Τον παλιό καλό καιρό

Ξεκινάω περιγράφοντας την Γερμανία τα χρόνια 1960 - 2010 (μισός αιώνας). Δεν τα έζησα πρώτο χέρι, εκτός από τα τελευταία χρόνια. Αλλά η περιγραφή που ακολουθεί έχει επιβεβαιωθεί από 100δες προσωπικές εμπειρίες, συζητήσεις με ανθρώπους που τα έζησαν, ιστορικά ντοκουμέντα αλλά και την κοινή αντίληψη περί Γερμανίας σε όλη την υφήλιο.

 

Σε πρόσφατη διαδρομή μου με ταξί, ο έλληνας ταξιτζής μου έλεγε εν έτει 2026 "η Γερμανία είναι 50 χρόνια μπροστά". Πράγμα που ποτέ δεν ίσχυσε, αλλά δείχνει την γενική αντίληψη του κόσμου γι' αυτήν την χώρα.
 

Δεν κάνω αυτήν την ιστορική αναδρομή επειδή νοσταλγώ κάτι. Άλλωστε τα περισσότερα δεν τα έζησα ο ίδιος, οπότε τι να νοσταλγήσω; Την κάνω για να εξηγήσω στον εαυτό μου (δεν γράφω στο μπλογκ γιά άλλους), τι στον διάολο πήγε στραβά και πως καταντήσαμε έτσι.

 

* * * *

Στα χρόνια 1960 - 1980 η Γερμανία ήταν μια χώρα - πρότυπο. 

Σαφώς και υπήρχαν κοινωνικές αδικίες, πλούσιοι και φτωχοί. 

 

Αλλά ένας απλός τεχνίτης, ένας κατώτερος υπάλληλος μπορούσε - με ΕΝΑΝ μισθό - να θρέψει μια 4μελή οικογένεια. 

Από φεμινιστική σκοπιά είναι οπισθοδρομικό το να κάθεται η γυναίκα στην κουζίνα της και να ανατρέφει παιδιά. Αλλά απο οικονομική άποψη (αυτή με ενδιαφέρει εδώ), τα νούμερα έβγαιναν. Άνετα.

 

Ενας μισθός αρκούσε για να καλύπτει μια 4μελής οικογένεια τα τρέχοντα έξοδα της, να έχει ένα σπιτάκι, ένα αυτοκίνητο, αξιοπρεπείς διακοπές κάθε χρόνο, ΣΥΝ σύνταξη για 2 ενήλικες, ΣΥΝ (εξαιρετική) Παιδεία για 2 ανήλικα, ΣΥΝ (εξαιρετική) ιατροφαρμακευτική κάλυψη για 4 άτομα.

 

Αυτό ίσχυε και στις άλλες χώρες. Ακόμα και στην Ελλάδα του 60 - 70, με έναν μισθό ζούσαν άνετα, είχαν δικό τους σπίτι, πήγαιναν διακοπές κ.ο.κ. Ναι, στην Ελλάδα η Παιδεία και η Υγεία ήταν πολύ κατώτερες από τις γερμανικές, αλλά ο κόσμος, η πλατιά μεσαία τάξη ζούσε στην Ελλάδα αξιοπρεπέστατα με έναν μισθό.

Ο ίδιος κανόνας, δηλαδή "ένας μισθός αρκεί για μια οικογένεια" ίσχυε πάνω-κάτω και για το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Γαλλία, τις ΗΠΑ, την Αγγλία και τις Σκανδιναυικές χώρες.

 

Πίσω στην Γερμανία. Υποδομές. Αν το λεωφορείο του χωριού σου έρχονταν 2' αργότερα, διόρθωνες το ρολόϊ σου. Αν το τραίνο της πόλης σου έρχονταν 2' αργότερα, ΔΕΝ διόρθωνες το ρολόι σου. Το πέταγες και αγόραζες καινούργιο ρολόι. Οι δρόμοι ήταν υποδειγματικοί, όλοι ξέρουμε τις γερμανικές Autobahn, το όνειρο κάθε οδηγού. Γραφειοκρατία μηδέν, Παιδεία, Υγεία, Σύνταξη, Κοινωνική Πρόνοια στο top-3 παγκόσμια.

 

Το made in Germany ήταν σήμα κατατεθέν ποιότητας και αρχοντιάς. Από κουδουνίστρες μέχρι διαστημόπλοια, ότι έβγαινε από τα γερμανικά εργοστάσια ήταν περιζήτητο. Οσοι γουστάρουν στάτους σύμπολ, μόστρα και πόζα (Αμερικάνοι, Άραβες, Ιάπωνες κ.α.) μέχρι σήμερα αγοράζουν ακόμα BMW, Mercedes και Porsche.

