Από συνέντευξη που ψάρεψα τυχαία.
Δεν ξέρω αν είναι αληθινό, αλλά ταιριάζει 100%.
Τον πραγματικό καλλιτέχνη τον καταλαβαίνεις από τις κεραίες που διαθέτει για να βλέπει τις αλλαγές στον κόσμο πριν τις οσμιστούν οι υπόλοιποι.
* * * *
Το 1983, στη «Διαγώνιο» στην Πλάκα, έκλεινα την παράστασή μου «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος» με τα λόγια:
"Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό, που θα μετατρέψει σιγά - σιγά τους Έλληνες σε λαό δημοσίων υπαλλήλων, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων.
Σε 30 χρόνια από σήμερα Αντρέας Παπανδρέου δε θα υπάρχει.
Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη και ένας λαός στα όρια της οικονομικής και ηθικής εξαθλίωσης."
Χάρυ Κλυν
* * * *
1983 + 30 = 2013. Πρόβλεψε την πτώχευση της χώρας 30 χρόνια πριν.
Μέχρι το 2013 περίπου θεωρούσα σαν σημαντικότερο σημείο τα περί "... κρατικοδίαιτων και κομπιναδόρων ...".
Από το 2013 και μετά θεωρώ το σημείο περί της ηθικής εξαθλίωσης σαν το διαμάντι μέσα στο διαμάντι. Η ελληνική κοινωνία έχει φτάσει στο σημείο να μην αναγνωρίζει καν σε τι βόθρο βρίσκεται.
Και να μην θέλει καν να μάθει.
Δεν είμαι κάποιος γέρος που απλά κουνάει το δάχτυλο και γκρινιάζει για την "ανήθικη" νεολαία. Ούτε με ενδιαφέρει να βρίσω τους έλληνες (κάποτε με διασκέδαζε αυτό, αλλά όχι πιά).
Λέω όμως ότι ένας ανήθικος άνθρωπος είναι ένας χειραγωγίσιμος άνθρωπος. Οι ηθικοί κανόνες δεν είναι κάτι διακοσμητικό, ούτε η πειθαρχία σε αυτούς είναι κάτι αναχρονιστικό.
Οι ηθικοί κανόνες, το να διαχωρίζεις το Καλό από το Κακό με τα δικά σου κριτήρια, το να πειθαρχείς σε ηθικούς κανόνες σου δίνει την δυνατότητα να πείς ΟΧΙ.
ΟΧΙ σε ότι εσύ πιστεύεις ότι θα σε εξαθλιώσει.
ΟΧΙ σε ότι εσύ θεωρείς κακό για τον κόσμο.
Το anything goes μαζί με την ακόρεστη δίψα για λεφτά και φήμη σε κάνει άβουλο και παθητικό καταναλωτή των σκουπιδιών που σου πασσάρουν.
Ένα καταναλωτικό κρέας χωρίς εγκέφαλο.
Χρεωκοπημένο και στην ύλη (λεφτά) και στο πνεύμα.
Δεν εννοώ μόνο τα καταναλωτικά σκουπίδια που αγοράζεις με την πιστωτική σου κάρτα.
Εννοώ και τις πολιτικές πεποιθήσεις που σου περνάνε.
Άλλωστε ο Χάρυ Κλύν για πολιτική μίλαγε.
Η πολιτική είναι κατά 90% η ηθική απάντηση στο "τι κάνουμε τώρα εδώ που φτάσαμε" και κατά 10% η ανάλυση στοιχείων και δεδομένων.
Η Ηθική είναι η πυξίδα μας. Μας δείχνει τον δρόμο που εμείς θέλουμε να πάρουμε και όχι τον δρόμο που θέλουν οι άλλοι για εμάς.
Ο ανήθικος άνθρωπος είναι χειραγωγήσιμος. Από πολιτικάντηδες, εταιρείες, συμφέροντα.
Χωρίς Ηθική, θα ψηφίσεις τον πιο επιτήδειο απατεώνα. Τον πιο άδειο τενεκέ που κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο.
Από το 1983 του Χάρυ Κλυν μέχρι το 2026 που γράφω αυτές τις γραμμές, 43 χρόνια δρόμος. Σχεδόν μισός αιώνας.
Το 2013 που περιέγραψε τόσο πετυχημένα ο Χάρυ Κλυν βρίσκεται ήδη 13 χρόνια πίσω μας.
Γράφω αυτό το ποστ σήμερα για να το δει κάποιο δεκάχρονο το 2076. Αν υπάρχει το μπλογκ μέχρι τότε, αν υπάρχουν δεκάχρονα και αν μπορούν να διαβάσουν ή να σκεφτούν.
Το Idiocracy ήταν ένα πάρα πολύ ρεαλιστικό και προφητικό σενάριο.
