Έχετε γειά βρυσούλες, λόγγοι βουνά ραχούλες

Κάποιος έγραψε χθες, ότι η συμμετοχή του κόσμου στο Σύνταγμα ήταν μικρή. Την ίδια ώρα που στο Σύνταγμα έπεφταν δακρυγόνα, οι παραλίες της Αττικής ήταν γεμάτες λουόμενους.
Πόσο εύκολα ξεχνάει η νέα γενιά - και πόσο αγνοεί την ιστορία...
Στο Πολυτεχνείο το 73 ήταν κλεισμένοι το πολύ 5.000 άτομα. Άντε 10.000, μαζί με αυτούς που τους υποστήριζαν απ' έξω. Τα υπόλοιπα 9.5 εκατομμύρια ήταν στον καναπέ τους και στην δουλίτσα τους. Αν δεν ήταν Νοέμβρης, θα ήταν και στις παραλίες.
Μπορεί το Πολυτεχνείο να μην έριξε από μόνο του την χούντα. Παρ' όλα αυτά, δεν υπάρχει έλληνας που να αμφισβητεί σήμερα την σημασία του στην νεώτερη ιστορία της Ελλάδας.

Η ιστορία θα γράψει κάποτε γιά εκείνους που ήταν χθες στο Σύνταγμα, όχι γιά αυτούς που ήταν στις παραλίες. Εκείνοι καθόρισαν την πορεία της χώρας, όχι αυτοί που πήγαν γιά μπάνιο.

Το παιχνίδι είναι στημένο έτσι, ώστε οι μπάτσοι να κερδίζουν πάντα - στην αρχή. Είναι λογικό. Είναι οργανωμένοι, εκπαιδευμένοι, ψυχολογικά προετοιμασμένοι, οπλισμένοι σαν αστακοί. Διαθετουν και ολες τις τεχνικές υποδομές (χημικά). Ο καθένας που έχει ένα γκλομπ στο χέρι και ένα περίστροφο στην ζώνη μπορεί να παίξει τον γενναίο. Ωστόσο, μερικές φορές οι άοπλοι πολίτες είναι οι τελικοί νικητές.
Ελπίζω να ισχύσει αυτό γιά όσους βρέθηκαν χθες στο Σύνταγμα.

* * * *
Ο σημερινός στόχος των διαδηλωτών μάλλον δεν θα υλοποιηθεί. Τυπικά, το μεσοπρόθεσμο θα ψηφιστεί στην βουλή των ελλήνων, που δεν αξίζει πιά να λέγεται έτσι. Το αν θα υλοποιηθεί αυτός ο ντροπιαστικός νόμος, εξαρτάται από όλους εκείνους που (θα) είναι στους δρόμους σήμερα, αύριο και τις επόμενες βδομάδες.

Ο Κωστής [*] μου έστειλε χθες σε σχόλιο ένα πολύτιμο λινκ. Τον ευχαριστώ.
Πρόκειται γιά το πρωτότυπο κείμενο του εφαρμοστικού νόμου, έτσι όπως κατατέθηκε γιά ψηφοφορία.

Διαβάζοντας αυτό το έκτρωμα, δεν είναι δυνατόν να μην σου πιαστεί η ψυχή. Με αυτόν τον νόμο καταργείται και το τελευταίο ίχνος εθνικής ανεξαρτησίας. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε μιά - και επίσημα πλέον - κατεχόμενη χώρα.
Θεωρητικά, θα μπορεί να παραμείνει η ελληνική σημαία στην Ακρόπολη. Αλλά θα είναι τόσο ασύμφορο, που οι ίδιοι οι έλληνες πατριώτες θα αναγκαστούν να την κατεβάσουν από τον Ιερό Βράχο.

Νησιά, παραλίες, ραχούλες, πάνε - ξέχασε τα. Μαζί τους και όποιες υποδομές (τραίνα, λιμάνια, δίκτυα).
Ο ελληνικός λαός θα πληρώνει τα έξοδα και οι δανειστές θα παίρνουν τα έσοδα.

Ούτε ο τσολάκογλου στην διορισμένη κατοχική κυβέρνηση δεν θα υπέγραφε αυτό το χαρτί. Θα τους το πέταγε στα μούτρα.

* * * *
Γιά να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις. Στο προηγούμενο ποστ προτείνω την κατάργηση του διοικητικού μηχανισμού που ονομάζουμε "ελληνικό κράτος" και την ολοκληρωτική αντικατάσταση του από κάποια επιτροπή της ΕΕ, που θα χρηματοδοτείται από τους γερμανούς. Φυσικά, θεωρώ αυτονόητο ότι η Ελλάδα θα παραμείνει ομόσπονδο και ισότιμο κράτος της ΕΕ και της ΟΝΕ, με τα ίδια δικαιώματα που έχουν και οι υπόλοιποι. Προτείνω την αλλαγή της διοίκησης (ακριβέστερα: του τρόπου διοίκησης), χωρίς να καταργούνται τα αυτονόητα δικαιώματα των ελλήνων.
Στο μυαλό μου έχω κάτι σαν την Βαυαρία (12 εκ. κάτοικοι) η την Προβηγγία.

Το μεσοπρόθεσμο προβλέπει το εντελώς αντίθετο από αυτό που πρότεινα εγώ. Προβλέπει την διατήρηση του σάπιου κρατικού μηχανισμού και της ακόμα πιό σάπιας σπείρας που τον λυμαίνεται. Προβλέπει ακόμα καθεστώς κατοχής, χωρίς να έχουν οι έλληνες πολίτες το παραμικρό δικαίωμα πάνω στην ίδια τους την χώρα.
Εγώ προτείνω κατάργηση της διοίκησης και διατήρηση των δικαιωμάτων μας (ισοτιμία). Το μεσοπρόθεσμο προτείνει την διατήρηση της διοίκησης και την κατάργηση των δικαιωμάτων μας.

Κανένας βαυαρός δεν θα υπέγραφε τέτοιον νόμο. Και όποιος τολμούσε να το φέρει γιά συζήτηση, θα τον έπαιρναν με τα μπυροπότηρα (αυτά από το χοντρό γυαλί, που ζυγίζουν 2 κιλά το καθένα).

* * * *
Δεν ξέρω αν το παιχνίδι παίζεται ακόμα ή αν χάθηκε ήδη. Η ψήφιση του νομοσχέδιου δεν σημαίνει τίποτα, αν οι έλληνες αντιδράσουν δυναμικά. Ούτε τα τανκς που κάλεσε ο χοντρομπαλάς προδότης δεν θα μπορέσουν να επιβάλλουν αυτόν τον νόμο ενάντια στην θέληση του κόσμου.
Αν καταφέρουν να σπάσουν την αντίσταση του κόσμου με χημικά, ξύλο και φυλακίσεις, αναρωτιέμαι πόσο θα κρατήσει αυτή η νέα χούντα.

Όπως και νάχει, από σήμερα τίποτα πιά δεν θα είναι ίδιο με χθες.

* * * *
[*] Το πεδίο της έρευνας του είναι το ίδιο με το δικό μου όταν ήμουν στην ηλικία του. Η διπλωματική μου εργασία (πριν 5 εκατομμύρια χρόνια) ήταν πάνω στα νέα - τότε - υλικά γιά οπτικές ίνες. Ξεκινώντας από κει, κατέληξα στη έρευνα δικτύων.

Win - Win (Update: προφητικό)

Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι συχνά την (πρώην) ανατολική Γερμανία. Όχι, δεν αναπολώ αυτό το αποτυχημένο κράτος. Βρίσκω όμως όλο και περισσότερες ομοιότητες με την Ελλάδα.

Στην αν. Γερμανία ήταν σχεδόν όλοι δημόσιοι υπάλληλοι. Όσοι δεν ήταν, δούλευαν έτσι κι αλλιώς σε εταιρείες που ζούσαν από και γιά το κράτος. Οι δημόσιες υπηρεσίες ήταν άθλιες, αναποτελεσματικές και διεφθαρμένες. Θεωρητικά, απαγορεύονταν τα πάντα. Πρακτικά, οι καπάτσοι είχαν ντάτσα (μερικές εξ αυτών στην Καραϊβική !! ) και πλήθος άλλων προνομίων. Αξιοκρατία μηδέν.
Ο κόσμος δεν αντιδρούσε στο καθεστώς, κάτι που - εντελώς εσφαλμένα - θεωρούνταν σαν ανοχή και επιδοκιμασία του άθλιου καθεστώτος. Στην πραγματικότητα, η "ανοχή" οφείλονταν στον απόλυτο έλεγχο των μμε. Όπου δεν πέρναγε η προπαγάνδα των μμε, έπεφτε ξύλο, δακρυγόνα και φυλακίσεις.

Επειδή η οικονομία τους δεν παρήγαγε τίποτα και τα λίγα που παρήγαγαν τα ξόδευαν σε άχρηστους εξοπλισμούς και γραφειοκρατία, ζούσαν με δανεικά. Ζούσαν δηλαδή "παραπάνω από τις δυνατότητες τους" (μας θυμίζει τίποτα αυτό; ). Η μόνη διαφορά τους με εμάς ήταν ότι τα δανεικά τα έπαιρναν από την Ρωσία, ενώ η Ελλάδα τα έπαιρνε από τις αγορές. Μόλις οι δανειστές σταμάτησαν να δίνουν φρέσκο χρήμα, και τα δύο τα κράτη κατάρρευσαν μέσα σε 1-2 μήνες.

Οι ομοιότητες με την Ελλάδα δεν σταματάνε εδώ. Μετά την κατάρρευση της αν. Γερμανίας και την (επαν)ένωση με τους δυτικούς, οι κακομοίρηδες οι ανατολικογερμανοί κατηγορήθηκαν άδικα γιά τα μύρια όσα. Τεμπέληδες τους ανέβαζαν, ανίκανους τους κατέβαζαν. Δουλοπρεπείς, κρατικοδίαιτους και απατεωνίσκους τους έλεγαν, επειδή είχαν εξαναγκαστεί να "ανέχονται" το καθεστώς και να διεκπεραιώνουν τις υποθέσεις τους με ρουσφέτι.

Οι υπερφίαλοι δυτικοί ξεχνούσαν ηθελημένα την έλλειψη υποδομών. Δεν μπορείς να αποκαλέσεις τεμπέλη έναν άνθρωπο που δεν έχει τα μέσα γιά να κάνει την δουλειά του. Δεν είναι ανίκανος ένας δάσκαλος, όταν δεν του δίνεις ούτε κτίριο ούτε βιβλία γιά να διδάξει. Ούτε είναι ανίκανος / τεμπέλης ένας γιατρός όταν δεν του παρέχεις ούτε ένα νυστέρι.
Τις υποδομές τις είχε καταστρέψει η διεφθαρμένη ελίτ, με μοναδικό σκοπό την διατήρηση της εξουσίας της (ακριβώς όπως και στην Ελλάδα).

Όλα τα παραπάνω, θα μπορούσαν να ειπωθούν αυτολεξεί είτε γιά την αν. Γερμανία είτε γιά την Ελλάδα.

Η μεγάλη, η τεράστια διαφορά είναι η εξής: μετά την κατάρρευση, την αν. Γερμανία την ανέλαβαν οι δυτικογερμανοί, ενώ την Ελλάδα την ανέλαβε το δντ. Αυτό έγινε επειδή ο γαπ είναι υπάλληλος των αμερικάνων και όχι των γερμανών. Ήξερε γιά την επικείμενη κατάρρευση και συνεννοήθηκε με τον στρωσεκάνη αντί γιά την Μέρκελ.

* * * *
Το τι έγινε στην Ελλάδα μετά την - ανεπίσημη προς το παρόν - χρεωκοπία του Μαη 2010 είναι γνωστό. Οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, διατήρηση όλων των προνομίων της άρχουσας τάξης, καταστροφή των μικροεπιχειρηματιών και σφαγή της αγοράς. Επειδή όλα αυτά δεν απέδωσαν, ετοιμάζονται κι άλλα στο ίδιο μοτίβο - δες αποφάσεις γιά το μεσοπρόθεσμο.

Στην ανατολική Γερμανία έγινε ακριβώς το αντίθετο.
-- Πρώτα και κύρια έφυγε η άρχουσα τάξη. Εξαφανίστηκε, εξορίστηκε ή κλείστηκε φυλακή.
-- Δεύτερον εξαφανίστηκε ολόκληρος ο δημόσιος τομέας. Ούτε ένας από τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς δεν έμεινε όρθιος.
-- Τρίτον δημιουργήθηκαν υποδομές. Μέσα σε 3 χρόνια η ανατολική Γερμανία απέκτησε ένα υπερμοντέρνο τηλεπικοινωνιακό δίκτυο (ούτε η δυτική δεν έχει τέτοιο), γέμισε δρόμους, σχολεία, νοσοκομεία, λιμάνια κλπ. κλπ. κλπ.
-- Τέταρτον δόθηκαν πολλά (μερικοί λένε υπερβολικά πολλά) λεφτά στους ανατολικογερμανούς. Όχι σε κάποιον απρόσωπο κρατικό μηχανισμό, αλλά απ' ευθείας στον κάθε ανθρωπάκο. Όλη η περιουσία που είχαν σε άχρηστο ανατολικό νόμισμα μετατράπηκε σε δυτικογερμανικά μάρκα σε ισοτιμία 1-1. Όποιος είχε 200.000 ανατολικογερμανικά μάρκα - με τα οποία στην ανατολική αγόραζε ένα μπαγιάτικο κουλούρι - απέκτησε μέσα σε μια νύχτα 200.000 δυτικογερμανικά μάρκα (σημερινά 100.000 ευρώ).
Στα πρώτα χρόνια οι ανατολικοί μισθοί ήταν το 70% των δυτικών (κάτι που αποτελούσε αύξηση έτσι κι αλλιώς), αλλά σιγά σιγά εξισώθηκαν με τους δυτικούς.

Last but not least, έγιναν οι απαραίτητες *κάθετες* περικοπές. Μιά επιτροπή δυτικογερμανών τεχνοκρατών ανέλυσε ποιές θέσεις εργασίας ήταν χρήσιμες και ποιές άχρηστες. Οι χρήσιμες πήραν αύξηση μισθού, οι άχρηστες καταργήθηκαν. Οι απολυμένοι τσίριξαν και χτυπήθηκαν αρχικά. Αλλά (α) πήραν βαρβάτα επιδόματα ανεργίας, με τα οποία ζούσαν άνετα και (β) γρήγορα βρέθηκαν καινούργιες δουλειές.

Μετά από 4-5 χρόνια άρχισαν οι θετικές επιπτώσεις του εγχειρήματος.
Σήμερα οι παράλιες πόλεις της πρώην ανατολικής Γερμανίας κερδίζουν δισεκατομμύρια από τον Τουρισμό! Ναι, η Γερμανία είναι (και) τουριστική χώρα, αν δεν το ξέρατε. Πολύ όμορφη μάλιστα (μικρή ανακρίβεια: το λινκ περιγράφει παραλίες της δυτικής Γερμανίας). Ταυτόχρονα, τα καινούργια λιμάνια κερδίζουν λεφτά και με το εμπόριο.
Στον νότο, η Δρέσδη και η Λειψία έχουν μεταστραπεί από πρώην ερείπια σε πόλεις-στολίδια. Με δυνατά πανεπιστήμια, όπου φοιτητές και καθηγητές σπρώχνονται, ποιός θα πρωτογίνει δεκτός.
Με βιομηχανία φωτοβολταικών, που προσφέρει 5 δισεκατομμύρια ευρώ έσοδα από την εξαγωγή τεχνογνωσίας. Τον χρόνο - εννοείται. Δεν μιλάω γιά τις βιομηχανίες που εξάγουν εμπόρευμα. Μιλάω καθαρά γιά εξαγωγή τεχνογνωσίας, δηλαδή ΜΥΑΛΟΥ. Κάτι που θα μπορούσε να εξάγει και η Ελλάδα εν αφθονία.

Η Γερμανία παράγει τόσο ηλεκτρικό ρεύμα από φωτοβολταικά, όσο όλος ο υπόλοιπος πλανήτης μαζί. Γιά μιά χώρα στις 50 μοίρες βόρειο πλάτος, αυτό λέει πολλά.

* * * *
Μπορεί να μας "αγοράσει" η (ενωμένη πλέον) Γερμανία; Ναι, πανεύκολα.
Γιά διπλωματικούς λόγους δεν θα ονομαστεί "αγοράσει". Θα ονομαστεί με κάποιο μετριοπαθές όνομα, που θα περιλαμβάνει πλήρη κατάργηση του εγχώριου δημόσιου τομέα και αντικατάσταση του από κάποιον αντίστοιχο στις Βρυξέλλες (που θα χρηματοδοτείται εσωτερικά από την Γερμανία).

Το εμπορικό τους πλεόνασμα (εξαγωγές μείον εισαγωγές) είναι 260 δις. Το χρέος της Ελλάδας ήταν 280 δις, προ μνημονίου. Που σημαίνει ότι με το εξαγωγικό τους εμπόριο της μιάς χρονιάς μας πληρώνουν όλα τα χρέη, χωρίς να κουνήσουμε ούτε το δαχτυλάκι μας.
Με βάση το αεπ των δύο χωρών βγαίνει το εξής απλό νουμεράκι:
α -- μπορούμε να διώξουμε το δντ και το μνημόνιο
β -- μπορούμε να σταματήσουμε να δουλεύουμε και να πάμε ΟΛΟΙ στις παραλίες γιά 3 χρόνια. Ο μισθός να τρέχει. Καλό, ε; ;-)
γ -- μπορούμε να αναθέσουμε ΚΑΙ τα υπάρχοντα χρέη μας ΚΑΙ το υπάρχον αεπ μας (δηλαδη τους μισθούς, τις συντάξεις και το συνολο της παραγωγής μας) εξ ολοκλήρου στους γερμανούς. Εμείς παραλία είπαμε.
δ -- γιά να ανταπεξέλθουν οι γερμανοί σε αυτές τις υποχρεώσεις θα χρειαστεί να δουλέψουν 20' (ολογράφως: είκοσι λεπτά της ώρας) κάθε μέρα γιά τρία χρόνια παραπάνω.

Είναι εξωφρενικό, είναι ασύλληπτο! Τρέχουμε σαν μαλάκες γύρω γύρω λαχανιασμένοι, δουλέυουμε σαν κερατάδες περισσότερο από όλους τους λαούς της Ευρώπης - και το μόνο που παράγουμε είναι ελείμματα.
Όλα όσα παράγουμε (με οχτάωρα και υπερωρίες), ΣΥΝ όλα όσα χρωστάμε, τα βγάζει ο μέσος γερμανός με 20' παραπανίσιας εργασίας.

Είναι ο μέσος γερμανός πιό ικανός από τον μέσο έλληνα; Πιό εργατικός, πιό έξυπνος; Ούτε κατά διάνοια. Θα έλεγα μάλιστα ότι υστερεί από τον μέσο έλληνα.
Όλη την τεράστια διαφορά την κάνουν οι υποδομές και η γραφειοκρατία (γραφειοκρατία = διαφθορά = εξουσία των ελιτ).

