Πως φτιάχνεις μια βιομηχανία

Κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα υπήρχαν τρεις εναλλακτικές για να καλύψεις μεγάλες αποστάσεις. Τα άλογα, ο σιδηρόδρομος και τα αυτοκίνητα.

Σήμερα ξέρουμε ότι επικράτησε το αυτοκίνητο. Tότε αυτό δεν ήταν καθόλου σίγουρο.

 

Σήμερα θεωρούμε  π.χ. αυτονόητο ότι το αυτοκίνητο είναι ταχύτερο από το άλογο. Αλλά τότε τα αυτοκίνητα είχαν μέση ταχύτητα 10 χλμ/ώρα για 2 επιβάτες ενώ μια άμαξα γύρω στα 12 χ.α.ω. για 6 επιβάτες. Τα δε τραίνα είχαν μέση ταχύτητα 25 χ.α.ω. για 200 επιβάτες.

 

Το κριτήριο της επικράτησης δεν ήταν η ταχύτητα, αλλά οι υποδομές.

Οι άμαξες χρειάζονται σταθμούς ανεφοδιασμού με φρέσκα άλογα. Κανένα άλογο δεν μπορεί να τραβήξει άμαξα για 2 συνεχόμενες μέρες, στο τέλος της ημέρας πρέπει να το αλλάξεις.

Ο σιδηρόδρομος χρειάζεται ράγιες και ατμομηχανές.

Το αυτοκίνητο χρειάζεται δρόμους - κατά προτίμηση ασφαλτοστρωμένους. Αλλά και καύσιμο. Χωρίς δίκτυο βενζινάδικων δεν πας πουθενά.

 

Εδώ ακριβώς έρχεται η πολιτική και καθορίζει τι θα γίνει στον κόσμο. Καμία εταιρεία, όσο μεγάλη και αν είναι, δεν μπορεί (ούτε θέλει) να φτιάξει τις υποδομές μόνη της. Τις υποδομές τις φτιάχνει πάντα το κράτος. Το αν φτιάξει υποδομές για αυτοκίνητα είτε υποδομές για σιδηρόδρομους, το αποφασίζουν οι πολιτικοί.

 

Αν οι πολιτικοί του 19ου αιώνα είχαν στρώσει τις χώρες με σιδηροδρομικές ράγιες αντί για δρόμους, σήμερα δεν θα υπήρχε αυτοκινητοβιομηχανία. 

Έτσι εξηγείται η στενή διαπλοκή των πολιτικών με τις εταιρείες. Όταν τα κέρδη, η ύπαρξη η ίδια της εταιρείας σου εξαρτιέται από την υπογραφή ενός υπουργού, ΦΥΣΙΚΑ και θα προσπαθήσεις να επηρεάσεις αυτήν την υπογραφή. Με θεμιτό τρόπο (λόμπυ) ή αθέμιτο τρόπο (μίζες).

Πως όμως γίνεται ακριβώς η δουλειά;

Για να καταλάβουμε την διαδικασία πρέπει να ξέρουμε απλά Οικονομικά. Κάθε εταιρεία έχει τα λεγόμενα εσωτερικά και εξωτερικά έξοδα. Τα εσωτερικά έξοδα είναι ότι πληρώνει η εταιρεία για να παράγει αυτό που πουλάει. Π.χ. μια ταβέρνα πρέπει να πληρώσει ενοίκιο, τα ζαρζαβατικά, τους σερβιτόρους κ.ο.κ.

 

Τα εξωτερικά έξοδα (externalities) είναι αυτό που πληρώνει Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ σε μια επιχείρηση προκειμένου η τελευταία να πουλάει. Π.χ. ένας δρόμος που θα φέρνει τους πελάτες στην ταβέρνα. Ένα σύστημα απορριμάτων που θα διαχειρίζεται τον τεράστιο όγκο των σκουπιδιών. 

 

Η μία επιδότηση. Η επιδότηση είναι η πιο άμεση και η πιο φανερή μεταφορά χρημάτων από την κοινωνία σε μια επιχείρηση. Αλλά μακράν όχι η πιο διαδεδομένη.

Στις παλιές οικονομίες, τα έξοδα ήταν κυρίως εσωτερικά. Το κέρδος έβγαινε από το υψηλής ποιότητας προϊόν και την διαφορά ανάμεσα σε πωλήσεις μείον εσωτερικό κόστος.

Αυτήν την ονομάζω τίμια επιχειρηματικότητα. Φτιάχνεις κάτι, το πουλάς, βγάζεις κέρδος, πληρώνεις φόρους. Έσοδα / έξοδα.

 

Οι  σημερινές εταιρείες, δεν κερδίζουν από τα άχρηστα (σκουπιδο)προϊόντα που πουλάνε. Κερδίζουν επειδή έχουν μετατρέψει - με την βοήθεια των πολιτικών - σχεδόν τα πάντα σε externality. Με άλλα λόγια, κερδίζουν επειδή κρατάνε τα έσοδα δικά τους, τα έξοδα στην κοινωνία.

