Κριτήρια επιλογής

Τις τελευταίες βδομάδες έτυχε να μιλήσω με κάμποσους νέους (25-35χρονους). 

Γενικά αποφεύγω να λέω ότι ζω στην Γερμανία, αλλά οι συνθήκες αυτών των συνομιλιών ήταν τέτοιες που ήταν έτσι κι αλλιώς γνωστό.

Δεν ξεκίναγα εγώ τις κουβέντες περί Γερμανίας / Ελλάδας, αυτοί τις ξεκίναγαν. 

Λογικό. 

Εγώ έχω κάνει τις επιλογές μου εδώ και δεκαετίες. Τι να συζητήσω και τι να αμφισβητήσω; Ακόμα και αν έχω κάνει λάθος επιλογές, είναι αδύνατον να αλλάξω το παρελθόν.

Οι νέοι όμως το σκέφτονται, εξετάζουν τις επιλογές τους. Αναρωτιώνται που θα ήταν καλύτερα να ζήσουν. Πολύ καλά κάνουν.

 

Με ρώταγαν λοιπόν περί Γερμανίας. 

Το βλακώδες δεν ήταν ότι ρώταγαν. 

Το βλακώδες ήταν το ΤΙ ρώταγαν και τι συγκρίσεις έκαναν. Αυτό που ρωτάς, αυτό σε ενδιαφέρει, αυτό είναι το κριτήριο της επιλογής σου. Με αυτό το κριτήριο θα αποφασίσεις το που και το πως θα ζήσεις για την υπόλοιπη ζωή σου.

 

Με ρώταγαν λοιπόν για τα λεφτά, τα λεφτά, τα λεφτά, την νυχτερινή ζωή, τα λεφτά, τον καιρό, τα μπαρ, τα λεφτά, το κρύο, τα λεφτά, την νυχτερινή διασκέδαση, τα λεφτά, το χιόνι, τα λεφτά, τα νυχτερινά κέντρα, το κρύο. Και φυσικά τα λεφτά. 

 

Οι δικές μου απαντήσεις ήταν γενικόλογες και αδιάφορες. Βαριέμαι αυτές τις κουβέντες. Δεν έχω εγώ να αποφασίσω, άλλοι καίγονται να επιλέξουν χώρα.

 

Έλεγα λοιπόν πολύ γενικά ότι οι μισθοί είναι ψηλότεροι και ότι - αυτονόητα - 2.500 χλμ βορειότερα όντως κάνει περισσότερο κρύο από την Ελλάδα. Για την νυχτερινή ζωή έλεγα ότι ποτέ δεν με ενδιέφερε σε καμία χώρα και δεν έχω πληροφορίες.

Αυτοί επέμεναν να συγκρίνουν, να ξαναρωτάνε λεπτομέρειες. 

Ειδικά για την νυχτερινή ζωή ήξεραν ήδη. Από διηγήσεις ενός φίλου μιας ξαδέρφης μιας γνωστής τους ήξεραν με 100% βεβαιότητα ότι "δεν υπάρχει νυχτερινή ζωή στην Γερμανία, κανένας δεν διασκεδάζει, όλοι μετά την δουλειά κλείνονται στα σπίτια τους".

Αυτό είναι ηλίθιο από μόνο του. Ακόμα και χωρίς να ξέρεις μια χώρα δεν χρειάζεται και πολύ νιονιό για να καταλάβεις ότι παντού σε όλον τον κόσμο οι άνθρωποι διασκεδάζουν, ιδίως οι νέοι. 

 

Η δική τους κατάληξη ήταν: Ναι, τα περισσότερα λεφτά είναι ελκυστικά αλλά προτιμάω να ζήσω στην Ελλάδα επειδή εδώ "ξέρουμε να ζούμε". Εννοώντας την νυχτερινή ζωή που δήθεν είναι πλούσια στην Ελλάδα και δήθεν ανύπαρκτη στην Γερμανία.

 

* * * 

Τους έπαιξα ένα παιχνίδι. Δεν ντρέπομαι καθόλου γι' αυτό. Αφού αυτοι με ρώταγαν για την Γερμανία, αντέστρεψα τους όρους και άρχισα να ρωτάω για την Ελλάδα. Έλεγα ότι εγώ δεν ξέρω τίποτα για την Ελλάδα και θέλω να μου πουν αυτοί.

 

Μόνο που εγώ δεν ρώταγα για τα λεφτά, τον καιρό ή την νυχτερινή διασκέδαση. Εγώ ρώταγα (δήθεν) για να μάθω για το ασφαλιστικό, τις εργασιακές συνθήκες, την φροντίδα των ΑΜΕΑ και των ηλικιωμένων, την υγεία,  το συνταξιοδοτικό, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, την κίνηση στους δρόμους, τα σκουπίδια, την γραφειοκρατία κλπ.

 

Εκεί γινόταν το έλα να δεις. Με αφορμή τις ερωτήσεις μου για αυτά τα θέματα ξεκίναγε το απόλυτο υβρεολόγιο. 

Όχι από εμένα - εγώ ρώταγα μόνο. 

Αυτοί, οι νέοι άνθρωπο, ΟΛΟΙ (δεν ήταν ένας, δεν ήταν δύο, δεν ήταν τρεις) τα έβρισκαν όλα σκατά στην Ελλάδα. Ένας απύθμενος βόθρος καταστροφής, σαπίλας και αυθαιρεσίας. ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ λόγια όχι δικά μου.