* * * *
Οι γερμανοί θα μπορούσαν να μας αγοράσουν λοιπόν - αν ήθελαν. Θα μπορούσαν αν ήθελαν να φτιάξουν μιά δεύτερη ανατολική Γερμανία του Νότου. Γιατί να θέλουν όμως; Και γιατί να θέλουμε εμείς;

Τα κίνητρα των γερμανών δεν μπορώ να τα εκτιμήσω τόσο καλά. Με την Ελλάδα θα είχαν π.χ. στρατηγικό πλεονέκτημα στην Β. Αφρική και την Μέση Ανατολή - σήμερα υστερούν έναντι των γάλλων και των εγγλέζων. Θα είχαν επίσης ένα αξιόλογο, καλά εκπαιδευμένο, φιλότιμο και ικανότατο εργατικό δυναμικό, στο οποίο θα μπορούσαν να δίνουν 20% μικρότερο μισθό (κάτι που θα σήμαινε αυξήσεις γιά εμάς). Θα σταθεροποιούσαν οριστικά και αμετάκλητα την ζώνη του ευρώ, με τεράστια πλεονεκτήματα γιά τον εαυτό τους. Θα είχαν μία άριστη γεωγραφική ζώνη διαθέσιμη γιά φωτοβολταικά και ανεμογεννήτριες.
Ίσως υπάρχουν κι άλλα κίνητρα γιά αυτούς, δεν ξέρω.

Ποιά θα ήταν τα δικά μας κίνητρα; Πάμπολλα πιστεύω. Το κυριότερο θα ήταν ότι θα απαλλασσόμασταν επί τέλους από την σάπια πολιτική και οικονομική μας ελίτ.
Αν πρόκειται να δώσουν τόσο χρήμα οι γερμανοί, θα αναλάβουν οι ίδιοι την διαχείριση των χρημάτων τους, δεν θα τα δώσουν στον κάθε γαπ. Ούτε στο κάθε λαμόγιο που ζει από κρατικές προμήθειες. Όξω άθλιοι (ή μάλλον καλύτερα: μέσα άθλιοι. Στην φυλακή).
Θα είχαν την ευκαιρία νέοι άνθρωποι να μπουν στην πολιτική αρένα, με μόνο όπλο την ακεραιότητα και την αξία τους. Αυτοί οι άνθρωποι σήμερα εμποδίζονται από το σάπιο πολιτικό σύστημα.

Η κατάργηση της γραφειοκρατίας, η δημιουργία υποδομών, οι *κάθετες* περικοπές (στοπ οι σπατάλες, ναι σε ότι είναι πραγματικά χρήσιμο) είναι ακόμα τρία κίνητρα.
Παρένθεση: Το ξέρατε ότι ακόμα υπάρχει - και πληρώνεται - επιτροπή για την αποξήρανση της Κωπαϊδας; Μιάς λίμνης που αποξηράνθηκε πριν γεννηθούν οι περισσότεροι εδώ πέρα; Γιά να πληρωθεί αυτή η επιτροπή και οι όμοιες της κόβονται οι μισθοί των πυροσβεστών και των γιατρών. Κλείνει η παρένθεση.

Η επικράτηση της αξιοκρατίας, ο εξορθολογισμός της δημόσιας ζωής. Το γενικό αίσθημα, ότι ανεβαίνουν οι άξιοι. Σήμερα το γενικό αίσθημα στην Ελλάδα είναι ότι επιβραβεύονται οι απατεώνες. Αυτό και μόνο μας βυθίζει στην κατάθλιψη - κάτι που δεν μετριέται με λεφτά.

Προσωπικά μου κίνητρα: θα καλυτέρευαν οι συνθήκες ζωής των ζώων και θα καθάριζαν οι θάλασσες / παραλίες από τα σκουπίδια. Γι αυτά και μόνο θα χάριζα την διοίκηση της Ελλάδας στους γερμανούς.

* * * *
Και η εθνική μας ανεξαρτησία; Η εθνική μας ταυτότητα; Τα εθνικά μας συμφέροντα;

Άμα είναι να εμπιστευτώ τα εθνικά συμφέροντα στον μαζιταφάγαμε, τον μπένυ και τον αντωνάκη, προτιμάω 10Χ να τα εμπιστευτώ στον Σόιμπλε.

Άν ανεξαρτησία σημαίνει να καθορίζει την τύχη της χώρας μου ο γαπ, ο κακ και ο παπακ (να μη μιλήσω για τους υπόλοιπους), τότε προτιμώ 100Χ την Μέρκελ.
Δηλαδή με 2 μνημόνια και την τρόικα στον σβέρκο είμαστε εθνικά ανεξάρτητοι;

Τέλος, η εθνική μας ταυτότητα δεν κινδυνεύει από πουθενά.
Γεννήθηκα σε μιά παραλία του Αιγαίου, πρωτοπερπάτησα σε μιά αμμουδιά των Δωδεκάνησων, πρωτοερωτεύτηκα σε ένα νησί του Ιόνιου, με κουκούλωσαν τρίμετρα κύματα από τα μελτέμια στις Κυκλάδες. Μεγάλωσα απαγγέλλοντας Ελύτη και τραγουδώντας Χατζιδάκι.

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα αλλάξει, αν το φορολογικό, το συνταξιοδοτικό και το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μου καθορίζονται από μιά επιτροπή στις Βρυξέλλες (ή στο Βερολίνο). Έτσι κι αλλιώς, τόσες δεκαετίες που καθορίζονται στους διαδρόμους κάποιου υπουργείου στην Αθήνα, δεν είδα προκοπή.

* * * *
Υ.Γ. Κάνω έναν σαφέστατο διαχωρισμό ανάμεσα στην γερμανική κρατική διοίκηση και την γερμανική κοινωνία. ΔΕΝ ζητάω να αντιγράψουμε την γερμανική κοινωνία. Η οποία βρίθει από ατέλειες και ελαττώματα - θα μπορούσα να γράψω πολύτομη διατριβή γι' αυτά. ΔΕΝ ζητάω να γίνουμε γερμανοί - ούτε κατά διάνοια (μπρρρρρρ).

Εκείνο που ζητάω είναι να αντιγράψουμε τις γερμανικές μεθόδους οργάνωσης και λειτουργίας ενός κράτους - παραμένοντας αυτοί που είμαστε. Επειδή το υπάρχον πολιτικό προσωπικό το θεωρώ σαν ανίκανους στην καλύτερη και σαν προδότες στην χειρότερη περίπτωση, ζητάω να τους απολύσουμε και να προσλάβουμε άλλους. Γερμανούς στην αρχή, δικούς μας αργότερα - αν αποδειχτούν άξιοι.

* * * *
Y.Y.Γ. Επειδή τα παραπάνω μάλλον φαίνονται σαν ριζοσπαστικά / ουτοπικά, δίνω και μιά μετριοπαθή / ρεαλιστική περίληψη:
Η χώρα μας είναι εγκλωβισμένη σε ένα πελατειακό, δικομματικό πολιτικό σύστημα, το οποίο αλληλοστηρίζεται από μιά σπείρα μεγαλοεργολάβων. (Πάρα) Πολλά "χαμηλά" προνόμια έχουν μοιραστεί αναξιοκρατικά - κυρίως σε ημέτερους αλλά και στην μεγάλη μάζα των μεσοαστών. Επειδή ο πολύς κόσμος κάπως, κάποτε δέχτηκε ένα από αυτά τα μηδαμινά προνόμια χωρίς να το αξίζει, αισθάνεται συνένοχος εκείνων που έφαγαν τα δις με το κουτάλι.

Αυτό το σύστημα δεν μπορεί να αλλάξει. Ούτε η ελιτ θα παραδώσει οικειοθελώς την εξουσία, ούτε η μεγάλη μάζα θα απαρνηθεί τα πολυθρύλητα κεκτημένα. Τίμιοι πολιτικοί δεν υπάρχουν. Αν υπήρχαν, θα τους έτρωγε γρήγορα το μαύρο σκοτάδι. Αν κατάφερναν να επιβιώσουν, θα τους έτρωγε το πολιτικό κόστος.

Το ορατό μέλλον της χώρας είναι κατάμαυρο. Αν συνεχίσουμε έτσι, πολύ σύντομα θα έχουμε σκηνές Αργεντινής, με πολυάριθμους νεκρούς. Αν δεν θέλουμε αυτό το μέλλον, πρέπει να κάνουμε κάτι - και σύντομα.

Οι ευρωπαίοι μπορούν να μας χαρίσουν τα χρέη ότι ώρα θέλουν. Τα οικονομικά στοιχεία της Ελλάδας είναι μιά πορδή στον οικονομικό χάρτη της ΕΕ. Ούτε το 2%. Αυτά που χρωστάμε (300 δις) ισούνται με τα *κέρδη* των ευρωπαικών τραπεζών γιά το 2010!
Σώζοντας μας, οι ευρωπαίοι θα έσωζαν ταυτόχρονα το τραπεζιτικό τους σύστημα και θα σταθεροποιούσαν διά παντός το νόμισμα τους, που τώρα παραπαίει.

Οι ευρωπαίοι δεν έχουν πρόβλημα με τους έλληνες σαν λαό. Το πρόβλημα τoυς είναι το πολιτικό / οικονομικό κατεστημένο της Ελλάδας. Όσα και να ρίξουν σ' αυτό το σάπιο σύστημα, δεν θα καταφέρουν τίποτα. Θέλουν λοιπόν, τα λεφτά που θα δώσουν να πιάσουν τόπο (είναι λογικό).

Η πολιτικο-οικονομική μας ελιτ είναι το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα σε εμάς και την σωτηρία.
Θα μπορούσαμε να παραδώσουμε εξ ολοκλήρου την πολιτική και την διοικητική εξουσία στους μηχανισμούς της ΕΕ; Πιστεύω ότι αυτό είναι τόσο εφικτό όσο και επιθυμητό. Η τελευταία μας ελπίδα.

UPDATE προφητικό: Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από τα πίξελ του παραπάνω ποστ, όταν σήμερα 27/06/2011 οι γερμανικοί Financial Times βγάζουν πρωτοσέλιδο με παρόμοιο τίτλο και ολόιδιο περιεχόμενο. Το λινκ γιά όσους ξέρουν γερμανικά.

Απορίες

Επιστρέφω (δριμύτερος ;-) ) στο θέμα του προηγούμενου ποστ. Η ωραία συζήτηση που έγινε εκεί (ευχαριστώ όλους τους σχολιαστές) με σπηρούνισε να συνεχίσω με κάτι παραπλήσιο σήμερα.

Ξεκινάω με μιά (όχι και τόσο) ρητορική ερώτηση:
Τελικά όλο το τζέρτζελο έγινε γιά να φύγει ο παπακ και να έρθει ο μπενυ; Χορεύανε πεντοζάλη, παίζανε κρητική λύρα και νταούλια, κατασκηνώνανε επί βδομάδες, έφαγαν δακρυγόνα με τους τόνους, δάρθηκαν, τραυματίστηκαν, ξελαρυγγιάστηκαν, αφιέρωσαν τόσο χρόνο και τόσο κόπο μόνο και μόνο γιά να αναγκάσουν τον γιωργάπη να διώξει μερικούς ανίκανους, αντικαθιστώντας τους με μερικούς απατεώνες;

Καλά όλα αυτά τα δακρύβρεχτα περί σωτηρίας της πατρίδας. Αλλά μήπως άκουσε κανένας ΓΙΑΤΙ τον ένακαν τον ρημαδοανασχηματισμό;
Ας αφήσουμε τα δύσκολα. Την σωτηρία της Ελλάδας - μαζί με την διακυβέρνηση της - την έχει αναλάβει έτσι κι αλλιώς η Μερκελ. Δεν περιμένω από τον γιωργάπη να μας εξηγήσει το πως θα σωθούμε. Απαιτώ όμως να μας εξηγήσει, τι κάνει και γιατί το κάνει. Τον χρυσοπληρώνουμε διάολε, υπάλληλος μας είναι. Δικαιούμαστε μιάν εξήγηση.

Γιατί έδιωξε τον παπακ; Αφου όλοι ήταν ικανοποιημένοι με το έργο του μέχρι τώρα. Έπρεπε να ξηλωθούν τα μάρμαρα της πλατείας Συντάγματος, έπρεπε να πέσουν 15 τόνοι δακρυγόνα γιά να καταλάβουν ξαφνικά ότι ο παπακ είναι ανίκανος; Γιατί δεν μας λένε, σε ποιά σημεία απέτυχε; Δεν είναι δυνατόν μέχρι την Παρασκευή το πρωί να είσαι ενθουσιασμένος με την δουλειά που κάνει και την Παρασκευή το απόγευμα να τον απολύεις. Έτσι, χωρίς ούτε μιά εξήγηση.
Δηλαδή, αν δεν έτρωγαν τα φάσκελα από 200 χιλιάδες ανθρώπους, ο παπακ θα ήταν εξαιρετικός. Τώρα που έφαγαν τα φάσκελα, ο παπακ έγινε ακατάλληλος;
Και καλά, άντε και το κατάλαβαν ότι ο παπακ είναι ανίκανος. Ο μπένυ σε τι είναι καλύτερος του; Έχει μήπως παραπάνω πτυχία; Μιλάει καλύτερα γαλλικά; Έχει κάποιες ιδιαίτερες γνώσεις στα οικονομικά;
Με ποιά ΛΟΓΙΚΉ αναθέτουν σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο έναν ρόλο;
Και κυρίως: πως τολμάνε να μην μας δίνουν λογαριασμό γιά τις επιλογές τους;

Η απάντηση στις παραπάνω ρητορικές ερωτήσεις:
Έχουν φροντίσει να διαλύσουν κάθε κοινωνικό και πολιτικό μηχανισμό που θα μπορούσε να τους ελέγξει γιά αυτά που (δεν) κάνουν.

* * * *
Αποσυντονίζομαι Νο 1, όταν ακούω από έξυπνους ανθρώπους, από ανθρώπους που εκτιμώ, την φράση: "φταίμε εμείς που τους ξαναψηφίζουμε".
Ωπα συν-πατριώτες, γιά ξανασκεφτήτε παρακαλώ αυτό που λέτε.

Πρώτον, το "ξαναψηφίζουμε" είναι ΠΟΛΎ, μα ΠΆΡΑ πολύ σχετικό. Η αποχή χτυπάει ταβάνι σε κάθε εκλογή τα τελευταία 10-12 χρόνια. Αλλά έχουν μαγειρέψει έτσι τους εκλογικούς νόμους, που μπορούν με ένα 29% να βγάζουν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ποιός τους ψήφισε; Από πότε αποτελεί το 29-30% δημοκρατική πλειοψηφία; Ο εκλογικός νόμος θα τους δώσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, ακόμα και αν τους ψηφίσουν μόνο οι θυρωροί τους. Από που βγαίνει το συμπέρασμα ότι τους ψηφίζουμε;

Αλλά ακόμα και το 30% που τους ψήφισε, το έκανε με βάση λάθος στοιχεία. "Λεφτά υπάρχουν" έλεγαν προεκλογικά. Εδώ και δεκαετίες έχει στηθεί μιά γιγαντιαία προπαγανδιστική μηχανή - τύφλα νάχει ο Goebbels. Μας δίνουν ότι στοιχεία θέλουν, όποτε αυτοί κρίνουν επικοινωνιακά σκόπιμο.
Πως είναι δυνατόν να φταίει το 30% που τους ψήφισε, την στιγμή που όλα τα δεδομένα και όλες οι προυποθέσεις είχαν αλλοιωθεί για προπαγανδιστικούς λόγους;

Εδώ θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει, ότι έπρεπε εμείς (ο λαός) να διακρίνουμε τα ψέματα, να αποκαλύψουμε τα λάθος στοιχεία και να μην παραπλανηθούμε από τα λόγια τους. ΟΚ, θεωρητικά θα μπορούσαμε να το είχαμε κάνει αυτό. Αλλά ανάμεσα σε εκείνον που λέει *συνειδητά* ψέματα και εκείνον που πείθεται από τα ψέματα (από άγνοια, από αφέλεια, από βολικότητα, από έλλειψη στοιχείων) το φταίξιμο βαραίνει σαφώς τον ψέυτη, όχι εκείνον που τον πίστεψε.

Δυστυχώς όμως - με την συστηματική γκεμπελική προπαγάνδα - έχουν φέρει τον λαό να πιστεύει, ότι φταίει αυτός επειδή τους ψήφισε. Δεν φτάνει που μας γαμήσανε, μας λένε ότι φταίμε κι από πάνω επειδή ήμασταν ντυμένοι προκλητικά.

* * * *
Αποσυντονίζομαι Νο 2, όταν ακούω την φράση "φταίμε που τους ανεχόμαστε". Δηλαδή ΔΕΝ φτάνει που τους φτύνουμε όπου τους δούμε; Δεν φτάνουν τα γιαούρτια; Δεν φτάνει που δεν τολμάνε να εμφανιστούν δημόσια; Δεν φτάνουν 200 χιλιάδες άνθρωποι να τους φασκελώνουν καθημερινά επί 20 μέρες;

Από που βγαίνει αυτό το "ανεχόμαστε" ; Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει ο λαός; Να πάρει ένα πολυβόλο και να τους καθαρίσει;
Έστησαν τα τεθωρακισμένα με 10.000 πάνοπλους μπράβους απέναντι στον λαό, έδειραν ασύστολα, ξήλωσαν μάρμαρα, έπνιξαν μιά πλατεία στα δακρυγόνα - όλα αυτά επειδή στήθηκαν μερικά αντίσκηνα και έπεσαν μερικά φάσκελα. Ποιός είναι αυτός που ανέχεται τέλος πάντων;
Πρέπει σώνει και καλά να πάρουμε ένοπλοι τα βουνά γιά να μας φύγει η ρετσινιά του "ανεχόμαστε"; Οτιδήποτε λιγότερο από το ένοπλο αντάρτικο θεωρείται ανοχή / συνενοχή;

* * * *
Αποσυντονίζομαι Νο 3, όταν ακούω την φράση "έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν". Γιατί τόσο μηδενική αυτοεκτίμηση; Γιατί θεωρούμε τον ελληνικό λαό τόσο σκουπίδι, που μόνο οι διεφθαρμένοι και οι ανίκανοι του αξίζουν γιά πολιτική ηγεσία;

Καθόλου δεν μας αξίζουν οι ανίκανοι και οι κλέφτες - πιστεύω. Ο ελληνικός λαός είναι (στην γενικότητα του) ένας τίμιος, έξυπνος, ικανός, εργατικός και φιλότιμος λαός. Του αξίζει ότι ΚΑΛΎΤΕΡΟ υπάρχει στην πιάτσα γιά ηγέτης. Δυστυχώς, με την γκαιμπελική προπαγάνδα μας έχουν κάνει να χάσουμε κάθε ίχνος αυτοεκτίμησης. Να πιστεύουμε ότι είμαστε τόσο σκουπίδια, που μόνο πολιτικοί μηδενικής στάθμης μας αξίζουν. Προφανώς, αυτό τους συμφέρει.

Πολλοί (έξυπνοι κατά τα άλλα) συνέλληνες, πιστεύουν ότι η πολιτική / οικονομική μας ελίτ είναι "καθρέφτης της κοινωνίας" μας. Πιστεύουν ότι η σάπια ελίτ αντανακλά την "σάπια" κοινωνία. Πρόκειται γιά ένα τραγικό λάθος.

Θα ήταν σωστό, αν υπήρχε αξιοκρατία. Αν μπορούσαν π.χ. ένας τίμιος πολιτικός, ένας δημιουργικός επιχειρηματίας να ανέβουν όλα τα σκαλιά της ελίτ, να κατακτήσουν όλα τα αξιώματα. Αλλά αυτό δεν γίνεται στην Ελλάδα. Αν δεν υπήρχαν στεγανά, όντως θα επρόκειτο γιά καθρέφτη, όντως η μία πλευρά θα "άξιζε" την άλλη.