 

Άπειρα παραδείγματα. Ο τουρισμός ζει και ανθίζει αποκλειστικά και μόνο επειδή  η κοινωνία πληρώνει τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, τα σκουπίδια, τα απόβλητα, τον θόρυβο, την βρώμα κλπ κλπ. Για τις τουριστικές επιχειρήσεις, όλα αυτά είναι externalities. Δεν πληρώνουν οι ίδιοι δρόμους λιμάνια και αποχετεύσεις, πληρώνει η κοινωνία.

Αν τα κωλονήσια έπρεπε να πληρώσουν από την τσέπη τους τα αεροδρόμια, τα λιμάνια και το νερό που πίνουν, δεν θα υπήρχε τουρισμός ούτε για δείγμα.

 

Άλλο παράδειγμα. Ένα πυρηνικό εργοστάσιο παράγει ρεύμα και το πουλάει. Αλλά τα πυρηνικά απόβλητα είναι externality, δλδ πρόβλημα της κοινωνίας. 

Βγαίνουν κάτι απατεώνες φωστήρες και λένε "μια κιλοβατώρα από τα πυρηνικά είναι φτηνότερη από τις ΑΠΕ". Δεν υπολογίζουν όμως το κόστος για τα απόβλητα γιατί αυτό δεν μπαίνει στην τιμή της κιλοβατώρας.

Είναι καθοριστικό εδώ να καταλάβουμε τον ρόλο της πολιτικής και αυτόν της διαπλοκής. Δεν μπορεί ο βιομήχανος να αποφασίσει μόνος του αυθαίρετα ποιος δρόμος και ποιο λιμάνι θα χτιστεί. Δεν μπορεί να αποφασίσει αν το περιβαλλοντικό κόστος για τα απόβλητα θα επιβαρύνει αυτόν ή αν θα το αναλάβει το κράτος.

 

Όλα αυτά είναι πολιτικές αποφάσεις. Εξαρτώνται από την υπογραφή ενός υπουργού. Αυτά κάνουν την διαπλοκή απαραίτητο συστατικό. Αν δεν επηρεάσεις τον υπουργό, ίσως σε βάλει να πληρώνεις για τα σκουπίδια που παράγεις και τότε φαλίρησες.

Όταν μια υπογραφή υπουργού σημαίνει ότι μία εταιρεία θα φαλιρήσει και μια άλλη θα γιγαντωθεί, τότε καταλαβαίνουμε γιατί η Ε.Ε. στις Βρυξέλλες έχει 720 εκλεγμένους ευρωβουλευτές και ταυτόχρονα 6.000 μη εκλεγμένους λομπίστες. Στην Γερμανία, σε 650 εκλεγμένους βουλευτές αντιστοιχούν 6.900 (10Χ τόσοι) επίσημα δηλωμένοι λομπίστες. Η διαπλοκή είναι θεσμός.

Συμπληρωματικά υπάρχουν τα κρυφά και τα παράνομα που δεν τα ξέρουμε.

Εμείς οι απλοί άνθρωποι φανταζόμαστε τους διαπλεκόμενους πολιτικούς και επιχειρηματίες να συναντιώνται σε μυστικά υπόγεια φορώντας κουκούλες και να ανταλλάσσουν κούτες με χαρτονομίσματα. Εχουν γίνει και τέτοια. Ποιος δεν θυμάται τα πάμπερς του Κοσκωτά που πήγαιναν στον Παπαντρίκο τον Μέγα; 

Αλλά η μεγάλη μπάζα γίνεται φανερά μπροστά μας. Ένας δρόμος στο σημείο Χ που θεωρητικά ωφελεί την χώρα (5%) και πρακτικά φέρνει στον επιχειρηματία μερικά δις (95%). Ένας Ψ νόμος που κι αυτός πάντα για το καλό της χώρας - στην θεωρία - φτιάχνεται αλλά στην πράξη επιτρέπει σε μια εταιρεία να βγάλει δις.

 

Έτσι φτιάχνονται τα χοντρά λεφτά. Δίνεις κατιτις στον πολιτικό, ο πολιτικός νομοθετεί ότι τα έξοδα σου είναι externalities (αρα δεν τα πληρώνεις εσύ, τα πληρώνει ο κοσμάκης) και εσύ παντελονιάζεις $$$$$.

 

Το κερασάκι: Οι πολιτικοί ψηφίζονται για το "πρόσωπο" που δείχνουν (ο ηγέτης, ο δυναμικός, ο καλός οικογενειάρχης) και τις προεκλογικές υποσχέσεις που δίνουν (θα σας φτιάξουμε γεφύρια). 

