Ο δρόμος γιά την κόλαση (είναι στρωμένος με καλές προθέσεις)

Όταν το 1963 ο Κέννεντυ πηδιόταν στα ιδιαίτερα του λευκού οίκου με την Μόνροε, το ήξερε η σια, η καγκεμπε, η σταζι, καθώς και πάμπολλοι πολιτικοί του φίλοι και αντίπαλοι. Παρ' όλα αυτά, κανένας δεν διανοήθηκε να το κάνει δημόσια θέμα. Τριάντα και κάτι χρόνια αργότερα, ένας από τους πιό πετυχημένους πρόεδρους των ΗΠΑ κινδύνεψε να ξωπεταχτεί επειδή μπαλαμουτιάστηκε με κάποια Μόνικα. Και πρόπερσυ η γυναίκα του η Χίλαρυ - αν και πολύ ικανότερη του Ομπάμια - έχασε το χρίσμα επειδή είχε το λάθος επώνυμο.

Το πολιτικό προσωπικό των ΗΠΑ σήμερα μπορεί να αποτελείται από αλκοολικούς, έμπορους όπλων, τσιράκια των πετρελαιάδων, καταφανώς ηλίθιους. Αλλά επ' ουδενί μπορεί να κατέχει πολιτικό αξίωμα κάποιος που ξενοπήδηξε πριν 15 χρόνια, όσο ικανός και να είναι.

Πως έγινε αυτό; Γιατί μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα έγινε τέτοια μεταστροφή; Μία εξήγηση είναι ότι η αμερικάνικη κοινωνία έγινε υπερσυντηρητική (το γιατί και το πως απαιτούν πολυσέλιδες αναλύσεις). Αλλά η κοινωνία δεν άλλαξε μόνο στις ΗΠΑ. Εξ άλλου, παντού η πολιτική ελίτ είναι σχετικά ανεξάρτητη από τα κρατούντα έθιμα της χώρας. Πρόχειρο παράδειγμα χώρας με υπεραυστηρή κοινωνία και ξεσαλωμένη πολιτική ελίτ είναι η Σ. Αραβία.

Κάτι έγινε στην USA που δεν έγινε στις άλλες χώρες. Γιατί οι ευρωπαίοι (ορθότατα) δεν ενδιαφέρονται ποιάν ξενοπήδηξε ο Σαρκοζύ, ο Μπερλουσκόνι, ο "δικος μας" Αντρέας και πολλοί, πολλοί άλλοι;

Όσο κι αν ψάξω, μόνο μία ιδιαιτερότητα των ΗΠΑ μπορώ να βρω. Την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ (που ήταν ακόμα πιό μεγάλη όταν έγιναν αυτές οι αλλαγές - επειδή τότε δεν υπήρχε ιντερνετ), μαζί με την ταυτόχρονη άνοδο των φεμινιστριών σε ηγετικά πόστα.

Στην εποχή του Κέννεντυ, δεν υπήρχαν γυναίκες δημοσιογράφοι. Τουλάχιστον όχι σε θέσεις με επιροή. Οι γυναίκες ανέβηκαν στην ιεραρχία των ΜΜΕ από το 1975 και μετά. Φυσικά αδιαφόρησαν γιά τα οικονομικά σκάνδαλα ή τα τερατώδη λάθη της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Το μόνο που τις ενδιέφερε ήταν να ξεσκεπάσουν τα "φαλλοκρατικά γουρούνια" της πολιτικής.
Σιγά σιγά, ασχολούμενες σχεδόν αποκλειστικά με τα ερωτικά σκάνδαλα των (ανδρών πάντα) πολιτικών, οι φεμινίστριες δημοσιογράφοι κατάφεραν να μην υπάρχει ούτε ένας πολιτικός με σεξουαλικούς "λεκέδες" στο γιλέκο του. Ή στο γιλέκο της Μόνικα.

Όλα ωραία και οι προθέσεις τους ήταν καλές. Αλλά δεν σκέφτηκαν ότι αν απομακρυνθούν από την πολιτική όσοι ξενοπηδάνε, θα απομείνουν οι αλκοολικοί και οι πανηλίθιοι γιά να γίνουν πρόεδροι των ΗΠΑ.

* * * * *

Κάπου στις αρχές του 20ου αιώνα, στις δυτικές κοινωνίες οι γυναίκες απόκτησαν το δικαίωμα ψήφου και ξεκίνησαν επιστημονικές καριέρες. Πολύ σωστά. Οι κοινωνίες αυτές γίνονταν όλο και πιό πολύπλοκες και δεν μπορούσαν να αφήσουν το τεράστιο δυναμικό των γυναικείων ικανοτήτων ανεκμετάλλευτο.
Αντίθετα οι αφρικανικές, οι ασιατικές και οι αραβικές κοινωνίες που ζουν μέχρι σήμερα κολλημένες στον 13ο αιώνα δεν νιώθουν καμμία ανάγκη να εκμεταλλευτούν το τεράστιο δυναμικό των γυναικών.

Λίγο αργότερα, ο 2ος παγκόσμιος (μια υπόθεση ανάμεσα σε δυτικές χώρες και την Ρωσία) έφερε το δυνατότερο χτύπημα στην ανδροκρατία. Καθαρά ποσοτικό φαινόμενο. Οι άντρες έγιναν αριθμητικά τόσο λίγοι, που οι γυναίκες αναγκαστικά έπρεπε να αναλάβουν ηγετικές θέσεις.

Αυτή η εξέλιξη ήταν ακόμα μία "καλή πρόθεση" που οδήγησε σε ένα ακόμα αδιέξοδο. Το αδιέξοδο είναι ότι σήμερα τα πιό ικανά μέλη της κοινωνίας μας δεν αναπαράγονται. Στην δυτική Ευρώπη, κάθε γυναίκα σε ηλικία τεκνοποίησης αποκτά στατιστικά 1,2 παιδιά. Σ' αυτόν τον μέσο όρο συμπεριλαμβάνονται οι αλκοολικές, οι άνεργες, αυτές που ζουν από την κοινωνική πρόνοια και οι αμόρφωτες μουσουλμάνες μετανάστριες. Ο δικός τους μέσος όρος είναι 3,0 παιδιά ανά γυναίκα, κάτι που σημαίνει ότι τα πιό δημιουργικά μέλη της κοινωνίας μας (οι πετυχημένες εργαζόμενες) μένουν σχεδόν χωρίς απογόνους.

Στην βιολογία, όταν σε ένα είδος αναπαράγονται τα πιό ασθενή μέλη και δεν αναπαράγονται εκείνα με το βιολογικό πλεονέκτημα, το είδος οδηγείται νομοτελειακά στον εκφυλισμό.

Το αδιέξοδο εντείνεται με την ηλίθια οικογενειακή πολιτική των κρατών. Σε μιά απελπισμένη προσπάθεια να ενισχύσουν την τεκνοποίηση (χρειάζονται πολλούς καταναλωτές, αλλιώς φινίτο ο καπιταλισμός) μοιράζουν αβέρτα οικονομικά κίνητρα. Αλλά τα 50 - 700 ευρώ / μήνα που δίνουν στις πολύτεκνες, αποτελούν κίνητρο μόνο γιά τις γυναίκες των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων. Μιά διευθύντρια τράπεζας με 15 χιλιάρικα/μήνα, τα 700 ευρώ τα γράφει στα παλιά της τα μανόλος. Με τέτοια οικογενειακή πολιτική, πάλι πολλαπλασιάζονται τα αδύναμα μέλη του είδους μας σε βάρος των δυνατών.

Συμπληρωματικά, από γυναικεία μαλακία η αναπαραγωγικότητα των πετυχημένων γυναικών είναι ακόμα πιό δύσκολη. Οι γυναίκες έχουν το ψώνιο να παντρεύονται μόνο "προς τα πάνω". Ένας βιομήχανος, ένας τραπεζίτης, ένας κλινικάρχης δεν έχει απολύτως κανένα πρόβλημα να παντρευτεί και να κάνει παιδιά με την γραμματέα του. Αντίθετα μία διευθύντρια επιχείρησης δεν θα διανοηθεί ποτέ μα ποτέ να κάνει παιδί με έναν υπάλληλο. Για να κάνει παιδί πρέπει πρώτα να βρεί διευθυντή επιχείρησης - και μάλιστα επιχείρησης μεγαλύτερης από την δική της.
Δηλαδή όσο πιό ψηλό το IQ μιάς γυνάικας, όσο πιό μορφωμένη, άξια και πετυχημένη είναι, τόσο πιό δύσκολη κάνει (από βλακεία της) την αναπαραγωγή της. Αλλά ο κόσμος μας χρειάζεται πολλούς απογόνους από ακριβώς αυτές τις γυναίκες και λιγότερο από όλες τις άλλες.

Μικρή διευκρίνηση. Υπάρχουν κόρες πλούσιων οικογενειών που κάνουν παιδιά με "παρακατιανούς". Φυσικά όταν είσαι κόρη εκατομυριούχου και σκυλοβαριέσαι την ζωή σου, κάποια στιγμή θα πηδηχτείς (και) με τον κηπουρό. Το κλασικό κλισέ της λαίδης και του αλήτη. Αλλά εγώ δεν θέλω να αναπαραχθούν τα ηλίθια πλουσιοκόριτσα με την μεγάλη προίκα. Ζητάω να αναπαραχθούν οι αποδεδειγμένα έξυπνες και δημιουργικές - αλλιώς εκφυλιζόμαστε σαν είδος.

Όλο αυτό το αδιέξοδο το έχουν αντιληφθεί (ενστικτωδώς) οι γυναίκες και επιλέγουν επαγγελματικές σταδιοδρομίες, που απαλύνουν κάπως τις δυσκολίες. Μερικές είναι εξυπνότατες, ικανότατες, σπουδάζουν και τα παρατάνε όλα προκειμένου να αφοσιωθούν στα παιδιά τους. Βλακεία και σπατάλη πόρων. Αν θέλεις να περάσεις την ζωή σου με το να αλλάζεις πάνες, μπορείς να το κάνεις και χωρίς διδακτορικό.
Οι περισσότερες επιλέγουν σταδιοδρομίες φιλικές προς την απόκτηση παιδιών. Έτσι εξηγείται γιατί έχουμε 50% γιατρίνες, 60% δικαστίνες ( ! ), 85% δασκάλες και μόλις 7% μηχανολόγους μηχανικούς.
Πιστεύω ακράδαντα ότι οι γυναίκες είναι καλύτερες μηχανικοί. Ο τεχνολογικός μας πολιτισμός θα ήταν κλάσεις ανώτερος του σημερινού, αν είχαμε 60% γυναίκες μηχανολόγους. Δυστυχώς, επιλέγουν να γίνουν δικαστίνες είτε υπάλληλοι σε κάποια τράπεζα εξ αιτίας των παιδιών :-(

Παρένθεση. Το μεγάλο μου δράμα σαν πρωτοετής φοιτητής ήταν να βρίσκομαι σε ένα τμήμα 250 αρσενικών με 3 γυναίκες. Μπορούσα βέβαια να εξυπηρετηθώ από τα γυναικοκρατούμενα τμήματα των δασκάλων και των καρδιολόγων. Αλλά πως είναι δυνατόν να νιώσεις ερωτική έλξη γιά μιά γυναίκα που δεν καταλαβαίνει τις εξισώσεις των χρονικά ανεστραμμένων ηλεκτρομαγνητικών πεδίων (θεμελιώδης προυπόθεση γιά να κατανοήσεις την κβαντομηχανική) ;
Ομολογώ πάντως ότι τώρα στα γεράματα έχω αλλάξει πολύ. Σήμερα μου αρκεί να είναι φιλική προς τα ζώα, να μαγειρεύει καλά και να μπορεί να με ανέχεται (με αυτήν την σειρά προτεραιότητας) ;-)

* * * * *
Υ.Γ. Πολλοί αγαπημένοι μου μπλογκερ γράφουν σωστές και ωραίες πολιτικές αναλύσεις γιά την Ελλάδα. Στο τέλος των πόστ τους βάζουν και ένα αστείο βιντεάκι, είτε μιά ωραία καλλιτεχνική αφίσα. Τους κατανοώ - ποιός αντέχει τόση μαυρίλα; Αν και μου αρέσουν, αποφάσισα να κάνω το αντίθετο από εκείνους. Έφτιαξα ένα (ενδιαφέρον ελπίζω) ποστ γιά ένα γενικό κοινωνικό θέμα, αφήνοντας την πολιτική ανάλυση γιά το τέλος.

Στα σύντομα λοιπόν (άλλωστε οι φίλοι τα έχουν πει καλύτερα): η χώρα μας βρίσκεται υπό ξένη κατοχή και διοικείται από προδότες, δοσίλογους, επίορκους, ψεύτες και κλέφτες. Αν κάποιος δεχτεί αυτήν την φράση σαν αληθινή, όλα όσα γίνονται στην Ελλάδα σήμερα εξηγούνται αυτόματα.

Καρδιοκλέφτρα

- Και ο έρωτας;
- (περιφρονητική κίνηση του χεριού) πφφφ, εντελώς υπερεκτιμημένο αίσθημα. Από βιοχημική σκοπιά, το ίδιο με το να φας μεγάλη ποσότητα σοκολάτας.

Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από τον τελικό διάλογο ανάμεσα στον άνθρωπο (Keanu Reeves) και τον διάβολο (Al Pacino), στο showdown του εκπληκτικού Devil's Advocate.

Ο διάβολος έχει δίκιο. Από βιοχημική σκοπιά. Η επιστήμη έχει μάλιστα προχωρήσει πιό πέρα από την ταινία. Σήμερα ξέρουμε ότι ο έρωτας δεν είναι τίποτα παραπάνω από μερικά μιλιγκραμ οξυτοκίνης. Η οξυτοκίνη εκλύεται μέσα μας με το πρώτο σεξ και είναι υπέυθυνη γιά όλα αυτά που γενικά αποκαλούμε "έρωτα". Η οξυτοκίνη είναι η βιοχημική συγκολητική ουσία, που κάνει τους ερωτευμένους να θέλουν να είναι συνεχώς μαζί.