Η οικονομική μας ελίτ αποτελείται από πρώην δοσίλογους των γερμανών, που πλούτισαν μετά την κατοχή. Παίρνοντας κρατικές δουλειές. Οι κρατικές δουλειές τους κρατάνε πλούσιους μέχρι σήμερα. Σε συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού - αν έπρεπε οι "επιχειρήσεις" τους να αποδείξουν την αξία τους - θα κατέρρεαν μέσα σε έναν μήνα. Το ίδιο ισχύει γιά την πολιτική μας ελίτ, που ζει από την οικογενειοκρατία και την διαπλοκή.
Ούτε η δημιουργία της ισχύος τους (τα πρώτα τους λεφτά) ούτε η διατήρηση της έγιναν αξιοκρατικά, με "καθρέφτισμα" ανάμεσα στον λαό και τις ελίτ. Από την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα, τα στεγανά είναι αξεπέραστα. Αυτό το στάτους το κρατάνε με νύχια και με δόντια. Στην ανάγκη, το υπερασπίζονται με αστυνομικά γκλομπς και δακρυγόνα.

Η μαζική προπαγάνδα (ελέγχουν όλα τα μμε) και η αστυνομική βία αποδεικνύουν ότι ούτε "εχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν", ούτε ότι πρόκειται γιά τον "καθρέφτη" της κοινωνίας μας. Και οι 2 προτάσεις είναι λάθος.
Αν ήταν καθρέφτης της κοινωνίας μας, αν η κοινωνία μας ήταν τόσο σάπια όσο αυτά τα λαμόγια, δεν θα χρειάζονταν 10000 μπάτσους γιά προστασία!

Δεν φταίω

Πρόλογος:
Το παρακάτω κείμενο ξεκίνησε σαν σχόλιο στο τελευταίο ποστ του αγαπητού thinks. Επειδή μου προέκυψε μακρυνάρι και συναισθηματικά φορτισμένο, αποφάσισα να το δημοσιεύσω εδώ σαν ξεχωριστό ποστ.
Ξεκίνησα να απαντήσω σε δύο άλλους συνσχολιαστές, την Φυρδην-Μιγδην και τον Epanechnikov. Στο ξαναδούλεμα, άλλαξα λίγο το κείμενο μου, ώστε να στέκει εδώ αυτοτελές. Ωστόσο, η κατανόηση θα είναι καλύτερη, αν κάνει κάποιος τον κόπο να διαβάσει το ποστ του thinks και τα σχόλια.

* * * *

Δεν συμφωνώ ούτε με την Φύρδην-Μίγδην ούτε με τον Epanechnikov. Εμείς οι απλοί πολίτες, - συμπεριλαμβανομένων των 2 συνσχολιαστών που διαφωνώ μαζί τους - ΔΕΝ φταίμε. Και δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε γιά τίποτα.

Θα φταίω αν απατήσω την γυναίκα μου, αν δεν τηρήσω το συμβόλαιο που έχω υπογράψει, αν εξαπατήσω έναν αδύναμο, αν προδώσω έναν φίλο. Με άλλα λόγια, θα φταίω αν κάνω κάτι άδικο στις *διαπροσωπικές* μου σχέσεις.
Επ ουδενί όμως είναι δυνατόν να φταίω επειδή κατανάλωσα, επειδή χάρηκα, επειδή ταξίδεψα, επειδή έζησα όλα αυτά τα χρόνια.

- - - -
Η συνηθισμένη κατηγορία είναι ότι "καταναλώσαμε περισσότερα από όσα παράγουμε".
Γιατί, μήπως ήξερε κανείς πόσα καταναλώνουμε; Μήπως ήξεραν η Φύρδην-Μίγδην και ο Epanechnikov προσωπικά, το πόσα παράγουμε;
Εδώ δεν τα ήξεραν ούτε οι ίδιοι που μας κυβερνούσαν, ούτε οι ευρωπαίοι πάτρωνες τους. Κι ας είχαν και οι μεν και οι δε ΟΛΑ τα απαραίτητα στοιχεία (συν 12 στατιστικές υπηρεσίες) στην διάθεση τους. Αν δεν τα ήξεραν αυτοί, πως περιμένουμε να τα ξέρουμε εμείς;

Από που συμπεραίνετε ότι "καταναλώσαμε περισσότερα από όσα παράγουμε", όταν ούτε η παραγωγή μας ούτε η κατανάλωση μας έχουν μετρηθεί με αξιόπιστα στοιχεία μέχρι σήμερα;

Μήπως πιστεύετε ότι ο γερμανός, ο κινέζος, ο γάλλος, ο αμερικάνος καταναλωτής θα πάει στο μαγαζί να ψωνίσει και πριν πάει στο ταμείο θα αναλογιστεί "Τι λέει η eurostat για το χρέος της χώρας μου; Αν η eurostat βγάζει μεγάλο έλειμμα, να μην πάρω το χρωματιστό βρακί αλλά το μονόχρωμο".
Γιατί περιμένουμε ότι ο έλληνας καταναλωτής θα αναλογιστεί τα ποσοστά του δημόσιου ελείμματος (τα οποία ανάθεμα κι αν τα ξέρει, αφού κανένας δεν του τα λέει) πριν καταναλώσει το οτιδήποτε;

- - - -
Κατηγορούνται οι έλληνες (από τους ίδιους τους έλληνες) ότι θέλουν να διοριστούν στο δημόσιο. Γιατί, ποιές άλλες εναλλακτικές υπάρχουν - με εξαίρεση την μετανάστευση; Υπάρχει μήπως υγιής οικονομική δραστηριότητα στην Ελλάδα; Αν δεν ανήκεις σε κυκλώματα, αν δεν λαδώσεις και λαδωθείς, αν προσπαθήσεις να κάνεις οτιδήποτε τίμιο και δημιουργικό, σε λιώνουν.

Αφού έχουν φροντίσει να καταστρέψουν οτιδήποτε δημιουργικό και υγιές θα μπορούσε να υπάρξει σ' αυτήν την χώρα, αφού έχουν καταστρέψει ΟΛΕΣ τις υποδομές και τις προυποθέσεις γιά να κάνουμε οτιδήποτε καθαρό - εμείς μήπως φταίμε που θέλουμε να διοριστούμε στο δημόσιο; Ποιά εναλλακτική είχαμε τα τελευταία 30 χρόνια;
Εδώ περίπτερο έχεις και πρέπει να βουτηχτείς στα σκατά της διαφθοράς γιά να επιβιώσεις. Αν κάποιος θέλει να κάνει κάτι μεγαλύτερο από περίπτερο;

- - - -
Κατηγορούμαστε επειδή έχουμε διεφθαρμένο και αναποτελεσματικό δημόσιο. Τάχα μου "φταίνε" οι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν δουλεύουν.
Η διαφθορά, η ανοργανωσιά και η τεμπελιά όμως δεν μας ήρθαν με την επιφοίτηση εξ ουρανού. Ούτε υπάρχει κάποιο γονίδιο διαφθοράς και ανοργανωσιάς.

Η δαιδαλώδης και διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση κατασκευάστηκε, συντηρήθηκε και συντηρείται εξεπίτηδες από την πολιτική και οικονομική μας ελίτ. Επειδή ΜΌΝΟ έτσι μπορούν να αυγατίσουν τον άθλιο πλούτο τους.
Είναι εντελώς παράλογο να περιμένουμε, ότι κάποιος από δαύτους θα εξυγιάνει την δημόσια διοίκηση. Πιό εύκολα θα τους πείθαμε να αυτοκτονήσουν.

- - - -
Κατηγορούμαστε ότι τους ανεχτήκαμε και τους (ξανα)ψηφίσαμε. Γιατί, τι έπρεπε να κάνουμε; Υπήρχαν μήπως τίμιοι πολιτικοί για να τους ψηφίσουμε; Τι εναλλακτικές είχαμε; Να πάρουμε τα βουνά, ή να πάρουμε ενα καλάσνικωφ και να τους καθαρίσουμε;

Είναι απόλυτα λογικό, όταν δύο ανίκανοι προδότες ζητάνε την ψήφο μου, να την δώσω σε εκείνον που θα διορίσει τουλάχιστον το παιδί μου στο δημόσιο. Γιατί θα πρέπει να ντρέπομαι γι αυτό;

- - - -
Κατηγορούμαστε ότι δεν βάλαμε το λιθαράκι μας, δεν προσπαθήσαμε. Γιατί, μπόρεσε ποτέ κάποιος μεμονωμένος απλός πολίτης να φτιάξει οτιδήποτε; Εδώ ολόκληροι υπουργοί, με εξουσίες, με δισεκατομμύρια στην διάθεση τους και τα κάνουν μπάχαλο.
Έχουν όλα τα στοιχεία, όλες τις πληροφορίες, έχουν συμβούλους, μπορούν με μιά υπογραφή τους να "μετακινήσουν" εκατοντάδες εκατομμυρίων προς την Α ή την Β κατεύθυνση (αλλάζοντας ουσιαστικά την κοινωνία), έχουν προσωπικό, έχουν, έχουν, έχουν ... και ΠΑΛΙ τα κάνουν σκατά, ξανά και ξανά και ξανά.

Εγώ ο μεμονωμένος, που θα πάω να φτιάξω οτιδήποτε; Με τι λεφτά; Τι (συνολικές) πληροφορίες έχω γιά να μπορέσω να βρω την λύση σε ένα πρόβλημα; Τι υποδομές έχω στην διάθεση μου; Ποιόν θα συγκινήσει η υπογραφή μου; Ούτε ο σκύλος μου δεν λογαριάζει την θέληση μου, αν τύχει να μην γουστάρει να κάτσει σούζα.

Τι να φτιάξω άλλωστε; Μήπως τις συγκοινωνίες; Αφού γιά να φτιαχτούν πρέπει πρώτα να φτιαχτεί η δημ. διοίκηση. Η οποία γιά να φτιαχτεί πρέπει πρώτα να φτιαχτεί η δικαιοσύνη κ.ο.κ.
Όταν δεν μπορούν να διορθώσουν τα κακώς κείμενα αυτοί που πληρώνονται γι' αυτόν τον σκοπό, αυτοί που έχουν τόσα μέσα, εγώ φταίω που δεν μπορώ να τα διορθώσω;

- - - -
Μας κυβερνάει μιά δράκα παρασίτων.
Οι δοσίλογοι των γερμανών κατακτητών και οι μαυραγορίτες έγιναν μετά τον πόλεμο μεγαλοεργολάβοι (δημόσιων έργων), μεγαλοεκδότες, βιομήχανοι (χάρη σε χατηρικές συμβάσεις με το δημόσιο) και ιδιοκτήτες αθλητικών ομάδων (γρονθοκοπούνται γιά την ιδιοκτησία μιάς παε/καε, γιατί έτσι ξεπλένεται το μαύρο χρήμα).

Το μόνο (ίσως) συλλογικό μας λάθος, είναι ότι θέλουμε να τους διώξουμε στα ελικόπτερα. Δεν τιμωρείται κανένας έτσι. Θα ζήσουν μέχρι και τις 3 επόμενες γενεές απογόνων τους με αυτά που έκλεψαν από μας. Η μοναδική πραγματική τιμωρία θα ήταν να τους πάρουμε πίσω όλα τα κλεμμένα.

Δεν φτάνει που μας πίνουν το αίμα εδώ και τόσες δεκαετίες, δεν φτάνει που έχουν ξεπουλήσει και βρωμίσει την χώρα, μας λένε ότι φταίμε κι από πάνω.
Τις μονές μέρες του μήνα "φταίνε" οι δημόσιοι υπάλληλοι και τις ζυγές οι ιδιωτικοί. Αλλά αυτοί είναι εκείνοι που έχουν τις περιουσίες τους στην Ελβετία και αυτοί είναι εκείνοι που θα τα αγοράσουν όλα κοψοχρονιά, όταν έρθει η ώρα της τελικής κατάρευσης της χώρας.
Μια ώρα, που δυστυχώς πλησιάζει με όλο και μεγαλύτερες δρασκελιές.

ehec

Τι μπορεί να κάνει ένας σκλάβος όταν του έχεις έχεις μετατρέψει την ύπαρξη σε ένα ατέλειωτο μαρτύριο, του έχεις αφαιρέσει κάθε αξιοπρέπεια και κάθε ελπίδα σωτηρίας;

Να αυτοκτονήσει.

Τι μπορεί να κάνει αυτός ο σκλάβος, αν θέλει να σταματήσεις την κόλαση;

Πεθαίνοντας, θα προσπαθήσει τουλάχιστον να σε πάρει μαζί του.

Τι θα γίνει αν δεν καταφέρει να σε καταστρέψει άμεσα;

Θα αναπτύξει συλλογική συνείδηση. Οι σκλάβοι στο σύνολο τους θα προσπαθήσουν ξανά και ξανά. Μέχρι να σε λιώσουν.

* * * * *
Ας πάρω τα πράγματα από την μέση (όχι την αρχή).
Πριν 5-6 μέρες έγραψαν οι γερμανικές εφημερίδες γιά έναν ανησυχητικά ψηλό αριθμό κρουσμάτων μιάς ανεξήγητης διάροιας. Υπερβολικά πολλοί άνθρωποι είχαν μεταφερθεί στα νοσοκομεία (από χθες άρχισαν οι θάνατοι). Μέχρι σήμερα, η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη και εκφράζονται φόβοι γιά μιά νέα επιδημία.

Φυσικά, η Υγειονομική Υπηρεσία ξεκίνησε τις έρευνες από την πρώτη μέρα. Γρήγορα βρήκαν ότι τα πρώτα θύματα είχαν κάτι κοινό στο βιογραφικό τους: είχαν φάει σαλάτα σε μιά καντίνα στην Φρανκφούρτη λίγες ώρες πριν εκδηλωθεί η διάροια. Εξέτασαν την καντίνα και βρήκαν ότι είχε χρησιμοποιήσει μολυσμένα ισπανικά αγγούρια στην σαλάτα της.
Σαν πρώτη προληπτική μέθοδο, έβγαλαν μιά πανγερμανική ανακοίνωση "μην τρώτε αγγούρια από την Ισπανία". Όσο όμως διεύρυναν τους ελέγχους, τόσο περισσότερα μολυσμένα λαχανικά έβρισκαν. Πολύ γρήγορα βγήκε ανάλογη ανακοίνωση γιά ντομάτες από την Ολλανδία, λάχανα από την (βόρεια) Γερμανία κ.α. Ακόμα είμαστε στις πρώτες μέρες, ποιός ξέρει που αλλού θα βρουν.

Τα λαχανικά έχουν μολυνθεί με το βακτηρίδιο ehec. Το ehec είναι εξαιρετικά μεταδοτικό και ανθεκτικό. Μόνο το επίμονο βράσιμο το σκοτώνει.
Προς το παρόν, δεν υπάρχει θεραπεία. Κάποια κοκτέηλ "βαριών" αντιβιοτικών επιβραδύνουν την ασθένεια και φυσικά οι έρευνες γιά την θεραπεία είναι πυρετώδεις. Αν δεν προλάβουν, ο ασθενής πεθαίνει επώδυνα από νεφρική ανεπάρκεια είτε από βλάβες στον εγκέφαλο.

Τι είναι όμως το ehec και πως καταλήγει να μολύνει τα λαχανικά; Το ehec είναι μεταλλαγμένο εντεροβακτηρίδιο. Εκατομμύρια βακτηρίδια υπάρχουν στα άντερα μας - απαραίτητα γιά την λειτουργία της πέψης.

Στα ζώα όμως δίνουμε μεταλλαγμένες τροφές, τροφές με αυξημένες διοξίνες, (τόνους από) αντιβιοτικά, τα αναγκάζουμε να καννιβαλίζουν - αν και χορτοφάγα, τα αναγκάζουμε να ζουν μέσα και να τρώνε τα ίδια τους τα σκατά. Κάπου γεννήθηκε μιά τυχαία μετάλλαξη στο έντερο κάποιου ζώου. Ένα νορμαλ εντερικό βακτηρίδιο μεταλλάχθηκε σε εξαιρετικά τοξικό: στο ehec.
Από τα άντερα του ζώου στην κοπριά, από την κοπριά στα χωράφια, από τα χωράφια (όπου μπορεί να επιβιώσει γιά μήνες) στα λαχανικά, ο δρόμος είναι ανοιχτός.

Σημαντική λεπτομέρεια:

το ehec είναι απόλυτα αβλαβές γιά τα ζώα. Μόνο τον άνθρωπο σκοτώνει.

Μιά παρόμοια μετάλλαξη ενός ανώδυνου εντεροβακτηρίδιου πριν 10 χρόνια στην Ιαπωνία είχε στείλει 15000 άτομα στα νοσοκομεία και περίπου 1000 άτομα στον τάφο.

Δεν νομίζω ότι το ehec θα εξολοθρεύσει το ανθρώπινο είδος (δεν ξέρω αν θα πρέπει να χαίρομαι ή να λυπάμαι γι' αυτό). Πιστεύω ότι σχετικά γρήγορα τα εργαστήρια θα βρουν κάποιο αντιβιοτικό που θα εξουδετερώνει το ehec. Η ανθρωπότητα θα νικήσει γιά μιά ακόμα φορά. Αλλά το τίμημα που πληρώνουμε γιά τα βασανιστήρια προς τα ζώα, για την κόλαση που έχουμε δημιουργήσει γύρω μας, θα έχει αυξηθεί.

Ήδη έχουν πεθάνει άνθρωποι, και θα πεθάνουν κι άλλοι. Μερικά νοσοκομεία έχουν ήδη κατάσταση έκτακτης ανάγκης ( = κόστος λειτουργίας). Πάμπολλοι γεωργοί απειλούνται με χρεωκοπία - κανένας δεν αγοράζει λαχανικά πιά. Τόσο οι έρευνες όσο και η μελλοντική - απαραίτητη πλέον - πρόληψη εναντίον του ehec θα απορροφήσουν μερικά δις ευρώ. Και καμμία βεβαιότητα δεν έχουμε ότι η επόμενη μετάλλαξη θα είναι το ίδιο "διαχειρίσιμη" όπως το ehec.

* * * * *

Ας πάρω τώρα τα πράγματα και από την αρχή.

Εδώ και πολλούς αιώνες ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται και βασανίζει ζώα. Πολύ συχνά, απλά γιά το βίτσιο του. Αλλά μόλις τα τελευταία 30 χρόνια έχουμε περάσει στο στάδιο της μαζικής, βιομηχανοποιημένης πλέον κόλασης.
Αυτή η κόλαση αποκρύπτεται με τεράστιες προσπάθειες και με μιά τεράστια δόση αυτοεξαπάτησης. Σχεδόν κανένας δεν ξέρει, αλλά και κανένας δεν ΘΕΛΕΙ να μάθει, τι ακριβώς γίνεται πίσω από τους τοίχους των εκτροφείων και των σφαγείων.

Σφαγεία που σκοτώνουν 25000 γουρούνια και 45000 πουλερικά ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ θεωρούνται πλέον "νορμάλ". Η κόλαση που κυριαρχεί καλύπτεται έντεχνα από φωτογραφίες γραφικών γιαγιάδων που ταϊζουν τα πουλερικά πουλ-πουλ-πουλ στην αυλή τους σε κάποια (ανύπαρκτη) τραχανοπλαγιά. Το κατσικίσιο κρέας συνοδεύεται από το ίματζ του γραφικού βοσκού με την γκλίτσα και σχεδόν όλα τα χασάπικα έχουν στην πρόσοψη γελαστά γουρουνάκια.