 

Εδώ κάπου κολλάει και το "διηγώντας τα να κλαις". Αλλά ας μην προτρέχω. 

 

Το πράγμα για την Γερμανία άρχισε να στραβώνει κάπου στα 1980. Για την Γερμανία είμαι σίγουρος, για τις άλλες χώρες το υποπτεύομαι. Είχαν όμως τόσο "λίπος" πάνω τους, τόσο τεράστια κεκτημένη ταχύτητα, τόσο προβάδισμα από τους άλλους, που η κατάρρευση φάνηκε μόλις το 2010, με την κρίση. Τα 30 χρόνια 1980 - 2010 ήταν ένας κατήφορος, αλλά μπορούσε να κρυφτεί κάτω από το χαλί. Από το 2010 και μετά, η σαπίλα είναι πλέον πασιφανής. 

Σήμερα η Γερμανία είναι ένα μάτσο χάλια. Ένας μισθός δεν αρκεί ούτε για την συνδρομή στο νετφλιξ, οι υποδομές είναι άθλιες, γιατροί δεν υπάρχουν (ραντεβού σε 3 μήνες και αν), η Παιδεία είναι για τα μπάζα, δρόμοι, τραίνα, δημόσιες υπηρεσίες, όλα ξεχαρβαλωμένα, υποστελεχωμένα και αναξιόπιστα. Οι συντάξεις έχουν εξαφανιζόλ, το όριο συνταξιοδότησης είναι ήδη τα 67 (από το 2002 παρακαλώ) και συζητάνε για 69.

Να μη μιλήσω για το ύψος των συντάξεων που δεν φτάνει ούτε για τα φάρμακα σου. 

 

Γερμανική βιομηχανία δεν υπάρχει πλέον. Οι πάλαι ποτέ "μεγάλοι" φυτοζωούν. Κάθε χρόνο απολύουν υπαλλήλους και  κλείνουν εργοστάσια. Οι "μεσαίοι" έχουν εγκαταλείψει προ πολλού και παλεύουν με το τέρας της γραφειοκρατίας. Οι μόνοι που βγάζουν φράγκα είναι οι πόρνες, οι ινφλουένσερ και οι μεσίτες παντός είδους.

 

Την ίδια έξελιξη πάνω -  κάτω είχαν και οι άλλες δυτικές χώρες (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία κ.ο.κ.). Ίσως και χειρότερα, γιατί αυτές δεν είχαν το προβάδισμα της Γερμανίας. Αλλά αυτές δεν τις έζησα από πρώτο χέρι, γι' αυτό δεν λέω τίποτα.

 

* * * *

Γιατί αυτή η κατάρρευση μέσα σε τόσο μικρό διάστημα; 50 χρόνια είναι ένα τίποτα. Όσοι ήταν έφηβοι και έζησαν αυτοπροσώπως τις καλές εποχές του 1960/1970, σήμερα είναι περίπου 70-75 ή και νεότεροι. Θυμούνται, κάνουν συγκρίσεις. Τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους ξέρουν πολύ καλά πως ζούσαν οι προηγούμενοι. Άλλωστε υπάρχουν εκατομμύρια ιστορικά στοιχεία.

 

Τι πήγε ΤΟΣΟ στραβά και μάλιστα σε ΤΟΣΕΣ χώρες ταυτόχρονα; Η κατάρρευση δεν είναι γερμανική αποκλειστικότητα, όλος ο δυτικός κόσμος καταρρέει. 

Βάζω το 1980 σαν σημείο καμπής, από τότε άρχισε ο κατήφορος. Αυτές οι εξελίξεις γίνονται πολύ αργά και δεν γίνονται αμέσως αντιληπτές, άσε που κάθε χώρα είχει και τον δικό της ρυθμό κατάρρευσης. Οπότε δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη ημερομηνία αλλά ενα ασαφές χρονικό διάστημα.

 

Ποιες είναι οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές από το 1980 μέχρι το 2010;  

Πρώτα η μεσαία τάξη και η πολιτική της εκπροσώπηση. Στην Γερμανία μέχρι το 2012 υπήρχαν 6 κόμματα, τα εξής 3: κεντρώοι, κεντρώοι και κεντρώοι. Τα 3 κόμματα του κέντρου (οι εκπρόσωποι της πλατιάς μεσαίας τάξης δηλαδή) έπαιρναν επί 50 χρόνια συνολικά 96-97%. Οτι δεν ήταν κέντρο, ήταν αμελητέο εκλογικά.

Σαφώς και είχαν διαφορές μεταξύ τους. Υπήρχαν καλοί, κακοί και μέτριοι σε όλα τα κόμματα.