Αν δεν κάνεις σεξ, δεν έχει οξυτοκίνη και χωρίς οξυτοκίνη δεν υπάρχει έρωτας. Η ρομαντική αντίληψη ότι πρέπει πρώτα να αγαπήσεις τον άλλο και μετά να πέσεις στο κρεβάτι μαζί του, οδηγεί σχεδόν νομοτελειακά σε ερωτικά δράματα.
Αυτά ισχύουν μόνο γιά τις πρώτες φορές. Μετά από 12 - 16 βδομάδες, τα επίπεδα της οξυτοκίνης πέφτουν, όσο σεξ και να κάνεις. Το αν θα συνεχίσεις να είσαι ερωτευμένος μετά τις πρώτες 16 βδομάδες είναι δική σου επιλογή - οι ορμόνες σου παύουν να παίζουν ρόλο.

Μετά τις πρώτες βδομάδες, μερικοί ξεκινάνε την αναζήτηση της επόμενης ερωτικής εμπειρίας. Άλλοι μένουν συμβατικά μαζί γιά κοινωνικούς ή οικονομικούς λόγους. Λίγοι, ελάχιστοι μένουν συνειδητά ερωτευμένοι με τον ίδιο άνθρωπο γιά την υπόλοιπη ζωή τους. Γι' αυτές τις εξαιρέσεις η οξυτοκίνη ξανα-ανεβαίνει και μένει σε ψηλά επίπεδα, όσο ζουν μαζί.

Υπάρχει άλλη μιά κατηγορία, οι "πολυαμοριστές". Άνθρωποι που έχουν εναλλασσόμενους ερωτικούς συντρόφους. Τίμια και ανοιχτά, χωρίς να κρύβονται πίσω από συμβάσεις και ψέματα.
Δεν είναι καθόλου άσχημο να είσαι πολυαμοριστής. Μιλάω από πείρα. Είναι μάλιστα πολύ κοντά στον τρόπο ζωής των αγαπημένων μου bonobo. To μόνο πρόβλημα (από την δική μου σκοπιά) είναι ότι λειτουργεί χωρίς οξυτοκίνη, δηλαδή χωρίς έρωτα. Όταν σήμερα πηγαίνεις με την Λίτσα και αύριο με την Νίτσα, δεν μπορείς να ερωτευτείς ούτε την μία ούτε την άλλη. Αλλά ακόμα και αν ερωτευτείς εσύ, δεν μπορεί να ερωτευτεί εκείνη, αφού σήμερα πηγαίνει μ' εσένα, αύριο με τον Βαγγέλη και μεθαύριο με τον Κώστα.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι είσαι τζάνκι της οξυτοκίνης, όπως εγώ. Ποιά είναι η καλύτερη τακτική γιά να έχεις όσο μεγαλύτερη δόση γίνεται;

Μπορείς να τα φτιάξεις με κάποιαν, να περιμένεις 12-16 βδομάδες μέχρι να πέσει η οξυτοκίνη και μετά να ξεκινήσεις να ψάχνεις γιά την επόμενη. Γίνεται, αλλά με τον καιρό είναι πολύ ανιαρό. Η συμβατική συμβίωση χωρίς έρωτα και ο πολυαμορισμός αποκλείονται γιατί δεν έχουν καθόλου οξυτοκίνη. Εκείνο που απομένει είναι να αφοσιωθείς σε μιά γυναίκα συνειδητά, χωρίς να σε αναγκάζουν οι ορμόνες (μετά τις κρίσιμες 16 βδομάδες) και να μείνεις ερωτευμένος μαζί της. Η οξυτοκίνη θα ανέβει πάλι και θα μείνει διαρκώς ψηλά μέχρι το τέλος της ζωής σου. Η μάξιμουμ απόλαυση (αν εκτιμάς την συγκεκριμένη ορμόνη όσο εγω).

Η επιστήμη και η οξυτοκίνη λοιπόν. Κάθε φορά (και είναι πολλές) που η κοπέλα μου ρωτάει "πόσο μ' αγαπάς; " φοράω το πιό πειστικό μου χαμόγελο, τεντώνω τα χέρια μου σε μιά τεράστια αγκαλιά και της απαντάω "πολυυυυυύ". Αυτή είναι η απάντηση του ερωτευμένου. Ο μηχανικός μέσα μου θα απαντούσε "σ' αγαπάω όσο 237 mgr οξυτοκίνης". Η 2η απάντηση είναι πιό ακριβής, αλλά υποπτεύομαι ότι δεν θα της άρεσε ;-)

Εκείνο που δεν μας λέει η επιστήμη είναι το γιατί ερωτευόμαστε κάποιον. Γιατί την συγκεκριμένη γυναίκα και όχι μιά άλλη; Αφού ο έρωτας ισοδυναμεί με μιά ποσότητα οξυτοκίνης, αφού η οξυτοκίνη δημιουργείται με το σεξ και αφού το σεξ είναι μέσες - άκρες το ίδιο γιά όλους μας, τότε γιατί ερωτεύεσαι την μία και όχι την άλλη;
Η οξυτοκίνη ( = έρωτας) δεν αποτελεί αυτοματισμό. Ναι μεν το σεξ είναι απαραίτητη προυπόθεση γιά να δημιουργηθεί, αλλά το σεξ δεν οδηγεί πάντα στον έρωτα. Γιατί (μπορείς να) κάνεις σεξ με 10, αλλά ερωτεύεσαι μόνο την μία;

Στο Devil's Advocate ο Keanu Reeves είναι ερωτευμένος με την Charlize - breathtaking - Theron.
Γνωρίζω τουλάχιστον έναν μπλόγγερ, που είναι διατεθειμένος να κάνει έρποντας την διαδρομή από την νότια Ελλάδα μέχρι τα βόρεια σύνορα Γερμανίας - Δανίας, προκειμένου να γνωρίσει την Charlize. Γιατί; Επειδή έχει τόσο ωραίο κωλαράκι; Ίσως βρω την ευκαιρία να τον ρωτήσω κάποτε.

Ένας άλλος αξιόλογος μπλόγγερ (φαίνεται να) έχει αδυναμία στα γυναικεία πόδια. Μόνο μέσα στον τελευταίο μήνα έχει γράψει 3 ποστ γύρω από το αγαπημένο του αντικείμενο. Τον κατανοώ απόλυτα - και τα κείμενα του είναι υπέροχα (π.χ το under the table blues).

Άλλοι έχουν αδυναμία στα γυναικεία στήθη. Τυχεράκηδες. Τους ευλόγησε ο Δαρβίνος και έγιναν homo sapiens. Αν είχαν γίνει οτιδήποτε άλλο, δεν θα είχαν με τι να χαρούν ;-) Με εξαίρεση τον homo sapiens, κανένα ζώο δεν έχει βυζιά. Τα άλλα θηλαστικά έχουν θηλές, που φουσκώνουν λίγο όσο το θηλυκο έχει μικρό παιδί. Αυτό είναι όλο.
Η Γυναίκα του homo sapiens είναι το μόνο πλάσμα στον πλανήτη που διαθέτει ένα τόσο ελκυστικό "εξάρτημα". Οι βιολογικοί λόγοι γι' αυτό είναι άγνωστοι.

Η δική μου απόλυτη προτεραιότητα είναι η μυρωδιά. Αν δεν μυρίσω το κορμί της, αν δεν με μαγνητίσει η μυρωδιά της, δεν νιώθω καμμία έλξη. Εν αρχή ήν η Οσμή. Και η Γεύση, που είναι βιολογικά πολύ συγγενική αίσθηση. Τα υπόλοιπα είναι συζητήσιμα.
Το μειονέκτημα: δεν μου ταιριάζει η εποχή μας. Φλερτ μέσω υπολογιστή και φωτογραφίες / φιλμ αποκλείονται σαν ερωτικά διεγερτικά.

Πλατειάζω όμως.  Εξήγησα ήδη, ότι το ιδανικό είναι να είσαι μακρόχρονα ερωτευμένος με την ίδια γυναίκα (εκτός αν δεν σε ενδιαφέρει η οξυτοκίνη στην ζωή σου). Ακόμα δεν απάντησα στο γιατί ερωτεύεσαι μία συγκεκριμένη και όχι μιά άλλη.

Aυτό το τελευταίο είναι απλό. Ερωτεύεσαι την συγκεκριμένη, γιατί είναι η μοναδική. Η καρδιοκλέφτρα σου. Η rubacuore σου (στα ιταλικά ακούγεται πιό όμορφο). Πως είναι δυνατόν να εξηγηθεί ό έρωτας;

Ονόματα (updated)

Τελικά θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει όλο αυτό το τζέρτζελο με την "κρίση", αν είχαμε λίγη επίγνωση. Αν ξέραμε απλή ετυμολογία.

Ποιό είναι το πιό διαδεδομένο επίθετο στην Ελλάδα; Παπαδόπουλος! Δηλαδή το παιδί του παπά.

Οι Παπαδόπουλοι, μαζί με όλους τους υπόλοιπους με επίθετο που να αρχίζει από παπα- αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία. Οι παπάδες με τους απογόνους τους κυριαρχούν στην χώρα.

Εξ άλλου, τα τελευταία χρόνια εμπιστευόμαστε τις τύχες της χώρας είτε σε έναν απόγονο κάποιου παπά - αντρέα είτε σε έναν απόγονο κάποιου τούρκου αξιωματούχου (καρά - αμάν - αλή).

Σοβαρα τώρα, περιμένει κανείς να δει προκοπή με τόσα πολλά παπαδοπαίδια;

Update:  και οσοι ελληνες δεν ειναι παπα(δες) ειναι χατζη(δες)

Μερικές (αποκαρδιωτικές) συγκρίσεις.

-- Στην Γαλλία ανάμεσα στα πιό διαδεδομένα ονόματα είναι το Marin και το Richard.

Το πρώτο βγαίνει από το λατινικό Mars, δηλαδή τον Θεό του Πολέμου

Το δεύτερο είναι επίσης λατινικό και σημαίνει ισχυρός βασιλιάς

-- Στην Ισπανία και Πορτογαλία τα πιό διαδεδομένα ονόματα είναι το Garcia (νεαρός), Lopez (λύκος), Caldeira (αυτός που κατασκευάζει καζάνια).

Μαζί και τα Fernandez (παληκάρι, γενναίος), Rodrigues (ξακουστός γιά την ισχύ του) και οπωσδήποτε Gonzales. Δεν έχω ελληνική ετυμολογία γι' αυτόν, τα λεξικά δίνουν Gonzales = "battle genius".

-- Στους αγγλοσάξωνες οι πιό διαδεδομένοι είναι οι Smith (σιδεράς), οι Cooper (αυτός που κατασκευάζει βαρέλια) και οι Wagner (κατασκευάζει πολεμικές άμαξες).

-- Στους σκανδιναυούς οι πιό πολυπληθείς είναι οι Karlson (οι γιοί του Άντρα), οι Hansson και οι Johansson (αμφότεροι οι γιοί του Ιωάννη, όπου Ιωάννης = φιλεύσπλαχνος Ιεχωβά), οι Nielsson (οι γιοί του Νικητή), και τέλος οι Larsson (οι γιοί του δαφνοστεφή - προφανώς μετά από μάχες).

-- Στους γερμανούς οι πιό πολυπληθείς είναι οι Schmidt (σιδεράδες κι αυτοί, όπως οι εγγλέζοι Smith), οι Mayer (τσιφλικάδες), οι Becker (φουρναρέοι) και οι Mueller (μυλωνάδες).

Που πάτε ωρέ παπαδοπαίδια; Είναι δυνατόν μιά χώρα με τόσους απόγονους παπάδων να συναγωνιστεί χώρες που στελεχώνονται από λύκους, θεούς του πολέμου, battle genius, άντρες, νικητές, σιδεράδες και τσιφλικάδες;

Μία είναι η λύση προκειμένου να ορθοποδήσουμε:

να διώξουμε παραχρήμα από την Ελλάδα όλους όσους έχουν όνομα που αρχίζει από παπα-

Ξεκινώντας από αυτόν που παριστάνει τον πρωθυπουργό αυτές τις μέρες.

Ανέκδοτο

Στην αίθουσα ενός swinger club οι θαμώνες επιδίδονται στην προσφιλή τους ενασχόληση - ανεξέλεγκτο σεξ όλων με όλους.
Ξαφνικά, ακούγεται μία απελπισμένη φωνή στο σκοτάδι
- Ρε παιδιά, να οργανωθούμε!
Κανείς δεν δίνει σημασία.
Μετά από λίγο, η ίδια φωνή στο σκοτάδι, πιό απελπισμένη από πριν
- Ρε παιδιά, να οργανωθούμε!
Και πάλι καμμία αντίδραση.
Η σκηνή επαναλαμβάνεται μερικές φορές ακόμα, ώσπου κάποιος απαντάει
- Τι θες ρε φίλε, μας έσκασες;
- Να οργανωθούμε ρε παιδιά! Μέχρι τώρα με γάμησαν 6 φορές και δεν κατάφερα να γαμήσω ούτε 1.

* * * *
Το ανέκδοτο περιγράφει τέλεια την νοοτροπία του έλληνα. Μπήκε σε ένα club χωρίς να έχει ιδέα από τους κανόνες του,  χωρίς να έχει ιδέα γιά το τι γίνεται εκεί μέσα. Προσποιήθηκε μάλιστα ότι δεν είδε τους βαρβάτους αράπηδες στην είσοδο. Μπήκε, ελπίζοντας να βρει απολαύσεις χωρίς να χρειαστεί τις προαπαιτούμενες προετοιμασίες και οργάνωση. Και μόνο όταν τον πήδηξαν (επανειλημμένα) άρχισε να αναγνωρίζει τα καλά της οργάνωσης.