Αν βασιζόμασταν στους βοσκούς με την γκλίτσα και στις πουλ-πουλ-πουλ γιαγιάδες που εκτρέφουν τις κοτούλες τους με αγνό καλαμπόκι σε κάποια αγνή και παραδοσιακή επαρχία, θα έπρεπε να τρώμε κρέας 1Χ το εξάμηνο και να το πληρώνουμε 160 ευρώ/κιλό. Κανένας δεν θέλει να σκεφτεί, ότι οι σημερινές ποσότητες του κρέατος που καταναλώνονται στις σημερινές τιμές ΜΟΝΟ με βιομηχανοποιημένη εκτροφή / σφαγή είναι εφικτές.
Οι γιαγιάδες και οι βοσκοί στις ραχούλες αποτελούν μιά virtual reality γιά τις ανάγκες τις αυτοεξαπάτησης.

Τουλάχιστον ο Χίτλερ έφραφε πάνω από την είσοδο του Αουσβιτς "Arbeit macht frei". Αλλά πουθενά δεν έγραψε "Στρατόπεδο συγκέντρωσης, ο γελαστός εβραίος". Ούτε κατασκέυασε θαλάμους αερίων σε μοντελάκι "το ορφανό εβραιόπουλο". Εμείς είμαστε χειρότεροι από τον Χίτλερ. Δεν φτάνει που τα βασανίζουμε φριχτά, δεν φτάνει που τα σκοτώνουμε κατά χιλιάδες, τους κοτσάρουμε και μιά ταμπέλα με βουκολικά και γελαστά μοτίβα από πάνω.

Ξέρω, η βουκολική ταμπέλα δεν απευθύνεται στα ζώα. Απευθύνεται στην μεγάλη μάζα των ανθρώπων, γιατί ελάχιστοι θα είχαν την αναισθησία να καταναλώσουν κρέας, αν ήξεραν τις πραγματικές συνθήκες διαβίωσης, μεταφοράς και σφαγής.
Καθόλου δεν με ενδιαφέρει σε ποιούς απευθύνεται η ταμπέλα. Αν θέλει κάποιος να φάει κρέας, ας έχει τουλάχιστον τα cojones να δει την πραγματικότητα κατάματα.

* * * * *

Δεν το βρίσκω τυχαίο, που το φιλμ Avatar είχε τόση επιτυχία πριν 1.5 χρόνο. Κάπου βαθιά μέσα μας, το ξέρουμε ότι απευθύνεται σε μάς. Το μόνο που μας σώζει επιφανειακά, είναι ότι ταυτιζόμαστε με τους "φωτεινούς" κεντρικούς ήρως της ιστορίας (αγόρι - κορίτσι) και ξεχνάμε ότι στην πραγματικότητα εμείς είμαστε οι κακοί του έργου.

Είμαστε αυτοί που ο πλανήτης ετοιμάζεται να τους λιώσει. Η πλανητική συνείδηση, η Πανδώρα - Γη δοκιμάζει τις δυνάμεις της εναντίον μας.
Πριν 15 χρόνια το BSE και το Scrapie (τρελές αγελάδες), μετά το SARS (γρίπη των πτηνών), μετά το Η1Ν1 (των χοίρων), σήμερα το ehec. Ενδιάμεσα, κάποιες μικρότερες απειλές. Μέχρι τώρα, νικάμε. Αλλά κάθε φορά το κόστος ανεβαίνει.

Υ.Γ. Το ξέρω ότι οι φράσεις μου περί συλλογικής συνείδησης ακούγονται πολύ σαν new age. Δεν θα είχα αντίρρηση να πειστώ από τις έρευνες της ορθολογικής, δυτικής επιστήμης. Αλλά αυτές δεν υπάρχουν!
Η δυτική επιστήμη ερευνάει αποκλειστικά ότι συμφέρει την στρατόκαβλη πολεμική βιομηχανία και την (γρήγορη) παραγωγή υπερκερδών. Το αν υπάρχει συνείδηση (συλλογική ή όχι) στα ζώα δεν ερευνάται. Αλλά αν δεν έχεις ψάξει γιά κάτι, δεν ξέρεις αν υπάρχει.

Κατασχεμένο πλοίο

Καθώς ήμουν στο κεπ τις προάλλες (βλ. προηγούμενο ποστ) έτυχε να έχει μια μικρή ουρά 6 ατόμων. Η ευγενική υπάλληλος προσπάθησε να μας εξυπηρετήσει όλους ταυτόχρονα. Καλή η πρόθεση της, αλλά αυτό σήμαινε ότι έπρεπε ο κάθε ένας από μας να φωνάξει δυνατά το όνομα του και το τι ακριβώς θέλει.

Οι έλληνες διαμαρτύρονται γιά την αστυνόμευση και τις κάμερες στους δρόμους, αλλά όταν πρόκειται να βροντοφωνάξουν τα προσωπικά τους δεδομένα μέσα σ' ένα κεπ, δεν σκέφτονται τίποτα. Ακόμα και μιά υπάλληλος στα κεπ έχει τόσο "κρατικό" κύρος, που όλοι κάνουν αμέσως ότι τους πει. Ραγιάδες;

Με την ανακοίνωση των ονομάτων / υποθέσεων έμαθα - θέλοντας και μη - τι ζήταγαν όλοι αυτοί οι νοματαίοι στο κεπ. Οι οποίοι δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, δεν είχαν έρθει σαν ομάδα. Αποτελούσαν μιά τυχαία μάζωξη ατόμων σε μιά τυχαία ώρα της ημέρας σε ένα τυχαίο κεπ.
Όλοι λοιπόν - εκτός από μένα - ζήταγαν πιστοποιητικό ότι δεν έχουν νταραβέρια με τον νόμο, προκειμένου να προσληφθούν σε εταιρείες σεκιούριτυ.

Απ'ότι φαίνεται, οι μόνοι που βρίσκουν δουλειά σε τέτοιους καιρούς είναι οι σεκιουριτάδες. Πως είναι δυνατόν οι 5 στους 6 σε ένα εντελώς τυχαίο δείγμα να θέλουν το ίδιο πράγμα;

Παραγωγικότατο επάγγελμα οι σεκιουριτάδες. Από τις περιπολίες τους θα αυξηθεί το φαγητό που θα παράγουμε και η τεχνολογική υπεροχή των βιομηχανικών μας προιόντων. Όσο πιό πολλοί σεκιουριτάδες, τόσο περισσότερο θα ευημερεί η χώρα.

Φυσικά, κάποιοι τους πληρώνουν, κάποιοι τους χρειάζονται. Κάποιοι έχουν τόσα πολλά, που αισθάνονται την ανάγκη να τα προστατέψουν με σεκιουριτάδες.
Κρίση; Σε μιά χώρα που οι πλούσιοι (δλδ εκείνοι που χρειάζονται σεκιουριτάδες) αυξάνονται διαρκώς, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κρίση.

* * * *

Διαβάζω στην εφημερίδα γιά το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων από τις 2 Ιούλη. Αν και σωστό μέτρο στην γενικότητα του, αισθάνομαι την ανάγκη να βάλω τα κλάματα (γιά τα χάλια μας).

Αντί να ανοίξουν τα κλειστά εκείνα επαγγέλματα που θα έδιναν μιά ανάσα στην πολύπαθη οικονομία μας, ανοίγουν κάτι εξωτικά επαγγέλματα που δεν έχουν απολύτως καμμία σημασία.

Αναρωτιέμαι ποιός είναι ο πιό μαλάκας. Αυτοί που τα κάνουν ή αυτοί που τους ανέχονται; Ποιόν κοροϊδεύουν και ποιός θέλει να ανέχεται τόση κοροιδία;

Ανοίγει λέει το κλειστό επάγγελμα του δύτη, της ερασιτεχνικης (ου μην αλλά και της ανώτερης) Σχολής Χορού, του νεκροθάφτη και του μακιγιέρ.

Σωθήκαμε αδέρφια - σωθήκαμε! Τώρα που άνοιξε το κλειστό επάγγελμα του νεκροθάφτη, θα χεστούμε στο τάληρο. Πάνε πιά αυτά που ξέρατε. Ο νεκροθάφτης είναι ελεύθερο επάγγελμα από τις 2 Ιούλη. Όλοι πιά θα μπορούν να θάβουν όλους, και έτσι θα γίνουμε πλούσιοι σαν τους ρώσους ολιγάρχες του πετρελαίου.

Να μη μιλήσω γιά τα χοροδιδασκαλεία. Από τις 02/07 καθένας θα μπορεί να μας μάθει να χορεύουμε (στο ταψί; ). Αμ, πως; Τώρα που απελευθερωθήκαμε από το μονοπώλιο των χοροδιδασκάλων τίποτα πιά δεν μας εμποδίζει να ξεπεράσουμε τους γερμανούς.
Αμ οι μακιγιέρ; Αυτοί ήταν που μας κρατούσαν τόσα χρόνια πίσω. Οι μακιγιέρ μας εμπόδιζαν να χτίσουμε νέους Παρθενώνες. Τώρα που όλοι θα μακιγιάρουν όλους, θα σκίσουμε τους πάντες.

Αλλά το πιό κουλό, το πιό εξωφρενικό, το πιό απίστευτο απ' όλα είναι ότι άνοιξε το κλειστο επάγγελμα του Φύλακα Κατασχεμένου Πλοίου. Ο καθένας θα μπορεί να φυλάει κατασχεμένα πλοία από δω και μπρος.
Ποιά ανεργία 20% ;Που την είδαμε; Στις 2 του Ιούλη στρατιές πρώην ανέργων θα φυλάνε κατασχεμένα πλοία. Το λύσαμε το πρόβλημα.

Αναδρομικά μπορούμε και να φιλοσοφήσουμε, ΓΙΑΤΙ όλα αυτά τα επαγγέλματα ήταν κλειστά τόσον καιρό. Δηλαδή, όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορούσε να δουλέψει ο οποιοσδήποτε σαν φύλακας κατασχεμένου πλοίου. Όλα αυτά τα χρόνια, ο έρμος ο χοροδιδάσκαλος και ο έρμος ο δύτης έπρεπε να παίρνουν ειδική άδεια από το κράτος!!
Ποιός ξέρει μετά από πόσες καφκαϊκές διαδικασίες, ποιός ξέρει μετά από πόσα πιστοποιητικά και παράβολα μπορούσε να γίνει αυτό.

Υ.Γ. Μέσα στην λίστα υπάρχει και κάτι που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θα μας βοηθήσει:
Ανοίγει από τις 02/07 το κλειστό επάγγελμα του πωλητή όπλων ;-)

Γενέθλια

Διαβάζω ότι αν η Ελλάδα δεν πάρει την επόμενη δόση του δάνειου από το δντ, θα χρεωκοπήσει το αργότερο στις 18 Ιουλίου. Η πρώτη μου σκέψη είναι ότι η χώρα θα χρεωκοπήσει πριν έρθουν τα γενέθλια μου ;-) Η δεύτερη σκέψη είναι ότι επί τέλους, θα μπορέσω να χαρώ το Αιγαίο τον Αύγουστο μόνος μου. Αν και οι συμπατριώτες μου είναι ικανοί και γι' αυτό. Να έχει χρεωκοπήσει η Ελλάδα από τον Ιούλη και αυτοί να κάνουν αμέριμνοι τις διακοπές τους τον 15αύγουστο.
Στην πραγματικότητα βέβαια, τίποτα δεν θα γίνει. Θα πάρουμε την επόμενη δόση, γιατί κανέναν δεν συμφέρει μιά χρεωκοπία. Όλα αυτά λέγονται γιά να καθοριστεί το πόση "γην και ύδωρ" θα δώσει η Ελλάδα αυτή την φορά. Κρίνοντας από τις δηλώσεις των κυβερνητών μας (Μέρκελ, Ρεν, Λαγκάρντ κ.α. ) ήρθε η ώρα της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας. Την εκποίηση της ιδιωτικής μας περιουσίας την αφήνουν προς το παρόν γι' αργότερα.

Σαν ιδέα, υποστηρίζω τις ιδιωτικοποιήσεις εδώ και πολλά χρόνια. Γιά πολλούς λόγους, που δεν χωράνε εδώ. Εκείνο που με χαλάει είναι ότι οι ντόπιοι προδότες που διαχειρίζονται το ελλ. κράτος θα ξεπουλήσουν τα ασημικά μας γιά ένα ξεροκόμματο. Επίσης με χαλάει ότι τα λεφτά από τις εκποιήσεις δεν θα τα καρπωθεί ο ελληνικός λαός με την μορφή υποδομών, μισθών, κοινωνικών παροχών κ.α. Τα λεφτά αυτά θα συμψηφιστούν λογιστικά με το περιβόητο χρέος ( = αέρας).

Το "ψητό" λοιπόν αυτήν την φορά είναι η δημόσια περιουσία. Επειδή όμως στην πολιτική τίποτα δεν λέγεται στα ίσα, έχει ανοίξει και ένα παράλληλο θεματάκι, ώστε να δημιουργηθεί το απαραίτητο προπέτασμα καπνού - πίσω από το οποίο θα γίνει το ξεπούλημα. Το προπέτασμα καπνού είναι οι δηλώσεις πολλών ευρωπαίων - με προεξάρχουσα την Μέρκελ - ότι οι έλληνες δεν δουλεύουν αρκετά, ότι παίρνουν σύνταξη στα 40 (σιγά μην πάιρνουν και στα 18), ότι κάνουν πολλές διακοπές κλπ. Βγήκε και το γερμ. περιοδικό Spiegel και "απέδειξε" με νούμερα ότι οι έλληνες συνταξιοδοτούνται, δουλεύουν και κάνουν διακοπές περίπου όσο και οι υπόλοιποι ευρωπαίοι.
Οι εν Ελλάδι πολιτικοί αναλυτές αναγαλλίασαν που τους υποστήριξε το Spiegel (κούνια που σας κούναγε ανόητοι), τα έβαλαν με την Μέρκελ και έριξαν και διάφορα αλατοπίπερα περί γερμανικού εθνικισμού (ο οποίος υπάρχει μεν αλλά είναι ΠΟΛΥ μικρότερος από τον ελληνικό).

Αν και το ερώτημα, του πόσο μεγάλη την έχουμε (την άδεια μετ' αποδοχών) θίχτηκε αυτές τις μέρες αποκλειστικά γιά να εξυπηρετήσει διπλωματικές σκοπιμότητες - βλέπε ξεπούλημα δημ. περιουσίας - δεν παύει να είναι πολύ σημαντικό. Ίσως να είναι εκείνος ο καθοριστικός παράγοντας που θα μας βγάλει από την κρίση.

Δουλεύουν λοιπόν οι γερμανοί περισσότερο από μας; Η απάντηση είναι ναι! Αν θέλαμε να δουλέψουμε όσο οι γερμανοί, θα έπρεπε να χτυπάμε 60ωρα την βδομάδα, να παίρνουμε σύνταξη στα 95 μας, να έχουμε διακοπές 2 μέρες κάθε 2 χρόνια και να παίρνουμε μισθό 45 ευρώ (μικτά). Πως είναι δυνατόν να υποστηρίζω αυτά τα εξωφρενικά νούμερα, όταν το Spiegel έχει "αποδείξει" ότι δουλεύουμε το ίδιο όπως όλοι οι ευρωπαίοι - ίσως και λίγο παραπάνω;

Η απάντηση βρίσκεται στις υποδομές και στην γραφειοκρατία. Όταν ο γερμανός μπορεί να κάνει μιά δουλειά σε 2 δευτερόλεπτα με το πάτημα ενός κουμπιού και ο έλληνας γιά την ίδια δουλειά χρειάζεται 3 βδομάδες (πάρτε ένα παράβολο, περάστε στο πρωτόκολλο, ελάτε από Δευτέρα, φέρτε μας το τάδε $@!%@$%@#χαρτο κλπ κλπ κλπ), τότε το να συγκρίνουμε το πότε βγαίνει στην σύνταξη ο κάθε ένας τους είναι γελοίο.

Το Spiegel, η Μέρκελ, οι έλληνες αναλυτές έχουν μπερδέψει τα σώβρακα με τις φανέλες (τουλάχιστον οι γερμανοί το κάνουν σκόπιμα και εκ του πονηρού). Συγκρίνουν π.χ. το 8ωρο του έλληνα υπάλληλου με το 8ωρο του γερμανού. Τις 25 μέρες διακοπών του έλληνα με τις 30 του γερμανού. Τα 61 χρόνια συνταξιοδότησης του έλληνα με τα 60,8 του γερμανού. Σε αυτά τα νούμερα οι έλληνες είναι συγκρίσιμοι, αν όχι καλύτεροι.

Ποιός μέτρησε όμως το πόση εργασία χρειάζεται ο έλληνας γιά να παράγει 1 κιλό ραπανάκια (16 ώρες) και πόση ο γερμανός (5 λεπτά) ;
Εκείνο που μας χρειάζεται δεν είναι να χτυπήσουμε την καρτέλα που γράφει "ωχτάωρο". Εκείνο που μας χρειάζεται είναι ΡΑΠΑΝΑΚΙΑ. Δηλαδή προιόντα και υπηρεσίες. Αν συγκρίνουμε το παραγόμενο προιόν (είτε υπηρεσία), τότε οι έλληνες είναι απελπιστικά πίσω. Πρέπει να δουλεύουν μέχρι τα 200στα τους γενέθλια, μέχρι να παράγουν όσα έχει παράγει ο γερμανός στα 60 του.

Ο πάγκαλος (και άλλοι) ισχυρίστηκε ότι οι έλληνες είναι τεμπέληδες, χαραμοφάηδες, κοπρίτες, απατεώνες, κλέφτες και άλλα πιπεράτα. Όλα αυτά είναι ξεδιάντροπα, προδοτικά - αλλά κυρίως είναι ψεύτικα. Πιστεύω ακράδαντα ότι οι έλληνες (στην γενικότητα τους - αφήνω τις λιγοστές εξαιρέσεις) είναι εργατικοί, έντιμοι, φιλότιμοι αλλά και πολύ ικανοί.

Αλλά ακόμα και ο ικανότερος εργαζόμενος θα καταθέσει τα όπλα, όταν γιά την πιό απλή δουλειά (π.χ. το να παράγει ραπανάκια) το κράτος του βάζει 1468 γραφειοκρατικά εμπόδια. Όταν λείπουν οι πιό απλές, οι πιό αυτονόητες υποδομές, ακόμα και ο πιό εργατικός υπάλληλος θα χρειαστεί μέρες γιά διεκπεραιώσει μιά απλή υπόθεση.

Η ικανότητα να παράγουμε περισσότερα στην δεδομένη μονάδα χρόνου είναι και το *μοναδικό* κριτήριο που θα μας βγάλει κάποτε από την κρίση. Γι' αυτό και γράφω πιό πάνω, ότι αν και οι δηλώσεις της Μερκελ περί "τεμπέληδων ελλήνων" αποτελούν προπέτασμα καπνού, πρέπει να ασχοληθούμε με την παραγωγικότητα.

Όλα τα άλλα περί επιμήκυνσης του χρέους, κουρέματος, χαρίσματος, επιτόκια, σπρεντ κλπ. αποτελούν λογιστικές ματσαράγγες, που (θα) μας κρατάνε εσαεί χρεωμένους και υποτελείς.
Ακόμα και οι πιό δραστικές προτάσεις που ακούγονται, όπως η έξοδος από το ευρώ, άρνηση πληρωμών κ.α. προυποθέτουν ένα κράτος με @@ και έναν λαό αυτάρκη.
Δεν ξέρω αν η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα είναι καλή ή κακή γιά μας. Ξέρω όμως ότι γιά να την αποφασίσουμε, πρέπει να είμαστε αυτάρκεις - τουλάχιστον σε ραπανάκια. Guess what? ΔΕΝ είμαστε. Εισάγουμε το 30% - 35% της τροφής μας, γιά να μη μιλήσω γιά πετρέλαιο, ενέργεια, πρώτες ύλες κ.α.

