημερινή σκοπιά, οι άνθρωποι που αναφέρω πιό κάτω εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο αυτά που πιστεύω.
Να σημειώσω - με έντονα γράμματα - ότι οι καημένοι δεν φέρουν ευθύνη γιά την επιλογή μου ;-) Τους ξέρω αποκλειστικά από τα γραφτά τους στο δίκτυο.
Αν λοιπόν κάποιος εχθρεύεται εμένα, δεν υπάρχει λόγος να εχθρεύεται και εκείνους.

1) Αν γίνονταν εκλογές θα ψήφιζα την Δημιουργία Ξανά. Αν τελικά κατέβουν σε εκλογές (με χαρά πληροφορήθηκα ότι πλέον έγιναν κόμμα). Από ότι λένε οι ίδιοι γιά τους εαυτούς τους, πρόκειται γιά πετυχημένους έλληνες επιχειρηματίες. Επειδή ακριβώς είναι δημιουργικοί άνθρωποι, αμφιβάλλω αν θα αντέξουν να σφίγγουν χέρια κουμπάρων και λαμόγιων τα επόμενα 2 χρόνια.
Παρ' όλες τις αμφιβολίες μου, θα έχουν την στήριξη μου - όχι μόνο σε επίπεδο απλής ψήφου.
Αν όχι την Δ.Ξ., γενικά θα ψήφιζα οποιονδήποτε υπόσχεται (με προδιαγραφές υλοποίησης) τον πλήρη χωρισμό εκκλησίας - κράτους.

2) Την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, μαζί με δημιουργικές και υλοποιήσιμες προτάσεις γιά έξοδο από την κρίση, τις περιγράφει καλύτερα ο Γιάνης Βαρουφάκης στο protagon και στο μπλογκ του (δεν έχω το λινκ πρόχειρο). Τα κείμενα του θέλουν σκέψη γιά να κατανοηθούν. Αλλά αν μας έδινε ευκολοχώνευτες λύσεις θα το θεωρούσα ύποπτο.

3) Το πως φτάσαμε ως εδώ, μαζί με μερικές καλές προβλέψεις γιά το μέλλον το αναλύει καλύτερα ο TechieChan / Waste. Τα κείμενα του είναι σεντονιάδες. Πολλές φορές αξίζει να διαβάσει κανείς και τον ποταμό των 100+ σχολίων, μιάς και εκεί ακούγονται ακόμα περισσότερες καλές απόψεις.
Ο Waste δεν δίνει λύσεις. Αλλά αναλύει πολύ καλά το κοντινό παρελθόν και το κοντοπρόθεσμο μέλλον.

4) Ο Καιρός. Ο καπεταν- Γιώργος Τετράδης. Χωρίς άλλες συστάσεις. Εδώ το τελευταίο από τα καλύτερα του.

5) Πιτσιρίκος. Ξέρω, είναι αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Ξέρω, αντί γιά μακροσκελείς αναλύσεις είναι αφαιρετικός. Πετάει 5 ατάκες, χωρίς επιχειρηματολογία, χωρίς στοιχεία. Όποιος θέλει στοιχεία, μπορεί να τα βρει και μόνος του. Γιατί θα πρέπει ο Πιτσιρίκος να δίνει την τροφή μασημένη; Αυτά που λέει, τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει, τα θεωρώ σωστά. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία.

I, Merkel (τόμος 2ος και τελευταίος)

Σ' αυτό το ποστ (που είναι το προτελευταίο που αφορά την πολιτική - το βαρέθηκα αυτό το θέμα) παρουσιάζω μιά "γερμανοκεντρική" σκοπιά της κρίσης. Έτσι, γιά να υπάρχει και η καταγραφή μιάς "άλλης" πραγματικότητας.

* * * *
Όσοι έζησαν την Γερμανία (έστω και σαν τουρίστες) μέχρι το 1992-1994 θα θυμόνται ίσως ότι αν περίμενες το τραίνο στην αποβάθρα και είχε 5' καθυστέρηση, τότε ... θα έπρεπε να διορθώσεις το ρολόϊ σου. Τα τραίνα εκτελούσαν τα δρομολόγια τους με ακρίβεια δευτερολέπτου, οι συρμοί ήταν υπερσύγχρονοι γιά την εποχή. Το ίδιο ίσχυε και γιά τα αστικά λεωφορεία, γιά τους δρόμους (σε άριστη κατάσταση), γιά τα σχολεία, γιά τα νοσοκομεία και γενικά γιά οτιδήποτε ονομάζουμε "κοινωνικές υποδομές".

Σήμερα, μόλις 19 χρόνια αργότερα, όλα είναι χάλια. Τα τραίνα δεν έρχονται ποτέ (μα ποτέ) στην ώρα τους, το καλοκαίρι λιποθυμάει ο κόσμος από την ζέστη γιατί δεν δουλεύουν τα κλιματιστικά, τον χειμώνα ξεπαγιάζουν γιατί δεν δουλεύουν τα καλοριφέρ. Τα λεωφορεία το ίδιο. Τα σχολεία είναι χάλια, τα κτίρια απαρχαιωμένα, τα θρανία ερείπια. Οι δάσκαλοι κάνουν μάθημα σε τάξεις με 40+ παιδιά. Στα πανεπιστήμια δεν υπάρχουν αίθουσες και οι φοιτητές πρέπει να ακούνε τις παραδόσεις όρθιοι, είτε καθιστοί στα σκαλιά (αν είναι τυχεροί).
Στην Υγεία το χάος. Άνθρωποι που χρειάζονται επειγόντως εγχείρηση πρέπει να περιμένουν μήνες, στο επισκεπτήριο του κάθε γιατρού περιμένεις με τις ώρες. Με ιδιωτική ασφάλιση είναι κάπως καλύτερα. Αλλά πληρώνεις 600 - 1200 ευρώ. Τον μήνα, εννοείται.

Προχθές έλεγαν οι ειδήσεις ότι στην Ρηνανία Βεστφαλία και στο Βερολίνο (σύνολο πληθυσμού 21 εκ) οι δήμοι δεν έχουν λεφτά γιά τον καθαρισμό των σχολείων και οι μανάδες καθαρίζουν τα σχολεία των παιδιών τους εκ περιτροπής.

Το γερμ. κράτος χρωστάει το 85% του ΑΕΠ του. Γιά σύγκριση: με 55% χρεωκόπησε η Αργεντινή, 60% επιτρέπει η συνθήκη του Μάαστριχτ, 120% είχε η Ελλάδα προ μνημονίου.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν να πάρουν αύξηση από τότε που ανακαλύφτηκαν οι πέτρες, προσλήψεις στον δημόσιο τομέα απλά δεν υπάρχουν.
Ο αριθμός των απασχολούμενων στον δημόσιο τομέα το 1994 ήταν 6,7 εκατομμύρια και το 2011 έπεσε στα 4,6. Χοντρικά, μιά μείωση του προσωπικού κατά 30% σε 15 χρόνια. Από τους 4,6 μόνο το 1,5 εκατομμύριο είναι δημόσιοι υπάλληλοι με την ελληνική έννοια του όρου. Οι υπόλοιποι είναι με ιδιωτική σύμβαση, ανάμεσα τους και 1,5 εκατομμύριο με "κλασματική" θέση (δουλεύεις λιγότερες ώρες και παίρνεις λιγότερα). Πηγή η γερμ. στατιστική υπηρεσία.

Γιά σύγκριση: η Ελλάδα έχει 8Χ λιγότερο πληθυσμό. Κανείς δεν ξέρει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων του 1994, γιατί κανένας δεν ενδιαφέρονταν να τον μετρήσει. Η Τρόικα μας ανάγκασε το καλοκαίρι του 2010 και έπρεπε το κράτος να φτιάξει ειδικό πρόγραμμα καταγραφής δημ. υπαλλήλων, γιατί δεν μπορούσε να διαβάσει ούτε τις δικές του καταστάσεις μισθοδοσίας.
Το 2010 η Ελλάδα είχε 720.000 υπαλλήλους στον στενό και 1,2 εκατομμύρια στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (τα παραπάνω νούμερα της Γερμανίας αφορούν τον ευρύτερο δημ. τομέα).
Με γερμανικές αναλογίες, η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει 570.000 αντί γιά 1,2 εκατομύρια ( = απολύσεις 600.000+ υπαλλήλων - και δεν μετράω αυτούς που είναι με σύμβαση).

Η Τρόικα ζήτησε απολύσεις στον δημ. τομέα. Η απαίτηση της Τρόικας προκάλεσε πληθώρα διαδηλώσεων, διαμαρτυριών, στεναγμών, κλαυθμών και οδυρμών. Πάντως απολύσεις ΔΕΝ έγιναν. Μόνο 1900 άτομα που θα έβγαιναν σε λίγους μήνες στην σύνταξη παραιτήθηκαν εθελοντικά (αφού τους δόθηκαν κίνητρα).
Σύμφωνα με αυτό το μπλογκ(εδώ και εδώ), στην Ελλάδα ΔΙΟΡΙΣΤΗΚΑΝ καινούργιοι δημ. υπάλληλοι τους τελευταίους μήνες - τους χειρότερους της κρίσης. Με παχυλότατους μισθούς.

Θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες (τόμους) με τα χάλια της Γερμανίας, αλλά σταματάω εδώ.

* * * *
Το πρώτο που καταρρέει από τα παραπάνω στοιχεία είναι ο ελληνοκεντρικός μύθος περί δ' ράϊχ. Η αντίληψη που λέει ότι η Γερμανία θέλει να κατακτήσει τον κόσμο με οικονομικά μέσα αντί γιά όπλα.

Όποιος πιστεύει ότι η Γερμανία θέλει το δ' ράιχ, να έρθει να το πει στα 2 εκατομμύρια γερμανίδες που ξεσκατίζουν τουαλέτες σχολείων. Έτσι, γιά να πάρει ένα φτύσιμο εις την δις-εκατομμυριοστήν. Και γιά να μάθει να πιστεύει τέτοιες βλακείες.
Πάω στοίχημα ότι δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ελληνίδα που καθαρίζει (ξένες) σκάλες. Πόσο μάλλον καμπινέδες σχολείων.

Γιά να μη μιλήσω γιά τους φοιτητές χωρίς αίθουσες και τους ασθενείς χωρίς περίθαλψη.

Υποφέρουν που υποφέρουν οι γερμανοί, ας τους αφήσουμε τουλάχιστον να στενάζουν γιά τον ελληνικό μεγαλοιδεατισμό. Όχι να τους λέμε και γιά το ράιχ από πάνω. Έχει και το θράσος τα όρια του.

* * * *
Σύμφωνα με την επίσημη στατιστική (Eurostat), ο κατώτατος μισθός το 2011 στην Ελλάδα ήταν 863 ευρώ. Γιά τους ισπανούς ήταν 748, γιά τους σλοβάκους ήταν 317, τους σλοβένους 748, τους εσθονούς 278.
Αυτές είναι χώρες εντός ευρωζώνης. Γιά τις χώρες εκτός ευρώ, τα πράγματα είναι ακόμα πιό δραστικά (ούγγροι 281, βούλγαροι 123 κ.α. ).

Καταλαβαίνουμε σε τι παραλογισμό μας οδηγεί η ελληνοκεντρικότητα; Ζητάμε ξεδιάντροπα από τον σλοβάκο που παίρνει 317 ευρώ να πληρώσει χαράτσι προκειμένου να συνεχίσει ο έλληνας να παίρνει 863!
Ζητάμε ξεδιάντροπα από τον γερμανό που έχει 15 χρόνια να διορίσει δημόσιο υπάλληλο, που έχει 15 χρόνια να δει αυξήσεις, να ανεχτεί τους διορισμούς, τις αργομισθίες και τις υπερωρίες ( = αυξήσεις μισθών) των ελλήνων δημ. υπαλλήλων. Και όχι μόνο τα ζητάμε αυτά, αλλά βαφτίζουμε και κάθε απόπειρα να θιχτούν τα κεκτημένα σαν προσπάθεια εγκαθίδρυσης του δ' ράιχ.

Μισό λεφτάκι ωρέ πατριώτες. Ποιός δυναστεύει ποιόν εδώ πέρα, το έχουμε καταλάβει;

Παρενθεσούλα: εδώ κάποιος αριστερόστροφος ιδεολόγος θα πρότεινε να τα πάρουμε από τους πλούσιους, όχι από τους εργάτες του κατώτατου μισθού. Συμφωνώ απόλυτα. Ας αρχίσουμε λοιπόν από τους ΕΛΛΗΝΕΣ πλούσιους (έχει να πέσει χοντρό γέλιο), όχι από τους γερμανούς.

Γενικά είναι καλή ιδέα να πληρώσουν οι (εγχώριοι και ξένοι) μεγαλολεφτάδες και οι πραγματικοί υπεύθυνοι γιά την κρίση. Συμφωνώ φυσικά, ποιός δεν θα το ήθελε;
Αλλά το να ζητάμε να πληρώσουν τα λαμόγια γιά την κρίση είναι τόσο ουτοπικό όσο τα καλλιστεία. Εκεί που οι επίδοξες μοντέλες ζητάνε την παγκόσμια ειρήνη και τον αφοπλισμό.

* * * *
Άλλη μία ελληνοκεντρική χαζομάρα που καταρέει είναι αυτή περί εκμετάλλευσης του εργατικού μας δυναμικού. Δήθεν οι γερμανοί μας πιέζουν με το μνημόνιο, ώστε να μειωθούν οι μισθοί μας προκειμένου να αποκτήσουν φτηνά εργατικά χέρια.

Που πας ρε Καραμήτρο; Ποιός νομίζεις πως είσαι; Νομίζεις ότι εσένα περίμεναν οι γερμανοί;

Το να πληρώσουν 200 δις σε δάνεια και μνημόνια και κουρέματα προκειμένου να πάρουν αντάλλαγμα 20 δις σε χαμηλότερους μισθούς είναι βλακεία. Και οι (γερμανοί) καπιταλιστές μπορεί να είναι κακοί, αλλά δεν είναι βλάκες.