Η σημερινή κατάσταση της χώρας οφείλεται κατά 90% στο πασοκ και τον ιδρυτή του, μετά την εκλογική επικράτηση του 1981. Όχι ότι δεν υπήρχε ρεμούλα και διαφθορά στις πιό πριν εποχές. Αλλά πριν το 1981 η διαφθορά ήταν περιορισμένη σε 10 μεγαλοοικογένειες που είχαν ξεκινήσει να πλουτίζουν επί κατοχής, σαν δοσίλογοι και συνεργάτες των γερμανών. Με εξαίρεση αυτές τις 10 οικογένειες και τους σφουγγοκωλάριους τους, ο υπόλοιπος κόσμος ήταν μιά χαρά. Το φιλότιμο και η τιμιότητα ήταν κοινωνικές Αξίες, πρότυπα προς μίμηση.
Ο αντρέας γ. παπανδρέου διασκόρπισε την διαφθορά από τους πιό πλούσιους μέχρι τους πιό φτωχούς. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, οι έλληνες επιδόθηκαν σε ένα ανεξέλεγκτο όργιο αυθαιρεσίας. Η αυθαιρεσία θεωρήθηκε "μαγκιά" και το να είσαι τίμιος έγινε ισοδύναμο του μαλάκας.

Αναπηρικές συντάξεις σε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές εν ενεργεία, συντάξεις αντιστασιακού σε άτομα που το 1940 δεν είχαν ακόμα γεννηθεί, 60000 (ολογράφως: εξήντα χιλιάδες) προσλήψεις στο δημόσιο μέσα σε ΜΙΑ ΜΕΡΑ! Γιά πολλές μέρες / μήνες / χρόνια. Θεσμοθετημένα μάλιστα με την αισχρότατη και απροκάλυπτη δήλωση του αγπ "μόνο με δικούς μας θα οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός".
Είναι αυτοί που σήμερα συμπληρώνουν μια 30ετία "υπηρεσίας" και παίρνουν σύνταξη. Αν τολμησει κανείς να τους κόψει ένα κατοστάρικο θα μετατραπούν σε φτωχούς συνταξιούχους. Το ότι επί 30 χρόνια ροκάνιζαν έναν μισθό που επ ουδενί δικαιούνταν, περνάει στο ντούκου.
Ο σοσιαλισμός των αυθαίρετα διορισμένων. Που ακόμα και την στιγμή που η χώρα έχει βουλιάξει, εξακολουθούν να διορίζουν (αυθαίρετα εννοείται). Πασοκικό παπαγαλάκι υπερασπίζονταν την φράση "μόνο με δικούς μας..." μπροστά μου, τον Φλεβάρη του 2010!

Η αυθαιρεσία και ο κωλοελληνισμός διαπότισαν όλη την κοινωνία. Με το σκεπτικό "γιατί αυτός και όχι εγώ" έγιναν όλοι άτιμοι. Όχι μόνο στο θέμα των διορισμών. Με διαλυμένη την Δικαιοσύνη, με νόμους - μαιμού που εφαρμόζονται επιλεκτικά, με ανύπαρκτους ελεγκτικούς μηχανισμούς, ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει.

Ένα μειονέκτημα έχει αυτή η κατάσταση. Ένα μειονέκτημα που οι έλληνες αρνούνται πεισματικά να δουν. Το μειονέκτημα είναι ότι αν σε γαμήσουν (όπως τον τυπάκο στο ανέκδοτο) δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.

Πριν το 1981, αν κάποιος ήθελε να βγει μπροστά σου στην αριστερή στροφή στο φανάρι, σου ζήταγε την άδεια. Και σου έλεγε ευχαριστώ αν τον άφηνες. Σήμερα μόνο οι μαλάκες περιμένουν στο φανάρι γιά να στρίψουν αριστερά. Το να βγει ο κάθε ένας μπροστά σου, θεωρείται κεκτημένο δικαίωμα, αυτονόητο.
Πριν το 1981, υπήρχαν κάτι λίγοι θερμόαιμοι νεαροί που καβαλούσαν τις μοτοσυκλέτες τους και έκαναν ελιγμούς ανάμεσα στ' αυτοκίνητα. Τους έλεγαν "καμικάζι" (έχουν γραφτεί και τραγούδια γι αυτούς). Σήμερα, όποιος οδηγεί δίτροχο πρέπει ντε και καλά να παριστάνει τον "γρήγορο", καταπατώντας τον κ.ο.κ. Που πας ρε κακόμοιρο, καταχρεωμένο ανθρωπάκι; Σε έχουν πηδήξει 20 φορές μόνο γιά σήμερα - νομίζεις ότι κάτι έκανες με το να βγεις μπροστά στο φανάρι;

Είναι σημαντικό να ασχολούμαι με τις συνθήκες στους δρόμους; Όχι, αν σκεφτώ τα δις που χρωστάει η χώρα. Ναι, αν ζητάω μιά οφθαλμοφανή εξήγηση, γιατί φτάσαμε ως εδώ. Στους δρόμους αναγνωρίζω τις αιτίες της ελληνικής χρεωκοπίας. Την αυθαιρεσία, την δειλία και την τζάμπα μαγκιά.

Πρόσφατα, σε μιά διαδήλωση μερικοί ξυλοφόρτωσαν τον Χατζηδάκη. Το πιό μεστό σχόλιο γιά το γεγονός το διάβασα από την Μαρτίνα, στο σχετικό post του Old Boy.
Ρετσιτάρω: "Για να αποφευχθεί η βία ο άνθρωπος εφηύρε την Δικαιοσύνη. Οταν αυτή αδυνατεί να ανταποκριθεί η επιστροφή στη βία είναι ζήτημα χρόνου.."

Γενικεύω το σωστό σχόλιο. Μόνο η ύπαρξη - και η εφαρμογή - κανόνων κρατάει την κοινωνία. Χωρίς κανόνες, το να στρίψουμε ο ένας το λαρύγγι του άλλου είναι ζήτημα χρόνου. Αλλά η ελληνική κοινωνία γαλουχήθηκε από το 1981 μέχρι σήμερα, ότι η εφαρμογή των κανόνων αφορά αποκλειστικά τους χαζούς. Τώρα που την πηδάνε, ζητάει "να οργανωθούμε", όπως ο κακομοίρης στο ανέκδοτο.
Αλλά είναι αργά.

* * * *
Κρίση; Ποιά κρίση;

Εκείνο που γίνεται σήμερα στην Ελλάδα είναι μιά ανακατανομή πλούτου από τους "χαζούς" προς τους "έξυπνους". Τα καινούργια τζάκια είναι ήδη εδώ. Και θα μας πηδήξουν μαζί με τα παλιά, που ουδέποτε έφυγαν.

Επιτροπές 150 ατόμων διορίστηκαν - αυθαίρετα και κομματικά εννοείται - μόλις την τελευταία βδομάδα. Χατηρικοί νόμοι (όπως η απαλλαγή της φορολογίας γιά τις εφημερίδες π.χ. ) ψηφίστηκαν μόλις προχθές, χαρίζοντας μερικά (ακόμα) εκατομμύρια στα διαπλεκόμενα συμφέροντα. Οι ιδιοκτήτες των παε και των καε ακόμα και σήμερα βρίσκονται στο φορολογικό απυρόβλητο (εμ, τζάμπα παίζουν μπουνιές ποιός θα αγοράσει τις ομάδες; ).

Σήμερα το βράδυ, τα νέα τζάκια θα συν-γιορτάσουν την πρωτοχρονιά με "Τριαντάφυλλο σολομού μπαλίκ σε ζεστό μπλινί με ξινή κρέμα και χαβιάρι οσιέτρ, καπουτσίνο αγκινάρας με τρούφα και λαβράκι μαρινέ, πράσινο ριζότο με φρέσκο αστακό, κλείνοντας με κρεμ μπριλέ φραγκοστάφυλο και κρέπα σοκολάτας με μους βαλρόνα σε βελουτέ μπανάνας". To εξαιρετικό κείμενο του Καπετάνιου Κωστή Γκορτζή τα περιγράφει λεπτομερώς.

Ποιοί έχουν να πληρώσουν κρεμ μπρυλέ φραγκοστάφυλο; Προφανώς πάμπολλοι.

Τρία (μόνο) παραδείγματα.
Παράδειγμα 1) Η Ελλάδα έχει υποχρέωση να απλοποιήσει τις διαδικασίες γιά την ίδρυση εταιρειών. Συγκριτικά, στην Γερμανία ίδρυσα εταιρεία μέσα σε 10', υπογράφοντας ένα χαρτί και καταβάλλοντας εισφορά 20 (είκοσι) ευρώ. Δεν χρειάστηκε καν να παω στην δημ. υπηρεσία - όλα έγιναν τηλεφωνικά, η με το ταχυδρομείο.
Στην Ελλάδα χρειάστηκα γιά την ίδια δουλειά 3000 ευρώ σε "γρηγορόσημα", συν 6 μήνες τρέξιμο και ουρές σε κάτι απίθανες υπηρεσίες, των οποίων την ύπαρξη αγνοούσα.
Το να απλοποιηθούν οι διαδικασίες είναι υποχρέωση μας απέναντι στην ΕΕ, δεν χρειάζεται λεφτά, δεν χρειάζεται υποδομές, χρόνο, δεν χρειάζεται τίποτα. Όλο κι όλο χρειάζεται μιά υπουργική απόφαση. Αν όμως απλοποιηθούν οι διαδικασίες, θα εξαλειφθούν τα "γρηγορόσημα".
Ποιος θα τσεπώνει μετά τα 3000 ευρώ (ΜΑΥΡΑ λεφτά εννοείται) γιά να παραγγείλει κρεμ μπρυλε φραγκοστάφυλο οεο;

Παράδειγμα 2) Στο Καλαμάκι λειτουργεί μαρίνα γιά κότερα αναψυχής. Η περιοχή είναι φιλέτο, μιάς και είναι εντελώς προνομιακό να μπορείς να παρκάρεις το πλοίο σου 5' από την Ομόνοια. Σε συγκρίσιμες μαρίνες της Μεσογείου, ο κάθε πλοιοκτήτης πληρώνει από 3000 - 6000 ευρώ / χρόνο γιά ελλιμενισμό, ανάλογα με το μέγεθος του πλοίου.
Αυτό ΔΕΝ ισχύει γιά την μαρίνα στο Καλαμάκι, ιδιοκτησίας του ελληνικού κράτους. Στο Καλαμάκι, το ελληνικό κράτος δείχνεται εξαιρετικά "γενναιόδωρο" προς τους πλοιοκτήτες, το κόστος ελλιμενισμού είναι γελοιωδώς χαμηλό.
Οι πλοιοκτήτες όμως δεν τα γλυτώνουν αυτά τα λεφτά. Οι πλοικτήτες πληρώνουν την δίκαια τιμή της πιάτσας, που είναι ετσι κι αλλιώς 3 - 6 χιλιάρικα (κάθε χρόνο πάντα). Η διαφορά είναι ότι δεν τα πληρώνουν επίσημα στον νόμιμο ιδιοκτήτη της μαρίνας, δλδ. το ελληνικό κράτος. Τα πληρώνουν - μαύρα - στον "διαχειριστή", που είναι ένα κύκλωμα δημοσίων υπαλλήλων.

Ποιός εμποδίζει το ελληνικό κράτος να ανεβάσει την τιμή στο Καλαμάκι; Ποιός θα έλεγε όχι σε παραπάνω κρατικά έσοδα; Οι πλοιοκτήτες δεν ενδιαφέρονται - έτσι κι αλλιώς τα ίδια πληρώνουν και τώρα. Οι μόνοι που θα έχαναν από αυτήν την αλλαγή θα ήταν αυτοί που σήμερα τσεπώνουν μαύρα λεφτά - ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ - προκειμένου να παραγγέλνουν "χαβιάρι οσίετρ και καπουτσίνο αγκινάρας".

Παράδειγμα 3) Κάποτε το ελληνικό κράτος αποφάσισε να αυξήσει την ασφάλεια στις θαλάσσιες συγκοινωνίες. Με αμφιλεγόμενο τρόπο, αλλά ας δεχτώ ότι είχε καλές προθέσεις. Ένα από τα μέτρα που αποφασίστηκαν ήταν να εφοδιαστεί ο κάθε ασύρματος του πλοίου (VHF) με ξεχωριστή μπαταρία και ξεχωριστό τροφοδοτικό.
Το τροφοδοτικό είναι ένας απλός φορτωτής, περίπου σαν αυτόν που φορτίζει την μπαταρία του κινητού μας. Κόστος υλικών γύρω στα 3 ευρώ, κόστος έτοιμης συσκευής άντε το πολύ 10 ευρώ. Το ελληνικό κράτος όμως (προκειμένου να χορηγήσει την άδεια κυκλοφορίας του πλοίου) απαιτεί συγκεκριμένο τροφοδοτικό, από συγκεκριμένη εταιρεία. Που - έχοντας το μονοπώλιο - πουλάει το μηχάνημα αξίας 10 ευρώ γιά 70 ευρώ.

Να πως το κράτος φτιάχνει εκατομμυριούχους και να πως τα νέα (και παλιά) τζάκια έχουν τα φράγκα να παραγγείλουν καπουτσίνο αγκινάρας.

Σήμερα, εδώ και τώρα, μας πηδάνε. Απροκάλυπτα, ξαδιάντροπα τα παίρνουν από τους αδύναμους και τα δίνουν στους επιτήδειους. Η "κρίση" και το ΔΝΤ είναι απλά ο φερετζές γιά να δικαιολογηθεί η ληστεία.

Τι μένει γιά μας; Μα ... το να οργανωθούμε ;-)

Το λέει άλλωστε και το ανέκδοτο.

Εύχομαι το 2011 να μας βρει πιό οργανωμένους.

Δαίμονες

Εισαγωγικό σημείωμα: σ' αυτό το ποστ ασχολούμαι με 2 θέματα - άσχετα μεταξύ τους. Το πρώτο είναι πιό "αισθηματικό" και αναφέρεται σε μιά πρόσφατη (δυσάρεστη) εμπειρία. Το 2ο είναι πιό "ορθολογικό" και περιέχει σκέψεις που αναλύω στο μυαλό μου εδώ και πολύν καιρό. Το περικλείω σαν μιά μεγάλη παρένθεση μέσα στο κυρίως ποστ. Θα χαρώ να ανταλλάξω σκέψεις με όποιον ενδιαφέρεται είτε γιά το πρώτο είτε γιά το δεύτερο θέμα (είτε και γιά τα 2).