Μερικά νούμερα. Αν αφήσω το χρέος εντελώς έξω (έστω ότι μιά καλή νεράιδα μας το χαρίζει, χωρίς να ζητήσει ανταλλάγματα), παράγουμε γύρω στα 240 δις / χρόνο. Για να βγάλουμε αυτά τα 240 δις χρειαζόμαστε 220 εργάσιμες μέρες (αφαιρώ τα σ/κ, τις αργίες, τις διακοπές, ασθένεια).
Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα παράγουν δλδ. 1,1 δις ανά ημέρα. Γιά σύγκριση: οι εργαζόμενοι στο Αμβούργο παράγουν 2,5 δις/ημέρα, στις Βρυξέλλες 3,1, στην Ολλανδία 1,7, στην Αυστρία / Δανία / Βέλγιο 1,6 κ.ο.κ. Συγκρίνω επίτηδες χώρες παρόμοιου μεγέθους με την Ελλάδα. Πάντως είμαστε ψηλότερα (ακόμα) από το Μπουρούντι που παράγει 0,004 δις/ημέρα.

Σε απλά ελληνικά: αν εμποδίσεις έναν έλληνα επαγγελματία να εργαστεί γιά 8 ώρες, έχασες 1,1 δις. Αν τον αναγκάσεις επί 4 βδομάδες ( = 20 εργάσιμες) να τρέχει γιά να βγάλει διάφορα κωλόχαρτα από τις δημόσιες υπηρεσίες, έχασες 22 δις. ΑΚΡΙΒΩΣ όσο είναι και το έλειμμα της Ελλάδας αυτήν την στιγμή.

Χάνουν οι έλληνες επαγγελματίες 20 μέρες κάθε χρόνο γιά μαλακίες; Πιστεύω ότι χάνουν τουλάχιστον 40 - δηλαδή ότι θα μπορούσαμε να έχουμε 22 δις πλεόνασμα κάθε χρόνο και να δανείζουμε εμέις τους γερμαναράδες.

Τρία παραδείγματα. Το ένα γενικό, τα άλλα 2 προσωπικά.

1- Μόνο στην Ελλάδα εξαναγκάζεται ο επαγγελματίας να κόβει τιμολόγια. Σε όλη την Ευρώπη, δεν υπάρχουν τιμολόγια. Υπάρχουν μόνο αποδείξεις. Η απόδειξη και το τιμολόγιο περιέχουν τις ίδιες πληροφορίες. Το τιμολόγιο περιέχει επί πλέον το αφμ του αγοραστή - δηλαδή μιά εντελώς άχρηστη πληροφορία.
Με την διαφορά ότι το να κόψεις απόδειξη κρατάει 10" ενώ το να κόψεις τιμολόγιο κρατάει 5', δηλαδή 30 φορές παραπάνω. Τουλάχιστον. Συν ότι απασχολούνται ΔΥΟ επαγγελματίες (ο πωλητής και ο αγοραστής), δηλαδή 10' χασούρα.
Πολλαπλασιασμένο με τον αριθμό των τιμολογίων που εκδίδονται κάθε χρόνο, οι χαμένες 20 εργάσιμες μέρες δεν φαίνονται καθόλου ουτοπικές.

2- Πρόσφατα χρειάστηκε να αποδείξω ότι είμαι ο γιός της μητέρας μου. Γιά το ελληνικό κράτος δεν ήταν αρκετές ούτε οι ταυτότητες μας, ούτε το πιστοποιητικό γέννησης μου, ούτε οι ληξιαρχικές πράξεις. Έπρεπε να έρθει μάρτυρας να βάλει υπογραφή (επικυρωμένη γιά το γνήσιο σε κάποιο κεπ) ότι είμαι όντως ο γιός της μητέρας μου.
Τρεις μέρες δωροδοκούσα τους πακιστανούς στα φανάρια μέχρι να τους σύρω στο πλησιέστερο κεπ ;-)
Σύμφωνοι, αυτό το δικό μου καφκαϊκό σενάριο δεν το βιώνουν *όλοι* οι έλληνες. Αλλά αν δεν βιώνουν αυτό το ίδιο, βιώνουν κάτι πολύ παρόμοιο. Αν δεν είναι η εφορία, θα είναι η πολεοδομία. Αν δεν είναι η πολεοδομία, θα είναι το ικα. Αν δεν είναι το ικα, θα είναι κάποιο υπουργείο.
Στο σύνολο, όλοι κάπου θα χάσουν τις 20 εργάσιμες μέρες τους.

3- Επίσης πρόσφατα χρειάστηκα κάποια επαγγελματική άδεια. Εντελώς άχρηστη, αφού το κράτος μπορεί να πάρει τις ίδιες πληροφορίες από άλλα στοιχεία που έχει ΗΔΗ στα χέρια του. Ας δεχτώ όμως ότι αυτή η άδεια χρησιμεύει σε κάτι. Το κράτος μου ζητάει 700 ευρώ σαν παράβολα γιά την έκδοση της άδειας. Το θεωρώ κλεψιά μεν γιά ένα άχρηστο κωλόχαρτο, αλλά ας το καταπιώ κι αυτό.

Στην Γερμανία, θα μου έδιναν ένα νούμερο λογαριασμού τραπέζης, όπου μέσα σε 30" (online) θα μπορούσα να καταθέσω αυτά τα 700 ευρώ υπέρ του κράτους.
Στην Ελλάδα έπρεπε: να ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΩ αυτοπροσώπως στο ταμείο χυζβγδακπ που βρίσκεται στου διαόλου την μάνα, να πληρώσω 35,44 ευρώ (περάστε από το ταμείο, κάνετε αίτηση, περιμένετε μέχρι να εκδώσουμε το παράβολο, τώρα κατουράμε, τώρα κάνουμε απεργία, τώρα λείπει ο αρμόδιος κλπ. κλπ. κλπ. ), μετά να ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΩ αυτοπροσώπως στο ταμείο υπκλσδφψ που βρίσκεται σε μιά ΑΛΛΗ μάνα του διαόλου, να πληρώσω 73,89 ευρω, μετά σε ένα άλλο ταμείο γιά να πληρώσω 109,84 ευρω. Και ούτω καθ' εξής. Δηλαδή δεν έφτανε που μου πήρε εκβιαστικά ένα 700ρι, με έβαλε να τρέχω αλαλιασμένος και σε μιά ντουζίνα ταμεία μέχρι να συμπληρώσω τα 700 ευρώ που μου ζήτησε (κυκλοφοριακό, καυσαέρια, παρκάρισμα, ώρες λειτουργίας ταμείου από τις 09:30 και 10 δευτερόλεπτα έως τις 09:30 και 18 δευτερόλεπτα).

Δεν παραπονιέμαι γιά το δικό μου δράμα. Δεν γκρινιάζω. Και κυρίως, ΔΕΝ συγκρίνω με την Γερμανία. Με αφήνει παγερά αδιάφορο το αν οι γερμανοί είναι "καλύτεροι" των ελλήνων ή το αντίστροφο.
Εκείνο που λέω είναι, ότι όταν αναγκάζεις έναν επαγγελματία να χάνει 20 μέρες της ζωής του τρέχοντας να βγάλει ένα άχρηστο κωλόχαρτο, μην περιμένεις να βγουν τα 22 δις γιά να ξεχρεώσεις μετά. Όσες επιμυκήνσεις, κουρέματα και λοιπές απατεωνιές και να σου κάνουν. Όση δημόσια περιουσία και αν σου πάρουν.

Χρεωκοπημένος και υποτελής είσαι, χρεωκοπημένος και υποτελής θα παραμείνεις.

Υ.Γ. Το ποστ αυτό περιέχει - ηθελημένα - πολλές υπεραπλουστεύσεις. Δεν θέλω να γράψω διατριβή, προσωπικές σκέψεις καταθέτω, σε όσο πιό απλή μορφή γίνεται. Τα νούμερα είναι επίτηδες χοντρικά. Με ενδιαφέρει το νόημα των σκέψεων μου και όχι αν το έλλειμα είναι 22 δις ή 22,2 δις.
Πάντως αν κάποιος ενδιαφέρεται γιά ακριβή στοιχεία, τα διαθέτω ;-)

Υ.Υ.Γ. Στο ποστ παραλείπω επίτηδες την διαφθορά. Είναι λογικό ότι όσο περισσότερο σε ταλαιπωρούν άσκοπα, τόσο πιθανότερο είναι να (λα)δώσεις στο γραφειοκρατικό τέρας. Αλλά ούτε τότε υπάρχει (γενικό) όφελος, με την παραοικονομία δεν μπορείς να ξεχρεώσεις.

B.Δ.Α.

Εισαγωγικό σημείωμα
Αυτή είναι η 2η μου προσπάθεια να γράψω ένα διήγημα. Η πρώτη ήταν πολλά, πολλά χρόνια πριν. Όπως και την πρώτη φορά, δεν είμαι ικανός να εφεύρω δικούς μου χαρακτήρες ούτε δική μου πλοκή. Κλέβω λοιπόν την ιστορία και τους πρωταγωνιστές από κάποιον πολύ καλύτερο μου - σκαρώνοντας εδώ μιά δική μου παραλλαγή.

Όποιος βαριέται να διαβάσει το δικό μου κατεβατό, μπορεί να πάει κατ ευθείαν στον επίλογο. Εκεί δίνω μερικά στοιχεία γιά το πρωτότυπο κείμενο. Ένα κείμενο που με έχει στοιχειώσει από τα χρόνια της εφηβείας μου.

* * * * *
Η Απαγωγή
Ηλιογεννημένη. Δεν μπορώ να φανταστώ άλλο επίθετο γιά εκείνη. Όταν την βλέπεις, σταματάει να γυρίζει ο κόσμος.
Είναι δέκα μέρες τώρα που έστειλα τους ανθρώπους μου με το καραβάνι στον δρόμο της επιστροφής, μένοντας πίσω στην πόλη της. Κράτησα μαζί μου τους πιό σβέλτους από τους ατσουπάδες μου - θα μου χρειαστούν.

Τις πρώτες μέρες τριγυρνούσα φαινομενικά άσκοπα στην πόλη, μαθαίνοντας όσο περισσότερα μπορούσα γιά εκείνη. Αναζητώντας ευκαιρίες να την ξαναδώ.
Τα βλέμματα μας διασταυρώθηκαν αρκετές φορές γιά να μάθω αυτό που ήθελα. Έβγαινε από το αρχοντόσπιτο των Δουκάδων ασυνήθιστα συχνά, σημάδι ότι κάτι αναζητούσε. Πάντα με την συνοδεία μιάς βάγιας. Δεν μπορούσα να της μιλήσω ανοιχτά, αλλά μου έδωσε αρκετά σημάδια. Το λουλούδι που κρατούσε στα χέρια της και άφησε δήθεν τυχαία να πέσει μπροστά στα πόδια μου, το λυχνάρι στο παράθυρο της που έμενε αναμμένο αργά την νύχτα - δείχνοντας μου την θέση του δωμάτιου της -, το φόρεμα της στα ίδια χρώματα με το δικό μου έμβλημα. Την στολή με το έμβλημα της γενιάς μου την είχα φορέσει μόνο την πρώτη μέρα που έφτασα εδώ - αλλά εκείνη την θυμόταν.
Πάνω απ' όλα το βλέμμα της. Το βλέμμα της που πετούσε σπίθες κάθε φορά που με αναγνώριζε στο πλήθος, μισή αναπνοή πριν χαμηλώσει πάλι τα μάτια.

Είχα κατασκηνώσει με την συνοδεία μου αρκετά μακρυά έξω από την πόλη γιά να μην δίνω στόχο. Τριγυρνούσα ανάμεσα στα σπίτια και την αγορά μόνο τις ώρες που χρειαζόμουν γιά να δω όσα ήθελα, μεταμφιεσμένος σε απλό έμπορο. Ούτε στολές, ούτε σπαθί, ούτε κανένα άλλο σημάδι που θα μπορούσε να προδώσει ποιός ήμουν.

Τελικά έφτασε η ευκαιρία που ζητούσα. Τα τρία αδέρφια της έφυγαν γιά κυνήγι, παίρνοντας μαζί τους σχεδόν όλο το προσωπικό του σπιτιού. Δυό μέρες μετά την αναχώρηση τους, έβαλα έναν από τους ατσουπάδες μου να σκαρώσει έναν καυγά στο κοντινό καπηλειό, παρασέρνοντας τους λιγοστούς φύλακες του σπιτιού της προς τα κει.
Τα υπόλοιπα ήταν εύκολα. Το σκοινί γιά να περάσω πάνω από τον ψηλό τοίχο, ένα σπρώξιμο στην βάγια που προσπάθησε να με εμποδίσει με φωνές, η πόρτα του δωμάτιου της που έσπασε από τους ώμους μου.
Με περίμενε. Ήξερε ότι θα ερχόμουν. Όταν στάθηκα σαν εισβολέας μπροστά της δεν έδειξε την παραμικρή έκπληξη.
Μόνο το σπίθισμα στα μάτια της ήταν πεντακάθαρο και διαρκές αυτήν την φορά. Με ένα ελαφρύ ειρωνικό χαμόγελο, σαν να μου έλεγε "άργησες"

Ήταν ήδη ντυμένη γιά πορεία και είχε ετοιμάσει ένα μικρό σεντούκι με τα πράγματα που δεν ήθελε να αποχωριστεί. Την έβαλα πισωκάπουλα στην φοράδα μου που περίμενε έξω από το αρχοντικό και φύγαμε καλπάζοντας. Οι άνθρωποι μου μας περίμεναν έξω από την πόλη. Είχαν ετοιμάσει την άμαξα γιά να ταξιδέψει η ηλιογεννημένη, τα άλογα και τις προμήθειες γιά ένα γρήγορο ταξίδι.

Υπολόγιζα ότι ο αγγελιοφόρος θα χρειαζόταν τουλάχιστον δύο με τρεις μέρες μέχρι να φέρει στα αδέρφια της το μαντάτο και ότι εκείνοι θα χρειάζονταν άλλη μία μέρα μέχρι να ξεκινήσουν την καταδίωξη. Αν ήμασταν τυχεροί, δεν θα μας έφταναν πριν φτάσουμε τα σύνορα της δικής μου πατρίδας. Είχαν πολλά με το μέρος τους, ήξεραν τα βουνά του τόπου τους καλύτερα από μένα και με τα άλογα τους ήταν ταχύτεροι από την άμαξα.

Η Μάχη
Μας πρόλαβαν μόλις μισή μέρα πριν περάσουμε τα σύνορα. Δεν είμαστε πολλοι. Εγώ, οι ατσουπάδες μου - αφοσιωμένοι σε μένα μέχρι θανάτου. Τα αδέρφια της δεν μπορούσαν να πάρουν μεγάλη συνοδεία, γιατί θα τους καθυστερούσε. Η δική τους ομάδα είναι περίπου τόσοι, όσοι κι εμείς.

Στεκόμαστε πατώντας γερά στο χώμα, τα σπαθιά γυμνά με χαμηλωμένες τις μύτες τους. Στην πλάτη μας, λίγα βήματα απόσταση, η άμαξα με την ηλιογεννημένη. Απέναντι μας τα αδέρφια της και 5 υπηρέτες. Αν και θα μπορούσε να ανοίξει την άμαξα και να τρέξει στα αδέρφια της (πως θα μπορούσα να την εμποδίσω; ) προτιμάει να μείνει εκεί. Προτιμάει την προστασία της δικής μου πλάτης από την αγκαλιά των αδερφών της.

Στην αρχή με ρωτάνε ποιός είμαι. Με αποκαλούν άπιστο και κλέφτη. Τους κατονομάζω την γενιά μου. Πατέρας μου είναι ο Harun al Rashid, θείος μου ο Καροήλης. Τώρα ξέρουν ότι έχουν να κάνουν με έναν σαρακηνό πρίγκηπα. Αλλά και η δική τους γενιά των Δουκάδων είναι ευγενική, με παρακλάδια που φτάνουν στο βυζαντινό παλάτι, στην Πόλη.

Γιά να μην γίνει μακελειό, συμφωνούμε να μονομαχήσω με έναν από τους αδερφούς της. Αν με σκοτώσει, θα πάρουν την ηλιογεννημένη αλλά θα αφήσουν τους ανθρώπους μου να γυρίσουν ανενόχλητοι στην πατρίδα - με το πτώμα μου. Αν τον σκοτώσω, θα κρατήσω την κόρη και οι άλλοι αδερφοί θα γυρίσουν πίσω.

Διαλέγουν τον πιό μικρό να με απαντήσει. Λέγεται Κωνσταντίνος και είναι δεν είναι 18 χρόνων. Έξυπνη επιλογή. Αν σκοτώσω τον μικρότερο, τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια θα μπορέσουν να συνεχίσουν την γενιά τους. Θα ήταν πολύ μεγαλύτερο πλήγμα γιά την οικογένεια, αν σκότωνα τον πρωτότοκο.

Ο Κωνσταντίνος είναι γρήγορος σαν ελάφι και ευλύγιστος σαν λυγαριά. Πολύ δυνατός γιά την ηλικία του. Αν και μόλις 11 χρόνια μεγαλύτερος του, ξέρω ότι δεν του παραβγαίνω στην γρηγοράδα. Είμαι όμως πιό έμπειρος στην μάχη και έχω την υπεροχή του λέοντα.
Παρατηρώ τα όπλα του. Οι βυζαντινοί είναι άριστοι οπλοτεχνουργοί, αλλά δεν φτάνουν τους σαρακηνούς. Το δικό μου σπαθί είναι φτιαγμένο στην Δαμασκό. Το ατσάλι του, με τα παράξενα νερά, μου χαρίζει ανεκτίμητο πλεονέκτημα.

Βάζω ένα επιλούρικο με τα χρώματα της γενιάς μου πάνω από το αλυσιδωτό λουρίκι. Ο Κωνσταντίνος φοράει φολιδωτό λουρίκι, ευάλωτο στα χτυπήματα του σπαθιού.

Από τα πρώτα χτυπήματα καταλαβαίνω ότι δεν είναι καθόλου εύκολος αντίπαλος. Είναι παλικάρι. Παλεύει μανιασμένα, αλλά παρά τον θυμό του δεν κάνει λάθη. Μπορώ να τον αποκρούσω εύκολα, αλλά ακόμα δεν κάνω καμμία επιθετική κίνηση.
Βρίσκομαι σε δίλημμα. Από την μιά, θέλω να ζήσω και να πάρω την ηλιογέννητη γιά γυναίκα. Από την άλλη, αν σκοτώσω τον αδερφό της, πως θα μπορέσω να την κυτάξω στα μάτια μετά; Περιορίζομαι λοιπόν στο να αποκρούω τις επιθέσεις του Κωνσταντίνου, ενώ το μυαλό μου δουλεύει πυρετωδώς να βρει μιά κάποια λύση.

Ιδρωμένος, σκονισμένος, αγκομαχώντας, προσπαθώντας να αποφύγω το ατσάλι που θέλει να με σκοτώσει, το μυαλό μου ξελαμπικάρει παράξενα. Τώρα ξέρω τι θέλω. Και επί τέλους, ξέρω ποιάν θέλω. Αν μπορέσω να ζήσω μαζί της, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Προέχει όμως να βγω ζωντανός από την μάχη με τον αδερφό της.