Κανένας δεν ασχολείται με το αν 6 μήνες μετά τις εκλογές περνάει ένας νόμος που λέει π.χ. ότι μερικά δις κόστους για την βιομηχανία ΧΥ μετατρέπονται σε externalities και τα πληρώνει η κοινωνία.

* * * *

Κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα της Δημοκρατίας. Οι πολίτες δεν είναι ηλίθιοι. Ούτε έχουν μαζικές παρακρούσεις και ψυχοπαθολογικά τραλαλά. Ούτε ψηφίζουν με κριτήριο του αν οι παππούδες τους πριν 150 χρόνια έχασαν έναν πόλεμο. Μερικοί συνομωσιολόγοι τα πιστεύουν αυτά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και λογικά. 

 

Οι πολίτες βλέπουν ότι στις Δημοκρατίες οι αποφάσεις παίρνονται στην τελική από τα λόμπυ των διάφορων συμφερόντων. Οι πολιτικοί ψηφίζονται για να φέρουν το καλό του λαού και στην τελική ασχολούνται μόνο με το καλό των εταιρειών που τους μιζώνουν.

 

Πάντα γίνονταν αυτό - δεν είναι καινούργιο φρούτο. Αλλά παλιά τηρούνταν κάποια προσχήματα, έμπαιναν κάποια όρια. Εδώ και 10-15 χρόνια έχει χαθεί κάθε μέτρο, η απληστία έχει χτυπήσει ταβάνι.

 

Όταν το πουλόβερ παραξηλώνεται, οι πολίτες χάνουν την εμπιστοσύνη τους στην Δημοκρατία και προτιμάνε έναν γελοίο τσαρλατάνο δικτάτορα που λέει "ΕΓΩ θα παίρνω αποφάσεις με μια υπογραφή και θα σας σώσω". Εκεί που το ίδιο το κράτος έχει γκρεμίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, εκεί που οι πολίτες βλέπουν ότι κανένας δεν ενδιαφέρεται γι' αυτούς, εκεί ανθίζουν οι δικτάτορες και οι λαϊκιστές.

 

Ιστορικά, η εμπιστοσύνη άρχισε να χάνεται μετά την κατάρρευση της εσσδ, το 1990. Τα τελευταία της υπολείμματα χάθηκαν λίγο μετά τον κόβιντ (2021). Σήμερα ανεβαίνουν στην εξουσία ψυχοπαθείς δικτάτορες, επειδή ακριβώς οι πολίτες προτιμάνε έναν ηλίθιο που θέλει (δήθεν) να ανατρέψει τα πάντα. Όταν η Δημοκρατία δεν μπορεί να σου καλυτερέψει την ζωή, θα ψηφίσεις τον πιο πορτοκαλί μπαλαφάρα.

* * * *

Τα δύο πιο τρανταχτά παραδείγματα αυτής της ιστορίας: Ενέργεια και Τροφή. Με άλλα λόγια, πετρέλαια και κτηνοτροφία.  

 

Είναι ασύλληπτα τα ποσά που χαρίζονται στην βιομηχανία πετρελαίου και την βιομηχανία κρέατος. Είτε με την μορφή άμεσων επιδοτήσεων είτε με την μορφή "μετατρέπουμε τα έξοδα σου σε externalities και στα πληρώνει η κοινωνία".

 

Θα μπορούσα να γεμίσω βιβλία με το πως οι νόμοι φτιάχνονται ειδικά για να ενισχύσουν τα πετρέλαια και το κρέας. Αυτό ισχύει ΙΔΙΩΣ στις δικτατορίες. Δεν αποτελεί σύμπτωση, είναι ηθελημένο. Όσο πιο ισχυρός ο δικτάτορας στην κάθε χώρα, τόσο μεγαλύτερη η επιδότηση προς αυτά τα δύο. 

Γιατί όμως ειδικά αυτά; Γιατί (ιδίως) ένας δικτάτορας επιδοτεί τα πετρέλαια και το κρέας και δεν επιδοτεί π.χ. τους ανεμόμυλους και τα μπρόκολα; 

Η απάντηση βρίσκεται πάλι στα externalities. Οι ανεμόμυλοι και τα μπρόκολα έχουν μηδαμινά externalities. Είναι αυτό που ονομάζω πιο πάνω "τίμια επιχείρηση". Στον ανεμόμυλο πληρώνεις τα υλικά, τους εργάτες που θα το στήσουν/συντηρήσουν και μετά παράγεις ρεύμα. Στο μπρόκολο πληρώνεις τους σπόρους, τους εργάτες και το σουπερμάρκετ σαν ενδιάμεσο έμπορο. Τίμια και ξεκάθαρα πράγματα. Έσοδα - έξοδα. Υπάρχουν κι εδώ κάποια ελάχιστα externalities, αλλά τα ψάχνεις με το μικροσκόπιο.