* * * * * *
Οι πιό όμορφοι δαίμονες ήταν εκείνοι που γνώρισα στο φιλμ The Golden Compass, βασισμένο στα διηγήματα του Philip Pullman. Στον κόσμο που περιγράφει ο Pullman, ο κάθε άνθρωπος έχει ψυχή σε μορφή ζώου. Η ψυχή (δλδ. το ζώο) βρίσκεται πάντα κοντά στον άνθρωπο και είναι "ο δαίμονας" του. Είτε ο άνθρωπος βρίσκεται πάντα κοντά στην ψυχή του - ανάλογα με την οπτική γωνία. Δύο ξεχωριστά όντα σε μιά μοναδική και άρρηκτη συμβίωση. Αν πονέσει ο ένας, θα πονέσει και ο άλλος. Αν πεθάνει ο ένας, θα πεθάνει και ο άλλος. Ο άνθρωπος και ο δαίμονας του (η ψυχή του) βρίσκονται σε διαρκή - συνειδητό - διάλογο. Άλλοτε γιά απλά, καθημερινά πράγματα (πότε θα φάμε, που θα κοιμηθούμε) και άλλοτε γιά τις σημαντικές αποφάσεις της ζωής.

Πολύ θα ήθελα να ζω σε έναν τέτοιο κόσμο. Πρώτον θα φερόμασταν καλά στα ζώα, αφού η κακοποίηση ενός ζώου θα σήμαινε κακοποίηση μιάς ψυχής (και στον δικό μας κόσμο το ίδιο σημαίνει, απλά θέλουμε πεισματικά να το αγνοούμε). Δεύτερον θα αναπτύσσαμε τον διάλογο με την ψυχή μας - κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν από καιρό πάψει να κάνουν.

Ποιός όμως μας διαβεβαιώνει, ότι τα ζώα ΔΕΝ είναι η ψυχή μας; Ποιός μας διαβεβαιώνει, ότι κάθε φορά που βασανίζουμε, σκοτώνουμε, σφάζουμε, κυνηγάμε, δηλητηριάζουμε ένα ζώο, δεν κακοποιούμε μιά ψυχή; Η επιστήμη; Ας καγχάσω!

Ανοίγω (μεγάλη) παρένθεση περί Επιστήμης.
Μιά - ελπίζω αυξανόμενη - μερίδα νέων (κυρίως) ανθρώπων αυτοπροσδιορίζεται στις μέρες μας σαν "ορθολογιστές". Αναγνωρίζονται εύκολα από την αρνητική στάση τους απέναντι σε κάθε θρησκεία και ιδίως την ελληνορθόδοξη (τι χαρακτηρισμός) εκκλησία. Ο ορθολογισμός τους συνοψίζεται στην επαληθευσιμότητα που προσφέρει το διπλά τυφλό πείραμα (ΔΤΠ). Οτιδήποτε δεν επαληθεύεται με διπλά τυφλό πείραμα (ΔΤΠ) αποτελεί στα μάτια τους μεταφυσική και εξοβελίζεται στο πυρ το εξώτερο του "ορθολογισμού".

Αν και συμφωνώ μαζί τους 100% σε ότι αφορά τον σκοταδισμό όλων των θρησκειών, δεν μπορώ να συμφωνήσω με την σημασία που δίνουν στο ΔΤΠ. Εκείνο που ξεχνάνε οι "ορθολογιστές" μας είναι ότι το ΔΤΠ μπορεί να επαληθεύσει / διαψεύσει αποκλειστικά κάτι γιά το οποίο ΨΆΧΝΕΙΣ. Αν (ηθελημένα) δεν ψάχνεις γιά κάτι, δεν μπορείς να αποφανθείς γιά την αλήθεια μιάς φράσης.

Λέει π.χ. ο Pullman ότι κάθε ζώο αντιπροσωπέυει μία ανθρώπινη ψυχή. Ότι το να βασανίζεις ένα ζώο ισοδυναμεί με το να βασανίζεις έναν άνθρωπο. Το ίδιο ακριβώς πιστεύω κι εγώ. Έρχονται όμως οι "ορθολογιστές" και με καταδικάζουν αναφανδόν σαν μεταφυσικό, επειδή αυτό που λέω δεν αποδεικνύεται με διπλά τυφλό πείραμα.
Γιά στάσου ρε μεγάλε και πάρε μιά ανάσα. ΕΨΑΞΕΣ (με ΔΤΠ είτε αλλιώς) να δεις αν η φράση αυτή αληθεύει; Αφού δεν έψαξες, πως είσαι τόσο σίγουρος ότι αυτά που λες εσύ είναι (ορθο)λογικά και αυτά που λέω εγώ είναι μεταφυσικά; Δηλαδή επειδή εσύ δηλώνεις "ορθολογιστής" και είσαι εναντίον του παπαδαριού, σημαίνει ότι όλα όσα λες είναι αυτομάτως σωστά;

Το 2ο πράγμα που αρέσκονται να ξεχνάνε οι "ορθολογιστές" μας είναι ότι στις μέρες μας ΔΕΝ υπάρχει ανεξάρτητη Έρευνα. Μπορεί το ΔΤΠ να είναι μιά ωραία μέθοδος - αν και μακράν όχι η μοναδική - στο να εξετάζεις αν μιά επιστημονική πρόταση είναι σωστή ή λάθος. Αλλά η ΔΙΑΤΎΠΩΣΗ της επιστημονικής πρότασης αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο όσων έχουν τα φράγκα (και μιλάμε γιά δις, όχι παίξον-γέλασον).

Σήμερα η επιστημονική έρευνα στους τομείς των μαθηματικών, της πληροφορικής, της φυσικής και της χημείας καθορίζεται, χρηματοδοτείται και χειραγωγείται από την (κρατική εν πολλοίς) πολεμική βιομηχανία. Στους δε τομείς της βιολογίας και της ιατρικής χρηματοδοτείται και χειραγωγείται από τις φαρμακοβιομηχανίες. Έτσι εξηγείται γιατί π.χ. ξοδεύονται μερικά δις στην επιστημονική έρευνα γιά την καταπολέμηση της φαλάκρας και της σεξουαλικής ανικανότητας και όχι γιά τις αρρώστιες που σκοτώνουν τα παιδάκια του 3ου κόσμου.

Αν λοιπόν εσύ τρισμέγιστε είσαι φυσικός και σε πληρώνει το αμερικάνικο πεντάγωνο γιά να κάνεις έρευνα γύρω από τους νέους τύπους χειροβομβίδων, ώστε να εξολοθρεύονται αποτελεσματικότερα οι φουκαράδες οι ιρακινοί, είναι γούστο σου και μαγκιά σου. Αλλά μη μου κουνιέσαι και πολύ γύρω από τον "ορθολογισμό" του διπλά τυφλού πειράματος. Γιατί χωρίς τα κατευθυνόμενα φραγκάκια από τους πάτρωνες και αφέντες σου, όχι διπλά τυφλό πείραμα, αλλά ούτε σουβλάκι δεν μπορείς να φτιάξεις.

Μέχρι λοιπόν κάποιος να αποδείξει επιστημονικά ότι η Πίστη δεν μπορεί να μετακινήσει βουνά, εγώ έχω κάθε δικαίωμα να λέω ότι η Πίστη (ο Έρωτας στην περίπτωση μου) μπορεί να μετακινήσει βουνά.
Και μέχρι κάποιος να αποδείξει ότι η ψυχή μας δεν κατοικεί σε ένα ζώο, εγώ έχω κάθε δικαίωμα να λέω ότι τα ζώα ΕΙΝΑΙ η ψυχή μας.
Κλείνει η παρένθεση, ξαναγυρνάω στους δαίμονες.

Οι πιό όμορφοι δαίμονες που ξέρω λοιπόν, είναι τα ζώα. Οι ψυχές μας. Όσοι ζουν σε κόσμους σαν εκείνους του Pullman τους έχουν αυτούς τους δαίμονες συνειδητά δίπλα τους. Σε διαρκή διάλογο, σε διαρκή (αλληλο)φροντίδα.

Αλλά δεν ξέρω μόνο όμορφους δαίμονες :-(

Ξέρω και τα "καινά δαιμόνια". Αυτά που ανάγκασαν τον Σωκράτη να πιεί το κώνειο. Ξέρω και τα δαιμόνια των ασκητών. Εκείνα που με μορφή πειρασμού ήθελαν να αποπλανήσουν τους ασκητές από τον διαλογισμό τους. Μ' εμένα η προσπάθεια αποπλάνησης θα διαρκούσε περίπου 5' - με νικητές τα δαιμόνια.

Μιάς και ανέφερα τον Σωκράτη: σε κάποια αναφορά περιγράφει το πως συνομιλεί με το "δαιμόνιο" του. Το δαιμόνιο - που σημειωτέον έχει μορφή ζωου - τον κατευθύνει να κάνει μόνο καλές πράξεις. Να λοιπόν που ο κος Pullman ψιλο-αντιγράφει τον Σωκράτη 2500 χρόνια μετά.

Ξέρω και τους δαίμονες των μαχητών. Τα έβαλε - λέει η φράση - "με θεούς και δαίμονες". Καθώς δεν είμαι μαχητής αλλά δειλός, η φράση δεν με αφορά.

Ξέρω τους δαίμονες του Unix / Linux. Έχω κατασκευάσει μάλιστα καμπόσους από δαύτους. Ακίνδυνοι όλοι τους.

Τον δαίμονα Genius malignus του Καρτέσιου. Τον δαίμονα του Maxwell γιά το αεικίνητο 2ου είδους. Τον δαίμονα του Laplace.

Τους δαίμονες που "καταλάμβαναν" τα σώματα των κακομοίρηδων στον Μεσαίωνα και έπρεπε να εκδιωχθούν από τους εξορκιστές.

Ξέρω λοιπόν δαίμονες και δαίμονες. Καλούς, αδιάφορους και απαίσιους. Όσοι αναφέρω πιό πάνω έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Αποτελούν "εξωτερικά" όντα. Άλλο ο δαίμονας, άλλο ο άνθρωπος.

Τι κάνεις όμως με τους δαίμονες που αποτελούν τον εαυτό σου;
Δεν εννοώ τους μεσαιωνικούς "δαίμονες" (στην πραγματικότητα, κρίσεις επιληψίας, η πάρκινσον) που δήθεν κάνουν κατάληψη στο σώμα σου.

Εννοώ τους δαίμονες που κουβαλάς μέσα σου από την γέννηση σου. Τους δαίμονες που κανένας εξορκιστής δεν μπορεί να διώξει.
Τους δαίμονες που εμφανίζονται στις πιό απρόσμενες στιγμές. Γιά να σε καταδιώξουν. Εκείνους που μόνο η πανικόβλητη φυγή σου δίνει - προσωρινά - το αίσθημα ότι ίσως τους ξεφύγεις.

Το ξέρεις ότι είναι δημιουργήματα του ταλαιπωρημένου μυαλού σου. Δεν παύουν γιά τούτο να είναι λιγότερο ορατοί, λιγότερο φοβεροί. Δεν παύει ο πανικός στον ερχομό τους να γίνεται μεγαλύτερος.

Δεν μπορώ να περιγράψω την εικόνα ενός τέτοιου δαίμονα. Η πιό κοντινή εικόνα στον δικό μου είναι ένα φιλμ / σχεδόν ντοκυμανταίρ γιά την ζωή του Bruce Lee.
O Bruce Lee - που συμπτωματικά είχε το παρατσούκλι "Δράκος" - καταδιώκονταν σε όλη του την ζωή από έναν φοβερό και τρομερό σαμουράι. Αυτό περιγράφει τουλάχιστον το κινηματογραφικό αφιέρωμα στην ζωή του. Ο δαίμονας του Bruce Lee ήταν ένας καβαλάρης με σπαθί και ακόντιο. Το άλογο του χλιμίντριζε φλόγες. Η πανοπλία ανέμιζε στα πλάγια του αλόγου, δίνοντας την εικόνα φτερών δράκου (εγκυκλοπαιδική λεπτομέρεια: οι πανοπλίες των σαμουράι είναι κλάσεις ανώτερες από εκείνες των δυτικών και ευέλικτες - ανεμίζουν λοιπόν).

Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τέτοιον δαίμονα. Σε ξέρει καλά. Ξέρει που να χτυπήσει. Είναι η προσωποποίηση της Αμφιβολίας σου. Η επίγνωση της Αδυναμίας σου. Η συνειδητοποίηση της Μικρότητας σου.
Εκεί που νιώθεις χαλαρός, σχεδόν ευτυχισμένος, ικανοποιημένος από την ζωή σου, εκεί που νομίζεις ότι κάποιος έγινες, έρχεται από το πουθενά. Σε καταδιώκει με το άλογο του, το katana του αγγίζει το λαρύγγι σου και σου κόβει τον αέρα.
Δεν έχεις άλλη επιλογή από το να τρέξεις. Άτακτη φυγή. Ξέροντας ότι δεν έχεις την παραμικρή ελπίδα να ξεφύγεις. Τρέχεις μέχρι να σκάσουν οι πνέυμονες σου και να σωριαστείς κάτω με λυγμούς. Αν σταθείς τυχερός, θα σε περιφρονήσει και θα φύγει, αφήνοντας σε να πνίγεσαι στα δάκρυα.

Μέχρι την επόμενη φορά.

Σταγόνες πληροφορίας

Μέχρι προχθές πίστευα ότι δεν αξίζει ν'ασχοληθώ με το WikiLeaks. Αλλά με αυτά που γίνονται τις τελευταίες ώρες, άλλαξα γνώμη πολύ γρήγορα.

Στην αρχή είχα υιοθετήσει την επίσημη στάση των αμερικανών και των ισχυρών πολιτικών της Ευρώπης. "Σιγα τον πολυέλαιο, αυτά που φανερώνει το WikiLeaks τα ξέραμε ήδη". Η μόνη μου αντίρρηση ήταν ότι είναι άλλο πράγμα να τα ξέρουν οι διπλωματικοί κύκλοι και άλλο πράγμα να τα ξέρει όλος ο κόσμος. Παρ' όλα αυτά, δεν είχα αντιληφθεί την σημασία αυτών των ντοκουμέντων.