Περιμένω μέχρι να διακρίνω τα πρώτα σημάδια της κούρασης πάνω του. Αργούν, αλλά κάποτε είναι εκεί. Τώρα ξέρω ότι μπορώ να τον ξεγελάσω πιό εύκολα. Πατάω γερά το αριστερό πόδι και προσποιούμαι ότι θα τον χτυπήσω από μπροστά. Ξέρω ότι βλέπει τα πόδια μου, ξέρω ότι θα αναγνωρίσει την προσποίηση και θα περιμένει το χτύπημα από δεξιά. Εκείνο που δεν ξέρει είναι ότι δεν θέλω να τον σκοτώσω, μόνο να τον αφοπλίσω. Τείνει το σπαθί του στα αριστερά γιά να αποκρούσει το χτύπημα που έρχεται. Του κάνω την χάρη χτυπήσω εκεί που με περιμένει, αλλά αυτό ακριβώς σημαίνει ότι το σπαθί μου χτυπάει με πλήρη ορμή στην μέση του δικού του.
Το βυζαντινό ατσάλι δεν αντέχει την κόψη του δαμασκηνού και διαλύεται σε τρία κομμάτια. Ο Κωνσταντίνος παραπατάει, κάνει ένα βήμα πίσω και σωριάζεται άοπλος μπροστά στα πόδια μου. Μιά ανάσα αργότερα, η μύτη του σπαθιού μου ακουμπάει την μεγάλη φλέβα στον λαιμό του. Με κυτάει με μάτια γεμάτα μίσος. Ίσως όχι τόσο γιά εκείνον που έκλεψε την αδερφή του όσο γιά εκείνον που τον νίκησε.

Ήρθε η στιγμή να επιβάλλω τους δικούς μου όρους. Ορκίζομαι την αγάπη μου γιά εκείνη. Ορκίζομαι ότι θα την αγαπώ και θα την τιμώ μέχρι τον θάνατο.
Γιά χάρη της είμαι έτοιμος να αλλαξοπιστήσω, να βαφτιστώ χριστιανός και να μείνω στην χώρα της. Θέλω όμως αυτό να γίνει αμέσως, στο κοντινότερο χωριό. Μαζί με την βάφτιση μου θα γίνει και ο γάμος.
Τα αδέρφια της είναι παλληκάρια. Δεν θέλω να σκοτώσω κανέναν, αντίθετα ζητάω την ευλογία τους γιά τον γάμο (με ένα σπαθί στον λαιμό του μικρότερου, δύσκολα θα μπορούσαν να αρνηθούν).

Γνέφουν καταφατικά, μετά ορκίζονται ένας προς έναν. Βοηθάω τον Κωνσταντίνο να σηκωθεί από την σκόνη.

Ο Γάμος
Στην κοντινότερη πόλη μας υποδέχονται στους δρόμους, τα μαντάτα της μάχης έχουν φτάσει πριν από μας. Όλοι θέλουν να δουν την κόρη που η ομορφιά της έκανε έναν πρίγκηπα να αλλαξοπιστήσει και να ξεχάσει την πατρίδα του.
Η εκκλησία και ο παπάς βρίσκονται γρήγορα. Οι κοπέλες του χωριού μαζεύουν λουλούδια γιά την αγαπημένη μου. Μία βεργόλικος έχει το ίδιο παράστημα με εκείνη και της χαρίζει το νυφικό της φόρεμα.
Στεφανωμένοι με στάχυα και λουλούδια γονατίζουμε μπροστά στον ιερέα, που μας ευλογεί χαμογελώντας.

Το γλέντι και το φαγοπότι ξεκινάνε αμέσως μετά. Μεγάλες φωτιές, ψηλές όσο δύο άντρες ανάβουν. Δεν υπάρχει κομπανία από πλανόδιους μουζικάντες, αλλά τα περισσότερα σπίτια έχουν τουλάχιστον από ένα λαβούτο και μιά λύρα.

Είναι η πρώτη φορά που μπορούμε να αγκαλιαστούμε και να φιληθούμε ελεύθερα, χωρίς να μας καταδιώκει κανείς. Άξιζε χίλες φορές η αναμονή, ξέρω ότι η ηλιογεννημένη είναι η γυναίκα της ζωής μου. Η πιο αστεία σκηνή του γλεντιού ήταν όταν μπήκαμε σε μιά σκηνή, και - ξαναμμένοι από τον χορό - αρχίσαμε τα παθιασμένα φιλιά και τα χάδια. Τα χείλια της έχουν υπέροχη γεύση και ξέρω από τώρα ότι θα πεθάνω χωρίς να έχω χορτάσει τα χάδια της. Εκεί που ανακαλύπταμε ο ένας το κορμί του άλλου, μπήκαν οι αδερφοί της με τις επίσημες στολές τους και το ύφος της ευθύνης στα πρόσωπα τους. Ήθελαν να μας μιλήσουν γιά γαμήλια δώρα και κληρονομιές, αλλά κατακοκκίνησαν μόλις μας είδαν και έφυγαν πισωπατώντας ;-) Το γαμήλιο δώρο το κρατούσα στα χέρια μου, τι άλλο να θέλω;

. . . .

Μένω ξάγρυπνος έξω από την σκηνή μας. Το γλέντι έχει τελειώσει, οι φωτιές έχουν σβήσει, οι άντρες έχουν αποκοιμηθεί. Ψάχνω όπως πάντα τον ξάστερο ουρανό γιά τον Φωτεινό Τοξότη, τον αγαπημένο μου αστερισμό. Στις δύο του άκρες ο Betelgeuse και ο Rigel, στην "ζώνη" του οι Alnitak, Alnilam και Mintaka.

Ξέρω ότι η σημερινή νύχτα είναι σημαδιακή. Η γυναίκα μου έμεινε έγκυος. Ένας διάττοντας διασχίζει τον ουρανό από την δύση προς την ανατολή. Τα άστρα δείχνουν την μοίρα του παιδιού μας.

Θα είναι γιός. Θα τον ονομάσουμε Βασίλειο, προς τιμή του ιεράρχη. Αργότερα θα κερδίσει κι άλλο όνομα, από την αποστολή που θα αναλάβει. Ακρίτης. Κι ένα τρίτο όνομα, επειδή θα κατάγεται από σαρακηνό πατέρα κι ελληνίδα μάνα. Διγενής.

Βασίλειος Διγενής Ακρίτης.


* * * * *
Επίλογος
Κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα - ανάμεσα στα 1870 και 1890 - βρέθηκαν σε διάφορους τόπους μερικά χειρόγραφα που έμελλε να χαρακτηριστούν σαν τα "ακριτικά τραγούδια". Τα χειρόγραφα βρέθηκαν στο Εσκοριάλ της Μαδρίτης, στην μονή Σουμελά / Τραπεζούντα, στην Οξφόρδη και στην Άνδρο. Έχουν μεταξύ τους αρκετές διαφορές, αλλά αυτές ας απασχολήσουν τους φιλόλογους.

Τα ακριτικά τραγούδια είναι έμμετρα έπη χιλιάδων στίχων. Η ιστορία που αφηγούνται πρέπει να διαδραματίστηκε κατά τον 10ο αιώνα - αν δεν είναι εντελώς αποκύημα φαντασίας. O τόπος όπου εξελίσσεται η ιστορία είναι τα σημερινα σύνορα Τουρκίας - Συρίας. Τότε ήταν βυζαντινή επαρχία.

Όπως και η Ιλιάδα, τα ακριτικά τραγούδια δεν έχουν γνωστό δημιουργό. Την εποχή που καταγράφηκαν (13ος αιώνας) κυκλοφορούσαν ήδη σε προφορική μορφή επί 300 χρόνια!!
Για συγκριση: τα ομηρικά έπη καταγράφηκαν το 800 π.Χ. και η ιστορία που αφηγούνται έγινε (αν) 500 χρόνια πριν, το 1300 π.Χ.

Τα ακριτικά τραγούδια αποτελούνται από το "Τραγούδι του Αμιρά", το "'Επος του Διγενή Ακρίτα" και το "'Ασμα του Αρμούρη".

Η δική μου ιστορία είναι μιά διασκευή του τραγουδιού του αμιρά. Το πρωτότυπο κείμενο διηγείται την ιστορία από την σκοπιά των αδελφών Δουκάδων (απ' όπου κατάγεται η μάνα του Διγενή). Εμένα συγκινεί περισσότερο η σκοπιά του αμιρά, δηλαδή του πατέρα του. Του αμιρά που ρισκάρισε τα πάντα γιά μιά γυναίκα.

Παραπομπές:
- Το βιβλίο του Σ. Αλεξίου, εκδ. Ερμής 1985 "Βασίλειος Διγενής Ακρίτης".
- Η ελλ. βικιπέδια έχει μιά περίληψη των τραγουδιών στο αντίστοιχο λήμμα.

Σημειώσεις:
- Ένα παλιό μου ποστ με παρόμοιες σκέψεις (γύρω από την γυναίκα που γιά χάρη της αξίζει να ζεις) βρίσκεται εδώ.

- Κράτησα τα ονόματα και σχεδόν όλες τις σκηνές (όπως αυτή με τα φιλήματα) από το πρωτότυπο έπος.

- Κάπου στον 10ο αιώνα εμφανίστηκαν στην Δαμασκό τα δαμασκηνά σπαθιά. Μέχρι σήμερα, ελάχιστοι τεχνίτες μπορούν να σφυρηλατήσουν δαμασκηνό ατσάλι. Αυτό το αξεπέραστο μίγμα ευλυγισίας και ακαμψίας, σκληράδας, αντοχής και μικρού βάρους. Το δαμασκηνό ατσάλι αναγνωρίζεται από τα "νερά" του.

- Ο "Φωτεινός Τοξότης" είναι η περσική ονομασία του Ωρίωνα

Γλωσσάρι:
απαντώ = αντιμετωπίζω
ατσουπάς = μαύρος σωματοφύλακας
βεργόλικος = νέος (το ανάστημα του ειναι λεπτό σαν βέργα, με την διευκρίνηση ότι ανάστημα = ηλικία)
επιλούρικο = ιμάτιο πάνω από τον θώρακα
λουρίκι = θώρακας

Περιοδικό

Μικρά αρθράκια αντί μεγάλου ποστ σήμερα - όπως οι στήλες ενός περιοδικού ποικίλης ύλης.

Κοινωνία
Βρίσκω υπερβολικές τις αντιδράσεις γιά την πρόσφατη ληστεία μετά φόνου του άτυχου 44χρονου. Ξαφνικά δημιουργείται η εντύπωση ότι η Αθήνα έγινε κάτι ανάμεσα σε Bronx και Mogadishu. Φυσικά, όλοι ξέρουν ότι δεν είναι. Αλλά τότε, γιατί τόσος νικοφωσκολισμός στις αντιδράσεις;
Εντελώς προσβλητική γιά την μνήμη του νεκρού βρίσκω την φράση "θα μπορούσα να είμαι εγώ στην θέση του". Οχι, δεν ισχύει αυτό. Ακόμα και αν είχαμε 3 ληστείες μετά φόνου την ημέρα (δλδ κάτι παραπάνω από 1.000 θύματα / χρόνο), πάλι η πιθανότητα να βρεθεί ένας από μας στην θέση του άτυχου 44χρονου θα ήταν 0,0003%. Προφανώς η πιθανότητα γίνεται ακόμα πιό μικρή αν μένει κάποιος στα βόρεια προάστια ή την επαρχία (είτε αν δεν κουβαλάει κάμερα στα φανερά). Με άλλα λόγια, το να πάθουμε το ίδιο έχει λιγότερες πιθανότητες από το να μας χτυπήσει κεραυνός.
Αφού λοιπόν όλοι ξέρουν ότι είναι εντελώς απίθανο να πάθουν το ίδιο, γιατί τόσοι πολλοί προσβάλλουν τον νεκρό με τέτοιες ψευτο-σπαραξικάρδιες φράσεις;

Πολύ πιό αρνητική είναι η αντίδραση των νεοταξιτών με τα ανθρωποκυνηγητά εναντίον των ξένων. Αλλά αυτοί ήταν έτοιμοι από καιρό και βρήκαν απλά την ευκαιρία. Αν δεν τους δίνονταν η ευκαιρία σήμερα, θα τους δίνονταν αύριο. Πριν 1,5 χρόνο, ένας από δαύτους πυροβόλησε και τραυμάτισε σοβαρά έναν πακιστανό στην Ηγουμενίτσα, μέρα μεσημέρι. Αν και συλλήφθηκε αμέσως, αν και δεν υπήρξε καμμία αμφιβολία γιά τις προθέσεις του, η ελληνική δικαιοσύνη τον αθώωσε πανυγηρικά πέρυσι το καλοκαίρι. Εννοείται ότι υπάρχουν δεκάδες παρόμοια παραδείγματα. Κανένας δεν έχει μιλήσει τόσα χρόνια. Τωρα ξυπνήσαμε;
Η ελληνική κοινωνία αναθρέφει τους νεοφασίστες και ευνοεί την δράση τους εδώ και χρόνια. Τώρα θυμηθήκαμε να αγανακτήσουμε με τις βιαιότητες εναντίον των αλλοδαπών;

Δεν υποστηρίζω βέβαια να αφήσουμε τους νεοταξίτες ελεύθερους να αλωνίζουν. Αλλά το πρόβλημα του φασισμού δεν είναι πρόβλημα αστυνόμευσης, είναι πρόβλημα νοοτροπίας. Αν η ελληνική κοινωνία δεν θέλει να έχει φασίστες στις τάξεις της, οφείλει να πάψει να είναι μισαλλόδοξη, θρησκόληπτη και ρατσίστρια. Με βάση αυτά που βλέπω, η ελλ. κοινωνία προτιμάει να εκτρέφει φασισταριά παρά να αλλάξει.

Διεθνής πολιτική
Η Μerkel και ο Schaeuble θέλουν να βοηθήσουν την Πορτογαλία και την Ιρλανδία αλλά όχι την Ελλάδα, επειδή (λέει) γιά τις πρώτες βλέπουν κάποια ελπίδα διάσωσης, ενώ γιά την Ελλάδα όχι. Επι τέλους. Τους πήρε 1.5 χρόνο μέχρι να καταλάβουν ότι οι άθλιες οικονομικές τους θεωρίες δεν εφαρμόζονται στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας.

Σε μιά χώρα που δεν παράγει τίποτα, είναι εντελώς ηλίθιο να μειώνεις τους μισθούς. Σε μιά χώρα που πνίγεται στην γραφειοκρατία και την διαφθορά είναι εντελώς αδιάφορο το αν ο μέσος μισθός θα είναι 1500, 700, 500 ή 30 ευρώ. Έτσι κι αλλιώς, ο επίσημος μισθός είναι μιά μπουζουριέρα που κρύβει τα ανεπίσημα έσοδα του κάθε έλληνα από την παραοικονομία. Τώρα που οι μερκελο-τρισεδο-στρωσεκανηδες κατάλαβαν την γκάφα τους, είναι αργά.

Θέλουν (λέει) να μας χαρίσουν άλλα παραπανίσια 60 δις, με την προυπόθεση να τους πουλήσουμε δημόσια περιουσία αξίας 50 δις. Δλδ δεν θα μας τα δώσουν μετρητά, αλλά θα πάρουν από την χώρα μας ότι γουστάρουν και θα συμψηφίσουν την τιμή αγοράς με τα βερεσέδια που έχει η Ελλάδα.

Ο ΓΑΠ είναι προδότης και ξεπουλάει την Ελλάδα; Μα τι λέτε καλέ; Γίνονται τέτοια πράγματα;
Απλά από αύριο θα χρειαζόμαστε γερμανικό (ή μάλλον τουρκικό) διαβατήριο γιά να επισκεφτούμε την Σέριφο.

Οικονομία
Στο 15% σκαφάλωσε λέει η ανεργία. Η ανεργία των νέων βρίσκεται στο συνπλην 30%. Πρόκειται γιά μία ακόμα χονδροειδή πλαστογραφία. Γκρηκ σταστιστικς (ή στατιστιξ) της κακιάς ώρας. Η οποιαδήποτε κοινωνία, η οποιαδήποτε χώρα με ποσοστό ανεργίας πάνω από 12 - 14% θεωρείται ξωφλημένη. Αν η Ελλάδα είχε 15% ανεργία, οι κοινωνικές ταραχές θα έπρεπε να έχουν διαλύσει τα πάντα, χειρότερα κι από τσουνάμι. Άρα δεν έχει η Ελλάδα την ανεργία που (μας) λένε. Το πραγματικό ποσοστό πρέπει να κυμαίνεται στο 4% γιά τους ενήλικες και 2% γιά τους νέους.

Το Θησείο (στο οποίο βρισκόμουν πριν 4 μέρες) ξεκινάει να πήζει από την Πέμπτη - ΚΑΘΕ Πέμπτη - το απόγευμα και αδειάζει κάπως την Δευτέρα τα χαράματα. Σε συνεχείς ολονυκτίες. Μαζί και ο Κεραμεικός, το Γκάζι, ο Ψυρρής, η Γλυφάδα και πάμπολλα άλλα ων ουκ έστιν αριθμός. Ο καφές και η μπύρα σε τιμές που θα έκαναν τον μέσο γερμανό να κιτρινίσει από την τρομάρα και να πισωπατήσει τρεκλίζοντας. Κι όμως, τα μέρη αυτά γεμίζουν από νέους.

Σύμφωνοι, οι νέοι αυτοί τρώνε τα λεφτά του μπαμπά. Σύμφωνοι, ο μπαμπάς τα βγάζει από κάποιο χτηματάκι στο χωριό η από κάποια παρασιτική δραστηριότητα. Επίσημα, κανένας μισθός οικογενειάρχη δεν φτάνει γιά τα τρέχοντα έξοδα της οικογένειας, συν το να πληρώνει τα κινητά και τα μπυρόνια του ανεπρόκοπου παιδιού του. Άρα πρόκειται γιά μαύρα λεφτά.

ΟΚ, αλλά γιά ποιόν λόγο χαρακτηρίζεται όλος αυτός ο συρφετός των τεμπέληδων μαυρολεφτάδων σαν "άνεργοι" ;
Καποιος που τρώει τα λεφτά του μπαμπά του ειναι εισοδηματίας, δεν είναι άνεργος.
Εκτός αν στην Ελλάδα χαρακτηρίζονται σαν άνεργοι όλοι όσοι δεν έχουν θέση στο δημόσιο. Οπότε να ειδοποιήσω την Μέρκελ ότι έχουμε ένα προβληματάκι με τους ορισμούς.

Ανεργία των νέων στο 30% λέει. Χα!
Θα το πιστέψω μόνο αν δω φωτεινή επιγραφή σε βουλγάρικο μπουρδέλο που να γράφει "Προσεχώς Ελληνίδες".
Είτε αν δω έλληνες να σκάβουν στα ελληνικά χωράφια.

Τεχνολογία
Η Microsoft αγόρασε την Skype. Τίποτα το πρωτότυπο εδώ. Στον καπιταλισμό, το να αγοράζει μιά εταιρεία μιάν άλλη είναι καθημερινή πρακτική. Ωστόσο, η τιμή αγοράς θα έπρεπε να μας βάλει σε σκέψεις. Ωχτώμιση δισ δολλάρια!!
Προφανώς, οι μάνατζερς της Microsoft δεν είναι ηλίθιοι. Για να πληρώνουν 8,5 δις, σημαίνει ότι η Skype αξίζει τόσα. Αλλά η Skype δεν διαθέτει τίποτα. Ούτε κάποια πρωτοποριακή τεχνολογία, ούτε κάποια κτίρια, ούτε κάποια αξιόλογα περιουσιακά στοιχεία. Τίποτα, νάδα.

Τα 8,5 δις δολάρια πληρώθηκαν γιά τα προσωπικά στοιχεία των πελατών. Με 450 εκ πελάτες που έχει η Skype, συμπεραίνουμε ότι τα στοιχεία του κάθε πελάτη αξιολογούνται με περίπου 10 ευρώ στην πιάτσα.