 

Το κρέας αντίθετα... Επιδοτείς τις ζωοτροφές. Επιδοτείς τις παγκόσμιες μεταφορές (οι ζωοτροφές κάνουν τον γύρο του κόσμου, δεν παράγονται τοπικά). Επιδοτείς την κτηνοτροφία (εδάφη, φάρμακα, βιταμίνες, προσωπικό, στάβλοι κ.α.). Επιδοτείς όλη την βιομηχανία μεταφοράς και σφαγής των ζώων, επιδοτείς καταψύξεις, ενδιάμεσους έμπορους, μεσίτες κλπ. κλπ. κλπ. 

 

Καμία άλλη τροφή δεν έχει τόσα externalities όσο το κρέας. Γι' αυτό και ειδικά οι δικτάτορες την λατρεύουν. Μαζί με τους πανηλίθιους που η προπαγάνδα τους έχει σαπίσει το μυαλό και νομίζουν ότι τρώνε κρέας από ελεύθερη επιλογή και από "απόλαυση".

Το πετρέλαιο.... Επιδοτείς λιμάνια, πλοία, διυλιστήρια, παγκόσμια μεταφορά, κάνεις ΠΟΛΕΜΟΥΣ (ποιος επωμίζεται τα έξοδα του στρατού; Η κοινωνία, ποτέ οι εταιρείες). Επιδοτείς δίκτυα διανομής, το περιβαλλοντικό κόστος της μόλυνσης. 

Ειδικά αυτό το τελευταίο από μόνο του θα έπρεπε να κάνει τα πετρέλαια απαγορευτικά. Αλλά από την στιγμή που - με πολιτική απόφαση - το περιβαλλοντικό κόστος το πληρώνει ο κοσμάκης και όχι οι εταιρείες, είναι externality και δεν ενδιαφέρει κανέναν.

Συμπέρασμα: Πριν φτιάξεις μια επιχείρηση, παντρέψου την κόρη ενός υπουργού. Χωρίς πολιτική στήριξη είσαι ένας χρεωκοπημένος λούζερ.

Τα πράσινα πετρέλαια

Ο κόσμος μας έχει αυτο-παγιδευτεί σε ένα ενεργειακό αδιέξοδο. Είναι τόσο μεγάλο, που μόνο με πολέμους μπορεί να λυθεί. Οι πόλεμοι που έρχονται θα κάνουν τον ΒΠΠ να μοιάζει με περίπατο σε ανθισμένο παρκάκι. Δεν έχω λύσεις, αλίμονο. Ούτε προσωπικές άμυνες. Κανένας δεν μπορεί να σωθεί ατομικά όταν γύρω του δεν έχει μείνει κολυμπηθρόξυλο. Ελπίζω μόνο η Αποκάλυψη να μην συμβεί μέσα στο δικό μου προσδόκιμο ζωής.

 

Το πρόβλημα ξεκινάει με την ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή, αλλά πηγαίνει πολύ μακρύτερα από αυτήν. Θα ήμουν ευτυχισμένος αν η ανθρωπότητα περιορίζονταν "μόνο" στο να καταστρέψει το κλίμα του πλανήτη.

Γιατί; Επειδή αν είχαμε "μόνο" μια κλιματική καταστροφή θα  μπορούσαμε - με λίγη κωλοφαρδία και με πολλούς Μηχανικούς - να την αντιμετωπίσουμε. Όχι να την αντιστρέψουμε, είναι ήδη μη-αντιστρέψιμη. Αλλά τουλάχιστον να την περιορίσουμε και να απαλύνουμε τις επιπτώσεις της.

Δυστυχώς για όλους μας, η κλιματική αλλαγή δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ σαν αυτό που είναι. Δηλαδή ένα φυσικό φαινόμενο που δημιουργήθηκε και γιγαντώνεται χάρη σε ανθρώπινες δραστηριότητες.

Αντίθετα, η κλιματική αλλαγή εργαλειοποιήθηκε από την αρχή σαν πολιτικό και οικονομικό μέσο εξουσίας.

 

Απατεώνες και ψεύτες πολιτικοί την εργαλειοποίησαν για να πάρουν την εξουσία από τους Ρεπουμπλικάνους των ΗΠΑ - και άλλους πετρελαιάδες. Όταν πήραν την πολυπόθητη εξουσία, τσίριζαν για την κλιματική αλλαγή και εφάρμοζαν οτιδήποτε μπορεί να την μεγαλώσει.

Με την λογική σκέψη, ότι όταν ξεσπάσει ο Όλεθρος, αυτοί θα είναι μακρυά και σίγουροι.

 

Όλα - ακόμα και η κλιματική αλλαγή - ξεκινάνε με την εντελώς απατεωνίστικη υπόσχεση των πολιτικών για αιώνια ανάπτυξη. Δηλαδή ένα καθαρά οικονομικό παιχνίδι, στο οποίο η ευτυχία και η ευημερία ενός λαού μετριέται με το οικονομικό μέγεθος που λέγεται ΑΕΠ.