Οι αμφιβολίες μου άρχισαν με την δίωξη του J. Asange από την ιντερπόλ. Δήθεν ότι τον αναζητάει η σουηδική δικαιοσύνη και ότι τον κατηγορεί γιά βιασμό. Οι δύο πουτανίτσες που κατηγορούν τον Asange ισχυρίζονται ότι πήγαν μαζί του οικιοθελώς την 1η φορά, αλλά την 2η φορά δεν ήθελαν άλλο σεξ - και παρ' όλα αυτά ο Asange τις βίασε. Είναι βέβαια λίγο περίεργο να θέλεις σεξ την μία φορά και να αλλάζεις γνώμη στην 2η, αλλά τέλος πάντων. Είναι δικαίωμα του καθενός. Αλλά ιντερπόλ; !!!!

Γιά μισό λεπτό. Στην Ευρώπη αλωνίζουν λαθρέμποροι, έμποροι όπλων, μαφιόζοι κάθε είδους, έμποροι λευκής σάρκας, ναρκωτικά, δουλέμποροι και τόσα άλλα "μπουμπούκια". Και η ιντερπόλ δεν πιάνει κανέναν. Ξαφνικά εξαπέλυσαν πανευρωπαικό ανθρωποκυνηγητό γιά έναν τυπάκο που πήδηξε δύο τσουλιά (έστω χωρίς την θέληση τους την δεύτερη φορά). Πόσο λογικό είναι αυτό;

Το δεύτερο σημάδι είναι η ελβετική ημι-κρατική τράπεζα. Έκλεισε τον λογαριασμό του Asange με την γελοία δικαιολογία, ότι ο Asange είχε δηλώσει λάθος διεύθυνση. Η Ελβετία !!! Η Ελβετία που χρωστάει την ύπαρξη της την ίδια - και την ευημερία της πολύ περισσότερο - στην πολυθρύλητη ουδετερότητα της. Αιμοσταγείς δολοφόνοι, φρικιαστικοί δικτάτορες, μαφιόζοι, ναρκέμποροι και ολοι ανεξαιρέτως οι μαυρολεφτάδες της οικουμένης έχουν από τουλάχιστον έναν λογαριασμό σε ελβετική τράπεζα. Και αυτή η χώρα ΖΕΙ και ΥΠΑΡΧΕΙ από την εγγύηση που προσφέρει στον κάθε τυχάρπαστο, ότι ΚΑΝΕΝΑΣ και ΠΟΤ'Ε δεν πρόκειται να αγγίξει αυτά τα λεφτά. Ξαφνικά η ελβετική τράπεζα σπάει την ίδια της την υπόσταση, κλείνοντας λογαριασμό πελάτη της με αφορμή την "λάθος διεύθυνση". Τι την ανάγκασε σ' αυτήν την αυτοκτονική συμπεριφορά;

Το τρίτο σημάδι είναι η λυσσώδης επίθεση με τεχνικά μέσα εναντίον της πλατφόρμας του WikiLeaks. Σερβερ πέφτουν, αλλάζουν διεύθυνση, ανακατατάσσονται κλπ. κλπ. Μιά λυσσώδης - και ευτυχώς μάταιη - προσπάθεια να "σβηστούν" τα επίμαχα ντοκουμέντα από το ίντερνετ.
Στο ίντερνετ μπορείς να βρεις οδηγίες γιά κατασκευή βομβών, οδηγίες γιά επιθέσεις αυτοκτονίας, ναζιστική προπαγάνδα, την πιό σιχαμερή πορνογραφία, παιδόφιλους, ανώμαλους, απατεώνες κάθε είδους. Τίποτα από όλα αυτά δεν ενοχλεί τις αρχές. Όμορφος (ιντερνετικός) κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος. Οι αρχές (ταχα μου) "δεν έχουν τα μέσα" να πιάσουν πέντε παιδόφιλα καθάρματα.
Αλλά όταν πρόκειται γιά το WikiLeaks, ξαφνικά υπάρχουν τα μέσα γιά να εξαπολυθεί μια τεράστια εξτρατεία εναντίον του  - επειδή δημοσίευσε μερικά ντοκουμέντα. Ντοκουμέντα, τα οποία οι ίδιοι οι επίσημοι διπλωματικοί / πολιτικοί κύκλοι χαρακτηρίζουν άνευ  σημασίας και "χαράς το πράμα". Αν πρόκειται γιά τόσο ασήμαντα ντοκουμέντα, γιατί πρέπει να εξαφανιστούν πάση θυσία;

* * * *
Οι αντιδράσεις και μόνο των εχθρών του WikiLeaks, κάνουν αυτό το σαιτ σημαντικό. Μέχρι στιγμής δεν έχω διαβάσει κάτι που να αξίζει όλον αυτόν τον πόλεμο. Αλλά αυτοί που έχουν εξαπολύσει την επίθεση, σίγουρα κάτι φοβούνται.
Ίσως αυτό που τους φοβίζει να μην βρίσκεται στα 250.000 έγγραφα που έχουν ήδη δημοσιευτεί. Ίσως ο φόβος τους να είναι κρυμμένος στα έγγραφα που πρόκειται να δημοσιευτούν - ελπίζω σύντομα - και αφορούν τις βρωμιές του χρηματοπιστωτικού συστήματος (τράπεζες).

* * * *
Δεν μπορώ να προβλέψω την έκβαση αυτής της ιστορίας. Αλλά ανεξάρτητα από το πως θα τελειώσει η ιστορία του Asange, κάτι καινούργιο έχει ξεκινήσει από αυτόν τον άνθρωπο.

Το πρώτο που μαθαίνει ο απλός πολίτης, είναι ότι οι διαδηλώσεις πονάνε ΠΟΛΎ περισσότερο στο ίντερνετ. Εταιρείες κολοσσοί, όπως η Visa και η Amazon έγιναν αντικέιμενο αντ-επίθεσης από υπερασπιστές του Asange. Απλοί άνθρωποι, που έχουν σιχαθεί την υποκρισία και την ατιμία. Στο πρόσωπο του Asange υπερασπίζονται την ελευθερία του λόγου και την διαφάνεια.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς χάκερ. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις. Ούτε κάνουν κάτι παράνομο. Απλά το κάθε τεχνικό σύστημα έχει σχεδιαστεί γιά ένα ανώτατο όριο επισκεπτών (π.χ. 2000 επισκέψεις / δευτερόλεπτο). Αν συντονιστούν πολλές επισκέψεις πάνω από το τεχνικό όριο, το σύστημα αναγκαστικά καταρρέει. Οι υπερασπιστές του Asange ΔΕΝ είναι χάκερ. Το μόνο που κάνουν είναι να κλικάρουν το σαίτ της Visa είτε της Amazon ταυτόχρονα όλοι μαζί.
Το να "κατεβάσεις" με αυτόν τον τρόπο το σαιτ των εταιρειών, πονάει πολύ. Χωρίς το σαιτ τους, αυτές οι εταιρείες σβήνουν.

Το δεύτερο που μαθαίνουμε όλοι, είναι ότι η WikiLeaks μπορεί να υπάρξει παντού. Δεν χρειαζόμαστε τον Asange. Ακόμα και στα "μικρά" ελληνικά πλαίσια, μπορούμε να πετύχουμε πολλά. Πληροφορίες που σήμερα κουκουλώνονται από την κυβέρνηση και τα μεγαλο-ΜΜΕ μπορούν να διαδοθούν ελεύθερα. Ζήμενς, Βατοπέδι, πυρκαγίες, ατασθαλίες της δημόσιας διοίκησης, λαμογιές. Οι συνθήκες στο σύστημα υγείας, την δικαιοσύνη, την εφορία, την πολεοδομία μπορούν να φανερωθούν από ανώνυμους - και να καταγγελθούν με αξιόπιστα στοιχεία.

Γιά την Ελλάδα δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος. Εκείνοι που είναι μέσα στα πράγματα και έχουν πρόσβαση στα στοιχεία, δεν πρόκεται να τα δημοσιεύσουν σε ένα ελληνικό WikiLeaks. Είτε έχουν οι ίδιοι συμφέρον να μην το κάνουν, είτε παραείναι οσφυοκάμπτες και δειλοί. Αλλά και οι ακροατές / αναγνώστες της πληροφροίας, δεν πρόκεται να αντιδράσουν σε τίποτα, όσα σκάνδαλα και να βγουν στην φόρα. Οι περισσότεροι έλληνες έχουν προβατοποιηθεί σε βαθμό αναισθησίας. Ας ξεχάσουμε την Ελλάδα λοιπόν.

Έξω όμως, ο κόσμος πάιρνει διαφορετικό δρόμο μετά το WikiLeaks.

Η πραγματική βάση του προβλήματος

Τους τελευταίους μήνες όπου και να ρίξει κανείς το βλέμμα θα δει αναλύσεις γιά την "οικονομική" κρίση (θα εξηγήσω τα εισαγωγικά σε λίγο). Πολλές περισπούδαχτες γνώμες. Οι έλληνες σχολιαστές αποδεικνύονται - με ελάχιστες εξαιρέσεις - μοχθηροί και χαιρέκακοι. Αναπαράγουν με έμφαση το ότι διαλύεται η ευρωζώνη, πέφτει το ευρώ, καταρρέει η Γερμανία (αυτή ειδικά). Πνίγεται όλη η υφήλιος στα χρέη, εξαφανίζεται ο καπιταλισμός και άλλα βαρυσήμαντα.
Εκφράζονται φυσικά τέτοιες απόψεις και εκτός Ελλάδας. Αλλά γιά κάθε αρνητική ανάλυση υπάρχουν τουλάχιστον άλλες 2 που υποστηρίζουν τα αντίθετα. Ο καπιταλισμός αποδεικνύεται γιά άλλη μιά φορά αρκετά ανθεκτικός, κανένας - με εξαίρεση την Ελλάδα - δεν καταρρέει, οι προοπτικές είναι μιά χαρά.

Αυτές οι αντίθετες γνώμες αποσιωπώνται από τους έλληνες αναλυτές. Στον ελληνικό μικρόκοσμο, οι έλληνες δεν έχουν καμμιά ευθύνη και η λύση του προβλήματος είναι μία και μοναδική: οι γερμανοί πρέπει να μας πληρώνουν εσαεί προκειμένου να συνεχίσουμε το ανέμελο φαγοπότι που είχαμε μέχρι τα μέσα του 2009. Δυστυχώς γιά μας, οι κουτόφραγκοι δεν είναι τόσο κορόιδα όσο θα θέλαμε.

Διαβάζοντας όλον αυτόν τον χείμαρρο των ελληνικών αναλύσεων περί "οικονομικής" κρίσης, αναρωτιέμαι αν όντως είναι αυτό το πρόβλημα. Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ τον Woody Allen. Τον Allen που έκλεισε τα 75 του πριν 3 μέρες, γιορτάζοντας τα με μιά ακόμα ταινία. Τον Allen που - δίκαια - θεωρείται σαν ένας από τους σημαντικότερους εκπρώσωπους της αμερικάνικης κουλτούρας.

Δεν είμαι ούτε σινε-κριτικός, ούτε ιδιαίτερα φαν του Woody Allen. Ωστόσο, θεωρώ την επιτυχία του σημαντική και άξια ανάλυσης. Γιατί είναι τόσο πετυχημένος ο Allen; Τι είναι εκείνο που κάνει τις ωραιότερες γυναίκες του χόλυγουντ να θέλουν να γυρίσουν ταινίες μαζί του; Η Ursula, η Deborah, η Diane, η Susan, η Bette, η Sigourney, η Mariel, η Mia, η Anjelica, η Mira, η Christina, η Penelope, η Scarlett. Τι του βρίσκουν τέλος πάντων αυτές οι θεές;

Οι περισσότεροι καλιτέχνες προσπαθούν να είναι πολυσχιδείς, πολύπλευροι. Αντίθετα ο Allen είναι μονοθεματικός. Εδώ και 40 χρόνια γυρίζει ταινίες με ένα και μοναδικό αντικέιμενο. Πως (και αν) θα κάνουν σεξ μερικοί νευρωτικοί αστοί κάτοικοι μιάς μεγαλούπολης. Δεν έχει ξεφύγει καν προς το βουκολικό - να περιγράψει π.χ. τον έρωτα ενός βιομήχανου με μιά χωριατοπούλα ;-)
Οι σχέσεις που περιγράφει καταλήγουν όλες σε ερωτική αποτυχία. Σε κάθε νέα ταινία διαφέρει μόνο ο βαθμός της αποτυχίας και ο δρόμος που κάνουν οι πρωταγωνιστές μέχρι να αποτύχουν.

Εδώ και 40 χρόνια ο Woody Allen περιγράφει - αριστοτεχνικά γιά να λέμε την αλήθεια - τις αποτυχημένες σχέσεις μιάς περιορισμένης κατηγορίας ανθρώπων και παρ' όλα αυτά θεωρείται Μέγας. Και πολύ σωστά. Αλλά γιατί;

Η απάντηση είναι ίσως απλή. Επειδή ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα που απασχολεί όλους μας. Την συντριπτική πλειοψηφία τουλάχιστον. Ποιά οικονομική κρίση και πράσινα άλογα; Το ζητούμενο είναι το σεξ. Αν (μου) λείψει αυτό, τι να τα κάνω τα λεφτά;

(Ακόμα μία παρένθεση. Όπως λέω πιό πάνω, δεν είμαι φαν του Allen. Γιά μένα η ερωτική σχέση είναι απλή. Είτε την θέλεις και σε θέλει και καταλήγετε στο κρεβάτι με συνοπτικές διαδικασίες. Είτε ένας από τους δύο δεν θέλει και ψάχνεις την επόμενη. Όλες αυτές τις διαδικασίες που περιγράφει ο Allen μέχρι να τα βρουν δύο άνθρωποι δεν τις πολυ-καταλαβαίνω. Αλλά μου αρέσουν οι ατάκες στα έργα του)

Ξαναγυρνάω στους έλληνες αναλυτές της "οικονομικής" κρίσης. Είμαστε σίγουροι ότι το πρόβλημα είναι οικονομικό; Μήπως είναι σεξουαλικό τελικά;

Κάποια στιγμή - εκεί γύρω στην αρχή των 80s - οι έλληνες πείστηκαν εντελώς ότι γιά να πηδήξουν πρέπει να κατέχουν μπεμβέ, μερσεντέ, τζακούτζι και αϊ (κάϊ) φόουν. Οι ελληνίδες πείστηκαν ότι γιά τον ίδιο σκοπό απαιτείται οπωσδήποτε γκούτσι, πράντα, στριγκάκι, ζάρα (σάρα και μάρα).
Το αποτέλεσμα είναι ότι όλοι δουλεύουν σαν τρελοί προκειμένου να τα δώσουν στους γερμανο-γαλλο-ισπανούς καπιταλιστές. Δέκα εκατομμύρια έλληνες αντί να κάνουν κάτι παραγωγικό, στέλνουν πλούτο από την Ελλάδα προς το εξωτερικό. Πως να μην χρεωθούν μετά; Πως να μην χρεωκοπήσει η χώρα;

Το Δράμα είναι ότι με αυτήν την τακτική δεν καταφέρνουν τελικά τον σκοπό τους. Αν μετά από τόσες απέλπιδες προσπάθειες κατάφερναν τελικά το πολυπόθητο, θα έλεγα(ν) χαλάλι. Αλλά δεν.
Έχουμε καταντήσει να παραμερίσουμε κάθε ερωτική δραστηριότητα και να ασχολιόμαστε μόνο με τα χρέη. Μετά από πολύ καιρό που το σκέφτομαι αυτό, είδα σήμερα επί τέλους έναν σοβαρό άνθρωπο να περιγράφει την πραγματική βάση του προβλήματος. Ο Κ.Κ. Μοίρης, καταριέται την οικονομική κρίση και αγανακτεί - δίκαια - επειδή η κρίση περιόρισε τις ορμόνες του.