Αν οι γερμανοί ήθελαν φτηνά (ανειδίκευτα) εργατικά χέρια, έχουν 2 εκατομμύρια άνεργους και μετανάστες στην χώρα τους την ίδια. Συμπληρωματικά, έχουν στην διάθεση τους όλους τους σλοβένους, τους σλοβάκους, τους εσθονους, τους βούλγαρους και ... και ... και...
Όλοι αυτοί (α) μιλάνε ήδη γερμανικά (β) έχουν φιλογερμανικό τρόπο σκέψης και εργασίας και το κυριότερο (γ) ΔΕΝ ΖΗΤΑΝΕ 200 ΔΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΘΟΠΟΔΗΣΟΥΝ.

Ότι γίνεται στην Ελλάδα σήμερα μπορεί να έχει εκατοντάδες άλλους στόχους. Το να κατέβουν οι ελληνικοί μισθοί δεν αποτελεί στόχο. Τουλάχιστον όχι γιά τους γερμανούς.

Ας ξεφύγω λίγο από τους χαμηλόμισθους, ας ασχοληθώ με τους πτυχιούχους.
Στην Γερμανία λείπουν αυτήν την στιγμή 14.000 μηχανολόγοι και ηλεκτρολόγοι. Λείπουν 11.000 πληροφορικάριοι, 8.000 εκπαιδευτικοί, γιατροί (δεν θυμάμαι το νούμερο), αρχιτέκτονες, χημικοί και αμέτρητοι τεχνίτες (εργοδηγοί και μάστορες παντός είδους).

Ειδικά γιά τα εξειδικευμένα επαγγέλματα, η αντίληψη ότι η Γερμανία θέλει να ρίξει τους ελληνικούς μισθούς είναι εντελώς, πέρα γιά πέρα γελοία. Εδώ δίνουν γερμανικούς μισθούς και πάλι δεν βρίσκουν υπαλλήλους. Σοβαρά πιστεύουμε ότι σκάρωσαν όλη την κρίση και το μνημόνιο, κινδυνεύουν να τινάξουν στον αέρα ολόκληρη την ΕΕ μόνο και μόνο γιά να ρίξουν τους δικούς μας μισθούς;

Σημείωση: 500.000 ήρθαν να δουλέψουν στην Γερμανία τον τελευταίο χρόνο από την Ισπανία και την Ελλάδα (δεν ξέρω το ακριβές ποσοστό των ελλήνων σ' αυτές τις 500.000). Με εξαίρεση τους δημ. υπάλληλους, οι γερμανοί ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ τους μισθούς, δεν τους κατεβάζουν.

* * * *
Τα παραπάνω δεν τα γράφω ούτε γιά να κατηγορήσω τους έλληνες (όποιος το πιστεύει αυτό είναι βαθιά νυχτωμένος), ούτε γιά να υπερασπιστώ τους γερμανούς. Τα γράφω γιά να δείξω ότι υπάρχει και μιά άλλη πραγματικότητα.
Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα πλήρωναν οι υπέυθυνοι. Πρώτοι απ' όλους οι προδότες έλληνες πολιτικοί και μετά όλοι οι κλέφτες (ανεξάρτητα από την χώρα διαμονής τους). Αλλά δεν ζούμε στον ιδανικό κόσμο.
Δυστυχώς, κάποιοι κακομοίρηδες θα την πληρώσουν αυτήν την κωλοκρίση. Οι πιό αδύναμοι την πληρώνουν ήδη βαριά: οι άρρωστοι, οι ανάπηροι, οι ηλικιωμένοι και τα ζώα. Οι επόμενοι στην σειρά είναι οι τίμιοι μεροκαματιάρηδες και λοιποί μικρομεσαίοι. Αυτοί θα πληρώσουν.

Αυτή είναι δυστυχώς η λειτουργία του κόσμου. Και αλλάζει μόνο με ένοπλη επανάσταση - κάτι που δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Εκείνο που θέλω να δείξω με το ποστ είναι, ότι το να κατηγορούμε τους γερμανούς είναι επιεικώς ηλίθιο. Μας αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά μας προβλήματα.
Τόσο οι γερμανοί όσο και πάμπολλοι ευρωπαίοι περνάνε χειρότερα από μας (π.χ. έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη, αν και οι τιμές των ακινήτων μας είναι ψηλότερες από τις ευρωπαικές).
Η μόνη διαφορά των ξένων από μας είναι ότι αυτοί τρώνε το αγγούρι φετούλα - φετούλα εδώ και 15 χρόνια. Ενώ εμείς το φάγαμε όλο μαζί στα τελευταία 1.5 χρόνια και γι' αυτό μας τσούζει.
Ας παρηγορηθούμε με την σκέψη, ότι τουλάχιστον εμείς τα τελευταία 15 χρόνια το γλεντήσαμε.

The party is over.

Οικονομική ανάλυση της κρίσης

Τις τελευταίες μέρες βρέθηκα - παρά την θέληση μου - μέσα σε πολλά φαρμακεία. Μεγάλη η κίνηση, πολλές οι ουρές. Με εκνευρίζουν αφόρητα οι ουρές, οπουδήποτε, αλλά δεν είμαι ο μόνος υποθέτω. Γιά να απασχολήσω το μυαλό μου και να κατευνάσω κάπως τον εκνευρισμό μου άρχισα να κρυφακούω το τι αγόραζαν οι γύρω μου.
Καθώς στην Ελλάδα γενικά δεν δίνουν σημασία σε ιδιωτική σφαίρα και προσωπικά δεδομένα, μου ήταν πανεύκολο να διαπιστώσω τι αγόραζαν οι έλληνες γιά τις γιορτές. Οι παραγγελίες εκτελούνταν τόσο φωναχτά, που θα τις άκουγα ακόμα και αν δεν ήθελα.

Η πρώτη μου έκπληξη ήταν ότι το Levitra και το Cialis δίνονται χωρίς συνταγή! Σε ένα κεντρικό φαρμακείο η ζήτηση ήταν τόση, που οι υπάλληλοι άπλωναν το χέρι πίσω τους (στο γεμάτο ράφι) και έπιαναν τα κουτάκια δυο-δυο χωρίς να χρειαστεί καν να κυτάξουν. Έβρισκαν τα Levitra στα τυφλά.
Παραξενεύομαι που δεν άκουσα πουθενά γιά το πιό διάσημο "ανυψωτικό", το βιάγκρα. Μήπως γι' αυτό απαιτείται συνταγή; Μήπως τα άλλα δύο θεωρούνται αποτελεσματικότερα; Δεν ξέρω.

Η δεύτερη μου έκπληξη ήταν ο συνδυασμός των φαρμάκων που αγοράζονταν. Levitra με Depon, και ξανά Levitra με Depon και δώστου άλλη μιά Levitra με Depon. Δυο-δυο τα κουτάκια. Οι πιο εναλλακτικοί αγόραζαν Cialis με Depon. Πέντε - έξι πιό προχώ αγόραζαν Levitra με Vomex. Το Vomex το ξέρω από τα πληρώματα μου στο πλοίο. Το παίρνουν όταν έχει θαλασσοταραχή και ζαλίζονται.
Ένας μάλιστα αγόρασε τον απόλυτο συνδυασμό: Levitra με Depon και Vomex ταυτόχρονα. Μάλλον αυτός ήταν πολύ προσεχτικός.

Παρενθεσούλα. Καλά ο 45ρης έως πενηντάρης, αυτός έχει προβλήματα. Αλλά οι 25ρηδες (οι μισοί πελάτες που είδα ήταν κάτω από 30) τι τα θέλουν τα ανυψωτικά;

Τελειώνοντας την περιοδεία μου στα φαρμακεία της Αθήνας (δεν βρήκα τελικά αυτό που έψαχνα) έμεινα με την απορία:
Αφού σας φέρνει πονοκέφαλο ωρέ έλληνες, γιατί το κάνετε;
Γιατί δεν αφήνετε αυτήν την - προφανώς επώδυνη - απασχόληση σε εκείνους που μπορούν να το κάνουν χωρίς να παθαίνουν ναυτία;

Ποιά κρίση και κουραφέξαλα πατριώτες;
52,90 ευρώπουλα κάνει το ένα κουτάκι Levitra. Συν άλλα 7 ευρά γιά το Vomex, ώστε να μην σε πιάσει ζαλάδα από το ταρακούνημα. Δεν θα την κεράσεις την υποψήφια και ένα ποτό; Δεν θα πιείς κι εσύ άλλο ένα; Δεν θα της αγοράσεις και κανά στριγκάκι χρονιάρες μέρες; Χαλαρά χαλαρά ξόδεψες ένα 150ρι έως 200ρι και δεν ξέρεις καν αν θα πηδήξεις (αν ήσουν σίγουρος, δεν θα αγόραζες Levitra).

Συμπέρασμα: οι έλληνες έχουν λεφτά. Η Ελλάδα δεν έχει, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Υ.Γ. Οι μόνοι που δεν αγόραζαν τους παραπάνω συνδυασμούς φαρμάκων ήμουν εγώ και μιά ελάχιστη μειοψηφία από μερικά άλλα ακόμα γεροντάκια. Τα άλλα γερόντια αγόραζαν φάρμακα γιά την καρδιά και την πίεση. Οσο γιά μένα, εγώ έψαχνα τις κατάλληλες μπαταρίες γιά τα ακουστικά μου. Είμαι λίγο βαρήκοος ξέρετε, και ακούω μόνο όσα με συμφέρουν. ;-)

I, Merkel

Πολλές φορές με έχουν κατηγορήσει σαν γερμανό. Σαν κάποιον δηλαδη, που πρόδωσε την πατρίδα του την Ελλάδα, την κατηγορεί σε κάθε ευκαρία και εκθειάζει παράλληλα τα (υπαρκτά και ανύπαρκτα) πλεονεκτήματα της Γερμανίας.

Παλιά, πολύ παλιά στεναχωριόμουν με τέτοιες φράσεις. Πάνε όμως πολλά χρόνια που απλά σηκώνω τους ώμους όταν τις ακούω. Όποιος δεν *θέλει* να καταλάβει, δεν πρόκειται να καταλάβει. Δεν σκοπεύω να αποδείξω στον κάθε ανόητο, ότι δεν είμαι ελέφαντας.

Τι σημαίνουν στην τελική οι χαρακτηρισμοί "αγαπάω την χώρα μου", "προδίδω", "κατηγορώ" κ.α. ;
Εκείνος που λέει 5 δυσάρεστες αλήθειες είναι σώνει και καλά προδότης; Ποιός αγαπάει την Ελλάδα; Εκείνος που μιλάει γιά το μπλε του Αιγαίου και βάζει πολλά θαυμαστικά στην κάθε του πρόταση; Όσο πιο υπερθετικός ο βαθμός θαυμασμού στον ελληνικό ήλιο, τα ελληνικά χρώματα και την ελληνική "ψυχή" (τι είναι αυτό; ) τόσο μεγαλύτερη η αγάπη γιά την χώρα;

Δίνω σ' αυτό το ποστ έναν δικό μου ορισμό. Από (οικονομικές) θεωρίες γιά το πως θα σωθεί η χώρα μπούχτισα(με). Όποιος την αγαπάει, ας το δείξει έμπρακτα.

* * * *
Είδηση νο 1, παρμένη από την Ελευθεροτυπία πριν 2-3 βδομάδες:
Μιά ολλανδέζα έφτιαξε ένα σαιτ με τίτλο (στο περίπου) "επιλέξτε από την Ελλάδα το κομμάτι που σας αρέσει". Ο υπότιτλος έλεγε - πάλι στο περίπου - "αφού τους πληρώνουμε, αφού δεν πρόκειται να τα πάρουμε πίσω, ας πάρουμε τουλάχιστον κομμάτια από την χώρα".
Η ολλανδεζούλα είχε σκαρώσει έναν χάρτη της Ελλάδας από το google maps και ο κάθε επισκέπτης μπορούσε να κολλήσει ένα σημαιάκι στο "δικό του" χωράφι.

Το όλο εγχείρημα ήταν αυστηρά προσωπική πρωτοβουλία, ίσως χιουμοριστική, ίσως αφελής. Ίσως η ολλανδεζούλα να ήθελε να κάνει πλάκα στον συμμαθητή της από το διπλανό θρανίο.
Το σάιτ δεν είχε επίσημο χαρακτήρα, δεν υποστηρίζονταν από κανέναν οργανισμό, επώνυμο πρόσωπο, ή οτιδήποτε παρόμοιο. Ακόμα και γιά τον τελευταίο ηλίθιο ήταν πασιφανέστατο ότι δεν είναι δυνατόν να κολλάς ένα τυχαίο σημαιάκι σέ έναν τυχαίο χάρτη σε ένα τυχαίο σαιτ και να έχεις αξιώσεις πάνω στην γη.
Μερικοί βέλγοι είχαν κολλήσει π.χ. σημαιάκι στον Αη Γιώργη, έναν ξερόβραχο στην μέση του πελάγου, 18 ναυτικά μίλια από την κοντινότερη ακτή. Ακόμα και αν κάποιος τους χάριζε αυτό το κομμάτι γης, θα έπρεπε να πηγαίνουν στο οικόπεδο τους κολυμπώντας (δεν υπάρχει εκεί ούτε λιμάνι, ούτε κάτοικοι ούτε συγκοινωνία).

Όμως αυτό το ανόητο, αφελές, ασήμαντο, ανάξιο λόγου σαιτ συγκέντρωσε ΧΙΛΙΑΔΕΣ επισκέπτες από την Ελλάδα μέσα στις 3 πρώτες μέρες της λειτουργίας του. Τα σχόλια έπεφταν με καταιγιστικό ρυθμό δευτερολέπτων. Ανθολογώ τα πιό χαρακτηριστικά.
-- "θα πάρετε τ' αρχίδια μας" (δεν ήξερα ότι οι έλληνες είναι τόσο πρόθυμοι δωρητές οργάνων)
-- "μολών λαβέ" (ξυπνάς μέσα μου τον Λεωνίδα)
-- "μωρή ολλανδέζα πουτάνα, σταμάτα να γράφεις" (από κάποιον που η χώρα του έχει σαν εθνικό ύμνο τον Ύμνο στην Ελευθερία)
-- "το όνομα της είναι χχχχχχ, το τηλέφωνο της είναι 12345678 και η διέυθυνση της είναι η τάδε, πηδήξτε την, κάψτε της το σπίτι" (ακόμα πιό δημοκράτης από τον προηγούμενο αυτός).