 

Οι πολιτικοί αποφάσισαν ότι όσο το ΑΕΠ ενός κράτους μεγαλώνει, έχουμε ανάπτυξη και είμαστε ευτυχισμένοι.

 

Υπάρχουν δεκάδες απάτες μεσα σε αυτήν την φράση, επιλέγω τις σημαντικότερες.

 

- Αυθαιρεσία. Κανένας πολιτικός ποτέ και πουθενά δεν έβαλε αυτήν την φράση σε προεκλογικό πρόγραμμα. Ακόμα και στις πιο δημοκρατικές Δημοκρατίες, αυτός ο ορισμός δεν εκλέχτηκε ποτέ από τον κόσμο.

Ναι μεν σήμερα υπόσχονται "την ανάπτυξη" που θα φέρουν και εκλέγονται. 

Αλλά ποτέ κανένας δεν απέδειξε ότι  Ανάπτυξη = Ευημερία.

 

- Το ΑΕΠ είναι ένα αυθαίρετο οικονομικό μέγεθος, που ο καθένας ορίζει όπως θέλει και μετράει όπως τον βολεύει. Εδώ έφτασαν κάτι σούργελα στις εποχές της "ισχυρής Ελλάδας" να συνυπολογίζουν στο ελληνικό ΑΕΠ τα υποτιθέμενα έσοδα από την  μαύρη οικονομία (πορνεία και ναρκωτικά). Είτε τα άθλια μαγειρέματα του ΑΕΠ για να μπει η σουργελοΕλλάδα στο Ευρώ. 

Το αν τα μαγειρέματα που κάνεις στο ΑΕΠ της χώρας σου γίνονται αποδεκτά από τα λαμόγια που μαγειρεύουν τα δικά τους ΑΕΠ στις δικές τους χώρες είναι καθαρά πολιτική απόφαση.

Κάνουν ένα πολιτικό αλισβερίσι και αποφασίζουν ότι το ΑΕΠ σου, έτσι όπως το μαγείρεψες, είναι έγκυρο.

 

- Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η εξίσωση της Ευημερίας με την αύξηση του ΑΕΠ. Το ΑΕΠ δεν είναι δυνατόν να αυξάνεται διαρκώς. Όταν όμως έχεις βασίσει την πολιτική σου επιβίωση στην αύξηση του ΑΕΠ, τότε θα εφεύρεις ένα κάρο μαλακίες προκειμένου να δείχνεις διαρκώς αύξηση - άρα ευημερία άρα ψηφίστε με. 

 

Η μεγαλύτερη απάτη είναι ότι η ευημερία των πολλών ανθρώπων ισούται με την αύξηση ενός οικονομικού μεγέθους (ΑΕΠ) που μετριέται αυθαίρετα.

Σημειωσούλα: Η ευημερία των λίγων _όντως_ εξαρτάται από την αύξηση του ΑΕΠ. Αν ανήκεις στους ολιγάρχες, σταμάτα να διαβάζεις εδώ.

 

Εδώ κλείνει ο κύκλος και ξαναερχόμαστε στην ενέργεια και την κλιματική αλλαγή. 

1. Για να επιβιώσεις πολιτικά πρέπει να αυξάνεις το ΑΕΠ της χώρας σου.

 

2. Για να αυξήσεις το ΑΕΠ πρέπει να εφεύρεις άχρηστες μαλακίες (σόσιαλμηδια, fast fashion, σκουπιδοπροϊόντα, τεχνητή νοημοσύνη, τουρισμός, κ.α.). Το σωστό θα ήταν να εξασφαλίζεις Τροφή, Υγεία, Στέγη, Παιδεία στους πολίτες σου. Αλλά αυτά είναι ζόρικα, ενώ οι μαλακίες είναι η εύκολη λύση.

 

3. Ο κοινός παρονομαστής των εύκολων λύσεων είναι η κατανάλωση ενέργειας. 

 

Μια αναζήτηση στο παλιό google, χωρίς ΑΙ, καταναλώνει 1 μονάδα ρεύματος. Στο καινούργιο google, με ΑΙ, καταναλώνει 400.000 (!!!) μονάδες ρεύματος. Πολλαπλασίασε το αυτό με μερικά τρισεκατομμύρια αναζητήσεις την ημέρα και θα καταλάβεις γιατί περιμένω την Αποκάλυψη.

 

Είτε μιλάμε για την όλο και μεγαλύτερη κρεατοφαγία, είτε για τα βλαμμένα που έχουν για λόγο ύπαρξης τα likes, είτε για τουρίστες που καταστρέφουν την Ιο, την Ζάκυνθο, την Σαντορίνη και την Μήλο προκειμένου να πηδηχτούν και να μεθύσουν (σόρρυ, να μεθύσουν και να πηδηχτούν είναι η σωστή σειρά), είτε για μαλακισμένες γκόμενες που πρέπει κάθε 2 μήνες να αγοράζουν καινούργιο στριγκ, ο κοινός παρονομαστής είναι η κατανάλωση ενέργειας. 