Η μόνη μου διαφορά με τον Κ.Κ. Μοίρη είναι ότι εκείνος - πολύ σωστά - χτυπάει με πείσμα το πόδι στο πάτωμα και λέει ότι δεν συγχωρεί κανέναν γιά την κλοπή των ορμονών μας. Εγώ σαν μηχανικός οφείλω να προτείνω λύση. Εκείνο που προτείνω είναι να ακολουθήσουμε την μέθοδο του Woody Allen. Να ασχοληθούμε επί τέλους α-πο-κλει-στι-κά με το πως θα κάνουμε σεξ. Να καταλάβουμε επί τέλους, ότι το μόνο εξάρτημα που χρειαζόμαστε γι αυτόν τον σκοπό είναι οι ορμόνες μας. Να αφήσουμε κατά μέρος τα άχρηστα αντικείμενα που μας περιβάλλουν.

Κοινοκτημοσύνη (να ικανοποιηθούν και οι αριστεροί ιδεολόγοι), παραίτηση από άχρηστα υλικά αγαθά και ελεύθερος έρωτας. Εμπρός στον δρόμο που χάραξε ο Allen.
Τα χρέη θα σβηστούν μονομιάς. Τι να πάρεις από ανθρώπους που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το σεξ;

* * *
Μιάς και η λύση που προτείνω οφείλεται στον Woody Allen, κλείνω αυτό το ποστ περιγράφοντας δύο από τις αγαπημένες μου ατάκες από όσα έχει πει / κάνει.

-- Το σεξ ανάμεσα σε δύο ανθρώπους είναι πολύ ωραίο. Ανάμεσα σε πέντε είναι φανταστικό!

-- Στο Bananas τον έχουν απαγάγει αντάρτες στην ζούγκλα και τον εκπαιδεύουν. Ο Allen κάθεται οκλαδόν σε έναν κύκλο μαζί με άλλους 20. Όρθιος ο εκπαιδευτής τους εξηγεί τους κανόνες επιβίωσης στην ζούγκλα. Τους βάζει να επαναλάβουν τον κανόνα "σε δάγκωμα φιδιού μαλάζω και ρουφάω την πληγή, μαλάζω και ρουφάω".
Την στιγμή που τελειώνει η εκπαίδευση, ξεπροβάλλει από το πουθενά ελκυστική ξανθιά που τρέχει αλλοπαρμένη. Κρατάει το ημίγυμνο στήθος της φωνάζοντας "βοήθεια, βοήθεια, με δάγκωσε φίδι" ;-)

e-monopoly

Αν ρωτήσεις τους περισσότερους ανθρώπους, τι είναι το google, θα σου απαντήσουν "μηχανή αναζήτησης". Αν τους ρωτήσεις, τι είναι το  facebook, θα σου απαντήσουν "πλατφόρμα γιά να βγάζεις γκόμενα/ο". Οι πιό ευπρεπείς δεν θα το διατυπώσουν ακριβώς έτσι, αλλά το νόημα θα είναι το ίδιο.
Είναι χαρακτηριστικό του e-αναλφαβητισμού που - προσχεδιασμένα και ηθελημένα - κυριαρχεί, το να μην ξέρουν οι καταναλωτές (alias χρήστες alias πελάτες) τι ακριβώς καταναλώνουν (alias χρησιμοποιούν, alias πληρώνουν).

Φυσικά και διαθέτει το google μηχανή αναζήτησης. Το ίδιο και το fb διαθέτει πλατφόρμα γιά γνωριμίες. Αλλά αυτά είναι τα εργαλεία της επιχείρησης, όχι το εμπόρευμα. Κανένας δεν θα έλεγε ποτέ, ότι η αλυσίδα καταστημάτων Ζάρα διαθέτει ταμειακές μηχανές και ότι το σουπερμάρκετ της γειτονιάς μας διαθέτει ράφια. Στην περίπτωση του Ζάρα και του σουπερμάρκετ ξέρουμε ότι ο πρώτος πουλάει ρούχα και ο δεύτερος τρόφιμα. Το google και το facebook τι να πουλάνε άραγε;

Ας μην βιαστούμε να απαντήσουμε "διαφημίσεις", γιατί ούτε το google ούτε το facebook πούλησαν ποτέ έστω και μία διαφήμιση.
Δεν είναι παράξενο; Ξέρουμε το προιόν του κάθε περίπτερου και δεν ξέρουμε το προιόν δύο γιγάντων της παγκόσμιας (ιντερνετικής) οικονομίας.
Είναι αρνητικό αυτό; Ναι, είναι. Όταν ξέρεις το προιόν, μπορείς να το αξιολογήσεις. Μπορείς να συγκρίνεις την τιμή / ποιότητα. Μπορείς να αναζητήσεις άλλους έμπορους που ίσως προσφέρουν καλύτερα προιόντα σε ανταγωνιστικότερη τιμή.

Ποιό είναι λοιπόν το προιόν της google και του facebook; Τι ακριβώς πουλάνε που τους έχει αποφέρει τόσα (δισ)εκατομμύρια;
Η απάντηση είναι απλή. Πουλάνε τις ζωές μας. Το google ξέρει τι αναζητάμε κάθε στιγμή. Πουλάει αυτήν την πληροφορία στους πελάτες του, ώστε οι τελευταίοι να μας βομβαρδίσουν με "κατάλληλες" διαφημίσεις. Το fb είναι τρισχειρότερο. Ξέρει ποιοί είμαστε, την εθνικότητα μας, την γλώσσα μας, την θρησκεία μας, τις πολιτικές μας πεποιθήσεις, την ηλικία μας, το φύλο μας, τις σεξουαλικές μας προτιμήσεις, τους φίλους μας, τι αγοράσαμε τον τελευταίο καιρό, τι μας ενδιαφέρει, τι (δεν) μας αρέσει ...
Και όλα αυτά τα ΠΟΥΛΆΕΙ σε όποιον πληρώνει.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι το facebook δεν είναι μιά φιλανθρωπική οργάνωση που προσφέρει δωρεάν μιά πλατφόρμα γνωριμιών, ώστε να μπορέσει να πηδήξει ο κάθε πικραμένος. Είναι μιά κερδοσκοπική εταιρεία, που εμπορεύεται οτιδήποτε αποτελεί την (καθημερινή) ζωή μας, τις ιδέες και τα αισθήματα μας.

Ο e-αναλφαβητισμός είναι ηθελημένος. Αν οι άνθρωποι συνειδητοποιήσουν κάποτε ότι η ζωή τους είναι εμπορεύσιμο αγαθό θα απαιτήσουν αμοιβή.

* * * *
Όλο αυτό το τζέρτζελο δεν θα με ενοχλούσε κανονικά. Δεν έχω λογαριασμό στο  fb, ούτε σκοπεύω να αποκτήσω. Και στο google κάνω κλικ από το 10ο αποτέλεσμα και μετά (τα πρώτα 10 μετράνε γιά τις διαφημίσεις, εκεί πέφτει το χρήμα).
Δεν είμαι ιεραπόστολος, δεν με ενδιαφέρει να διαφωτίσω κανέναν.
Αν κάποιος θέλει να χαρίσει την ζωή του στο fb προκειμένου το τελευταίο να βγάλει εκατομμύρια, δεν με νοιάζει.

Εκείνο που με νοιάζει είναι το e-μονοπώλιο. Βλέπω ότι το ίντερνετ μετατρέπεται σιγά σιγά σε ένα είδος κλειστού κλαμπ. Διαμορφώνονται δύο ξεχωριστά ίντερνετ. Tο πρώτο (ας το ονομάσω παλαιο-ιντερνετ) είναι αυτό που ξέρουμε μέχρι σήμερα. Άναρχο, ανεξέλεγκτο, ανώνυμο, ελεύθερο. Το δεύτερο (νεο-ίντερνετ) είναι ήδη εδώ, κατασκευασμένο από οικονομικούς κολοσσούς με ηγέτες την facebook και την google. Η πρόσβαση στο νεο-ιντερνετ γίνεται επώνυμα και με προεξάρχον στοιχείο την πιστωτική κάρτα.
Στο παλαιο-ίντερνετ σχεδόν τα πάντα είναι δωρεάν. Στο νεο-ίντερνετ, σχεδόν τα πάντα πληρώνονται.

Το παλαιο-ίντερνετ θα υποβαθμιστεί. Ήδη το κάνουν πιό αργό - δίνοντας χαμηλή προτεραιότητα σε ότι διακινείται σ' αυτό. Ένα μεγάλο κομμάτι διακινείται από/προς τα καινούργια κινητά γκατζετάκια. Τα οποία όμως περνάνε από τον έλεγχο των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας. Οι τελευταίες λογοκρίνουν οποιαδήποτε πληροφορία δεν συμβαδίζει με τα συμφέροντα τους και χαμηλώνουν τεχνητά τις ταχύτητες γιά όποιον δεν δέχεται τις διαφημίσεις τους.

Μην ξεχνάμε ότι η ταχύτητα κάνει το ίντερνετ αυτό που είναι σήμερα. Χωρίς ψηλές ταχύτητες δεν μπορεί να υπάρξει φιλμ (ξεχάστε το youtube), ούτε μουσική, ούτε μεγάλα αρχεία. Από την στιγμή που ένα ολιγοπώλιο (εταιρείες κινητής και λίγες άλλες) καθορίζει τις ταχύτητες, το παλαιο-ίντερνετ στραγγαλίζεται, χάνει ένα μεγάλο μέρος του περιεχομένου του - και εν τέλει τους χρήστες του.

Όλα μεταφέρονται προς το νεο-ιντερνετ, όπου όλα θα υπάρχουν όπως πριν - αυτήν την φορά έχοντας κάποιο αντίτιμο. Το νεο-ίντερνετ θα ελέγχεται από ένα ολιγοπώλιο εταιρειών με ύψιστο σκοπό το κέρδος.

Ο εφημερίδες παγκόσμια προσπαθούν εδώ και πάνω από 10 χρόνια να βγάλουν κέρδος από το ίντερνετ. Δεν τα έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα. Ξοδεύουν τεράστια ποσά, διαθέτοντας το προιόν τους (δημοσιογραφικά ρεπορτάζ και ειδήσεις) δωρεάν στο παλαιο-ίντερνετ, αποκομίζοντας μηδαμινά έσοδα. Το ίδιο γίνεται με τις δισκογραφικές εταιρείες, που εδώ και 10 χρόνια δεν μπορούν να πουλήσουν μουσική μέσα από το ίντερνετ. Τό ίδιο γίνεται και με πολλές άλλες εταιρείες.
Όλοι αυτοί θα μετακομίσουν από το κλασικό ίντερνετ της ανωνυμίας και της αναρχίας στο ελεγχόμενο ίντερνετ της επώνυμης πιστωτικής κάρτας.

Αλλά δεν είναι μόνο το οικονομικό που μετράει. Το παλαιο-ίντερνετ είναι μέχρι σήμερα μιά πλατφόρμα ελευθερίας. Ο καθένας μπορεί να φτιάξει μιά ιστοσελίδα, να την ανεβάσει με ελάχιστο κόστος και να δημοσιεύσει ότι θέλει. Αντίθετα στο facebook κυριαρχεί η απόλυτη λογοκρισία. Ότι δεν εξυπηρετεί το κέρδος της εταιρείας, σβήνεται. Πρόσφατα έφτιαξαν μερικοί πιτσιρικάδες κάτι απλοικά αστειάκια όπου ειρωνέυονται το fb. Σαν αποτέλεσμα, το fb μπλόκαρε τόσο τους ίδιους, όσο και όλες τις αναφορές σ' αυτούς. Μέσα σε 1' οι πιτσιρικάδες είχαν πάψει να υπάρχουν - ηλεκτρονικά.
Σαν τον Στάλιν που παραποιούσε τις φωτογραφίες των αντιφρονούντων, έτσι και το fb έσβησε την ύπαρξη των πιτσιρικάδων. Οι εταιρείες κινητής δείχνουν μόνο τα site εκείνα που έχουν κάνει σύμβαση μαζί τους. Ότι δεν έχει σύμβαση, δεν υπάρχει στο νεο-ιντερνετ.

Λύσεις; Δεν έχω καμμία. Άλλωστε αυτό δεν είναι ένα πρόβλημα, είναι μιά εξέλιξη. Ίσως αναπόφευκτη. Θα πρότεινα να ενημερωθούμε περισσότερο γιά τα - χοντρά - παιχνίδια που παίζονται γύρω μας. Δεν θα αλλάξει τίποτα στην πορεία του κόσμου, αλλά ίσως μπορέσουμε στο μέλλον να προστατέψουμε τους εαυτούς μας καλύτερα από τα συμφέροντα των μεγαλοεταιρειών.