Επειδή είμαι σεμνός και ντροπαλός μπλόγκερ, ανθολόγησα τα κοσμιότερα των σχολίων. Τα υπόλοιπα δεν θέλω να τα αναπαράγω, περιέγραφαν πάντως το πόσο βουτσαράδες είμαστε εμείς οι έλληνες στην μικρή ολλανδέζα.

* * * *
Είδηση νο. 2, παρμένη από την ίδια εφημερίδα, την ίδια μέρα:
Με την κρίση, πολλοί άρχισαν να καίνε ξύλα αντί γιά πετρέλαιο θέρμανσης. Μέχρι εδώ κατανοητό - αν και όχι εντελώς. Με την διαφορά ότι δεν πηγαίνουν μόνοι τους να κόψουν ξύλα - όπως θα έκανε ο κάθε πραγματικά φτωχός αν είχε πραγματική ανάγκη - αλλά αγοράζουν ξύλα από επιτήδειους.
Οι οποίοι επιτήδειοι τα εμπορεύονται μαύρα και - κυρίως - τα κόβουν μαύρα. Παράνομα, μέσα σε εθνικούς δρυμούς, σε προστατευόμενες περιοχές, μπαίνουν και ΑΠΟΨΙΛΩΝΟΥΝ.
Έναν απελπισμένο φτωχό θα τον καταλάβαινα (αν και όχι 100% ). Αλλά έναν μαυραγορίτη γιατί να τον ανεχτώ;

Ευαίσθητοι άνθρωποι της περιοχής κάνουν καταγγελίες στην δασοφυλακή που απαντάει "δεν έχουμε προσωπικό και αυτοκίνητα γιά να ελέγξουμε τα δάση". Οι ευαίσθητοι προφέρονται να κάνουν περιπολίες οι ίδιοι, προσφέρουν τα δικά τους αυτοκίνητα, μαζί με την βενζίνη. Και πάλι οι δασοφύλακες αρνούνται να κάνουν την δουλειά τους με την πρόφαση "δεν έχουμε χρόνο". Φταίω εγώ μετά να υποπτευθώ ότι οι δημόσιοι λειτουργοί παίρνουν μίζα από τους μαυραγορίτες;

Μιλάμε γιά το Πήλιο, μιλάμε ότι - ιδίως τα Σαββατοκύριακα - φεύγουν νηοπομπές ολόκληρες με φορτηγά γεμάτα ξυλεία. Μιλάμε γιά ένα από τα στολίδια της Ελλάδας, γιά το βουνό των Κενταύρων. Αν το αποψιλώσουμε, θα μας κυλήσουν τα γυμνά βράχια - μαζί με τις κατάρες των Κενταύρων - στο κεφάλι.

Το τραγικό είναι, ότι δεν χρειάζονται καν περιπολίες. Από το Πήλιο υπάρχει μόνο ένας δρόμος προς την υπόλοιπη Ελλάδα και αυτός περνάει μέσα από τον Βόλο. Ουσιαστικά, το μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να σηκωθούν από το καφενείο της κεντρικής πλατείας και να ελέγξουν, αν τα εκατοντάδες φορτηγά που περνάνε φορτωμένα ξυλεία, μισό μέτρο μπροστά από την μύτη τους κατέχουν νόμιμα αυτήν την ξυλεία.

Και καλά, έστω ότι οι κρατικοί υπάλληλοι δεν μπορούν, δεν θέλουν, δεν ξέρουν. Οι κάτοικοι; Οι υπόλοιποι έλληνες που είναι; Που είναι όλοι αυτοί οι σούπερ έλληνες που αγαπάνε τοοοοοοοοοόσο πολύ την Ελλάδα, ώστε να βάζουν 200 θαυμαστικά σε κάθε τους φράση; Που είναι όλοι αυτοί οι νταήδες που ήθελαν να πηδήξουν την μικρή ολλανδέζα; Γιατί δεν μπορούν να σταματήσουν μερικά φορτηγά; Γιατί δεν μπορούν να κλείσουν τον δρόμο; Γιατί όταν υποβιβάστηκε ο Ολυμπιακός Βόλου κάηκε η περιοχή (έκλεισαν και οι δρόμοι - εννοείται) και όταν αποψιλώνεται το Πήλιο, η ιδιαίτερη πατρίδα τους, το κόσμημα (ένα από τα πολλά) της Ελλάδας δεν κουνιέται φύλλο;
Ποιός φταίει γι' αυτό; Οι γερμανοί μήπως; Το ευρώ; Η τρόικα; Η Μέρκελ; Ποιός αγαπάει τελικά αυτήν την χώρα; Και πως την δείχνει αυτήν την αγάπη;

Εγώ λοιπόν, ο "γερμανός", ο "προδότης" είμαι έτοιμος να τα παρατήσω όλα σύξυλα, εδώ και τώρα και να την στήσω με ένα στυλιάρι στον δρόμο. Θα σταματάω όλα τα αυτοκίνητα που μεταφέρουν ξύλα και θα ελέγχω που τα βρήκαν. Όποιος δεν μπορεί να αποδείξει ότι του ανήκουν νόμιμα, θα έχει την ανάλογη αντιμετώπιση.
Αλλά δεν μπορώ να κάνω μόνος μου αυτήν την δουλειά. Το να κλείσω μόνος μου τον δρόμο είναι κομματάκι ζόρικη υπόθεση. Χρειάζομαι και μερικούς έλληνες που αγαπάνε την χώρα τους. Που είναι αυτοί;
Έχουν βυθιστεί όλοι τόσο βαθιά στις αναλύσεις γύρω από την Ευρωπαϊκη Πολιτική ώστε δεν έχουν καιρό να εμποδίσουν μερικούς μαυραγορίτες που τους ρημάζουν την πατρίδα; Ή μήπως δεν έχουν κότσια, επειδή έχουν εξαντλήσει τον τσαμπουκά τους στα κοριτσάκια του ιντερνετ;

Ποιός (θα) πληρώνει τον βαρκάρη

Χωρίς να συμμετέχω στο - αποπροσανατολιστικό και επικίνδυνο γιά την κοινωνία μας - παιχνίδι της κολοκυθιάς ("γιατί να φταίνε οι μεν και όχι οι δε γιά την κρίση"), θέλω να κάνω έναν ταμειακό απολογισμό και μερικές προβλέψεις γιά το μέλλον μας.

Ξεκινάω από το γνωστό ( ; ) γεγονός ότι η ελληνική κρίση είναι κρίση κρατικού και όχι ιδιωτικού χρέους. Οι ελληνες έχουν λεφτά - το κράτος τους όχι. Όταν λοιπόν λέμε ότι μιά επαγγελματική / κοινωνική ομάδα πρέπει να "συμμετέχει στα βάρη της κρίσης" εννούμε ότι η ομάδα αυτή οφείλει να δώσει χρήμα στο ελληνικό κράτος. Ζεστό και άμεσο χρήμα. Ποιές όμως είναι αυτές οι επαγγελματικές / κοινωνικές ομάδες που "συμμετέχουν";

-- Οι αγρότες; Οχι φυσικά. Οι αγρότες γκρινιάζουν γιά τις "χαμηλές" τιμές που παίρνουν γιά τα προϊόντα τους. Αλλά αυτή η γκρίνια διαιωνίζεται ανελλιπώς από τότε που ο προπάππος μου ήταν νεογέννητο μέχρι σήμερα. Οι αγρότες δεν δίνουν τίποτα στο ελλ. κράτος. Ούτε καν εισφορές γιά την σύνταξη τους. Ουσιαστικά είναι μόνιμα αφορολόγητοι.
Οι επιδοτήσεις τους είναι εγγυημένες από την ΕΕ και εντελώς ανεξάρτητες από κρατικά χρέη. Μάλιστα σε ευρώ. Δλδ. ακόμα και αν πτωχεύσουμε, ακόμα και αν επιστέψουμε στην δραχμή, οι αγρότες μας θα επιδοτούνται σε ευρωπαικές τιμές.
Το μόνο που μπορεί να πλήξει τους αγρότες μας είναι είτε η κατάρρευση της ΕΕ είτε η έξοδος της Ελλάδας από την ΕΕ (πάπαλα επιδοτήσεις).

-- Όσοι ασχολούνται με τον τουρισμό; Όχι φυσικά. Φόρους πληρώνουν μόνο συμβολικά και μόνο οι πιό χαζούληδες. Οι εισπράξεις τους εξαρτώνται από την ευημερία των βορειοευρωπαίων και τίποτα άλλο. Το αν το ελληνικό κράτος υπάρχει ή όχι είναι δευτερεύον γι' αυτούς. Μπορούν ανετότατα να ανεβάζουν τις τιμές τους - ακόμα και εν μέσω κρίσης. Πληρώνονται εγγυημένα σε ευρώ, μια επιστροφή στην δραχμή δεν τους αγγίζει.
Ίσως χάσουν την ελληνική τους πελατεία (τουλάχιστον ένα μέρος της) εξ αιτίας της κρίσης. Αλλά μπορούν εύκολα να αναπληρώσουν αυτήν την χασούρα από (α) ξένους πελάτες (β) την δυνατότητα να ανεβάζουν τις τιμές κατά βούληση (γ) χαμηλότερους μισθούς για το προσωπικό τους. Η ανεργία συμπιέζει τα μεροκάματα που πληρώνουν.

-- Όσοι ασχολούνται με την οικοδομή; Όχι φυσικά. Μιά τεράστια ομάδα από εργολάβους, μεσίτες, συμβολαιογράφους, δικηγόρους, μηχανικούς, πωλούνται οικοδομικά υλικά, επιπλάδες, κουζινάδες, μεταφορείς κλπ. έχει καταβροχθίσει μυθώδη ποσά τις τελευταίες δεκαετίες. Όσα από αυτά δεν φαγώθηκαν στις τραγουδιάρες των εθνικών οδών, έχουν φύγει ήδη γιά την Κύπρο και την Ελβετία.
Πέρα από την καλλιέργεια της γης και τον τουρισμό, η οικοδομή ήταν η μοναδική (σοβαρών μεγεθών) οικονομική δραστηριότητα της Ελλάδας από το 1960 μέχρι σήμερα.
Το κύκλωμα της οικοδομής είχε δικές του κυβερνήσεις - με χαρακτηριστικό παράδειγμα την τελευταία της νδ. Διάφορα νομοθετικά τερτίπια (ημιυπαίθριοι π.χ. ) τους εξασφάλιζαν ονειρικά περιθώρια υπερκερδών.
Το πρόβλημα τους είναι ότι τώρα με την κρίση δεν βγάζουν καινούργια λεφτά. Η οικοδομή έχει πρακτικά νεκρωθεί. Σε αντίθεση με αγρότες / τουριστικούς που (θα) έχουν εισπράξεις ανεξάρτητα από την κρίση, οι οικοδοματζήδες δεν έχουν.
Αλλά έχουν τόσο "λίπος" στην Ελβετία, που τους φτάνει και τους περισσεύει γιά τις επόμενες 3 γενεές.
Και φυσικά δεν δίνουν τίποτα στο ελληνικό κράτος (όχι δουλειές = όχι φόροι).

Παύση και σύντομος απολογισμός. Από τα παραπάνω διαπιστώνω ότι η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας ούτε έχει πάρει μυρωδιά την κρίση, ούτε πρόκειται. Αγρότες, τουριστικοί και οικοδοματζήδες συναπαρτίζουν μακράν το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας - τόσο σε πληθυσμιακά, όσο και σε οικονομικά νούμερα.

Το θεωρώ τραγικό - αλλά αυτό ακριβώς περίμενα από μιά διαλυμένη και σάπια κοινωνία σαν την ελληνική. Το μεγαλύτερο και το πλουσιότερο κομμάτι της δεν χαμπαριάζει από κρίση και δεν συμμετέχει. Καμμία από τις παραπάνω ομάδες δεν δίνει λεφτά στο ελληνικό κράτος (με εξαίρεση τον ψηλότερο φπα γιά τις βενζίνες των αυτοκινήτων τους ίσως).

Τέλος η πάυση, συνεχίζω την καταγραφή. Ποιές άλλες ομάδες έχουμε; Ποιοί δίνουν ζεστό χρήμα στο κράτος;

-- Η πολιτική και οικονομική μας ελίτ; Όχι φυσικά. Αυτοί κι αν είναι υπεράνω. Πολιτικοί, μεγαλολαμόγια, κρατικοδίαιτοι, τραπεζίτες, γκόλντεν boys, ιδιοκτήτες αθλητικών ομάδων, "βιομήχανοι" με κρατικές προμήθειες κλπ. Αυτοί, οι σύζυγοι τους, οι ανιψιές τους και οι ερωμένες τους δεν δίνουν τίποτα στο ελληνικό κράτος. Μιά μαφιόζικη ολιγαρχία ρωσικού τύπου απομυζά ανεξέλεγκτα τις πλουτοπαραγωγικές υποδομές της χώρας μας. Φυσικά δεν τους αφορά η κρίση, ούτε η επιστροφή στην δραχμή. Έχουν εξασφαλιστεί προ πολλού.

-- Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι; Όχι φυσικά. Ναι, μειώνονται οι μισθοί τους. Ναί, μένουν άνεργοι. Είναι τραγικά όλα αυτά. Αλλά ΔΕΝ δίνουν χρήμα στο κράτος. Τα ωφέλη από τους χαμηλότερους μισθούς τα καρπώνεται 100% η εργοδοσία, όχι το κράτος. Όσο χαμηλότεροι οι μισθοί, τόσο λιγότερα θα εισπράξει το κράτος γιά το ικα. Στους άνεργους (ίσως) δοθεί και κάποιο επίδομα ανεργίας. Όλα αυτά επιβαρύνουν τον κρατικό κορβανά.