Ασύλληπτα νούμερα ενέργειας που κυριολεκτικά πετιώνται στο Μεγάλο Τίποτα, μόνο και μόνο για να ανέβει το ΑΕΠ της κάθε χώρας και να θεωρηθούν πετυχημένοι οι πολιτικοί της.

 

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΗΜΑ ΟΙ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ.

Δεν παίζει ΑΠΟΛΥΤΩΣ κανέναν ρόλο αν μερικά τρισεκατομμύρια από βατώρες ενέργειας παράγονται από πετρέλαιο ή από τον άνεμο ή από φωτοβολταϊκά. 

Είμαστε όλοι μας μέσα σε ένα αυτοκίνητο με σπασμένα φρένα και χαλασμένο τιμόνι που πηγαίνει με 200 προς τον γκρεμό και μερικοί θέλουν να αντικαταστήσουν τα δερμάτινα καθίσματα με οικολογικά από ύφασμα.

 

ΚΑΘΕ μορφή ενέργειας, ακόμα και αν προέρχεται 100% από πεντακάθαρη ΑΠΕ καταλήγει σε θερμότητα. Πρόκειται για έναν από τους πιο θεμελιώδεις Νόμους του Σύμπαντος, αυτόν της Θερμοδυναμικής.

 

Από την στιγμή που όλοι έχουμε συμφωνήσει ότι ο καλός πολιτικός θα αυξάνει το ΑΕΠ στο άπειρο και από την στιγμή που η αύξηση του ΑΕΠ ισούται με ΜΠΚΕ (Μαλακίες Που Καταναλώνουν Ενέργεια) όλη η ενέργεια που καταναλώνουμε θα μετατραπεί αργά ή γρήγορα σε Θερμότητα και θα μας γαμήσει.

 

Δεν παίζει απολύτως κανέναν ρόλο, το πως παράχθηκε αυτή η ενέργεια. Να κι αν παράχθηκε από πετρέλαιο, να κι αν παράχθηκε από το αγνότερο φωτοβολταϊκό. Δεν μας σκοτώνει η παραγωγή ενέργειας, μας σκοτώνει η απληστία μας για όλο και μεγαλύτερη κατανάλωση.

 

Ναι ΟΚ, συμφωνώ. Αν η παραγωγή είναι από πετρέλαιο, τότε θα έρθει γρηγορότερα η κλιματική αλλαγή και θα μας γαμήσει επίσης. Αλλά ο 2ος Νόμος της Θερμοδυναμικής είναι αμείλικτος. Η κλιματική αλλαγή θα είναι στραγαλάκια μπροστά στον θερμικό θάνατο. 

Η μόνη μας ελπίδα είναι να ψοφήσουμε πιο πριν. Όταν έρθει, ας γαμήσει τους απογόνους μας. 

* * * *

Η άρχουσα τάξη όλων των χωρών τα ξέρει αυτά. Αλλά δεν τους ενδιαφέρουν. Το βλέπεις παντού, αν έχεις μάτια.

 

Παράδειγμα 1. Το πρόσφατο πραξικόπημα των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα. Με βεβαιωμένα τα 40% των παγκοσμίων αποθεμάτων πετρελαίου. 

Αλλά ακόμα και οι πιο χαρούμενοι αισιόδοξοι πετρελαιάδες εκτιμούν ότι για να βγάλουν λεφτά από τα πετρέλαια της Βενεζουέλας θα χρειαστούν 10-15 χρόνια από βαριές επενδύσεις. Και θα χρειαστούν ακόμα 30-40 χρόνια μέχρι να αποσβέσουν τις επενδύσεις που θα κάνουν.

Και ακόμα οι ΗΠΑ δεν έχουν καν τον έλεγχο της χώρας.

 

Παράδειγμα 2.  Το Αιγαίο και τα ελληνοτουρκικά. Θαλάσσιες ζώνες και ΑΟΖ και γαλάζιες πατρίδες και μια πατριδοκαπηλική ρητορική του ΤΙΠΟΤΑ.

Σε αντίθεση με την Βενεζουέλα που έχει βεβαιωμένα κολοσσιαία αποθέματα, έχει υποδομές, έχει μηχανές, έχει το κάθε τι, στο Αιγαίο δεν ξέρουμε καν αν υπάρχει έστω και μια σταγόνα. Ούτε το που ούτε το πόσο.