Σχετικό δημοσίευμα: Ένα φανταστικό άρθρο του εφευρέτη του WorkdWideWeb. O Tim Berners-Lee είναι ο άνθρωπος που κατασκέυασε την πρώτη ιστοσελίδα - μαζί με όλη την τεχνολογία που έχει γίνει σήμερα κτήμα όλων μας.

Αφιερωμένο

Δεν πιστεύω σε μαγικές συμπτώσεις, παραψυχολογίες, μεταφυσικά φαινόμενα και διάφορες τέτοιες αηδίες. Από την άλλη μεριά, δεν μπορώ να εξηγήσω με τις μαθηματικές μου γνώσεις (που δεν είναι καθόλου μικρές) την παρακάτω σύμπτωση.

Ανεξάρτητο γεγονός 1 (προχθες). Οδήγημα κουραστικό, σε σκοτάδι και με βροχή. Συντροφιά μου το ραδιόφωνο. Ακούω ένα ρεπορτάζ γιά τις οικονομικές συνθήκες στην Ελλάδα. Δεν μου αρέσει το στυλ του ρεπορτάζ, βρίσκω το επίπεδο χαμηλό. Είναι εκείνο το είδος που ο "ρεπόρτερ" κολλάει ένα μικρόφωνο στο πρόσωπο του κάθε πικραμένου που θα βρει στον δρόμο και τον αφήνει να λέει ότι του κατέβει.
Βαριεστημένος, απλώνω το χέρι ν' αλλάξω σταθμό. Το τελευταίο που ακούω είναι κάποιο ανθρωπάκι που διαμαρτύρεται φωναχτά - και με πολλές βρισιές. Φωνάζει ότι από τον Μάη που εφαρμόστηκε το μνημόνιο, όλοι έχουν αποθρασυνθεί εντελώς. Λέει ότι το περιβόητο φακελάκι στην Υγεία δίνει και παίρνει - πολύ χειρότερα από παλιά (πρόσφατα έμαθα ότι ο όρος fakelaki έχει κατοχυρωθεί στην διεθνή βιβλιογραφία σαν κομμάτι της νεοελληνικής πραγματικότητας).
Λέει ότι οι γιατροί θέλουν να βγάλουν από τους ασθενείς εκείνα που τους παίρνει το κράτος. Δεν κρατάνε πιά ούτε τα προσχήματα. 

Ανεξάρτητο γεγονός 2. Το χέρι μου είναι ακόμα μεταίωρο και απασχολημένο με την αλλαγή του σταθμού όταν χτυπάει το κινητό (έχω hands free). Στο τηλέφωνο, μαθαίνω τα δυσάρεστα νέα. Πέθανε ο Β.
Ο Β. ήταν ένας γλυκός άνθρωπος. Δουλευταράς, τίμιος. Όπως όλοι οι τίμιοι, φτωχός. Έπαθε μιά κρίση, έναν κολικό. Δεν μιλάω γιά κάτι φοβερό, κάτι πολύπλοκο, κάτι ανίατο. Δυσάρεστος και οξύς πόνος μεν, αλλά ένα "απλό" περιστατικό δε.
Πήγε επειγόντως στο νοσοκομείο, όπου ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ να τον κυτάξουν. Προσοχή, όχι να τον θεραπεύσουν. Να τον κυτάξουν !!! Να του πάρουν αίμα, να του κάνουν ένα υπερηχογράφημα, κάτι βρε αδερφέ. Ήρθε ο άνθρωπος στο νοσοκομείο διπλωμένος από τον πόνο και τον πέταξαν έξω.
Η θανατηφόρα λεπτομέρεια: δεν έδωσε φακελάκι. Μέσα στον πόνο του, ούτε ο ίδιος ούτε εκείνη που τον συνόδευε το σκέφτηκαν. Η κατάληξη ήταν ότι γύρισε στο σπίτι του, όπου μετά από λίγες ώρες πέθανε από περιτονίτιδα.

Σύμπτωση; Δεν ξέρω. Ποιά είναι η μαθηματική πιθανότητα να ακούς κάτι στο ράδιο και την ίδια στιγμή να μαθαίνεις ότι αυτό που μόλις άκουσες επιβεβαιώθηκε τραγικά πάνω σε άνθρωπο που ξέρεις καλά;

ΑΗΔΙΑ. Αισθάνομαι αηδία. Γιά τους σκατάνθρωπους που ξεγράφουν έναν άνθρωπο επειδή δεν πρόλαβε ( ! ) να γεμίσει την άθλια τσέπη τους. Χέζω τα διπλώματα τους και τους εύχομαι έναν αργό και βασανιστικό θάνατο.
Χέζω (με ελάχιστες εξαιρέσεις) κι αυτήν την χώρα, αυτήν την κοινωνία. Που εδώ και δεκαετίες ενισχύει, ανέχεται και υποθάλπει αυτήν την αθλιότητα.
Τον ίδιο αργό και βασανιστικό θάνατο εύχομαι σ' αυτήν την ανίκανη και διεφθαρμένη μαζί-τα-φάγαμε-κυβέρνηση. Που είχε όλα τα μέσα να αλλάξει μερικά απλά πράγματα και προτίμησε να γίνει τοποτηρητής ξένων συμφερόντων.

Ω, ναι! Έγινε καταγγελία εναντίον του καθικιού που αυτοαποκαλείται "γιατρός" (φτου). Με στοιχεία και με ονόματα.
Όποιος νομίζει ότι η καταγγελία θα οδηγήσει σε οποιαδήποτε ποινή εναντίον του καθάρματος, να σηκώσει το χέρι του.

Τριάμιση χρόνια μετά την Αμαλία Καλυβινού, η κατάσταση έχει χειροτερέψει.
Πήγαν τσάμπα οι διαμαρτυρίες και τα παχιά λόγια που ειπώθηκαν τότε.
Στην Αμαλία και στον Β. αφιερώνω ετούτο το γραφτό. Με αγανάκτηση και πίκρα.

(καλά τα λέει ο Πιτσιρίκος εδώ - αλλά έγινε κι αυτός μανιέρα και τον περνάνε γιά "ευθυμογράφο" ).

Σύνδρομο του Αναχωρητή

Εμείς που ταξιδεύουμε στην θάλασσα, ερχόμαστε συχνά με το φαινόμενο εκείνο που ονομάζω "σύνδρομο του αναχωρητή". Οι πάσχοντες απο αυτό το σύνδρομο χαρακτηρίζονται από τον διακαή πόθο "να τα βροντήξω όλα κάτω, να σηκωθώ να φύγω, να ζήσω ανεξάρτητος, μόνος μου, αυτόνομος κλπ. ".
Το σύνδρομο του αναχωρητή δεν είναι βέβαια αποκλειστικότητα όσων ταξιδεύουν στην θάλασσα. Το συναντάμε συχνά και σε στεριανούς. Αλλά η Απεραντοσύνη της Θάλασσας ενισχύει κατά πολύ τέτοιους πόθους. Αρκεί να αγναντέψει κανείς από το κατάστρωμα τον Κυρ-Ήλιο καθώς πέφτει στο νερό, και θα νιώσει δυνατή την έλξη του ανοιχτού ορίζοντα.

Είχα κι εγώ αυτό το σύνδρομο - παλιά, στα χρόνια της εφηβείας μου. Σήμερα έχω θεραπευτεί εντελώς. Σήμερα το βλέπω σε άλλους και περιορίζομαι να χαμογελάω με συγκατάβαση.

Γιατί παθαίνουν αυτό το σύνδρομο τόσοι πολλοί άνθρωποι; Μα επειδή η σημερινή ζωή μας είναι *όντως* ανούσια, μίζερη και μονότονη. Επειδή το να φεύγεις αποτελεί βιολογική ανάγκη (ίσως λίγο εντονότερη γιά τα αρσενικά). Επειδή η ελευθερία και η ανεξαρτησία από τους άλλους είναι από τα πιό όμορφα αισθήματα.

Ανάποδο ερώτημα. Αφού τόσοι πολλοί θέλουν να φεύγουν, γιατί δεν το εφαρμόζει κανείς;
Επειδή το να ζεις μόνος σου και ανεξάρτητος ειναι Πολύ Ζόρικο Πράγμα. (εννοείται ότι μιλάω από πείρα).

Εκατό χιλάδες έχουν τον πόθο να φύγουν. Δέκα χιλιάδες το σχεδιάζουν σοβαρά. Χίλιοι αρχίζουν να υλοποιούν τα σχέδια τους και κολλάνε κάπου στην μέση. Εκατό ξεκινάνε το ταξίδι της μοναξιάς και της ανεξαρτησίας. Και μόνο ο ένας φτάνει (κι αυτος ο ένας, δεν είσαι εσύ).

Διάβαζα πριν λίγους μήνες γιά έναν 30ρη ελβετό, που αποφάσισε να τα παρατήσει όλα και να ζήσει σε ένα ερημικό νησί. Διάλεξε ένα ωραίο νησί, με διαθέσιμο πόσιμο νερό, με ήπιο κλίμα - κάπου στον Ειρηνικό. Πήρε μαζί του εφόδια, προμήθειες, ένα δορυφορικό τηλέφωνο (άρα και ίντερνετ), μπαταρίες και ένα σωρό άλλα μπιχλιμπίδια της τεχνολογίας. Ο σκοπός του ήταν να ζήσει 12 μήνες μόνος του στο νησάκι αυτό και να κάνει διαλογισμό. Να βρει τον εαυτό του - όπως περιγράφει ο ίδιος.
Άντεξε μόνο 7.5 μήνες, μέσα στους οποίους δεν κατάφερε ούτε 1 φορά να κάνει διαλογισμό. Επί 24 ώρες / 24ωρο και επί 7.5 μήνες πάλευε να καλύψει τις βασικές του βιολογικές ανάγκες, δηλαδή τροφή και στέγη. Οι φίλοι του τον πήραν άρον-άρον από το νησάκι, αδυνατισμένο κατά 10 κιλά και άρρωστο. Όλα αυτά με εφόδια, με εργαλεία, με ίντερνετ, σε ένα φιλικό και ήπιο περιβάλλον.

Θυμήθηκα τα νιάτα μου. Όταν ξεκινούσα χωρίς εφόδια και με ελάχιστα εργαλεία (και *εννοείται* χωρίς τηλέφωνο) να ζήσω μόνος μου. Ποιά Πολυνησία και ποιός Ειρηνικός; Η Ελλάδα είχε τότε (και εξακολουθεί να έχει) πολλά μέρη στα οποία μπορείς να ζήσεις μόνος σου γιά ένα 2μηνο - 3μηνο, χωρίς να συναντήσεις ούτε έναν άνθρωπο. Κάπου στο τέλος του 3ου μήνα, ξεχνάς πως είναι η ανθρώπινη ομιλία.

Γιατί δεν έμεινα εκεί; Είναι απλό. Επειδή διαπίστωσα ότι είναι 100Χ πιό ξεκούραστο να συλλέγεις την τροφή σου από το ράφι του σουπερμάρκετ παρά από τους αγρούς και τις θάλασσες. Ακόμα και αν συνυπολογίσω ότι το σουπερμάρκετ θέλει λεφτά και ότι γιά να κερδίσω αυτά τα λεφτά πρέπει να κάνω μιά ανιαρή δουλειά, σε ένα σκοτεινό γραφείο - πάλι είναι ανετότερο το σουπερμάρκετ.

Μιά παραλλαγή του ερημικού νησιού είναι το καράβι. Ο μοναχικός θαλασσοπόρος που διασχίζει τους ωκεανούς - μόνος και ανεξάρτητος. Το πλοίο αποτελεί ένα δικό σου, μικρό νησί - μετακινούμενο. Aκόμα χειρότερα. Εχεις *και* πρόβλημα τροφής (κανένας δεν σου εγγυάται ότι θα πιάνεις ψάρια όποτε πεινάς), αλλά *και* επιβίωσης.
Ναι μεν το πλοίο σου προσφέρει στέγη - μια στέγη που στο νησί πρέπει να κατασκευάσεις από το μηδέν. Αλλά αυτή η στέγη κινδυνεύει διαρκώς με κατάρρευση και περνάς τις μέρες σου επισκευάζοντας ασταμάτητα. Μόλις φτιάξεις τα υδραυλικά, χαλάνε τα ηλεκτρικά. Μόλις φτιάξεις τα ηλεκτρικά, σκίζονται τα πανιά. Μόλις φτιάξεις τα πανιά, χαλάει το πηδάλιο κ.ο.κ. Και αν καταφέρεις κάποτε να τα έχεις όλα μαζί σε λειτουργία, έρχεται μια καταιγίδα και στα σπάει όλα.

Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε γιά έφηβους, έως 30ρηδες. Δηλαδή άνθρωπους εύρωστους, υγειείς, δυνατούς. Αλλά πως θα ζήσεις μόνος σου όταν φτάσεις 80ρης; Ποιός θα σου φτιάξει τα δόντια - είτε όταν είσαι νέος είτε ηλικιωμένος; Ποιός θα σου δέσει το τραύμα αν σκοντάψεις κάπου; Οι γιατροί είναι άτιμα όντα. Απαιτούν λεφτά γιά να σε θεραπεύσουν. Δεν τους αρκεί να τους προσφέρεις μερικές εξωτικές καρύδες και παπάγιας (αν υποθέσουμε ότι κατάφερες να πιάσεις καρύδες και παπάγιας στο μοναχικό νησί που ζεις).

Γιά όλους τους παραπάνω λόγους το θεωρώ αδύνατο να ζήσει κάποιος μόνος του και ανεξάρτητος. Τουλάχιστον όχι γιά παραπάνω από λίγες βδομάδες. Το σύνδρομο του αναχωρητή θα παραμείνει ευσεβής πόθος.

* * * *
Εκτός αν ......