-- Οι ελεύθεροι επαγγελματίες; Χμμμμ, έτσι κι έτσι. Υπάρχουν δύο ειδών ελεύθεροι επαγγελματίες. Η πρώτη κατηγορία είναι οι "απαραίτητοι". Π.χ. γιατροί, δικηγόροι, υδραυλικοί κ.α. Εδώ και εκατομμύρια χρόνια δεν έχουν δώσει φόρους στο κράτος. Το τιμολόγιο είναι γι' αυτούς μιά άγνωστη βουνοκορφή των Άλπεων και ο φπα ένα εξωτικό καρύκευμα της μεξικάνικης κουζίνας.
Αυτή η κατηγορία δεν νιώθει την κρίση. Η πελατεία τους είναι σταθερή (αν μπορείς, ζήσε χωρίς γιατρό, υδραυλικό κλπ). Τις τιμές τους μπορούν να τις προσαρμόζουν προς τα πάνω κατά βούληση. Δεν τους ενοχλεί ούτε ο πληθωρισμός, ούτε μιά επιστροφή στην δραχμή, ούτε μιά χρεωκοπία.
Στην δεύτερη κατηγορία των ελεύθερων επαγγελματιών τα πράγματα είναι από ζόρικα έως πολύ ζόρικα. Όσοι θεωρούνται "μη απαραίτητοι" την έχουν άσχημα. Μεταφραστές, προγραμματιστές υπολογιστών, μασέρ, μικροί πλασιέ, καλλιτέχνες κλπ. δεν έχουν πιά πελατεία, ούτε μπορούν να αυξήσουν τις τιμές τους.
Αν και η κατάσταση τους είναι τραγική, ούτε αυτοί δίνουν στο κράτος. Ειδικά αυτοί καλούνται να πληρώσουν κάτι εξωφρενικά, αυθαίρετα και ληστρικά χαράτσια. Αλλά με τόσο μικρά μεγέθη, η συμβολή τους στον κρατικό κορβανά είναι μηδαμινή. Τι χαράτσι μπορείς να βάλεις σε κάποιον που δεν έχει τζίρο;

Ποιοί απομένουν;
Μα οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι φυσικά. Είναι οι μόνοι - μαζί με τους γερμανούς φορολογούμενους - που δίνουν ζεστό χρήμα στο ελληνικό κράτος. Δεν εξετάζω αν είναι τεμπέληδες, ανίκανοι, αν διορίστηκαν με ρουσφέτι κλπ. Δεν με ενδιαφέρει το παρελθόν ούτε με διακατέχει κάποιο "ιερό" αίσθημα δικαίου που πρέπει να ικανοποιηθεί εδώ-και-τώρα.
Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι το αν δίνουν χρήμα στο κράτος. Η απάντηση είναι θετική. Ναι, δίνουν.

Δεν επαρκεί, δυστυχώς. Αυτά που έβγαλε στην Ελβετία η μαφία που μας κυβερνούσε (και κυβερνάει) όλα αυτά τα χρόνια, δεν καλύπτονται από τις πενιχρές θυσίες των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων. Αλλά τουλάχιστον είναι αυτές οι ομάδες οι μόνες που πραγματικά ρίχνουν χρήμα στον κρατικό κορβανά.
Είναι ταυτόχρονα και οι μόνες ομάδες που θίγονται άμεσα και δραστικά από οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη. Το κούρεμα χρέους τους θίγει, η χρεωκοπία τους θίγει, η επιστροφή στην δραχμή τους θίγει. Όχι μόνο έχουν παίξει και έχουν χάσει, αλλά ότι και να γίνει στο άμεσο μέλλον, αυτοί θα την πληρώσουν (πάλι).

Να διευκρινίσω ότι δεν τρέφω καμμία συμπάθεια γιά τους δημόσιους υπαλλήλους. Με έχουν ταλαιπωρήσει, μου έχουν ζητήσει παράνομα λεφτά, έχουν αυθαιρετήσει εναντίον μου, με έχουν βρίσει, με έχουν εξαπατήσει. Κανένας γνωστός, φίλος ή συγγενής μου δεν εργάζεται στον (ευρύτερο) δημόσιο τομέα. Φυσικά ούτε εγώ (θέλω να) έχω οποιαδήποτε σχέση με το ελληνικό δημόσιο.

Όπως γράφω και στην πρώτη φράση αυτού του ποστ, αρνούμαι κατηγορηματικά να παίξω την κολοκυθιά. Δεν με ενδιαφέρει να υπερασπίσω τους δημόσιους υπαλλήλους, ούτε κανέναν άλλο. Δεν θέλω να ρίξω ευθύνες σε κανέναν απολύτως. Αλλωστε εδώ που είμαστε δεν χρειαζόμαστε ευθύνες, χρειαζόμαστε λεφτά! (γιά το κράτος μας)
Δεν με απασχολεί ούτε το ποιός φταίει ούτε ποιός είναι ο πιό διεφθαρμένος / τεμπέλης / ανίκανος.
Με απασχολεί το ποιός (θα) πληρώνει τον βαρκάρη.

Μέχρι στιγμής δεν μπορώ να διακρίνω κανέναν (εκτός των δ.υ. και συνταξιούχων) που να πληρώνει.

Το θεωρώ σαν απελπιστικό, σαν τραγικό σημάδι σήψης της κοινωνίας.

Κάποια στιγμή (ελπίζω αύριο κιόλας) θα ξεμπερδέψουμε οριστικά με τους απατεώνες του νδσοκ. Ο δικομματισμός και το πελατειακό κράτος ψόφησαν και το πτώμα τους βρωμάει. Κάποια στιγμή (ελπίζω σύντομα) θα ξεμπερδέψουμε και με αυτήν την ιστορία του χρέους. Είτε με κούρεμα, είτε με χρεωκοπία, είτε με επιστροφή στην δραχή, κάπως τέλος πάντων θα διακανονιστεί το ελληνικό χρέος.
Δεν είναι δυνατόν να διαωνίζουν οι γερμανοί (οι μόνοι που μπορούν να αποφασίσουν πάνω σ' αυτό) το πρόβλημα του ελληνικού χρέους. Κάποια στιγμή θα μας επιβάλλουν την όποια λύση νομίζουν ότι τους συμφέρει.

Το πρόβλημα μας όμως θα παραμένει ακόμα και όταν θα έχουμε ξεμπερδέψει και με το νδσοκ και με το χρέος. Όσο δεν υπάρχει ένα κοινωνικό συμβόλαιο που να είναι αποδεκτό από όλους όσους ζουν σ' αυτήν την πανέμορφη χώρα, όσο η κάθε επαγγελματική / κοινωνική ομάδα δεν αποδέχεται οικιοθελώς τις υποχρεώσεις της απέναντι σε όλους τους άλλους, δεν πρόκειται να ορθοποδήσουμε ποτέ.

Το ματα-ξανα-γράφω: δεν με ενδιαφέρει να υποστηρίξω τους δημ. υπαλλήλους ούτε να κατηγορήσω τον οποιονδήποτε άλλο. Εκείνο που σχολιάζω σ' αυτό το ποστ είναι η έλλειψη κοινωνικού συμβολαίου των ελλήνων. Οι δ.υ. τυχαίνει να είναι οι μόνοι που πληρώνουν, επειδή όλοι οι υπόλοιποι - εντελώς καιροσκοπικά - μπορούν να βγάζουν την ουρά τους απ' έξω.

Ε, όσο χωρίζουμε την κοινωνία μας σε "έξυπνους" και "κορόϊδα" (σήμερα είναι οι δημ. υπάλληλοι, αύριο ίσως είναι κάποιοι άλλοι) θα είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε κάτω από την μπότα της κάθε μερκελ και του κάθε σαρκοζύ.

Διαιτητής

Προσπαθώντας να καταλάβω το γιατί φτάσαμε εδώ, κατέληξα στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ;-)
Επειδή δεν είμαι σίγουρος γιά τα συμπεράσματα μου, τα καταγράφω εδώ - μήπως και τυχόν ενδιαφερθεί να τα συζητήσει κάποιος μαζί μου.

Επισημαίνω σ' αυτό το ποστ κάποιες ομοιότητες και κάποιες διαφορές της Ελλάδας με τις δυτικές κοινοβουλευτικές, αστικές δημοκρατίες. Τα λόγια μου είναι απλές διαπιστώσεις. Επ' ουδενί θέλω να (αυτο)μαστιγώσω τους έλληνες, επ' ουδενί θέλω να κατηγορήσω μιά χώρα, ούτε να εκθειάσω μιάν άλλη. Σε όποιον μου προσάψει ότι κάνω κάτι τέτοιο ... να του καεί το βίντεο ;-) (παλιά χαρυκλυννική ατάκα από την εποχή που υπήρχαν βίντεο).

Τα σημερινά κράτη (όπου κράτος = μηχανισμός διαχείρισης και εξουσίας) είναι σχετικά καινούργια "ανακάλυψη". Η ίδρυση της γαλλικής δημοκρατίας π.χ. έγινε το 1789 - τέλη του 18ου αιώνα. Χοντρικά, ούτε 200 χρόνια πριν. Στην Ουζα το 1776. Το ελληνικό κράτος είναι ακόμα νεώτερο.

Από τους 20 μεταχριστιανικούς αιώνες λοιπόν, οι 18 πέρασαν με φεουδαρχία. Δηλαδή μιά μορφή διοίκησης και εξουσίας που ονομάζω "πυραμιδωτή". Κάπου υπήρχε ένας βασιλιάς, αυτοκράτορας, γουατέβερ, ο οποίος μοίραζε την εξουσία σε μεγάλα κομμάτια της επικράτειας του, τα οποία διοικούσε αυτοτελώς κάποιος υποτελής του. Αυτός με την σειρά του μοίραζε την εξουσία σε κάποιους μικρότερους υποτελείς κ.ο.κ. μέχρι τον απλό λαό.

Έτσι είχαμε στην δυτ. Ευρώπη τις βαρωνίες, κομητείες, πριγκηπάτα, παλατινάτα κλπ. Στο Βυζάντιο είχαμε τα θέματα, που χωρίζονταν σε επαρχίες, στρατηγάτα κ.α. Ακόμα και στην οθωμανική αυτοκρατορία είχαμε αγάδες και πασάδες. Δηλαδή τοπικούς άρχοντες με απόλυτες εξουσίες.

Οι σημερινές σχέσεις πολίτη - κράτους αλλά και πολίτη - πολίτη ήταν αδιανόητες στο πυραμιδωτό σύστημα. Ο λαουτζίκος πλήρωνε φόρο υποτέλειας στον τοπικό αγά, στρατηγό, βαρώνο, γουατέβερ και δεν ήξερε καν ποιός βρίσκεται παραπάνω στην εξουσία. Ο τοπικός άρχοντας πλήρωνε φόρο υποτέλειας στον παραπάνω, αυτός στον παραπάνω κ.ο.κ μέχρι που κάποιοι φόροι έφταναν στον αυτοκράτορα (σουλτάνο, βασιλιά) προκειμένου να κάνει τους πολέμους του.

Δεν υπήρχε κοινωνικό κράτος. Δεν υπήρχε καν σχέση πολίτη - κράτους. Υπήρχε μόνο η υποτέλεια. Οι φόροι εισπράττονταν (σε όλες τις βαθμίδες της πυραμίδας) με την απειλή των όπλων.

Ακόμα και οι σχέσεις πολίτη - πολίτη ήταν πυραμιδωτές. Αν έκλεβες την κατσίκα του γείτονα, θα πηγαίνατε στους προεστούς του χωριού γιά να λύσετε την διαφορά σας. Αν δύο χωριά είχαν διαφορές μεταξύ τους, οι προεστοί των χωριών θα πήγαιναν στον πασά (κόμη, βαρώνο, στρατηγό) κ.ο.κ.

Μέχρι εδώ, ο ελλαδικός χώρος δεν διαφέρει σε τίποτα από την Ευρώπη. Γιά 18 αιώνες το πυραμιδωτό σύστημα λειτούργησε (καλά; ) παντού.

Σε όλο αυτό το διάστημα όμως υπήρχε μιά σημαντικότατη διαφορά. Ενώ στον ελλαδικό χώρο οι πυραμιδωτές σχέσεις υποτέλειας ήταν από σταθερές έως πολύ σταθερές, στον ευρωπαϊκό χώρο κυριαρχούσε το χάος. Κομητείες ήταν σήμερα υποτελείς στον βασιλιά Α και αύριο στον βασιλιά Β. Βαρώνοι δήλωναν υποτελείς σε 3 κόμηδες ταυτόχρονα, αλλά (αν τους έπαιρνε στρατιωτικά) δεν πληρώναν φόρους σε κανέναν.

Οι ένοπλες συρράξεις ήταν καθημερινό φαινόμενο. Ακόμα και σε εποχές "ειρήνης", υπήρχαν δεκάδες τοπικές συρράξεις σε όλη την Ευρώπη. Ποταμοί αίματος χύθηκαν, επειδή κάποιος βαρώνος ήθελε περισσότερο χρήμα. Αν ο χειμώνας έπεφτε βαρύς δεν είχαν τροφή και την έπεφταν στις γειτονικές περιοχές. Ο θάνατος σου, η ζωή μου.

Στην Ελλάδα δεν έγιναν αυτά. Τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες η Ελλάδα ήταν ρωμαϊκή επαρχία, μετά έγινε βυζαντινό θέμα, μετά τούρκικο βιλαέτι. Την κατάκτησαν οι σταυροφόροι τον 10ο αιώνα, έσφαξαν τους μισούς κάτοικους, αλλά ακόμα και τότε δεν δημιουργήθηκαν ένοπλες συρράξεις ανάμεσα σε γειτονικές ελληνικές περιοχές. Ούτε στην τουρκοκρατία έγινε αυτό, αφού το κεντρικό τουρκικό κράτος ήταν αρκετά ισχυρό ώστε να αποτρέψει κάθε τοπική σύρραξη.

Στην Ελλάδα δεν ξεσηκώθηκαν ποτέ οι βολιώτες να σφάξουν του λαρισαίους, επειδή δεν τους πήγε καλά η σοδειά. Οι τριπολιτσιώτες δεν έκαναν ποτέ πόλεμο στους καλαματιανούς γιά να τους πάρουν το νερό. Οι γιαννιώτες δεν μπούκαραν ποτέ στην Κέρκυρα μόνο και μόνο επειδή είχαν υπεροχή όπλων.
Αυτά τα πράγματα ήταν καθημερινό ψωμοτύρι γιά τους ευρωπαίους επί 18 αιώνες. Πόλεις σε απόσταση τριάντα, πενήντα χιλιόμετρα η μία από την άλλη αληλοσφάχτηκαν καμμιά δεκαριά φορές σ' αυτό το διάστημα.