 

Ακόμα και αν βρεθεί κάτι, ακόμα και αν είναι εκμεταλλεύσιμο και μπόλικο, ακόμα και αν οι πετρελαιάδες δεν στείλουν βόμβες για να μας κάνουν αποικία τους, θα χρειαστεί κάποιους να ρίχνουν ΧΟΝΤΡΑ ΛΕΦΤΑ (επενδύσεις σε υποδομές και γεωτρήσεις) επί 15-20 χρόνια μέχρι να βγει το πρώτο ευρώ κέρδους. 

Και φυσικά κανένας δεν θα ρίχνει 20 χρόνια επενδύσεις για να σταματήσει στον 21ο. Θα συνεχίσει για 40-50 χρόνια μέχρι να πάρει τα λεφτά του πίσω - τουλάχιστον.

 

Ώπα ρε μεγάλε. Εδώ μας λένε ότι μέχρι το 2030 θα έχουμε ηλεκτρικά αυτοκίνητα, θα παράγουμε 100% των αναγκών μας από ΑΠΕ, θα έχουμε νικήσει την κλιματική αλλαγή και θα τρέχουμε όλοι χαρωποί στα λιβάδια.

Πως συνδυάζεται αυτό με την επέμβαση στην Βενεζουέλα και τα τσαμπουκαλίκια 5 κρατών (Τουρκία, Ισραήλ, Αίγυπτος, Ελλάδα, Λιβύη) στην Ανατολική Μεσόγειο; Αφού θα έχουμε τις ΑΠΕ, γιατί οι φωστήρες πολιτικοί μας τσακώνονται για τα πετρέλαια;

 

Πρώτον γιατί η κλιματική αλλαγή ποτέ δεν τους ενδιέφερε σαν φυσική καταστροφή. Μόνο σαν μέσο για να αρπάξουν την εξουσία. Οι ΑΠΕ είναι γι αυτούς μόνο ένα εργαλείο πλουτισμού.

 

Δεύτερον γιατί πρέπει διαρκώς να αυξάνουν τα ΑΕΠ των κρατών τους, άρα την κατανάλωση ενέργειας. Κανένας δεν ξέρει (και δεν το περιμένει κιόλας) ότι οι Ανανεώσιμες θα επαρκούν πάντα. Ολοι οι πολιτικοί ξεκινάνε με την παραδοχή ότι στα επόμενα 70-100 χρόνια θα καίμε πετρέλαιο.

 

Τρίτον, παιχνίδια εξουσίας.

 

Υ.Γ. Αισθάνομαι όλο και περισσότερο σαν τον κακομοίρη στο ανέκδοτο που του έδωσαν το παράσημο Ανδρείας. Μετά την απονομή, τον ρωτάνε οι δημοσιογράφοι "μα δεν φοβηθήκατε μπροστά στον εχθρό;". Και αυτός απάντησε: "Τα είχα κάνει πάνω μου και ήθελα να φύγω. Αλλά είμαι πολύ χοντρός για να τρέξω".

Έτσι κι εγώ. Είμαι δειλός και τρέμω τον όλεθρο που έρχεται. Αλλά μη έχοντας άλλον πλανήτη για να μεταναστεύσω, με βλέπω να γίνομαι ήρωας ;-)

 

Βρε για δες

Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα απατεώνα και προδότη πολιτικού από την σημερινή αντιπολίτευση στις ΗΠΑ και την Ελλάδα.

 

Το 2020, επί πρώτης προεδρίας Τραμπ, ένας λευκός μπάτσος, μπλεγμένος σε κυκλώματα ναρκωτικών δολοφόνησε έναν μαύρο, επίσης μπλεγμένο στα ίδια κυκλώματα. Η τότε αντιπολίτευση ήταν η ίδια με την σημερινή, και θα παραμείνει αντιπολίτευση μέχρι να διαλυθεί - ελπίζω σε μερικούς μήνες μετά τις εκλογές του φθινοπώρου. 

 

Σαν αντίδραση στην δολοφονία του μαύρου, προκειμένου να ρίξει τον Τραμπ οργάνωσε διαμαρτυρίες σε όλες τις 50 πολιτείες. Οι μεγαλύτερες, οι πιο βίαιες, οι πιο καταστροφικές διαμαρτυρίες στην ιστορία των ΗΠΑ. 

Για έναν μαύρο που ήταν βαποράκι σε κυκλώματα και δολοφονήθηκε από λευκό, η τότε αντιπολίτευση έκαψε τις ΗΠΑ από άκρη σε άκρη. 

Σήμερα ο ίδιος Τραμπ, ακόμα πιο σχιζοφρενής και ακόμα πιο δικτάτορας από τότε, έχει κουρελιάσει το σύνταγμα της χώρας, έχει ξεσκίσει κάθε δημοκρατικό θεσμό (με πρώτη την Δικαιοσύνη), μπουκάρει σε ξένες χώρες επειδή έτσι γουστάρει, εγκαθιδρύει απροκάλυπτα μια μαφιοκρατία ολιγαρχών. 