Οι εποχές που η τεχνολογία άξιζε κάτι, οι εποχές που οι μηχανικοί αποτελούσαν την ραχοκοκαλιά της βιομηχανίας, έχουν περάσει. Το μόνο που μετράει σήμερα είναι το μάρκετιγκ. Το να κατέχεις πολλά προσωπικά δεδομένα από τα πρόβατα που θέλεις να ελέγξεις.

Δεκάδες μικροτραυματισμοί σημειώθηκαν από συνωστισμό στο Πεκίνο, όταν αλλόφρονες κινέζοι πελάτες τσαλαπάτησαν αλλήλους προκειμένου να μπορέσουν να αγοράσουν το καινούργιο κινητό της Apple. Μιάς εταιρείας με πασίγνωστη και μακροχρόνια παράδοση στην - κρυφή και πολλάκις παράνομη - εκμετάλλευση των προσωπικών δεδομένων των πελατών της. Τουλάχιστον οι κινέζοι θα μπορούσαν να είναι πιό ευαίσθητοι σε θέματα ασφάλειας προσωπικών δεδομένων. Αλλά που περίσσεψε μυαλό γιά να το βρουν οι κινέζοι;
Πόσο μάλλον, που τα 2/3 των εφαρμογών γιά το συγκεκριμένο γκατζετάκι είναι απαγορευμένα στην Κίνα. Είναι που είναι άχρηστο σε κάθε φυσιολογικό άνθρωπο, γιά έναν κινέζο είναι τρις-άχρηστο.

Τα πρόσφατα ξεκατινιάσματα μεταξύ της Google και του Facebook γύρω από τα δεδομένα των πελατών της καθεμιάς, επιβεβαιώνουν ότι όλος ο καυγάς γίνεται γιά να μάθουν πως λεγόμαστε, που μένουμε, τι λέμε, τι σκεφτόμαστε, τι αγοράζουμε (αυτό κυρίως) και πως περνάμε την ζωή μας.
Εμείς νομίζουμε ότι με όλα αυτά τα γκατζετάκια και τα φεησμπούκια είμαστε κουλ και (να, τωρα, εδωπανα, όπου νάναι) θα βγάλουμε γκόμενα - ενώ αυτοί μαζεύουν δεδομένα γιά να μας ελέγχουν όλο και περισσότερο.

Καμμία υποδούλωση δεν είναι τόσο απόλυτη, όσο αυτή που δημιουργεί την ψευδαίσθηση της ελευθερίας (Jean-Jacques Rousseau)

Ηθικό δίδαγμα

Στα 1849 - περίπου την ίδια εποχή που στην Ελλάδα ο Κωλέττης εναλάσσονταν στην πρωθυπουργία με τον Μαυροκορδάτο - γεννήθηκε στο Pforzheim της νότιας Γερμανίας η Bertha Ringer. Σαν κόρη πλούσιας οικογένειας που ήταν, μεγάλωσε με τα γαλλικά της και τα πιάνα της. Η κοινωνία δεν περίμενε τίποτα άλλο από εκείνη, παρά να καλοπαντρευτεί έναν ευπατρίδη και να κάνει πολλά, πολλά παιδιά.

Γιά μεγάλη λύπη της οικογένειας της, η Bertha προτίμησε να μάθει μαθηματικά. Οι ερωτικές της προτιμήσεις έκλιναν προς μερικούς άστατους νέους της εποχής, που ασχολιόνταν με μηχανές.
Η Bertha ένιωθε ιδιαίτερη έλξη γιά μηχανές και μαθηματικά - ιδίως όμως γιά έναν νεαρό μηχανικό, ονόματι Carl Benz.

Μην ξεχνάμε, ότι την εποχή εκείνη η Ορθολογική Δυτική Επιστήμη (χωρίς τις προσταγές της οποίας μερικοί δεν κάνουν βήμα) διακύρησσε ότι μιά γυναίκα που ξέρει γραφή και ανάγνωση δεν διαθέτει αρκετές ορμόνες γιά να είναι γόνιμη. Δεν ήταν λοιπόν καθόλου εύκολο γιά την μόλις 23χρονη Bertha να ζητήσει (και να πάρει) την προίκα της πριν παντρευτεί. Όχι μόνο την προίκα, αλλά και το μερίδιο της στην πατρική κληρονομιά, πριν πεθάνει ο πατέρας της.

Με αυτά τα λεφτά, η Bertha χρηματοδότησε τις τρελούτσικες ιδέες του Carl Benz. Γιά 25 χρόνια προσπαθούσε ο Carl να φτιάξει άμαξες που κινούνται με την βοήθεια μηχανής, αντί γιά άλογα. Για 25 χρόνια αποτύγχανε, γιά 25 χρόνια ήταν ο περίγελως της κοινωνίας (ποιός άραγε να χρειάζεται μιά άμαξα με μηχανή; ). Για 25 χρόνια o Carl έτρωγε τα λεφτά της Bertha.
Κάποια στιγμή, ο Carl κατάφερε να φτιάξει μιά αξιόπιστη αυτοκίνητη άμαξα. Τρίτροχη. Επειδή ο δήμαρχος της περιοχής τους έβαζε γραφειοκρατικά εμπόδια, η Bertha αποφάσισε να γίνει η πρώτη οδηγός του κόσμου. Οδήγησε το αυτοκίνητο τρίτροχο από το Mannheim μέχρι την ιδιαίτερη πατρίδα της, το Pforzheim (104 χλμ μακρυά). Να φανταστούμε εδώ ότι οι δρόμοι της εποχής ήταν καρόδρομοι με 2 αυλάκια δεξιά-αριστερά. Ο 3ος τροχός της άμαξας πάταγε πάνω στην χορτάρινη μεσαία λουρίδα του δρόμου - την πιό ανώμαλη.
Βενζινάδικα δεν υπήρχαν φυσικά. Ένα φαρμακείο προμήθευε το όχημα με βενζίνη καθαρισμού όσο κρατούσε η διαδρομή.

Αλλά σιγά μην πτοήσουν την Bertha αυτές οι δυσκολίες. Εδώ είχε δώσει την περιουσία της και 25 χρόνια από την ζωή της προκειμένου να φτιάξει ο αγαπημένος της Carl αυτήν την άμαξα.

Μετά από αυτό το ταξίδι, η αυτοκινούμενη άμαξα έγινε γνωστή, ο Carl Benz πήρε αρκετές παραγγελίες, άρχισε να βγάζει δικά του λεφτά. Λίγο αργότερα μπήκε στην εταιρεία ο Gottlieb Daimler, προσφέροντας κι άλλη τεχνογνωσία (ήταν κι εκείνος μηχανικός) κι άλλα χρήματα. Η εταιρεία Daimler - Benz κατασκέυασε το 1899 ένα πρωτότυπο που το βάφτισε Mercedes - προς τιμή της κόρης ενός αυστριακού πρέσβη.

The rest is history.

* * * * *

Το 1910 γεννήθηκε στο Βερολίνο ο Konrad Zuse. Τα πρώτα χρόνια του κύλησαν μέσα στα μικροαστικά πλαίσια της εποχής. Στα 17 του όμως ο Konrad αποφάσισε να φτιάξει μιά υπολογιστική μηχανή.

Υπολογιστικές μηχανές είναι γνωστές στην ανθρωπότητα από την αρχαιότητα. Πρόχειρο παράδειγμα, ο μηχανισμός των Αντικυθήρων. Αλλά μέχρι το 1920 όλες τους είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να εκτελούν μία και μοναδική εργασία - που είναι προκαθορισμένη από την κατασκευή.
Ο Zuse ονειρεύτηκε έναν ευέλικτο υπολογιστή. Έναν υπολογιστή που θα εκτελούσε διαφορετική δουλειά κάθε φορά - ανάλογα με τις εντολές που θα έπαιρνε από τον χειριστή του.

Γιά να υλοποιήσει ένα τέτοιο μηχάνημα, ο Zuse έπρεπε να εξελίξει μαθηματικά μοντέλα, να εφεύρει το δυαδικό σύστημα, την αριθμητική κινητής υποδιαστολής, να φτιάξει μια γλώσσα προγραμματισμού και τα πρώτα προγράμματα σ' αυτήν την γλώσσα. Α, μην ξεχάσω - και ένα λειτουργικό σύστημα γιά υπολογιστές !!!

Όχι μόνο έπρεπε να εξελίξει όλα αυτά τα μαθηματικά στην θεωρία, αλλά έπρεπε και να τα βάλει να δουλέψουν στην πράξη. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν ηλεκτρονικά κυκλώματα, ούτε καν τρανσίστορ. Η υπολογιστική μηχανή του Konrad Zuse ήταν φτιαγμένη από χιλιάδες ( ! ) μεταλλικά πλακίδια, τα οποία μετατοπίζονταν με την βοήθεια ηλεκτρικού ρεύματος. Ανάλογα με την τελική τοποθέτηση τους, μπορούσε κανείς να "διαβάσει" τα αποτελέσματα των υπολογισμών. Τα πλακίδια τα πριόνισε ο Zuse και οι φίλοι του στο χέρι.

Ο Konrad Zuse τα κατάφερε όλα αυτά - μετά από 15 χρόνια σκληρής δουλειάς. Δίκαια θεωρείται ο πατέρας των υπολογιστών και οι μηχανές του σαν οι πρώτοι υπολογιστές, με την μορφή που ξέρουμε σήμερα.
Αλλά ο Zuse βασίστηκε στην χρηματοδότηση της αδελφής του και της γυναίκας του. Χωρίς αυτές τις δύο γυναίκες που πίστεψαν στο όνειρο ενός τρελούτσικου επιστήμονα, τίποτα δεν θα είχε φτιαχτεί. Ο Zuse θα αναγκάζονταν να αναλάβει κάποια "σοβαρή" δουλειά και ποτέ δεν θα μπορούσε να διαθέσει τις 50.000 (οχι, δεν κανω λαθος στα μηδενικά) ώρες που χρειάστηκε μέχρι να κατασκευάσει τον πρώτο υπολογιστή.

Συμπληρωματικά, ο Zuse βασίστηκε πάνω στις εργασίες ενός ιδιοφυούς μαθηματικού, που έζησε έναν αιώνα πριν από εκείνον, του Charles Babbage. Ο Babbage με την σειρά του είχε μιά ιδιοφυή συνεργάτιδα, με ιδιαίτερη κλίση στα μαθηματικά - την Ada Lovelace.
Η Ada Lovelace υπήρξε η πρώτη προγραμματίστρια υπολογιστών στον κόσμο. Θεωρητικά, μέχρι να κατασκευάσει ο Zuse το μηχάνημα που - έναν αιώνα αργότερα - θα έκανε τα προγράμματα της πράξη. Η Ada ήταν κόρη του "δικού μας" λόρδου Βύρωνα.

* * * * *

Στο πρώτο μου εξάμηνο στο πολυτεχνείο γνώρισα έναν εκκεντρικό τύπο, τον G. Ο G άλλαζε ανά εξάμηνο τις χρωματικές του προτιμήσεις. Πέρναγε π.χ. από την μπλέ φάση στην πράσινη. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αλλάζει καθολικά την γκαρνταρόμπα του (συμπεριλαμβανομένων των εσωρούχων και των παπουτσιών του), την διακόσμηση του σπιτιού του κ.ο.κ. Στην διάρκεια της κάθε χρωματικής φάσης έπρεπε τα πάντα γύρω του να έχουν αυτό το συγκεκριμένο χρώμα - σε απόλυτη μονοχρωμία.
Ο G κουρεύονταν και ξυρίζονταν μόνο τις ξάστερες νύχτες με πανσέληνο.

Όταν γνωριστήκαμε, εγώ ήμουν στο πρώτο εξάμηνο και ο G κάπου χαμένος στην διπλωματική του εργασία. Όταν πήρα δίπλωμα, ο G ήταν ακόμα στην διπλωματική του εργασία. Όλα αυτά τα χρόνια (συν άλλα 2 που χρειάστηκε μέχρι να πάρει το δίπλωμα του μετά από μένα) ο G δεν δούλεψε ποτέ. Τον έτρεφε η φιλενάδα του.

Όπως όλοι οι νέοι μηχανικοί τότε, ο G ονειρεύονταν να φτιάξει πρωτοποριακές μηχανές. Με την διαφορά ότι όλοι εμείς οι υπόλοιποι ονειρευόμασταν να κατασκευάσουμε νέες μηχανές γιά την αεροδιαστημική βιομηχανία, νανοτεχνολογία, λέιζερ, πυρηνική σύντηξη και λοιπά παρόμοια, αλλά ο G ονειρεύονταν να φτιάξει μιά μηχανή που θα ρίχνει αλάτι στην ζύμη γιά τα ψωμάκια!

Οι συνθήκες της εποχής: Μιλάμε γιά ένα πολυτεχνείο με άριστη φήμη. Ξεκίναγαν 700 πρωτοετείς και έπαιρναν πτυχίο οι 30-40. Κανένας πτυχιούχος αυτού του πολυτεχνείου δεν χρειάστηκε ποτέ να χτυπήσει κάποια πόρτα. Οι εταιρείες σπρώχνονταν, ποιά θα μας προσφέρει την ελκυστικότερη δουλειά. Το μεγαλύτερο μας δίλημμα, ήταν να βρούμε εκείνη την δουλειά που θα μας ενδιέφερε περισσότερο από την πληθώρα των προσφορών.

Ήταν φυσικό γιά μας να επιλέγουμε ανάμεσα σε αεροδιαστημικά, πυρηνική σύντηξη και λέιζερ. Ο G όμως δεν ενδιαφέρονταν γιά τίποτα από αυτά. Αντί γιά έναν σίγουρο (και ψηλό) μισθό με μιά σίγουρη και ελκυστική καριέρα, ο G ήθελε να φτιάξει μηχανές γιά να βάζει αυτόματα αλάτι στην ζύμη του φούρναρη.
Ο G χρειάστηκε συνολικά 10 χρόνια μέχρι να κατασκευάσει και να πουλήσει την πρώτη του αυτόματη αλατιέρα. Στα 10 αυτά χρόνια τρέφονταν από την περιουσία της φιλενάδας του, που απλά πίστευε σε εκείνον. Έτσι, χωρίς να υπάρχει ούτε η παραμικρή χειροπιαστή ένδειξη ότι ο G θα κατάφερνε κάποτε να φτιάξει την αλατιέρα του και να την πουλήσει.

Δεν ξέρω τι απέγιναν οι άλλοι συμφοιτητές μου. Ξέρω μόνο ότι σήμερα ο G είναι από τους μεγαλύτερους βιομήχανους μηχανημάτων αρτοποιίας της Γερμανίας.

* * * * *

Ηθικό δίδαγμα:
Όσο έξυπνος και να είσαι, όσα όνειρα και να έχεις, όσους κόπους και να κάνεις ....
Αν δεν υπάρχει δίπλα σου μιά γυναίκα που να πιστεύει - και κυριώς να χρηματοδοτεί - τα όνειρα σου, δεν μπορείς να καταφέρεις τίποτα στην ζωή σου.

* * * *
Υ.Γ. όχι αγαπημένη μου, δεν έχω κανένα σχέδιο να κατασκευάσω καμμία μηχανή ;-)

Καμήλες

Κάτι περίεργο συμβαίνει στην Ελλάδα αυτές τις μέρες. Άνθρωποι που έχουν πολλά να πουν, σιωπούν ξαφνικά. Άλλοι είναι εντελώς μουδιασμένοι, αβέβαιοι. Μόλις προσπαθήσεις να πεις κάτι σοβαρό, γυρίζουν την κουβέντα στον καιρό. Μερικοί αναγνωρίζουν ότι όλα αυτά οφείλονται στην οικονομική κρίση, αλλά μέχρις εκεί. Πέρα από την παραδοχή της αιτίας, μουγγαμάρα. Οι περισσότεροι ούτε καν αυτό. Το έχουν ρίξει στο σορολόπ.

Στο FaceBook η Ελλάδα αναστενάζει...
στο Twitter τσιγάρο, καλαμπούρι και χαρτί...

Οχι, όχι αυτό δεν είναι τραγούδι.
Είναι η τρύπια στέγη μιας παράγκας.
Είναι η γόπα που μάζεψε ένας μάγκας.

Και η Google που μας ακολουθεί...
(Κλεμμένο από εδώ )

Οι μόνοι που μιλάνε γιά πολιτική, κρίση και οικονομία είναι οι ιδιοτελείς. Εκείνοι που θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη. Επίσης όσοι θίγονται προσωπικά από κάποιο μέτρο (π.χ. κάτοικοι της Κερατέας). Είναι κι αυτό μιά ιδιοτέλεια. Όσοι δεν είναι - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - ιδιοτελείς, προσποιούνται ότι η κρίση δεν υπάρχει. Τουλάχιστον ότι δεν τους αγγίζει.
Όταν φτάνει ένας επαγγελματίας πικρόχολος σχολιαστής της πραγματικότητας να ασχολείται με το μπάνιο του αγαπημένου του γατούλη, κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της δανιμαρκίας (του Νότου).

Δικαιολογώ 100% τους συμπατριώτες μου. Δεν σιωπούν από κουταμάρα ή αδιαφορία. Σιωπούν γιατί - ορθότατα - δεν θέλουν να βρωμίσουν κι άλλο την ψυχούλα τους με τον βόθρο που μας περιβάλλει. Χίλιες φορές προτιμότερο να μιλήσεις γιά έναν γλυκύτατο γατούλη παρά γιά τους λωποδύτες που μας έφεραν σ' αυτήν την κατάσταση. Μην ξεχνάμε ότι σε καμμία χώρα του κόσμου δεν βρίσκονται οι ίδιοι άνθρωποι στην εξουσία πριν και μετά την επέμβαση του ΔΝΤ. Σε όλες της χώρες - πλην Ελλάδας - όποια κυβέρνηση έφερε το ΔΝΤ δεν έμεινε παραπάνω από 12 μήνες στην εξουσία.

Τις τελευταίες βδομάδες οι έλληνες μου θυμίζουν τις καμήλες του Μάρκο Πόλο. Ο Μ.Π. περιγράφει σε ένα παλιό βιβλίο, πως οι καμηλιέρηδες φόρτωναν τις καμήλες τους. Έβαζαν βάρος στην πλάτη του κακόμοιρου ζώου και αυτό άρχιζε να βελάζει, να μουγκρίζει από τον πόνο και να διαμαρτύρεται. Οι καμηλιέρηδες συνέχιζαν να φορτώνουν μέχρι να σταματήσει τις κραυγές. Όταν σταματούσαν οι διαμαρτυρίες και τα μουγκρητά της καμήλας ήταν σημάδι ότι είχε εξαντληθεί, είχε παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια να αποτινάξει το φορτίο και ήταν "έτοιμη" να διασχίσει την έρημο.

Τις τελευταίες 4-5 βδομάδες συμβαίνει στην Ελλάδα ακριβώς αυτό. Ένας ένας, οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, ότι δεν έχουν καμμία άλλη εναλλακτική από το να πληρώνουν "χρέη" (στην πραγματικότητα τα κλεμμένα της κλίκας των πολιτικών ηγετών τους από το 1981 και δώθε). Αυτοί, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους και τα δισέγγονα τους θα πληρώνουν αυτά που έβαλαν στις άθλιες τσέπες τους άλλοι. Γιά πιό μετά από τα δισέγγονα δεν ξέρουμε.
Όπως οι καμήλες, έχουν αποδεχτεί την μοίρα τους και είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν το καραβάνι της υποτέλειας. Γιά ποιόν λόγο να συζητάμε γιά το ΔΝΤ; Καλύτερα να κουβεντιάσουμε γιά την άνοιξη, γιά τον καιρό και γιά τον/την αγαπημένο/η μας.