Οι έλληνες έζησαν τον προτελευταίο τους εμφύλιο στον πελοππονησιακό πόλεμο (404 π.Χ. ) και τον τελευταίο τους το 1949. Ο τελευταίος μάλιστα εμφύλιος - παρά τις φρικωδίες του και τα τραύματα που άφησε - ήταν ιδεολογικός, δεν ήταν κατακτητικός. Μιά μερίδα ελλήνων ήθελε να προσδέσει την χώρα στην Ρωσία και μιά άλλη στην Αμερική. Αλλά δεν σφάχτηκαν γιά ένα χωράφι, μιά σοδειά, ούτε γιά ένα σεντούκι με λεφτά, όπως σφάζονταν οι ευρωπαίοι.

* * * *
Που μας οδήγησε αυτή η διαφορά Ελλάδας - Ευρώπης; Οι ευρωπαίοι αναγνώρισαν κάποτε (τους πήρε 18 αιώνες σφαγιασμών, αλλά τα κατάφεραν), ότι χρειάζονται (α) έναν αδέκαστο, αυστηρό διαιτητή και (β) άμεση πρόσβαση όλων σ' αυτόν τον διαιτητή.

Τα σημερινά ευρωπαικά κράτη (και το αμερικάνικο) οικοδομήθηκαν από την αρχή σαν κράτη-διαιτητής. Δημιουργήθηκαν δλδ. κάποιοι κοινά αποδεκτοί κανόνες και ορίστηκε το κράτος σαν ο διαιτητής που θα ελέγχει και θα επιβάλλει (αν παραβεί κάποιος) τους κανόνες αυτούς.
Το κοινωνικό κράτος (φόροι, κοινωνική πρόνοια, δημόσια έργα, υποδομές) επιβλέπεται γιά την καλή λειτουργία του από το κράτος - διαιτητή.

Η ειδοποιός διαφορά με τις ελληνικές συνθήκες είναι η καθολική, συνολική, ρητή και ριζωμένη αντίληψη του κράτους σαν διαιτητή.

Αν προσπαθήσω να χτίσω ένα αυθαίρετο μπαλκόνι στην Γερμανία, ΟΛΟΙ οι γείτονες θα με καταγγείλουν στην πολεοδομία. Η οποία θα επέμβει σε χρόνο dt, αποκαθιστώντας την νομιμότητα.
Αν χτίσω ένα αυθαίρετο στην Ελλάδα ΚΑΝΕΙΣ δεν θα με καταγγείλει στην πολεοδομία (εκτός αν έχει προσωπικά μαζί μου γιά άλλους λόγους). Αλλά και η πολεοδομία ούτε θα έρθει, ούτε θα με τιμωρήσει ποτέ.

Εδώ πρέπει να ξεδιαλύνω μιά ηλίθια ελληνοκεντρική αντίληψη. Οι έλληνες (αρέσκονται να) πιστεύουν διάφορες μαλακίες του στυλ "οι γερμανοί είναι ρομποτάκια", "οι γερμανοί είναι πειθαρχημένος λαός" και διάφορα τέτοια ρατσιστικά. Ένας συγκεκριμένος πανηλίθιος μάλιστα που συζήταγε μαζί μου πριν μερικά χρόνια, υποστήριζε ότι οι γερμανοί (και οι υπόλοιποι ευρωπαίοι) ζουν σε καθεστώτα φόβου, σε αστυνομοκρατούμενα κράτη.

Όμως η αστυνομοκρατία είναι σαφώς μεγαλύτερη στην Ελλάδα. Ιδίως η αυθαιρεσία της αστυνομίας και της λοιπής διοικητικής μηχανής είναι πολλαπλάσιες στην Ελλάδα σε σχέση με τους ευρωπαίους. Η κατάχρηση εξουσίας σήμερα είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο.

Δεν είναι λοιπόν "ρομποτάκια" οι γερμανοί. Ούτε πειθαρχημένος λαός. Απλά έχουν εμπεδώσει - χρειάστηκαν 18 αιώνες σφαγιασμών γι' αυτό - ότι αν κάνει ο καθένας ότι του καπνίσει, θα γυρίσουμε όλοι τάχιστα στον φεουδαρχικό Μεσαίωνα. Οι ευρωπαίοι είναι νομοταγείς, ακόμα και όταν δεν τους ελέγχει κανείς. Οχι γιατί φοβούνται τον αστυφύλακα, αλλά από πεποίθηση. Γιατί έχουν (επιτέλους) καταλάβει, ότι η σημερινή αστική δημοκρατία - με όλα της τα στραβά - είναι προτιμότερη από το να θέλει να σου στρίψει το λαρύγγι κάθε χειμώνα ο γείτονας, προκειμένου να θρέψει τα παιδιά του.

Δεν λέω ότι οι ευρωπαϊκές αστικές δημοκρατίες είναι καλές. Χάλια είναι. Χάλια! Αν τολμήσει κανείς να πει ότι τους υποστηρίζω, να του καεί το βίντεο (τα είπαμε αυτά). Και απάτες υπάρχουν, και ανοργανωσιά υπάρχει και ανικανότητα υπάρχει. Σε μεγάλα μεγέθη μάλιστα. Τι λέω; Σε τεράστια μεγέθη.
Παρ' όλα αυτά, η γενική νοοτροπία είναι ότι το κράτος είναι διαιτητής. Αδέκαστος και ακριβοδίκαιος. Αυτό το κράτος - διαιτητής είναι η απαραίτητη, ικανή και αναγκαία συνθήκη γιά να μην γυρίσουμε στον Μεσαίωνα.

* * * *
Αντίθετα στην Ελλάδα, δεν έχουμε κράτος - διαιτητή. Ούτε το θέλουμε, ούτε το χρειαζόμαστε, ούτε μπορούμε να το φτιάξουμε. Στους τελευταίους 20 αιώνες οι έλληνες ποτέ δεν ένιωσαν την ανάγκη κάποιου διαιτητή. Ναι, μας κατάκτησαν ένα σωρό εξωτερικοί εχθροί. Αλλά ένας διαιτητής δεν θα τους είχε εμποδίσει. Ναι, είχαμε εμφύλιο το 1949. Τι θα ωφελούσε μιά διαιτησία; Υπενθύμιση: η διαιτησία έχει μόνο τότε κάποιο νόημα, όταν υπάρχουν κοινά αποδεκτοί κανόνες. Όταν οι μισοί θέλουν καπιταλισμό και οι άλλοι μισοί σοσιαλισμό, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει διαιτησία.

Η Ελλάδα αναγκάστηκε από τους ξένους να δημιουργήσει μιά αστική, κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αλλά η ελληνική ψυχή, η ελληνική νοοτροπία, ποτέ δεν χρειάστηκε τέτοιο πράγμα. Ποτέ δεν πείστηκε, ότι η αστική δημοκρατία είναι καλύτερη.
Η ελληνική κοινωνία ποτέ δεν κατέληξε σε κάποιους κοινά αποδεκτούς κανόνες. Δεν ξέρουμε τι θέλουμε σαν κοινωνία, ο καθένας μας, ότι προλάβει. Σε τέτοιες συνθήκες, κανένας δεν αναγνωρίζει την ανάγκη ύπαρξης μιάς διαιτησίας.

Από το 1821 μέχρι σήμερα έχουμε μιά επίφαση αστικής δημοκρατίας, διατηρώντας από κάτω το πυραμιδωτό φεουδαρχικό σύστημα κρατικής εξουσίας, που μας εξυπηρέτησε τόσο καλά τα τελευταία 2000 χρόνια.

Ο παλιός κοτζάμπασης έγινε ο βουλευτής της περιφέρειας μας. Ο παλιός αγάς έγινε υπουργός. Τα προβλήματα μας δεν τα λύνουμε στην βάση κοινά αποδεκτών κανόνων, αλλά στην βάση προσωπικών γνωριμιών. Ένας ευρωπαίος που ψάχνει γιά δουλεία, θα παρουσιάσει τις ικανότητες του σε όλους τους πιθανούς εργοδότες. Ένας έλληνας που ψάχνει γιά δουλειά, θα ρωτήσει πρώτιστα τους γνωστούς και τους συγγενείς του και μετά τον κοντινότερο τοπικό άρχοντα (προεστό, πασά, νομάρχη, βουλευτή).

Οι έλληνες δεν έχουν και δεν θέλουν να έχουν κράτος - διαιτητή. Προτιμούν ένα κράτος - πρυτανείο. Ένα κράτος που τους τρέφει όλους, δωρεάν. Το ποιός πληρώνει αυτό το πρυτανείο είναι αδιάφορο. Από το 1821 μέχρι σήμερα, το ελληνικό κράτος - πρυτανείο ήταν (υπερ)χρεωμένο. Μέσα σε 150+ χρόνια δεν είχαμε ούτε μία φορά περίσσευμα. Πάντα κάποιος άλλος μας πλήρωνε.

Οι έλληνες δεν είναι από την φύση τους μπαγαμπόντηδες. Ούτε διεφθαρμένοι. Ούτε (αλοίμονο) απείθαρχοι. Απλά ποτέ στα τελευταία 2000 χρόνια δεν είδαν κάποιο όφελος τηρώντας τους - οποιουσδήποτε - νόμους. Η κρατική εξουσία ήταν ανέκαθεν είτε γιά να την απομυζάς (κράτος - πρυτανείο) είτε γιά να την αποφεύγεις (μεσαιωνικός φόρος υποτέλειας, τούρκικο χαράτσι).

Έστω ότι κάποιος τεμπελχανάς διορίζεται σε μιά κρατική θέση γιά να τα ξύνει. Ένας γερμανός θα ζητήσει την άμεση καθαίρεση του, ένας έλληνας θα ζητήσει να διοριστεί και αυτός. Πως εξηγούνται αυτές οι συμπεριφορές;
Γιά τον γερμανό, μιά αργομισθία ειναι "φάουλ" στους κοινά αποδεκτούς κανόνες. Το κράτος - διαιτητής οφείλει να επέμβει.
Γιά τον έλληνα, μιά αργομισθία δεν είναι ούτε επιλήψιμη ούτε παράξενη. Το κράτος - πρυτανείο λειτούργησε γιά μιά ακόμα φορά αποτελεσματικά.

Κάπου εδώ στηρίζεται η λογική του "μαζί τα φάγαμε". Χωρίς να παύει να είναι ένας άθλιος προδότης και ο μεγαλύτερος φαγάς αυτός που την εκστόμισε.

* * * *
Οι έλληνες λοιπόν δεν έχουν κράτος όπως οι δυτικοί, δεν θέλουν και δεν μπορούν να το αποκτήσουν.Είναι αρνητικό αυτό; Οχι απαραίτητα.

Ακόμα και αν περνάγαμε λεπίδι όλους τους σημερινούς πολιτικούς, οι επόμενοι εκφραστές του λαού θα ήταν μία από τα ίδια. Ο ελληνικός λαός θέλει το πυραμιδωτό, πατερναλιστικό, φεουδαρχικό κράτος - πρυτανείο, επειδή τίποτα στην Ιστορία του δεν τον έπεισε ότι ένα δυτικότροπο κράτος - διαιτητής θα του έλυνε οποιοδήποτε πρόβλημα.

Ακόμα και αν εξαφανιστούν αύριο όλοι οι παρόντες πολιτικοί, ο ελληνικός λαός θα εκλέξει εκείνους που θα του υποσχεθούν την μεγαλύτερη δυνατή προσέγγιση στο κράτος - πρυτανείο.

Διαβάζω πολλές διακυρήξεις, πολλές προτάσεις, πολλές λύσεις. Σχεδόν όλοι ασχολιώνται με το πως θα την φέρουμε στους κουτόφραγκους, ώστε να μας πληρώνουν εσαεί (το πρυτανείο χρειάζεται λεφτά). Όλοι υπόσχονται ενίσχυση του δημοσίου τομέα. Χωρίς όμως να μας φανερώνουν ποιός θα διαχειρίζεται αυτό το διογκωμένο δημόσιο.
Λες και θα λυθούν τα προβλήματα αν φύγει ο Καραμήτρος και έρθει ο Μαυροκώστας. Κανένας δεν αναρωτιέται με ποιούς μηχανισμούς θα διασφαλίσουμε το να μην μπορεί κανένας μελλοντικός πολιτικός να κάνει αυτά που έκαναν / κάνουν οι σημερινοί. Όλοι - ιδίως οι αγανακτισμένοι των διάφορων πλατειών - ξέρουν μόνο να απαιτούν.

Δημόσια Υγεία, δημόσια Παιδεία, δουλειές με καλό μισθό γιά όλους. Στο δημόσιο εννοείται, ή επιδοτούμενες από το δημόσιο. Ξέχασαν τους ποταμούς από γάλα και μέλι, τα βουνά από πιλάφι τα ουρί και τις 7 παρθένες.

Ποιός θα τα διαχειρίζεται όλα τούτα. Πιστεύει κανείς ότι μια καλή νεράιδα θα μας χαρίσει έντιμους πολιτικούς; Μαζί με έναν λαό που δεν θα ζητάει ρουσφέτια, δεν θα αδικεί κανέναν και δεν θα ζητάει κανένα προσωπικό όφελος, θυσιαζόμενος υπέρ πατρίδος;

Μερικοί ζητάνε την επανίδρυση του κράτους (μας τάπαν κι άλλοι αυτά), αλλά ξεχνάνε την επανίδρυση του λαού. Με τι λαό θα φτιάξεις "μοντέρνο" κράτος δυτικού τύπου;

* * * *
Δεν πιστεύω ότι η αστική δημοκρατία δυτικού τύπου, δηλαδή ένα κράτος - διαιτητής είναι απαραίτητα κάτι καλό. Ούτε πιστεύω ότι το δικό μας κράτος - πρυτανείο, το πατερναλιστικό, πελατειακό κράτος με την πυραμιδωτή εξουσία είναι απαραίτητα κάτι αρνητικό.

Αφού όλοι θέλουμε πελατειακό κράτος, ας το παραδεχτούμε ανοιχτά βρε αδερφέ. Είναι γούστο μας να πηγαίνουμε στον βουλευτή και να ζητάμε δουλειά. Κάτι που λειτούργησε τόσο καλά επί 2000 χρόνια, δεν μπορεί να είναι τόσο σκάρτο όσο το λένε.