 

Στην Ελλάδα είχαμε δικτατορία μέχρι το 1974, αργήσαμε λίγο στο ξεκίνημα, αλλά οι μετέπειτα συνθήκες δεν είχαν μεγάλη διαφορά. Από το 1974 μέχρι το 2010 είχαμε δικομματισμό ΝΔ, Πασοκ. Σαφώς και υπήρχαν τεράστιες διαφορές ανάμεσα στα 2 κόμματα. Αλλά και τα δύο εκπροσωπούσαν την πλατιά μεσαία τάξη. Καθόλου τυχαίο που επί δεκαετίες ο δικομματισμός στην Ελλάδα έπαιρνε στο σύνολο ένα 70-75%.

 

Η κρίση του 2010 ήταν ένα γερό ταρακούνημα, αλλά η κρίση απλά ανέδειξε έναν κατήφορο και μια κατάρρευση που είχαν ξεκινήσει από το 1980 (στην Ελλάδα από λίγο αργότερα). 

Καθόλου τυχαίο που στην Ελλάδα ιδρύθηκαν και πήραν τεράστια δύναμη όλα τα καθαρματάκια και οι καιροσκόποι. Το ίδιο έγινε και στην Γερμανία το 2012. Σε όλες τις δυτικές χώρες από το 2010 και μετά ανεβαίνουν ακραίοι, λαϊκιστές, απατεώνες, μαφιόζοι, καιροσκόποι, σούργελα θρησκοταλιμπάν, σούργελα πατριδοταλιμπάν και σούργελα σελεμπριτούδες.

 

Αυτό γίνεται (και) γιατί η μεσαία τάξη σε όλες τις χώρες έχει συρρικνωθεί δραματικά. 

Με την μεσαία τάξη εξαφανισμένη, δεν υπάρχει κανένας πλέον να ψηφίσει τα αστικά κεντρώα κόμματα όπως γίνονταν το 1960-2010.

 

Με την ενίσχυση από τα σοσιαλμηδια και με την οικονομική εξέλιξη, οι άνθρωποι έχουν χάσει την πολιτισμική τους ταυτότητα, τις κοινωνικές τους αξίες, τις οικονομικές τους σταθερές. 

Ξεκίνησε το 1980 σιγά-σιγά και ανεπαίσθητα, είχε σαπίσει μέχρι το 2010, ήρθε η κρίση και το ανέδειξε.

 

Όταν δεν έχεις κοινωνικό περίγυρο για να σου πει "ρε μαλάκα, τι μαλακίες λες", όταν ο κόσμος σου είναι ένα σοσιαλμήδιο με κατευθυνόμενες ειδήσεις, όταν σου έχουν γαμήσει την ζωή, δεν έχεις δουλειά, δεν έχεις λεφτά, δεν έχεις σύνταξη και απλά καταναλώνεις σκουπίδια μαλακιζόμενος, τότε σαφώς θα πιστέψεις την κάθε αριστερο-φασιστικο-λαϊκιστικο-χριστιανο-πατριδοκαπηλικο-συνομωσιολογική παπαριά που θα σου αραδιάσει ο κάθε απατεώνας. Όλος σου ο κόσμος άναθρες κραυγές.

* * * *

Δεν φταίει ο κόσμος για αυτήν την κατρακύλα και την διάλυση. Το πολίτευμα είναι εκεί για να σου λύνει τα προβλήματα, για να "δουλεύει". Αν επί 20 χρόνια το πολίτευμα δεν μπορεί ή δεν θέλει να δώσει λύσεις, το διαλύεις. Είτε ψηφίζοντας αναρχοφασιστοδικτάτορες, είτε απέχοντας από τις εκλογές είτε με την βία.

 

Οι Γερμανοί έδιναν για μισόν αιώνα (1960 - 2010) στα τρία κεντρώα κόμματα τους εκλογικά ποσοστά της τάξης του 95%. Σήμερα αυτό το ποσοστό έχει πέσει στο 40%, το ποσοστό των ακραίων έχει πάει στο 60%.

Έγιναν ξαφνικά οι Γερμανοί φασίστες είτε ακραίοι κομμουνιστές; Όχι φυσικά. Απλά όταν επί μισόν αιώνα το κόμμα που ψηφίζεις δεν θέλει να δώσει λύσεις στα προβλήματα σου, ψηφίζεις κάτι άλλο.