(Εναλλακτική 1) ... κλειστείς στο Άγιον Όρος.
Οχι σε κάποιο από τα μοναστήρια, μαζί με άλλους μοναχούς. Εντελώς μόνος σου, σε κάποια σκήτη. Γίνεται, το ξέρω. Έχω την πεποίθηση, ότι ένα μεγάλο μέρος από εκείνους που ζουν στο Αγιονόρος δεν είναι θρήσκοι. Στην μοναξιά ενός κελλιού, κανείς δεν ξέρει αν προσεύχεσαι στον θεό, ή αν προσπαθείς να ξεφύγεις από τους δαίμονες που σε κυνηγάνε.

(Εναλλακτική 2) ... βγάλεις Πολλά Λεφτά.
Η Αρχή του ΜΜΜ (Make More Money). Το χρήμα σου προσφέρει την δυνατότητα να είσαι μόνος σου και ανεξάρτητος όποτε το χρειάζεσαι. Είναι η μόνη εναλλακτική όπου δεν απαιτείται να παλεύεις γιά την επιβίωση. Μόνο έτσι μπορείς πραγματικά να αφοσιωθείς στον διαλογισμό και την αναζήτηση του εαυτού σου.
Η πραγματική πολυτέλεια στις μέρες μας δεν είναι η Φερράρι και το Αρμάνι. Αυτα μπορεί να τα αποκτήσει και το πρώτο τυχόν λαμόγιο, με δανεικά.
Η πραγματική πολυτέλεια, ο πραγματικός πλούτος, είναι η δυνατότητα να λες στους πάντες "σε έχω χεσμένο". Όσο πιό πλούσιος είσαι, σε τόσο περισσότερους μπορείς να το πεις αυτό.

(Εναλλακτικη 3)... γίνεις αγρότης στην παραμεθόριο.
Πριν την περιγράψω, θέλω να σημειώσω ότι είναι η αγαπημένη μου εναλλακτική. Είναι ταυτόχρονα και η πιό εφαρμόσιμη. Αν ποτέ με (ξανα)πιάσει το σύνδρομο του αναχωρητή, θα υλοποιήσω ακριβώς αυτήν. Την θυμήθηκα διαβάζοντας ένα ρεπορταζ γιά κάποιον γερμανό, που τόλμησε να με αντιγράψει ;-)

Συνταγή γιά επίδοξους αναχωρητές λοιπόν. Από κάποιον που δοκίμασε αρκετές άλλες.
Υλικά:
-- Παίρνετε μιά σύντροφο που αγαπάτε και σας αγαπάει πολύ. Χωρίς εκείνη, τίποτα δεν έχει νόημα.
-- Παίρνετε μαζί σας ζώα. Πολλά, όσα περισσότερα μπορείτε. Πρώην αδέσποτα, γέρικα, ανάπηρα. Ζώα που θα σώσετε από εκτροφεία, από βασανιστήρια και από σφαγεία. Τίποτα εξωτικό. Μερικά σκυλιά, γάτες, αγελάδες, κότες και γουρούνια αρκούν. Η τελική επιλογή είναι φυσικά δική σας.
-- Αγοράζετε ένα μεγάλο αγρόκτημα σε μιά φτωχή, απομονωμένη, ακριτική περιοχή. Χωρίς αξία γιά τους υπόλοιπους ανθρώπους. Όχι εξωτικά νησιά και τέτοια. Κάπου στην Μεσόγειο είναι υπεραρκετό.
-- Δυό - τρεις ανεμόμυλοι γιά να παράγετε ηλεκτρικό ρεύμα, γιά αρδευτικούς σκοπούς και γιά το άλεσμα των δημητριακών.
-- Ένα απλό σπιτάκι, με τις βασικές ανέσεις. Και οι κατάλληλοι στάβλοι εννοείται.

Εκτέλεση:
-- Παράγετε δημητριακά και λαχανικά. Τα περισσότερα καταναλώνονται από εσάς και τα ζώα σας. Αν υπάρξει περίσσευμα (μαζί με το περίσσευμα ηλεκτρικού ρεύματος από τους ανεμόμυλους) το ανταλλάσσετε με κάτι χρήσιμο.
Αυτό μπορεί να είναι κάποια εργαλεία, ρούχα, ιατρικές υπηρεσίες γιά όλα τα πλάσματα που ζουν στο αγρόκτημα, ή κάτι παρόμοιο.
Τα ζώα δεν έχουν καμμία χρηστικότητα με την κλασσική έννοια. Οι κότες δεν παράγουν αυγά, οι αγελάδες δεν παράγουν γάλα. Κανένα ζώο δεν θανατώνεται γιά να φαγωθεί.

Αποτέλεσμα:
Είναι εφαρμόσιμο κάτι τέτοιο; Ειλικρινά δεν ξέρω. Μου φαίνεται πολύ πιό εφαρμόσιμο (και εύκολο) από το να πάρω ένα πλοίο και να περάσω τις επόμενες δεκαετίες της ζωής μου στην μέση του πελάγου, είτε πάνω σ' ένα ερημονήσι.
Πάντως ο γερμανός που το εφαρμόζει, δηλώνει ευτυχισμένος.

Τον πιστεύω.

- - - -
Y.Γ. Ελπίζω η αγαπημένη μου να κατέχει από τσάπες και ξινάρια. ;-)
Εγώ είμαι εντελώς στούρνος σε ότι αφορά τις γεωργικές εργασίες. Το μόνο στο οποίο μπορώ να φανώ χρήσιμος είναι να είμαι ξαπλωμένος στην αιώρα και να της λέω όμορφες ιστορίες γιά τους αστερισμούς - όταν εκείνη γυρνάει από το σκάλισμα ή το όργωμα.

Carte Postale

Πάντα πίστευα ότι τα ταξίδια στον χρόνο είναι δυνατά. Μερικοί τυχεροί μπορούν να σπάσουν την κλασσική ροή του χρόνου από την γέννηση στον θάνατο και να επισκεφτούν όποιον (χωρό)χρονο θέλουν. Για μας τους υπόλοιπους απομένει να κάνουμε το ίδιο μόνο με την φαντασία μας.
Πόσες φορές δεν αναπολήσαμε τον εαυτό μας όπως (όπου) ήταν στο παρελθόν;
Πόσες φορές δεν αναλογιζόμαστε, πως (που)θα είμαστε στο μέλλον;

Η χρονική απόσταση δεν παίζει ρόλο. Μπορεί να μιλάμε γιά 2 μέρες πριν / μετά είτε για 120 χρόνια πριν από σήμερα.

Σκέφτηκα να γεφυρώσω αυτήν την (χωρο)χρονική απόσταση, στέλνοντας καρτ ποστάλ στον εαυτο μου.
Στα μέρη που ήταν και στην ψυχολογική κατάσταση που ήταν κάποτε. Στις καρτ ποστάλ τον αποκαλώ "τζούνιορ", όχι χωρίς μια δόση ειρωνίας.
Μου ανταπόδωσε με δικές του καρτ ποστάλ. Μηνύματα στο δικό του μέλλον, δηλαδή σ' εμένα σήμερα. Και επειδή ούτε τότε άφηνα τίποτα να πέσει κάτω ;-) μου επιστρέφει την ειρωνία, αποκαλώντας με "παππού".

Τα μηνύματα είναι άρρηκτα δεμένα με τους τόπους. Άλλωστε οι καρτ ποστάλ πρέπει να έχουν διεύθυνση, αλλιώς πως θα παραδοθούν; ;-)

Χρησιμοποιώ το google maps σαν εργαλείο γιά να προσδιορίσω τους τόπους.

Επειδή αυτό είναι προσωπικό ημερολόγιο ου μην αλλά και δημόσιο κείμενο, θα ήθελα πολύ να προσθέσει ο καθένας τις δικές του καρτ ποστάλ (προς τον εαυτό του) στον χάρτη. Μπορεί ο καθένας να επιλέξει το δικό του "σημαιάκι" με το δικό του χρώμα, ώστε να ξεχωρίζει ποιός είναι ποιός.
Μακάρι να γεμίσει ο χάρτης πολύχρωμα σημαιάκια και καρτ ποστάλ.
Ποιός ξέρει - μπορεί οι διαδρομές μας να έχουν συναντηθεί στο παρελθόν. Ή να τέμνονται κάπου στο μέλλον ;-)

Υ.Γ. Αν και με το google maps σαν εργαλείο μπορείς να ζουμάρεις σε όλον τον πλανήτη, περιορίστηκα συνειδητά στην Ελλάδα (γιά την ώρα).

Υ.Υ.Γ. Το κείμενο της κάθε καρτ ποστάλ φανερώνεται με κλικ στο ανάλογο σημαιάκι.

Υ.Υ.Υ.Γ. Τεχνικά, έκανα ότι μπορούσα γιά να μπορεί ο καθένας να αλλάξει τον χάρτη, προσθέτοντας τις δικές του καρτ ποστάλ. Είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύω "κοινό" ντοκουμέντο στο google. Eλπίζω να δουλέψει. Κάτω από τον χάρτη υπαρχει ένα λινκ γιά μεγένθυνση. Η μεγένθυνση προσφέρει ένα κουμπάκι για να γίνει edit στον χάρτη.

Υ.Υ.Υ.Γ. Το google δίνει αναλυτική τεχνική βοήθεια πάνω στο πως μπορεί κανείς να τοποθετήσει τα δικά του σημαιάκια και κέιμενα.

View to_me in a larger map

Με αφορμή

Έχω γράψει πολλές φορές ότι συμπαθώ τον Νίκο Δήμου. Τον θεωρώ σαν έναν από τους δάσκαλους μου στην σκέψη. Σήμερα έγραψε ένα πόστ γιά εναν γατούλη που τον κακοποίησαν βάναυσα - επειδή δεν ξέρουν τίποτα από ζώα και φοβήθηκαν μήπως και τυχόν ο γατούλης "πειράξει" το παιδί τους.

Ο Ν. Δήμου γράφει στο τέλος του ποστ "Στην αρχή ήμουν γεμάτος οργή εναντίον τους, ύστερα άρχισα να τους λυπάμαι. Αλίμονο στους ανθρώπους που δεν επικοινωνούν με τη φύση – και τα ζώα είναι καθαρή φύση. Αλίμονο σε αυτούς που δεν γνώρισαν την αγνότητα, την εντιμότητα και την σταθερότητα του ζώου. Μένουν μισοί άνθρωποι."

Στην αρχή συμφώνησα με τον Δήμου. Αλλά γρήγορα άλλαξα γνώμη.

Τέτοιου είδους συμπεριφορές τις έχω ζήσει πάμπολλες φορές. Η τελευταία ήταν το καλοκαίρι, όταν κολυμπούσα με τον σκύλο μου (σε απόμακρη και ελέυθερη παραλία πάντα) και ένας γκάου-μπίου απέιλησε να πάρει το δίκαννο του και να μας σκοτώσει και τους 2, επειδή του "μολύνουμε" τα παιδιά. Σιγά ρε μεγάλε, θα σκίσεις την κυλότα σου.

Άγνοια; Σίγουρα ναι. Αυτοί οι ηλίθιοι δεν ξέρουν καν τι είναι μόλυνση και πως δημιουργείται.
Αλλά σε καμμία περίπτωση δεν ισχύει το άλλοθι που τους απονέμει ο - αγαπητός κατά τα άλλα - Δήμου. Οχι δεν είναι "μισοί άνθρωποι", όπως τους χαρακτηρίζει. Είναι ολόκληροι ηλίθιοι.

Η άγνοια αποτελεί άλλοθι μόνο όταν κάποιος ζει στα βάθη της ζούγκλας και η μόνη πηγή πληροφοριών του είναι ο σαμάνος της φυλής του. Εν έτει 2010, γιά έναν κάτοικο δυτικής χώρας (το κατά πόσο η Ελλάδα είναι δυτική χώρα, το αφήνω γιά άλλο ποστ) η άγνοια μόνο ηθελημένη και συνειδητή μπορεί να είναι.

Αν κάποιος ενδιαφέρεται γιά την υγεία του παιδιού του, οφείλει να μάθει πως προξενείται μιά μόλυνση.

Το ερώτημα είναι πως να αντιμετωπίσει κανείς τους ηλίθιους σκατάνθρωπους. Ιδίως όταν αποτελούν συμπαγή μάζα - όπως στην Ελλάδα.

--- Να διαπληκτιστεί μαζί τους φραστικά, με λογικά επιχειρήματα; Φοβερά ψυχοφθόρο και αναποτελεσματικό.

--- Να τους απαντήσει με δίκαννο και σπαθί; Το απαγορεύει ο νόμος.

--- Να το βάλει στα πόδια, αφήνοντας τους το πεδίο δράσης ελεύθερο; Είναι σαν να συνυπογράφει την επόμενη κακοποίση του ζώου που θα ατυχήσει να βρεθεί μπροστά τους.

--- Να καλέσει το κράτος να επέμβει, επιβάλλοντας τον νόμο περί προστασίας ζώων; Χαρχαρχαρχαρ, χρμφφφφφτ, μπουχαχαχα (λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα).

Δυστυχώς, δεν έχω απάντηση.

Υ.Γ. Στην δική μου περίπτωση, ο ηλίθιος δεν μπορούσε να κακοποιήσει τον σκύλο μου, γιατί ήμουν έγω μπροστά. Κατάφερε μόνο να μου χαλάσει μιά μέρα διακοπών - γι' αυτό και μόνο τον μισώ. Ο αθώος γατούλης του Ν. Δήμου είχε πολύ χειρότερη τύχη.

Υ.Υ.Γ. Φιλοσοφικές προεκτάσεις. Το ψευτο-άλλοθι της άγνοιας επεκτείνεται και στις περιπτώσεις του εθνικισμού και του θρησκευτικού φανατισμού. Σίγουρα όλοι αυτοί οι ... (αχαρακτήριστοι) που φέρονται βάναυσα σε αλλοδαπούς ή / και αλλόθρησκους δεν θα ήταν έτσι αν είχαν γνώσεις γιά τον άλλο. Γιά τον διαφορετικό.

Αλλά στις μέρες μας οι πληροφορίες είναι ελεύθερα και πανεύκολα προσβάσιμες στον καθένα.

Άρα η άγνοια είναι ηθελημένη και συνειδητή. Γι' αυτό και δεν αποτελεί δικαιολογία γιά κανέναν.

Η ηλιθιότητα αποτελεί την εξήγηση του φαινομένου. Όχι η άγνοια.