Αντί λοιπόν να ζητάμε επανίδρυση του κράτους, κατάργηση της διαφθοράς, νομοταγείς πολίτες, αδιάφθορους πολιτικούς και άλλες τέτοιες φλωριές, ας δούμε πως μπορούμε να βελτιώσουμε το υπάρχον μοντέλο, που όλοι προτιμάμε έτσι κι αλλιώς.

Π.χ. διόρισε η υπουργός όλα ( ! ) τα κομματόσκυλα του πασοκ σε μιά άχρηστη επιτροπή του δημόσιου, που έφτιαξε ειδικά γι αυτόν τον σκοπό. Σήμερα, τον Σεπτέμβρη του 2011, εν μέσω τρόικας και περικοπών συντάξεων (φαντάσου πόσες λαμογιές κάνανε όσο δεν τους είχε η τροικα υπό έλεγχο).
Μαγκιά της. Γούστο της. Το πελατειακό κράτος ακριβώς όπως το θέλουμε.

Αλλά η ύπαρξη της τροικας μας αποδεικνύει, ότι δεν μπορούμε να διατηρήσουμε το σημερινό μοντέλο. Πρέπει να το βελτιώσουμε γιά να λειτουργήσει καλύτερα. Η τροικα θελει βέβαια να μας μετατρέψει σε δυτικότροπο κράτος - διαιτητή, αλλά οι φράγκοι ήταν ανέκαθεν βαθιά νυχτωμένοι.

Οφείλουμε λοιπόν να βελτιστοποιήσουμε το πελατειακό κράτος - πρυτανείο. Πως θα γίνει αυτό;

Θα μπορούσαμε π.χ. να περιορίσουμε στενά γεωγραφικά τις εξουσίες των πολιτικών. Να τους αυτονομήσουμε πλήρως, αλλά χωρίς ενισχύσεις από το κεντρικό κράτος. Να αποκτήσει δηλαδή η υπουργός που έκανε τους διορισμούς των πασόκων απόλυτες εξουσίες, αλλά μόνο στην πόλη που την έκλεξε. Όπως οι παλιοί αγάδες.
Αλλά αν η πόλη πεινάσει, ξεμείνει χωρίς σχολεία, χωρίς δρόμους, χωρίς νοσοκομεία επειδή η υπουργός έκανε τους διορισμούς, να υποστούν οι κάτοικοι αυτής της πόλης - και μόνο αυτοί - τις συνέπειες. Να αναγκαστούν είτε να επιτεθούν ένοπλοι στις διπλανές πόλεις είτε να πεθάνουν αβοήθητοι στους δρόμους της πόλης τους. Αν γίνει αυτό, θα περάσουν λεπίδι την υπουργό - γιά να μάθει να διορίζει πασόκους.

Αυτό που προτείνω δεν είναι καθόλου ουτοπικό. Το εφαρμόζει εδώ και αιώνες η Ελβετία (και όχι μόνο). Οι ελβετικές πόλεις είναι *πάρα* πολύ αυτόνομες, έχουν τεράστιες εξουσίες στα του οίκου τους, αλλά έχουν ακέραια την ευθύνη των πράξεων τους. Ξέρουν ότι αν πεινάσουν, κανένας δεν θα τους βοηθήσει.
Αυτό ειναι το πιό αποτελεσματικό κίνητρο γιά να κοπούν μαχαίρι οι σπατάλες, οι λαμογιές, οι διορισμοί από το παράθυρο, οι ημέτεροι εργολάβοι κλπ. Τόσο από την μεριά των πολιτικών (το λεπίδι θα είναι πολύ κοντά στον λαιμό τους) όσο και από την μεριά των πολιτών. Αν διορίσεις την κορούλα σου στο δημόσιο, ο μισθός της θα αφαιρεθεί 1 - 1 από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του γείτονα σου. Με τι μούτρα θα τον συναντήσεις στον δρόμο;

Η πρόταση μου: πλήρης εξουσία των - διεφθαρμένων έστω - πολιτικών, αλλά σε πολύ μικρά γεωγραφικά πλαίσια (μιά πόλη, 2-3 χωριά). Αποκλειστική διαχείριση των οικονομικών πόρων της περιφέρειας τους αλλά απολύτως καμμία ενίσχυση από τους υπόλοιπους.

Η πρόταση μου είναι κλάσεις πιό ρεαλιστική από άλλες που ζητάνε ιδανικούς πολιτικούς, ιδανικό λαό, τερματισμό της διαφθοράς ως διά μαγείας, ραχάτι γιά όλους στο δημόσιο χωρίς λεφτα κ.α.

Ημέρα Χ - 2

Από όσα λένε καλά πληροφορημένοι συνομωσιολόγοι, η Ελλάδα θα χρεωκοπήσει - και επίσημα - σε 2 μέρες από σήμερα. Αυτή η ημερομηνία βολεύει εξ' αιτίας κάποιων τεράστιων cds (βαριέμαι να εξηγώ τι είναι αυτά). Αλλά και η Μέρκελ αντιμετωπίζει εσχάτως πολλές δυσκολίες στην χώρα της. Οι δυσκολίες φτάνουν μέχρι το ενδεχόμενο να αναγκαστεί να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης - και να χάσει την εξουσία. Μιά ελληνική χρεωκοπία πριν τις 29/9 θα την έβγαζε από την ανάγκη του να ζητιανεύει ψήφο εμπιστοσύνης. Άντε λοιπόν, να γίνει κι αυτό να ξεμπερδεύουμε. Αφού θα γίνει έτσι κι αλλιώς, γιατί να το τραβάμε σε μάκρος;

Όσα θα γράψω παρακάτω θα πάψουν να έχουν την παραμικρή σημασία, αν όντως χρεωκοπήσουμε μεθαύριο. Αν όμως μας αναβάλλουν την χρεωκοπία γιά λίγους μήνες ακόμα, αυτά που θα γράψω ίσως προλάβουν να ωφελήσουν κάποιον.

Πρόκειται γιά το γνωστό τέλος στα ακίνητα και την πληρωμή του μέσω των λογ/μων της ΔΕΗ. Πιστεύω ότι οι έλληνες μπορούν να το αποφύγουν. Σαν πρώτο βήμα, θα φύγουν από την δεη, *πριν* μπει το τέλος. Αυτό από μόνο του αρκεί γιά να τα χάσουν οι ανοργάνωτοι που παριστάνουν την κυβέρνηση.
Το δεύτερο (και τελευταίο) βήμα είναι η εγκατάσταση μιάς μικρής ανεμογεννήτριας σε κάθε σπίτι.

Υποθέτω ένα τέλος 800-1000 ευρώ γιά κάθε σπίτι. Επί 3 χρόνια μας κάνει 2400-3000 ευρώ. Αν υπάρχει ελληνικό κράτος μετά από 3 χρόνια, αποκλείεται να έχει λύσει τα προβλήματα του. Οπότε το τέλος θα συνεχιστεί γιά άλλα 5-10 χρόνια, δλδ. κι άλλα 4000 - 10000 ευρώ.
Μιά μικρή ανεμογεννήτρια κοστίζει 1000 - 1500 ευρώ και παράγει αρκετό ρεύμα γιά μιά τετραμελή οικογένεια. Δεν επαρκεί βέβαια γιά να έχει κανείς φουλ τον κλιματισμό επί 24 ώρες/24ωρο, αλλά είπαμε ότι χρειάζονται και θυσίες ;-)
Γιά τις ώρες που δεν φυσάει, η ανεμογεννήτρια μπορεί να συμπληρώνεται από μιά συστοιχία μπαταριών αυτοκινήτου και μια μικρή ντηζελογεννήτρια. Συνολικό κόστος γύρω στα 2000 ευρώ. Απαιτούμενο εμβαδόν εγκατάστασης γύρω στα 2 τ.μ. Που σημαίνει ότι μιά πολυκατοικία με 10 διαμερίσματα θα χρειαστεί βαριά 25 τετ. μέτρα στην ταράτσα της γιά να αποκτήσουν όλοι από μία ανεμογεννήτρια.
Αν μάλιστα καταφέρουν να συνεννοηθούν μερικοί έλληνες μεταξύ τους (απίθανο μεν, αλλά όταν υπάρχουν σφιξίματα και κωλοπηλάλες, όλα γίνονται), μπορούν να αγοράσουν από κοινού μιά μεγαλύτερη εγκατάσταση, με σαφώς καλύτερη απόδοση κόστους / ενέργειας.

Τα περιβαλλοντικά αποτελέσματα θα είναι προφανή έως δραματικά (σαν παράπλευρο φαινόμενο, θα τρέξουν όλοι να μονώσουν τα σπίτια τους και θα σταματήσουν τις σπατάλες στο ρεύμα). Οικονομικά συμφέρει τους πάντες. Η αξία της ανεμογεννήτριας υπερκαλύπτεται από το χαράτσι γιά το ακίνητο και την κατανάλωση ρεύματος. Κερασάκι: γλυτώνεις και το τέλος της ερτ ;-)
Το χαράτσι γιά το ακίνητο μπορεί να το εισπράξουν μέσω του φόρου στην αναπνοή, είτε μέσω του κεφαλικού φόρου, που έρχονται οσονούπω. Αλλά αυτό θα τους φάει χρόνο - και είναι αμφίβολο αν θα προλάβουν. Αλλά ακόμα και αν βγάλουμε το τέλος στα ακίνητα από την εξίσωση, πάλι συμφέρει η ανεμογγενήτρια. Με την δεδομένη σημερινή τιμή του ρεύματος. Την οποία θα αυξήσουν σύντομα, οπότε θα συμφέρει περισσότερο.

Αααα, γλυτώνουμε και τους συνδικαλισταράδες της δεη με τις απεργίες τους. Αυτό από μόνο του θα ήταν επαρκής λόγος γιά να βάλουν όλοι ανεμογεννήτριες. Πόσο μάλλον τώρα που γλυτώνεις και μετρητά.

Το σημαντικότερο όμως, το πιό ανεκτίμητο, θα είναι ότι τα πρόβατα θα δείξουν επί τέλους ότι μπορούν να κάνουν και κάτι άλλο εκτός από το να χωρίζονται σε καναπεδίσιους και σε διαδηλωτές αγανακτισμένους (και να κατηγορούν οι μεν τους δε).
Και ... που ξέρεις. ΙΣΩΣ (λέω ίσως) καταλάβουν με αυτό το έμπρακτο παράδειγμα οι έλληνες, ότι το μέλλον τους βρίσκεται στην τεχνολογία και στο μυαλό. Ίσως διαισθανθούν, ότι με το να (θέλουν να) γίνουν όλοι τζομπαναραίοι - επιδοτούμενοι διά βίου από τον κρατικό κορβανά - δεν θα τους βγάλει πουθενά. Ουτοπία, ξέρω. Αλλά δικό μου είναι το μπλογκ, έχω κι εγώ δικαίωμα στην ουτοπία.

Τα παραπάνω απέχουν πολύ από το να είναι μιά πλήρης οικονομοτεχνική ανάλυση γιά ανεμογεννήτριες. Αλλά δίνω ιδέες γιά αμεσοδημιουργικές λύσεις (όπως λέμε, αμεσοδημοκρατικές) σε προσωπικό επίπεδο. Γιατί από λύσεις σε κρατικό / κοινωνικό / γενικό επίπεδο μπουχτίσαμε.

Ανεμογεννήτριες λοπόν εδώ και τώρα - πριν πέσουν κι άλλα χαράτσια.
Ναι κάνουν θόρυβο. Αλλά πάντως λιγότερο από τα εκατοντάδες χιλιάδες μαρσαρισμένα μηχανάκια που περνάνε κάτω από τα παράθυρα μας χωρίς κανένας να τα ελέγχει. Και λιγότερο θόρυβο από την μουσική του κάθε ηλίθιου που περνάει τους νταλγκάδες του στην διαπασών.
Ναι, η εγκατάσταση τους στις ταράτσες είναι παράνομη και αυθαίρετη. Αλλά πότε ενδιαφέρθηκαν οι έλληνες γιά αυθαίρετα κτίσματα; Τα 4/5 της Ελλάδας είναι χτισμένα αυθαίρετα. Σπίτια ολόκληρα, στην γεννητριούλα της ταράτσας θα κολλήσουμε;

Αν βέβαια χρεωκοπήσει η Ελλάδα την ερχόμενη Τρίτη, το ποστ αυτό θα έχει μόνο θεωρητική σημασία. Σε 2 μερούλες θα ξέρουμε.

10 σημεία

Ετοιμάζομαι να κατέβω στην πλατεία με την επόμενη ευκαιρία. Οχι, όχι δεν είμαι αγανακτισμένος. Το πολιτικό μου κριτήριο, το κίνητρο μου να παίξω ξύλο είναι απλό. Δεν γουστάρω τις γλοιώδεις φάτσες τους και το θράσος τους. Φυσικά, δεν περιμένω να αλλάξει απολύτως τίποτα με αυτά που θα κάνω. Οι τύχες μας παίζονται σε άλλα τραπέζια, ερήμην μας. Αλλά θα ξεδώσω λίγο βρε αδερφέ.

Από την αρχή της κρίσης οι έλληνες έχουν αποδοθεί σε μιά εντελώς ανώφελη συζήτηση γιά το ποιός φταίει. Ένα τεράστιο τμήμα πιστεύει ότι φταίμε όλοι μας επειδή τους ανεχόμαστε. Έχω αναλύσει πολλές φορές, γιατί είμαι εντελώς αντίθετος σ' αυτην την αντίληψη, δεν θα το επαναλάβω.
Ένα επίσης μεγάλο τμήμα ισχυρίζεται ότι φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι, ένα άλλο ότι φταίνε οι ιδιωτικοί, οι συντεχνίες, οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι αγρότες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι γερμανοί (καλά, όσοι το πιστεύουν αυτό είναι εντελώς κουκουρούκου) και τα περιβόητα "λαμόγια". Δηλαδή μιά εντελώς υποθετική και αόριστη κατηγορία ανθρώπων, που μπορεί να περιλαμβάνει όλους και κανέναν.
Σ' αυτήν την - άγονη - συζήτηση γιά το ποιός φταίει εντάσσονται τα διάφορα κινήματα / αποφθέγματα του στυλ "δεν καταχράστηκα δημόσιο χρήμα, άρα δεν φταίω, άρα δεν πληρώνω" κ.α. παρόμοια.