Δεν υποτιμώ κανέναν. Κι εγώ αν ζούσα στην Ελλάδα, θα έκανα και θα έλεγα τα ίδια ακριβώς με την μεγάλη πλειοψηφία. Θα πάσχιζα να ξεχάσω τον βόθρο γύρω μου με μικρές προσωπικές (και προ παντός ανέξοδες) απολαύσεις.

Πιστεύω όμως ότι αυτή η αμυντική τακτική θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στην (ψυχική μου) υγεία και στον αριθμό των ημερών που μου απομένουν να ζήσω.

* * * *
Πριν λίγες μέρες βρέθηκα στην Ελλάδα, με αφορμή μιά δυσάρεστη κοινωνική εκδήλωση. Στα πλαίσια της παραμονής μου είδα όλον τον ευρύτερο κύκλο συγγενών και οικογενειακών φίλων. Μιλάω γιά περίπου 120-150 νοματαίους. Επειδή ήμουν ένας από τους "πρωταγωνιστές" αυτής της εκδήλωσης αισθάνθηκαν όλοι την υποχρέωση να μου σφίξουν το χέρι και να ανταλλάξουν 5-10 τυπικές κουβέντες μαζί μου.

Με τους συγγενείς και τους οικογενειακούς φίλους υπάρχει μιά ιδιαιτερότητα, που δεν υπάρχει με 150 τυχαίους ανθρώπους στον δρόμο: ξέρεις την ηλικία τους. Ξέρεις ποιός είναι παιδί ποιανού, ποιός πήγαινε στην ίδια τάξη σχολείο με ποιόν κλπ. ΟΚ, δεν είναι δυνατόν να ξέρεις ακριβώς τις 150 ημερομηνίες γέννησης. Αλλά οι προσεγγίσεις σου είναι πολύ πιό κοντά στην πραγματικότητα, από το αν συναντήσεις 150 τυχαίους ανθρώπους.

Εκείνο που μου έκανε φοβερή εντύπωση ήταν ότι όλοι τους έδειχναν μεγαλύτεροι από όσο είναι στην πραγματικότητα. Είδα 20ρηδες που δείχνουν γιά αρχές 30. Είδα 40ρηδες που δείχνουν σαν να βγαίνουν του χρόνου στην σύνταξη. Ακόμα και τα νεαρά θυληκά (25-30) - που λόγω μπογιαντίσματος "κλέβουν" χρόνια από την εμφάνιση τους - έδειχναν από 5 έως 10 χρόνια μεγαλύτερες από όσο είναι.

Δεν μιλάω γιά βασανισμένους ανθρώπους του μόχθου. Ο οικογενειακός μου κύκλος δεν περιλαμβάνει ούτε προλετάριους ούτε αγρότες. Μικρο- έως μεσοαστοί είναι όλοι τους. Γιατί έχουν γεράσει αυτοί οι άνθρωποι πρόωρα;

Οι έλληνες ήταν πρωταθλητές μακροβιότητας μέχρι το 1980. Πρώτοι σε όλον τον δυτικό κόσμο. Μόνο κάτι εξωτικοί ασιάτες μας ξεπερνούσαν. Όπως λένε οι επιστήμονες, αυτό οφείλονταν (α) στην μεσογειακή διατροφή με ελάχιστο ή καθόλου κρέας και (β) στην έλλειψη άγχους. 
Οι έλληνες ήταν όντως υπερ-κουλ και χαλαροί τυπάδες. Μέχρι το 1981.
Σήμερα - μόλις 30 χρόνια αργότερα - το προσδόκιμο ζωής μας έχει πέσει δραματικά. Σαν νούμερο αναπληρώνεται κάπως από την εξέλιξη στην ιατρική τεχνολογία. Πολλοί νεαροί μετανάστες από το 1991 και μετά καθώς και καινούργια φάρμακα, καινούργιες ιατρικές μέθοδοι έχουν κάααααπως κρατήσει το επίπεδο. Αλλά στην κατάταξη είμαστε κάπου στην μέση από όλους τους ευρωπαικούς λαούς.
Μιά αξιοζήλευτη πρωτοπορία είχαμε και την χάσαμε κι αυτή.

Από το 1981 και μετά επιδοθήκαμε σε ένα αλλοπρόσαλο κυνήγι του ποιός θα καταναλώσει περισσότερο - με δανεικά λεφτά. Η κοινωνία μας έμαθε να επιβραβεύει τον μεγαλύτερο απατεώνα (με μεγαλύτερο παράδειγμα τον πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού). Έμαθε να θεωρεί "βλάκα" όποιον δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να συμμετέχει σ' αυτό το κενόδοξο φαγοπότι. Η χυδαιότητα και η τζάμπα μαγκιά έγιναν εθνικές αρετές.

Γούστο μας και μαγκιά μας βέβαια. Αυτόν τον κόσμο θέλαμε, αυτόν χτίσαμε.
Μόνο που λησμονήσαμε, ότι σ' αυτόν τον κόσμο που χτίσαμε, ούτε να γαμήσεις δεν μπορείς (δες και τους καίριους συλλογισμούς του Εστέτ εδώ).
Μόνο που λησμονήσαμε, ότι σ' αυτόν τον κόσμο που χτίσαμε γερνάμε από τα 22 μας και ψοφάμε σαν τις μύγες.
Κάθε χρόνο, μιά πόλη σαν την Σπάρτη χάνεται σε τροχαία ατυχήματα. Επειδή στον κόσμο που χτίσαμε δεν προβλέψαμε ούτε ένα οδικό δίκτυο της προκοπής ούτε (το κυριώτερο) μιά κοινωνική συμπεριφορά που να αποτρέπει τα ατυχήματα. Καλή η τζάμπα μαγκιά, αλλά στο τιμόνι είναι θανατηφόρα.

Κάποιος που θα διαβάσει αυτές τις γραμμές ίσως σκεφτεί ότι "ναι αλλά στην Φινλανδία έχει κρύο και σκοτάδι, γι' αυτό υπάρχει μεγάλο ποσοστό αλκοολισμού και αυτοκτονιών". ΛΑΘΟΣ ! Η Φινλανδία έχει ένα κοινωνικό κράτος πρόνοιας, που ενδιαφέρεται γιά τους αλκοολικούς και τους υποψήφιους αυτόχειρες. Επειδή ενδιαφέρεται, τους μετράει. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κράτος πρόνοιας, κανένας δεν ενδιαφέρεται αν είσαι αλκοολικός, ναρκομανής ή υποψήφιος αυτόχειρας. Το ότι η Ελλάδα δεν έχει νούμερα, δεν σημαίνει ότι οι έλληνες έχουν λιγότερους αλκοολικούς από τους φινλανδούς. Ούτε λιγότερους αυτόχειρες.

Το περασμένο καλοκαίρι, το ΔΝΤ μας έβαλε το μαχαίρι στον λαιμό και μας ανάγκασε να μετρήσουμε τους δημόσιους υπάλληλους μας.  ΓΙΑ 2 ΜΗΝΕΣ προσπαθούσε το ελληνικό κράτος να μετρήσει κάτι τόσο, μα τόσο αυτονόητο. Επειδή δεν μπορούσε να βασιστεί στις δικές του καταστάσεις μισθοδοσίας αναγκάστηκε να φτιάξει (στο πόδι και στο παρά 5) ειδικό πρόγραμμα "απογραφής δημοσίων υπαλλήλων". Όταν λοιπόν δεν ξέρουμε κάτι τόσο απλό και πανεύκολα μετρήσιμο όπως ο αριθμός των δ.υ. πως θα ξέρουμε το ποσοστό των αλκοολικών της ελληνικής κοινωνίας;
Με τι μούρη τολμάμε να υποστηρίζουμε ότι οι φινλανδοί είναι πιό δυστυχισμένοι από μας; Σε ποιά στοιχεία το βασίζουμε αυτό; Τι ξέρουμε γιά εμάς τους ίδιους;

Με μύθους τρεφόμαστε. Γιά τους ρατσιστές είναι μύθοι μιάς ανύπαρκτης ανωτερότητας. Για τους μη ρατσιστές είναι μύθοι του στυλ "δε βαριέσαι, αλλού είναι χειρότερα".
Σας έχω άσχημα μαντάτα. Με βάση τα κριτήρια (α) που μπορείς να γαμήσεις και (β) που ζεις περισσότερο, πουθενά δεν είναι χειρότερα από την Ελλάδα (ΟΚ, εξαιρώ το Κογκο, την Μπουρκίνα Φάζο, την Αιθιοπία, την Σομαλία και μερικές άλλες παρόμοιες χώρες).

Το καραβάνι του ΔΝΤ ξεκινάει την μακρυά πορεία του στην έρημο του "χρέους". Οι καμήλες έχουν φορτωθεί έτσι, που δεν έχουν το σθένος ούτε καν να διαμαρτυρηθούν.

Απώλεια

Πάντα οι άνθρωποι αναρωτιώνταν αν έχουν ψυχή. Όλες οι θρησκείες και οι περισσότερες φιλοσοφίες θεωρούν την ψυχή σαν δεδομένη. Όχι μόνο δεδομένη αλλά και ανεξάρτητη από το φθαρτό σώμα, ανεξάρτητη από το χρονικό συνεχές (αιώνια).

Ο Πλάτωνας διαχώρισε (πρωτος; ) την ψυχή από το σώμα. Είπε ότι άλλα πράγματα βιώνει το σώμα μας και άλλα η ψυχή μας. Οι θρησκείες ασχολούνται περισσότερο με το τι θα απογίνει η ψυχή μας μετά τον θάνατο. Την θεωρούν όχι μόνο αιώνια και άφθαρτη αλλά και πολύ σημαντικότερη από το σαρκίο μας στον "μάταιο" τούτο κόσμο.

Οι νευροβιολόγοι αμφισβητούν όλο και περισσότερο την ύπαρξη της ψυχής. Κάθε καινούργια ανακάλυψη στον τομέα της νευροβιολογίας αποδεικνύει ότι τα πάντα δεν είναι παρά κάποιες ορμόνες μαζί με κάποια απλά χημικά στοιχεία (νάτριο, κάλιο, μαγνήσιο κ.α. ) που ερεθίζουν τα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου μας.

Οτιδήποτε βιώνουμε, όλα τα αισθήματα που αναβλύζουν μέσα μας και κάποτε σβήνουν, όλες οι αισθήσεις που μας συνδέουν με τον έξω κόσμο δεν είναι παρά κάποια ηλεκτροχημική αντίδραση ανάμεσα σε μερικές χιλιάδες νευρώνες.

Διαθέτουμε κάποιο dna το οποίο προσπαθούμε να αναπαράγουμε όσο γίνεται περισσότερο πριν πεθάνουμε. Όποιος καταφέρει να αναπαράγει το dna του πολλές φορές θεωρείται πετυχημένο βιολογικό είδος - οι υπόλοιποι εξαφανίζονται.

Σύμφωνα με την επιστήμη, ο εγκέφαλος δεν είναι παρά ένα - πολύπλοκο - εργαλείο, το οποίο βρίσκεται εκεί προκειμένου να  μας βοηθήσει στο να αναπαράγουμε επιτυχώς το dna μας. Όλες μας οι σκέψεις, όλα μας τα αισθήματα, όλες μας οι αισθήσεις, οτιδήποτε αποτελεί τον εαυτό μας, την συνείδηση μας, την ψυχή μας εν τέλει, βρίσκεται εγκλωβισμένο μέσα στις ηλεκτροχημικές αντιδράσεις του εγκεφάλου μας.

* * * *
Είναι χαρακτηριστικό, ότι γιά ένα τόσο θεμελιώδες ερώτημα που έχει απασχολήσει όλους σχεδόν τους ανθρώπους γιά τόσες χιλιάδες χρόνια δεν υπάρχει ακριβής ορισμός. Κανένας φιλόσοφος, κανένας θεολόγος και κανένας επιστήμονας δεν έχει δώσει έναν ακριβή, κοινά αποδεκτό ορισμό της ψυχής. Αναρωτιώμαστε αν υπάρχει ψυχή (και το αν είναι αιώνια, άφθαρτη κλπ. ) χωρίς να ξέρουμε τι είναι η ψυχή.

Δεν συμφωνώ με τις απόψεις της νευροβιολογίας. Έτσι κι αλλιώς είμαι πολύ (έως απελπιστικά πολύ) δύσπιστος με τα συμπεράσματα της επιστήμης. Πιστεύω ότι (κυρίως) ο δυτικός τρόπος επιστημονικής σκέψης είναι απελπιστικά μονομερής. Επειδή εξ ορισμού δεν μπορεί να δώσει απάντηση σε πολύπλοκα και αλληλοεξαρτώμενα ερωτήματα, "σπάει" το αρχικό ερώτημα σε πολλά μικρότερα και δίνει απάντηση σε αυτά.
Όσο πιό κορυφαίος γίνεται ένας δυτικός επιστήμονας, τόσο πιό πολύ εξειδικεύεται σε έναν και μοναδικό τομέα της επιστήμης του - αγνοώντας όλα τα υπόλοιπα.

Προσωπικό βίωμα. Κάποτε γνώρισα στο cern έναν - υποψήφιο νομπελίστα - φυσικό. Με αστρονομικά ψηλό IQ. Δεν ήξερε όμως να φτιάξει καφέ. Όταν του έδειξα πως δουλεύει η καφετιέρα, έμεινε έκπληκτος από το γεγονός ότι γιά να φτιάξεις καφέ χρειάζεσαι νερό!! Από τότε, όποτε συναντάω κορυφαίους επιστήμονες σκέφτομαι το "θαύμα της καφετιέρας". Ζεσταίνεις νερό και φτιάχνεις καφέ. Μεταφυσικά πράγματα ;-)

Η δυτική επιστήμη δεν είναι παρά ένα γαιτανάκι από *πολύ* μικρές απαντήσεις σε *πολύ* μικρά και επί μέρους ερωτήματα. Αλλά ακόμα και αν ξέρω όλες τις επί μέρους απαντήσεις δεν ξέρω την ολότητα. Η ερώτηση γιά την ύπαρξη της ψυχής είναι ολιστική, γι αυτό η (δυτική) επιστήμη αδυνατεί να την απαντήσει.

Χιουμοριστική, αυτοσαρκαστική παρένθεση: όπως ξέρουμε, η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα του κόσμου είναι 42 ;-)

Εξ άλλου, μέχρι πριν 60 - 100 χρόνια η επιστήμη (δλδ. όλοι οι "σοβαροί" επιστήμονες του κόσμου) ήταν απόλυτα πεισμένη - ανάμεσα σε πολλές άλλες μπαρούφες - ότι
α) η γυναίκα δεν πρέπει να σκέφτεται πολύ, ούτε να μορφώνεται, γιατί η μόρφωση μειώνει την βιολογική ικανότητα της να αποκτήσει παιδιά. Την κάνει στείρα.
β) η ευγονική θα σώσει το ανθρώπινο είδος από τις αρώστιες. Έπρεπε να έρθει αυτό το παρανοϊκό κάθαρμα που εφάρμοσε με γερμανική μεθοδικότητα τους θάλαμους αερίων γιά να καταλάβουν το λάθος τους. Τα περί "ανώτερης άριας φυλής" αποτελούσαν γενικά παραδεκτές επιστημονικές αλήθειες, ΙΔΙΩΣ στην Αμερική του 1930. Και αν δεν είχαν γίνει πράξη με τόσο αποτρόπαιο τρόπο, ίσως να τις πιστεύαμε μέχρι σήμερα.

Σε ένα παλιότερο μου ποστ μιλάω ξανά γιά την ψυχή και έχω μιά μεγάλη παρένθεση με τις αντιρρήσεις μου περί επιστήμης.

* * * *
Πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχει ψυχή. Όλοι μας έχουμε. Όχι μόνο οι άνθρωποι αλλά και τα ζώα - όλα τα ζώα.
Και αφήνω την νευροφυσιολογία να διακυρήσσει ότι όλα είναι ηλεκτροχημικές αντιδράσεις του εγκεφάλου.

Υπάρχει μεν, αλλά δεν είναι αιώνια, ούτε άφθαρτη, ούτε πηγαίνει στην αγκαλιά κάποιου θεούλη. Πεθαίνει μαζί μας, όπως έζησε μαζί μας. Σώμα και ψυχή σε μιά άρρηκτη ενότητα.
Ναι, είναι μεταφυσικά αυτά που πιστεύω. Δεν μπορώ - ούτε θέλω - να τα αποδείξω. Ούτε με επιστημονικά, ούτε καν με λογικά επιχειρήματα.

Όποιος πέρασε μέρες μόνος του στην μέση ενός ωκεανού, με μοναδική συντροφιά την απεραντοσύνη της Θάλασσας και του έναστρου ουρανού, ΞΕΡΕΙ ότι έχει ψυχή. Χωρίς να χρειάζεται καμμία απόδειξη γι αυτό.

Όποιος ερωτεύτηκε πολύ, βαθιά και παράφορα, ΞΕΡΕΙ ότι έχει ψυχή. Η νευροβιολογία λέει μπαρούφες. Ναι, υπάρχουν μερικές ορμόνες που συνδέονται με το ερωτικό αίσθημα, ναι θέλουμε βιολογικά να αναπαραχθούμε αλλά τι αποδεικνύει αυτό; Τίποτα.
Αν ήμασταν απλά οργανισμοί που αναπαράγουν το dna τους, τι τον χρειαζόμαστε τον έρωτα; Μπορούμε κάλλιστα να αναπαραχθούμε και χωρίς. Μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια, η φύση θα είχε εξαλείψει κάτι τόσο "άχρηστο" όσο ο έρωτας. Εδώ αν δεν εξασκήσεις του μύες σου, θα πάθεις ατροφία μέσα σε λίγες μέρες. Η φύση καταστρέφει οτιδήποτε περιττό. Ο έρωτας γιατί υπάρχει, αφου δεν αποτελεί βιολογική αναγκαιότητα και αφού δεν συνδέεται με την ψυχή μας;

Ποιός δεν έχει κλάψει στο άκουσμα μιάς μουσικής; Ποιός δεν έχει μείνει εκστασιασμένος μπροστά στο θαύμα της Τέχνης; Ποιός έχει δει ένα ηλιοβασίλεμα και δεν έχει αισθανθεί να ενώνεται με όλον τον κόσμο;

Τι είναι όλα αυτά; Βιολογικές ανάγκες, στον υπέρτατο σκοπό της αναπαραγωγής; Φυσικά όχι. Αν δεν είχαμε ψυχή, όλα τα παραπάνω δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης και θα είχαν εξαφανιστεί εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Ζούμε με την ψυχή μας λοιπόν. Ας την κάνουμε να νιώσει γιά άλλη μιά φορά το - απερίγραπτο με λέξεις - αίσθημα της Αρμονίας και της Γαλήνης.

* * * *
Υ.Γ. Ετούτο το κείμενο είναι αφιερωμένο σε μιά ψυχή, που πρόσφατα έφυγε γιά πάντα. Αγαπούσε τα παιδιά, τα πολύχρωμα λουλούδια του αγρού και τα ζώα - ιδίως τα αδέσποτα. Φρόντισε από πολύ νωρίς, ώστε ένα κομμάτι της (μάλλον το καλύτερο) να έχει περάσει στην δική μου ψυχή. Ίσως να είναι αυτός ο ορισμός της Αιωνιότητας.