 

Τι κάνει η τότε και τώρα αντιπολίτευση; Κάτι χλιαρές διαμαρτυρίες, λες και ο λεγάμενος πέρασε με κόκκινο σε διάβαση πεζών. 

Αααααα, και σκίζει τις κυλότες της για να αποδείξει ότι ο Τραμπ πριν 20 χρόνια πήδαγε ανήλικα. Το οποίο είναι φριχτό μεν - ιδίως για τα θύματα. Αλλά μέχρι να (αν) αποδειχτεί στα δικαστήρια θα περάσουν 8 χρόνια στην καλύτερη. Και όσο φριχτό και να είναι, δεν συγκρίνεται με την εγκατάσταση μιας παγκόσμιας μαφιοκρατίας.

 

Πως κρίνω έναν αντιπολιτευόμενο πολιτικό που ΕΧΕΙ την δυνατότητα να παραλύσει τα πάντα (το απέδειξε στις διαμαρτυρίες υπέρ του μαύρου ναρκέμπορου), ΒΛΕΠΕΙ ότι ένας σχιζοφρενής δικτάτορας καταστρέφει την χώρα και ΕΠΙΛΕΓΕΙ να ασχολείται με 10 βιασμούς ανηλίκων που έγιναν πριν 20 χρόνια, τους οποιους οι μισοί(συν) ψηφοφόροι δεν πιστεύουν καν και οι άλλοι μισοί(πλην) δεν μπορούν να αποδείξουν; 

 

Απατεώνας και προδότης είναι τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό. 

* * * *

Στην Ελλάδα, μια αντιπολίτευση που είναι σουργελοειδές κακέκτυπο της αμερικάνικης διαμαρτύρεται και παραλύει την χώρα για μαλακίες. Αγνοώντας επιδεικτικά τα όσα (ουκ ολίγα) λάθη έχει κάνει η κυβέρνηση.

 

Ελληνικές ιδιαιτερότητες: 

- Η τωρινή κυβέρνηση, αν και εν πολλοίς ανίκανη, δεν αποτελείται από σχιζοφρενείς δικτάτορες όπως στις ΗΠΑ. Γι αυτό δικαιολογώ τις χλιαρότερες αντιδράσεις. 

 

- Η τωρινή κυβέρνηση είναι προσκολημένη στην Ε.Ε. Σωστά κατά την γνώμη μου. Ενώ σύσσωμη η σουργελο-αντιπολίτευση είναι υπάλληλοι του ρώσου εγκληματία πολέμου. Ακόμα και οι "αποστάτες" μέσα στην δεξιά πολυκατοικία που σχεδιάζουν δικά τους κόμματα είναι ρωσικά υπαλληλάκια.

 

- Το πρόβλημα της ξεφτιλισμένης και προδοτικής αντιπολίτευσης είναι ότι οι Έλληνες είναι σφιχτά δεμένοι με την Ε.Ε. 

Πρώτον από καθαρό, αγνό συμφέρον. Ποτέ δεν θα δώσει ο ρώσος εγκληματίας τις επιδοτήσεις που σκορπάει η Ε.Ε. 

Δεύτερον σαν οικονομική προοπτική. Το ευρώ. Αρκεί να υπονοήσει κάποιος ότι ή Ελλάδα ίσως θα μπορούσε να βγει από το Ευρώ και θα ξεμείνουν τα ράφια των σουπερμάρκετ από κωλόχαρτα, μακαρόνια και κονσέρβες. Έγινε πριν μερικά χρόνια, μιλάμε όλοι από πείρα.

 

- Οι προδότες της αντιπολίτευσης έχουν ξεμείνει από επιχειρήματα. Δεν μπορούν να χτυπήσουν την κυβέρνηση σε πολιτικό επίπεδο, γιατί δεν μπορούν να πουν ανοιχτά στον ελληνικό λαό να εγκαταλείψει την Ε.Ε. και να προσδεθεί στην Ρωσία. 

Χτυπάνε κάτι πανηλίθιες πατριδοκαπηλικές κορώνες για Μακεδονίες, μετανάστες, Τουρκία, Ισραήλ, Παλαιστίνη κ.α. και προσπαθούν να κρύψουν αυτό που πραγματικά θέλει το αφεντικό τους: Να φύγει η Ελλάδα από την Ε.Ε. και να αγοράσει ρωσικό πετρέλαιο.

 

- Να μην ξεχάσω και το ΑΘΛΙΟ ορθόδοξο παπαδαριό που είναι ανοιχτά ρωσόφιλο.

 

- Α, και με το ξυλόλιο / μπάζωμα στα Τέμπη. Δηλαδή ένα μη-θέμα. Προσπαθούν να εργαλειοποιήσουν ένα τραγικό δυστύχημα για να ρίξουν την κυβέρνηση. Ευτυχώς, δεν τους βγαίνει και τους ρεζιλεύει περισσότερο.