Όσοι ασχολούνται με αυτήν την αέναη κολοκυθιά για το "ποιός φταίει", ξεχνάνε ότι η (διεθνής) πολιτική και η (διεθνής) οικονομία δεν είναι δικαστήριο. Το ποιός φταίει δεν παίζει απολύτως κανέναν ρόλο. Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει κάποιος ηθικός Άγιος Βασίλης που θα δικαιώσει όσους δεν φταίνε και θα τιμωρήσει τους υπόλοιπους.
Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Άσχετα από το ποιός φταίει, εκείνο που μετράει είναι το ποιός πρέπει να κάνει τι, προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα.

Υπάρχουν πάμπολλες προτάσεις γιά την λύση του προβλήματος. Συνήθως σε στυλ "να σου πω εγώ πως θα βγούμε από την κρίση σε τρία απλά βήματα". Οι πιό ψαγμένοι βγάζουν λίστες με 3, με 5, με 11 είτε με 90 σημεία, τα οποία επίσης θα μας οδηγήσουν στον επί γης παράδεισο, φτάνει να εφαρμοστούν.

Μιά μειοψηφία προτείνει στις λίστες της την ενδοσυστημική προσέγγιση. Προτείνει δλδ. λύσεις μέσα στα πολιτικά πλαίσια της Ευρώπης και του διεθνούς δικαίου.
Λογικά, όταν όλοι χορεύουν βαλς εμείς δεν μπορούμε να χορέψουμε καρσιλαμά. Η κατήγορία αυτή των λύσεων έχει το μειονέκτημα ότι πρέπει να συμμορφωθούμε με τους όρους, τους νόμους και τις νοοτροπίες των δανειστών μας. Οι προτεινόμενες λύσεις έχουν την ρετσινιά του να φαίνονται - και να είναι πολλές φορές - νεοφιλελεύθερες (φτου κακά).
Λένε δλδ. ότι πρέπει να πληρώσουμε τα χρέη μας - έστω με κάποιο κούρεμα -, να μειώσουμε τις δαπάνες, να περιορίσουμε την ισχύ των συντεχνιών κ.α.

Η μεγάλη πλειοψηφία των ελλήνων προτιμάει την εξωσυστημική προσέγγιση. Να δημεύσουμε περιουσίες, να καταργήσουμε τις τράπεζες (είτε να τις κρατικοποιήσουμε που είναι το ίδιο), να κυρήξουμε παράνομο το χρέος, να μην πληρώσουμε τους δανειστές μας και άλλα ανθηρά.
Οι υπέρμαχοι αυτών των προτάσεων "ξεχνάνε" ότι αυτά τα πράγματα ΔΕΝ γίνονται στα πλαίσια μιας αστικής, κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Γίνονται ΜΟΝΟ αν καταργήσεις τον κοινοβουλευτισμό και επιβάλλεις κάποιο ολοκληρωτικό καθεστώς. Και μάλιστα ΣΚΛΗΡΟ ολοκληρωτικό καθεστώς. Αν σπάσεις τους κανόνες του παιχνιδιού (δίκαιου, άδικου δεν παίζει απολύτως κανέναν ρόλο είπαμε), αν απομονωθείς από την διεθνή κοινότητα, θα τους έχεις όλους σαν εχθρούς απέναντι σου.
Ποιός θα σου πουλήσει πετρέλαιο αν έχεις αρνηθεί να πληρώσεις τα χρέη σου;

Δεν έχω καμμία σκασίλα γιά την αστική δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό. Να πάνε στα τσακίδια.
Αλλά όποιος ξαμολάει αρλούμπες περί του "να μην πληρώσουμε γιά το παράνομο χρέος, να καταργήσουμε την ιδιοκτησία, τις τράπεζες κλπ. ", να έχει ταυτόχρονα και τα κότσια να πάρει το τσεκούρι γιά να κόψει ξύλα από το δάσος (πετρέλαιο γιόκ είπαμε).
Το οποίο δάσος δεν υπάρχει. Το έκαψαν και το ποδοπάτησαν οι ελληνάρες γιά να χτίσουν βίλες και γιά να κυνηγήσουν (ΝΑΙ, γιά να κυνηγήσουν τα καθίκια).

Επίσης να έχει τα κότσια να πάρει το ξινάρι γιά να καλλιεργήσει κολοκυθάκια. Η Ελλάδα εισάγει το 30% της τροφής της. Όποιος κάνει μεγαλόστομες διακυρήξεις περί επαχθούς χρέους, να μας πει και πόσοι θα πεθάνουν από την πείνα.

* * * *
Πήρα σήμερα από μία φίλη μία λίστα 10 σημείων με την επικεφαλίδα "Απαιτούμε". Σκέφτηκα, που πας ρε Καραμήτρο να απαιτήσεις; Έχεις ιδέα πόσο βαθιά είσαι χωμένος στα σκατά; (η έκφραση είναι κοπυραιτ του δομίνικου στρωσεκανε - εκείνου με την καμαριέρα).

Η λίστα ανήκει ξεκάθαρα στην εξωσυστημική κατηγορία. Απαιτεί κρατικοποιήσεις, δημεύσεις, απαγορεύσεις και τα παρόμοια. Δεν ξέρω ποιούς εκπροσωπεί. Με τα μυαλά που κουβαλάνε οι έλληνες, δεν θα με εντυπωσίαζε αν υπήρχαν 11 εκατομμύρια τέτοιες λίστες με διαφορετικές απαιτήσεις η κάθε μιά.

Δεν έχω πρόβλημα ούτε με τα ανεφάρμοστα που προτείνονται (απαιτούνται λέει το κείμενο) ούτε με τον σοσιαλιστικό οίστρο που έχει πιάσει μερικούς, που βρήκαν ευκαιρία να γκρεμίσουν τον καπιταλισμό μέσα από την ελληνική κρίση χρέους.

Εκείνο που πραγματικά με θλίβει, με απογοητεύει και με απελπίζει είναι η μισαλλοδοξία και η εθελοτυφλία του κειμένου.

Σημείο 6: Δημόσια και δωρεάν Υγεία και Παιδεία, απαγόρευση της ιδιωτικής ασφάλισης

Επι 40 χρόνια οι κρατικοί μηχανισμοί σε έχουν κλέψει, σε έχουν γαμήσει, σου έχουν φάει εκατομμύρια εργατοώρες σε γραφειοκρατία, χαρτομάνι, αυθαιρεσία, αναξιοκρατία, διαφθορά, διαπλοκή.
Πόσο γκαου - μπιου πρέπει να είσαι γιά να απαιτείς κρατική Υγεία και Παιδεία;
Τι εγγυήσεις διαθέτεις ότι οι επόμενοι (αν υποθέσουμε ότι ξωπετάξαμε τους σημερινούς άθλιους προδότες) θα είναι καλύτεροι;
Συγνώμη, κατεβαίνεις στο Σύνταγμα και τρως χημικά από τους μπάτσους γιά να αντικαταστήσεις τους σημερινούς πράσινους προδότες με τους χθεσινούς γαλάζιους; Τον μπενυ και τον μαζιταφαγαμε με τον καταλληλότερο; η μήπως με τους απολιθώματα - οπαδούς του υπαρκτού;
Αμα είναι να αντικαταστήσω γιά μιά ακόμα φορά τους πράσινους με τους μπλέ προδότες, προτιμάω να δω την Ελλάδα για 400 χρόνια υπόδουλη στους τούρκους. Στους ουκρανούς, στους ρώσους, στους κινέζους, στους αφγανούς. Ο οποιοσδήποτε ξένος κατακτητής μου είναι προτιμότερος από δαύτους.

Δεν έχω καμμία πρεμούρα με την ιδιωτική Υγεία / Παιδεία. ΣΙΓΟΥΡΑ δεν πιστεύω ότι οι ιδιωτικές λύσεις είναι a priori καλύτερες από τις δημόσιες. Εκείνο που με ενδιαφέρει δεν είναι ο ιδιωτικός είτε ο δημόσιος χαρακτήρας της Υγείας και Παιδείας αλλά η ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Με ενδιαφέρει να μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα. Με ενδιαφέρει τα έξοδα γιά το σύστημα Υγείας να πηγαίνουν στους ασθενείς και όχι στους διαπλεκόμενους φαρμακοβιομήχανους, ή τους μεγαλογιατρούς.
Αν το σύστημα είναι αποτελεσματικό, αδιαφορώ πλήρως γιά το αν είναι δημόσιο, ιδιωτικό είτε κάτι ενδιάμεσο.
Αλλά η λίστα απαιτεί δημόσιο, δεν λέει τίποτα γιά αποτελεσματικότητα.

Σημείο 8: Στροφή στις παραγωγικές διαδικασίες στον πρωτογενή, αρχικά, τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία κλπ) αλλά και στον δευτερογενή τομέα (μεταποίηση τοπικής παραγωγής, δημιουργία ελαφριάς βιομηχανίας ή εξόρυξη ορυκτού πλούτου).

Προφανώς οι συντάκτες αυτής της λίστας των 10 "απαιτήσεων" θεωρούν μιάσματα όσους βγάζουν το ψωμί τους από τον τουρισμό είτε με την κατασκευή software. Εξ' άλλου, οι μηχανικοί των υπολογιστών πάντα αποτελούσαν ύποπτα υποκείμενα γιά τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Οι αγρότες, οι εργάτες της (ελαφριάς) βιομηχανίας και οι εργάτες στα μεταλλεία είναι μια εύκολα διαχειρίσιμη μάζα γιά τους όψιμους νεο-σοσιαλισταράδες μας. Το ότι ένας μηχανικός της νανοτεχνολογίας, ένας βιολόγος, ένας τεχνικός υλικών, ένας ναυπηγός, ένας πρωτοπόρος ελεύθερος επαγγελματίας αποφέρει 30Χ περισσότερα έσοδα στο κράτος από έναν επιδοτούμενο αγρότη, το ξεχνάνε. Κατά τα άλλα, κόπτονται περί του χρέους.

Γνωρίζω ότι το 99% των ελλήνων είναι άξεστοι και αγράμματοι τσομπαναραίοι. Τσομπαναραίοι που μένουν στην Αθήνα και πετάνε τα σκουπίδια τους στην θάλασσα. Αλλά πρώτη φορά βλέπω σε κείμενο την απαίτηση να θεσμοθετηθεί η τωρινή κατάσταση σε επίσημο κρατικό στόχο.

Και σίγουρα θλίβομαι όταν βλέπω ότι μερικοί περιμένουν να βγει η Ελλάδα από την κρίση σφάζοντας ζώα (τι άλλο είναι η απαίτηση γιά ενίσχυση της κτηνοτροφίας / αλιείας; )

Τους εύχομαι κάθε αποτυχία. Σε καμμία περίπτωση δεν θέλω να ενώσω την φωνή μου μαζί τους.

Υ.Γ. Τελικά θα πάω στο Σύνταγμα και θα φωνάζω μόνος μου - όπως πάντα.
Γιά τους αυστηρά προσωπικούς μου λόγους.

Evolution

Η θεωρία του Δαρβίνου μας λέει ότι ο άνθωπος εξελίχτηκε κάπως έτσι

Φυσικα, δεν μείναμε χωρίς εξέλιξη από την εποχή του Δαρβίνου μέχρι σήμερα. Ο σημερινός άνθρωπος (στα δυτικά κράτη) έχει εξελιχτεί έτσι

Φυσικά, οι έλληνες αποτελούν εξαίρεση. Οι έλληνες έχουν εξελιχτεί έτσι

είτε έτσι

 




* * * *
Μερικοί άνθρωποι (ανάμεσα τους και ελαχιστότατοι έλληνες) έχουν εξελιχτεί σε ένα πραγματικά ανώτερο είδος, δηλαδή έτσι

(αν κάποιος μου δείξει ανάλογες απεικονίσεις με γάτες, άλογα, χελώνες και οποιοδήποτε άλλο ζώο, ευχαρίστως να τις προσθέσω εδώ).

Με άλλα λόγια, υπάρχει ζωή και χωρίς σκύλο [*]. Αλλά είναι ανούσια. Και εξελικτικά κατώτερη.

[*] γάτα, άλογο, καναρίνι, χελώνα, σκίουρο κλπ.

Υ.Γ. Το παρόν ποστ είναι αφιερωμένο στον πεισιθάνατο φίλο Περαστικό με αφορμή την επέτειο που είχε πριν 1 βδομάδα. Γιά να του θυμίζει, τι δίνει αξία στην ζωή μας. Η συμβίωση με ένα ζώο είναι ένας από τους παράγοντες που κάνουν την ζωή μας καλύτερη, "ανώτερη". Υπάρχουν κι άλλοι, αλλά θα τους αναλύσω σε μελλοντικό ποστ.

Χρεωμένος

Αποφάσισα να αγοράσω όσο περισσότερα πράγματα μπορώ με δανεικά. Σπίτι(α), αυτοκίνητα, μετοχές, χρυσάφι, πλοία. Έχω αρκετή φερεγγυότητα απέναντι στην τράπεζα και σκοπεύω να την εκμεταλλευτώ, δανειζόμενος όσο περισσότερο γίνεται. Ναι, θα μπορούσα να αγοράσω και μερικά (λίγα) πράγματα χωρίς δάνειο, αλλά αυτό θα ήταν ανοησία στην εποχή μας. Πρώτον, δεν χρειάζομαι τίποτα. Δεύτερον, δεν συμφέρει να πληρώσει κανείς οτιδήποτε με δικά του λεφτά.

Ομολογώ ότι είμαι αλλεργικός σε δάνεια κάθε μορφής. Στην ζωή μου έχω δανειστεί ελάχιστα ποσά, ποτέ γιά καταναλωτικούς είτε τζογαδόρικους λόγους και πάντοτε με μιά σίγουρη αξία σαν υποθήκη. Η στροφή των 180° που σκοπεύω να κάνω ίσως με καταστρέψει, ίσως με κάνει πλούσιο. Αποφάσισα να δημοσιοποιήσω τις σκέψεις που με οδήγησαν σ' αυτήν την απόφαση, ώστε όταν μετά από μερικά χρόνια θα αυτοσυγχαίρομαι (είτε θα αυτοφασκελώνομαι) να ξέρω τουλάχιστον γιατί το έκανα.