Οπότε τελειώνα και εγώ την κουβέντα με την παρακάτω ερώτηση: Ρε μεγάλε, έχεις να επιλέξεις ανάμεσα σε δύο χώρες. Η μια σου δίνει περισσότερα λεφτά, λιγότερη γραφειοκρατία, καλύτερη ασφάλιση, υγεία, παιδεία, υποδομές και στην άλλη είναι όλα σκατά (όπως εσύ ο ίδιος υποστηρίζεις) αλλά έχει περισσότερα μπαρ και ταβέρνες.

Και μετά από αυτό εσύ επιλέγεις να ζήσεις στην δεύτερη.

 

Και γαμώ τα μυαλά μεγάλε...

 

Δεν θέλω να φέρω κανέναν στην Γερμανία. Μπρρρρ.

Ίσα ίσα που τους θέλω όλους έξω, να με αφήσουν στην ησυχία μου. 

 

Αλλά αν οι νέοι στην Ελλάδα κουβαλάνε αυτά τα μυαλά, δεν έχω πλέον καμία απορία πάνω στο γιατί η Ελλάδα είναι μια κατεστραμένη και χρεωκοπημένη (ηθικά κυρίως) χώρα.

 

Το θέμα δεν είναι η μετανάστευση. Έτσι κι αλλιώς, διαχρονικά αυτοί που μεταναστεύουν είναι μειοψηφία. 

Ούτε γίνονται κάποια καλιστεία για να πούμε ότι η χώρα Α είναι "καλύτερη" (ότι και να σημαίνει αυτό) από την χώρα Β και να της δώσουμε το βραβείο. 

 

Το ερώτημα δεν είναι Γερμανία ή Ελλάδα. Το ερώτημα είναι  τι κριτήρια ποιότητας βάζεις εσύ για την χώρα σου και την ζωή σου.

 

Στατιστικά μιλώντας, μάλλον δεν θα φύγεις ποτέ από την χώρα σου - και πολύ καλά κάνεις. Αλλά το καθοριστικό είναι με τι κριτήρια συγκρίνεις και ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ  ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ στην ζωή σου.

 

Κρίνοντας από αυτά που ρωτάνε, από αυτά που συγκρίνουν, οι έλληνες θέλουν λεφτά, ζέστη και νυχτερινή διασκέδαση. 

 

Καλή τύχη μάγκες. Θα την χρειαστείτε.

 

* * * 

Κλείσιμο περί Γερμανίας: 

 

Δεν αγαπάω καμία χώρα, δεν θεωρώ καμία χώρα καλύτερη, πολύ λιγότερο την Γερμανία. Έχω ζήσει και δουλέψει σε 10+ χώρες, έχω επισκεφτεί γύρω στις 30.

 

Σαν πατρίδες μου θεωρώ  την Θάλασσα, τα βόρεια παράλια της Μεσόγειου, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ελλάδα και την Γερμανία - με αυτήν ακριβώς την σειρά.

Όπου σαν "πατρίδα" εννοώ τον γεωγραφικό χώρο που διαμόρφωσε την ψυχή μου.

 

Η Γερμανία - όπως αποδείχτηκε μετά από αρκετούς πειραματισμούς και περιπλανήσεις - είναι ο τόπος που μπορώ να  περάσω μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να θέλω να σκοτώσω τους γύρω μου. Στην Ελλάδα π.χ. μέσα στους πρώτους 6 μήνες είτε θα είχα σκοτώσει 500 ηλίθιους είτε θα είχα πεθάνει από άγχος.

 

Βρίσκω στην Γερμανία εκατοντάδες στραβά. Δεν τα γράφω εδώ. Το ότι δεν τα γράφω δεν σημαίνει ότι τα αγνοώ. Ούτε ότι θέλω να τα ωραιοποιήσω. 

Αν θελήσω ποτέ να γράψω για τα πάμπολλα στραβά της Γερμανίας, δεν θα τα γράψω στα ελληνικά. Επειδή θα ήταν ηλίθιο να βρίζεις κάποιους σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν.

 

Δεν προσπαθώ να είμαι αντικειμενικός. Θα ήταν εντελώς γελοίο. 

Πρώτον αντικειμενικότητα δεν υπάρχει, δεύτερον δεν παίζει κανέναν ρόλο. 

Ποτέ μου δεν αναρωτήθηκα ποιά χώρα είναι καλύτερη, πάντα αναρωτιόμου σε ποια χώρα θα ήθελα ΕΓΩ εντελώς υποκειμενικά να ζήσω.  Με τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ κριτήρια, που είναι αυστηρά προσωπικά.

 

Είναι καθαρά προσωπικό το ερώτημα. Για μερικούς ανθρώπους το Α είναι κόλαση, για άλλους είναι παράδεισος, για άλλους είναι "έλα μωρέ, πως κάνεις έτσι". 

Ακόμα και όταν μια μετανάστευση δεν είναι στις προτεραιότητες  σου, το τι σκέφτεσαι για τις άλλες χώρες είναι σημαντικό. Γιατί δείχνει τα κριτήρια ποιότητας που βάζεις εσύ για την δική σου χώρα, για την δική σου ζωή.

 

Δεν θα απαριθμήσω σήμερα τα δικά μου κριτήρια. Πάντως ΣΙΓΟΥΡΑ δεν είναι ούτε τα λεφτά, ούτε ο καιρός ούτε η νυχτερινή ζωή. Ειδικά αυτά τα 3 ποτέ δεν ήταν.