* * * *
Όλος ο δυτικός κόσμος περνάει αυτά τα χρόνια μιά κρίση χρέους - αυτό είναι πιά πασιφανές. Αυτή η κρίση δεν θα λήξει σύντομα. Μέχρι να πέσουν τα χρέη όλων των κρατών σε ένα "ανεκτό" επίπεδο, θα περάσουν πολλά χρόνια (15+ ).
Ίσως ο όρος "κρίση" να είναι αδόκιμος, ίσως να περνάμε απλά μιά φάση με ψηλά δημόσια χρέη σε όλα τα δυτικά κράτη. Αλλά εμένα δεν με ενδιαφέρουν οι φιλοσοφικές προεκτάσεις, ούτε η σωστή ορολογία. Με ενδιαφέρει να επωφεληθώ από την υπάρχουσα κατάσταση, όπως και να ονομάζεται.

Γιά να λυθεί το πρόβλημα των (δημόσιων πάντα) χρεών, υπάρχουν μερικές εξω-καπιταλιστικές λύσεις. Π.χ. να φέρουμε τον σοσιαλισμο, να κρατικοποιήσουμε τις τράπεζες (ή να τις καταργήσουμε, που είναι το ίδιο), να απαγορέψουμε το χρηματηστήριο, να καταργήσουμε το χρήμα (sic), να απαγορέψουμε όλα τα χρέη κ.α.
Όλες αυτές οι εξω-καπιταλιστικές λύσεις έχουν το τεράστιο μειονέκτημα ότι δεν είναι ολοκληρωμένες και δεν έχουν απήχηση. Π.χ. τράπεζες υπάρχουν από τον 12ο αιώνα. Δλδ πολύ πριν τον καπιταλισμό. Χρήματα υπάρχουν εδω και 6000 χρόνια. Χρέη, υποθήκες και τόκοι υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες από τους Βαβυλώνιους μέχρι σήμερα.
Το θεωρώ λοιπόν εντελώς αδύνατο να υπάρξει ένα ικανό κομμάτι του παγκόσμιου πληθυσμού που θα καταργήσει τα χρέη με το έτσι θέλω. Κι αν τα καταργήσει, να τα αντικαταστήσει με κάτι "καλύτερο" (τι θα είναι αυτό; ).

Αφού λοιπόν αποκλείω τις εξω-καπιταλιστικές λύσεις, απομένουν οι ενδο-καπιταλιστικές.
Οι καπιταλιστές έχουν 3 μόνο τρόπους να ξεπεράσουν το πρόβλημα του δημόσιου χρέους:
(α)ανάπτυξη, (β)στάση πληρωμών, (γ)πληθωρισμός

* * * *
Η ανάπτυξη είναι το "άγιο δισκοπότηρο" της πολιτικής. Όλοι οι πολιτικοί την διακυρήσσουν, όλοι κορδώνονται επειδή δήθεν αυτοί την δημιούργησαν. Κανένας τους δεν έχει την συνταγή. Αυτοσχεδιάζουν, ελπίζοντας ότι η τύχη θα τους ευνοήσει.
Την ανάπτυξη δεν μπορεί να την παραγγείλει κανένας όταν την χρειάζεται. Πολύ λιγότερο όταν ένα κράτος είναι χρεωμένο. Αν έρθει, θα έρθει μετά από μακροχρόνιες διεργασίες, ευνοϊκές συγκυρίες και σχεδιασμό / δημιουργία υποδομών. Γι' αυτό οι πολιτικοί δεν την θέλουν - αν και την ευαγγελίζονται διαρκώς. Τα αναπτυξιακά έργα υποδομής θα αποδώσουν (αν) μετά τις εκλογές και θα ωφελήσουν τους επόμενους.

Πέρα από αυτά, η ανάπτυξη είναι τεχνικά αδύνατη. Ανάπτυξη σημαίνει να καταναλώνουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι όλο και περισσότερα προϊόντα. Οι περιβαλλοντικοί πόροι όμως και η διαθέσιμη ενέργεια είναι περιορισμένα.

Μιλώντας γενικά γιά όλα τα δυτικά κράτη, πιστεύω ότι θα αργήσουμε πάαααααρα πολύ να δούμε ανάπτυξη.

* * * *
Η στάση πληρωμών είναι ο "κατηραμένος όφις" της πολιτικής. Επειδή κανένας δεν την θέλει, την έχουν εξωραΐσει με διάφορα ονόματα. Κούρεμα, επιλεκτική χρεωκοπία, "συμμετοχή των ιδιωτών" και διάφορα άλλα που ακούμε τελευταία.
Όπως και να την ονομάσει κανείς, η στάση πληρωμών αποτελεί την ύστατη λύση. Πρακτικά, σημαίνει ότι ένα κράτος δεν πληρώνει τις υποχρεώσεις του.

Η στάση πληρωμών είναι αποδεκτή μεν σαν λύση, συνεπάγεται όμως το χάσιμο (ενός μέρους) της εθνικής κυριαρχίας. Γι αυτό δεν την θέλει κανένας.

Γιά την Ελλάδα θεωρώ την στάση πληρωμών και την απώλεια της εθν. κυριαρχίας σαν σίγουρη. Αλλά το ότι η Ελλάδα δεν έχει εθνική κυριαρχία, το ξέρω από τότε που (άφησε να) την διοικούν προδότες κι απατεώνες. Η στάση πληρωμών θα έρθει μεν, αλλά μόνο γιά την Ελλάδα - κάτι που δεν με αφορά και δεν με ενδιαφέρει. Γιά τα υπόλοιπα δυτικά κράτη, η στάση πληρωμών έχει μηδενικές πιθανότητες.

* * * *
Την ανάπτυξη την θέλουμε αλλά δεν έρχεται, την στάση πληρωμών ούτε την θέλουμε ούτε έρχεται (για όλους, πλην Ελλάδας). Εκείνο που απομένει είναι ο πληθωρισμός.

Απλές καταστάσεις. Χρωστάει η Ούζα 15 τρις δολλάρια; Νο πρόμπλεμ. Τυπώνει ένα χαρτί με το νούμερο 15 τρις επάνω και το δίνει στους δανειστές της. Φυσικά, αυτό το πληθωριστικό χρήμα δεν θα έχει καμμία αξία, αλλά ... ας πρόσεχαν. Τυπικά, η Ούζα - μαζί με την Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιαπωνία, Ιταλία κλπ. κλπ. - θα είναι εν τάξει.

Δεν μπορείς βέβαια να φέρεις έναν πληθωρισμό αξίας 15 τρις μέσα σε μιά νύχτα. Αλλά ούτε και χρειάζεται. Ένας πληθωρισμός 5% - 6% γιά 15 χρόνια είναι αρκετός γιά να μηδενιστούν όλα σου τα χρέη.

Αν η ανάπτυξη ειναι το "άγιο δισκοπότηρο" και η στάση πληρωμών ο "κατηραμένος όφις" των πολιτικών, τότε ο πληθωρισμός είναι "η χρυσή ευκαιρία" τους. Ο πληθωρισμός φέρνει αμέσως ορατά αποτελέσματα χωρίς να κάνεις τίποτα. Ούτε υποδομές χρειάζονται, ούτε θυσίες.
Οι έλληνες πολιτικοί πολύ θα ήθελαν να τυπώσουν πληθωριστικό χρήμα εδώ και χρόνια, αλλά τα ευρωπαϊκά αφεντικά δεν τους το επέτρεπαν. Τώρα που (και) τα ευρωπαϊκά αφεντικά χρειάζονται πληθωριστικό χρήμα, είναι αργά γιά την Ελλάδα. Δεν την γλυτώνει την troika.

Γιά τις αρνητικές συνέπειες του πληθωρισμού δεν τιμωρείται ο πολιτικός που τον δημιούργησε αλλά κάποια αφηρημένη συγκυρία. Με τον πληθωρισμό πληρώνεις 5% παραπάνω κάθε χρόνο τον μανάβη σου, τον φούρναρη σου, τον γιατρό σου, τον βενζινά σου, αλλά *ποτέ* δεν σκέφτεσαι να κατηγορήσεις τον μαυρογυαλούρο που σου έφερε αυτόν τον πληθωρισμό. Πάντα θα κατηγορείς τον μανάβη, φούρναρη, βενζινά, τους αμερικάνους, τους άραβες, την κακοκαιρία, τις κακές συγκυρίες κλπ.

Με τον πληθωρισμό, ο κάθε πολιτικός μπορεί να μηδενίσει το οποιοδήποτε χρέος μέσα σε 15 χρόνια, χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα και χωρίς να του ρίξουν καμμία ευθύνη γιά τις αρνητικές συνέπειες.
Γιά μιά ολόκληρη δεκαετία (1981 - 1991) οι έλληνες αποθέωναν έναν αεριτζή πολιτικάντη που τους διόριζε στο δημόσιο τυπώνοντας πληθωριστικό χρήμα. Δύο υποτιμήσεις μέσα σε μιά δεκαετία συν ένας επίσημος πληθωρισμός της τάξης του 20% (ανεπίσημα 30% ) και οι ανεγκέφαλοι μέχρι σήμερα ψηφίζουν τους επι- και απο-γόνους του.

Ποιοί θίγονται και ποιοί επωφελούνται από τον (ψηλό) πληθωρισμό;
Πρώτα απ' όλους επωφελείται το κράτος και οι μαυρογυαλούροι. Μείωση των χρεών συν παροχές, συν διορισμοί, συν ρεμούλες, συν τσοβόλα-δώστα-όλα. Όλα αυτά πληρώνονται σε πληθωριστικό χρήμα και εξαγοράζονται με ψήφους.

Δεύτερον επωφελούνται όσοι χρωστάνε. Αν σήμερα χρωστάς 100 χιλιάρικα και ο πληθωρισμός τρέχει με 5%, σε έναν χρόνο θα χρωστάς με σημερινές τιμές 95, σε δύο χρόνια 90 (κατιτίς λιγότερο μάλιστα) κ.ο.κ.
Αυτός είναι και ο λόγος που θέλω να πάρω όσο περισσότερα δάνεια μπορώ, όπως έγραψα στην αρχή.

Τρίτον επωφελούνται οι αεριτζήδες και οι πλούσιοι. Ο πληθωρισμός είναι ένα είδος αντίστροφου Ρομπέν των Δασών (τα παίρνει από τους φτωχούς, τα δίνει στους πλούσιους).

Το κερασάκι: το θύμα δεν ξέρει και δεν μπορεί καν να διαμαρτυρηθεί. Αν ένας υπάλληλος παίρνει 1200 ευρώ / μήνα και του κόψεις τα 200, θα σε βρίσει, θα σε γιαουρτώσει, θα αγανακτήσει, θα σου κάψει το Σύνταγμα. Το χειρότερο: δεν θα σε ψηφίσει στις επόμενες εκλογές.
Αν όμως του αφήσεις τον μισθό στα 1200 και του ακριβήνεις οτιδήποτε καταναλώνει κατά 20% δεν θα σου κάνει τίποτα, αν και πρακτικά θα είναι στα ίδια.

Ποιοί θίγονται;
Όλοι οι τίμιοι. Όσοι αποταμίευσαν με τον ιδρώτα τους κούτσα - κούτσα μερικά χιλιάρικα, θα τα δουν να εξανεμίζονται από τον πληθωρισμό.
Επίσης όσοι δεν μπορούν να ανεβάσουν τις αποδοχές τους όπως οι αεριτζήδες και οι πλούσιοι. Ένας συνταξιούχος, ένας μισθωτός με μιά δεδομένη, σταθερή σύνταξη / μισθό θα βλέπει το εισόδημα του να λιγοστεύει κάθε μήνα.

* * * *
Τελικό συμπέρασμα: το χρέος όλων των δυτικών κρατών έχει φτάσει σε τόσο δυσθεώρητα ύψη, που δεν μπορεί να μειωθεί ούτε με ανάπτυξη ούτε με στάση πληρωμών. Οι μεμονωμένες περιπτώσεις δεν αλλάζουν την γενική διαπίστωση. Π.χ. η Γερμανία θα έχει ανάπτυξη για 2-3 χρόνια και οι έλληνες θα φάνε μιά στάση πληρωμών στην μάπα, αλλά αυτά είναι μεμονωμένα φαινόμενα.
Αν αποκλείσουμε σοσιαλισμούς, επιστροφές στην λίθινη εποχή, κατάργηση του χρήματος, πολέμους, και λοιπές φυσικές καταστροφές, ο μόνος τρόπος γιά να λυθεί το πρόβλημα του κρατικού χρέους είναι ο πληθωρισμός.

Προβλέπω έναν πληθωρισμό 5% - 7% γιά όλα τα δυτικά κράτη γιά τα επόμενα 25 - 30 χρόνια.

Αυτός ο πληθωρισμός θα ωφελήσει τα κράτη, τους μαυρολεφτάδες, τους αεριτζήδες (δεν είμαι τίποτα από αυτά). Θα ωφελήσει όμως και όσους χρωστάνε, τους οφειλέτες. Ε, σκοπεύω να γίνω οφειλέτης.

Βουρ λοιπόν στα χρέη. Να δω αν σε λίγα χρόνια θα αυτοθαυμάζομαι ή θα αυτοφασκελώνομαι.

Υ.Γ. Θεωρητικά, η Ελλάδα (και μόνο η Ελλάδα) έχει άλλη μιά λύση που δεν έχουν οι άλλοι. Αν αναγκάσει τους κλέφτες να φέρουν πίσω τα κλεμμένα, αν βάλει φυλακή όσους την έφεραν στην σημερινή κατάσταση, θα μπορούσε να ορθοποδήσει και να γίνει μιά πλούσια χώρα. Χωρίς πληθωρισμό, χωρίς στάση πληρωμών και χωρίς χρέη. Θεωρητικά.
Πρακτικά, οι πιθανότητες να γίνει αυτό είναι ίδιες με τις πιθανότητες να ανατείλλει ο Ήλιος από την δύση.