 

Τα ίδια έγιναν και στις ΗΠΑ. Τα κόμματα του εκεί δικομματισμού ασχολήθηκαν με το πως θα πλουτίσουν οι ηγεσίες τους. Για δεκαετίες οι διεφθαρμένες ηγεσίες γράφουν τον λαό στα @@ τους και φτιάχνουν νόμους υπέρ των ολιγαρχών. Για δεκαετίες δεν λύνουν προβλήματα, αλλά προσφέρουν άφθονο τζέρτζελο και φιέστες. Άρτον και θεάματα τα έλεγαν στην αρχαία Ρώμη, με τον άρτο να λιγοστεύει χρόνο με τον χρόνο.

 

Ωσπου ήρθε ένας πορτοκαλής ηλίθιος, ξαμόλησε πύρινους λόγους με ηλιθιότητες και ο κόσμος τον λάτρεψε. Όχι μόνο τον λάτρεψε, αλλά ο ηλίθιος τους βγήκε τελικά μαφιόζος και παιδεραστής και ακόμα τον λατρεύουν.

Τους κατάργησε μέσα σε λιγότερο από 1 μήνα το - τάχα μου καταπληκτικά δημοκρατικό - Πολίτευμα, τους ξέσκισε το ίδιο τους το "ιερό" Σύνταγμα, εγκατέστησε μια οικογειοκρατία και ακόμα τον λατρεύουν.

Έγιναν ξαφνικά οι Αμερικανοί ψηφοφόροι βλάκες; Σίγουρα όχι. Αλλά όταν βλέπουν επί μισόν αιώνα τις ηγεσίες των κομμάτων να μην ΘΕΛΟΥΝ να λύσουν κανένα από τα προβλήματα τους, θα στραφούν στον πρώτο δημαγωγό που υπόσχεται λύσεις.

 

Τα παραδοσιακά κόμματα, μαζί με τις δυτικές αστικές Δημοκρατίες θα καταστραφούν πολύ σύντομα. Από τον κάθε τυχάρπαστο μαφιόζο. Κανένας δεν θα τα νοσταλγήσει, όπως δεν νοσταλγείς κάποιον που καταχράστηκε την εμπιστοσύνη σου.

Η αστική Δημοκρατία, το Σύνταγμα, οι Θεσμοί είναι καλά μόνο όσο σου επιτρέπουν να ζήσεις αξιοπρεπώς. Οπως π.χ. οι πατεράδες σου το 1970. Όταν σε πάνε κάθε χρόνο και χειρότερα, τότε τα διαλύεις.

 

Είναι βλακώδης ονείρωξη αυτό που υποστηρίζουν κάποιοι, ότι "οι ψηφοφόροι θα δουν το πόσο ρατσιστής, φασίστας κλπ. είναι ο τάδε και θα τον διώξουν στις επόμενες εκλογές".

Εδώ ο άλλος βίαζε ανήλικα και τον έχουν για θεό τους, περιμένεις σοβαρά να τον κρίνουν για την εξωτερική του πολιτική;

Όταν οι ψηφοφόροι σου έδιναν επί 50 χρόνια την εμπιστοσύνη τους και εσύ τους πρόδωσες ασύστολα για να πλουτίσει η διεφθαρμένη ηγεσία του κόμματος σου, γιατί να μην ψηφίζουν για τα επόμενα 50 χρόνια μαφιόζους δικτάτορες; Νομίζεις οτι είσαι ο μόνος που ξέρει να μένει στην εξουσία για μισόν αιώνα χωρίς να κάνει τίποτα;

* * * * 

Το να αναγνωρίσεις τα προβλήματα ήταν πάντα απλό. Πίσω, στις απαρχές κάθε προβλήματος θα ήταν εύκολες οι λύσεις, επειδή τα κράτη τότε είχαν λεφτά. Σήμερα, με τα κρατικά ελλείματα στον ουρανό, τι  λύσεις να δώσεις; 

 

Π.χ. ήδη από το 1980 ήταν οφθαλμοφανέστατο ότι έχουμε θέμα με τις συντάξεις. Πολλοί οι ηλικιωμένοι, λίγοι οι νέοι. Κανένα από τα αστικά κόμματα δεν πρότεινε μια ριζική αναμόρφωση του συνταξιοδοτικού. Έτσι καταλήξαμε στο σήμερα, να πεινάνε και οι νέοι και οι γέροι.

 

Π.χ. ήδη από το 1990 ήταν οφθαλμοφανέστατο ότι αφού Ινδία και Κίνα μπήκαν στην βιομηχανική εποχή, η ζήτηση για ενέργεια θα πολλαπλασιάζονταν. Όλοι έβλεπαν ότι η ενέργεια θα γίνει όπλο. Υπήρχε και το προηγούμενο με το πετρελαϊκό σοκ του 1974. Παρ' όλα αυτά, κανένα αστικό κόμμα δεν προώθησε την μετάβαση σε ΑΠΕ. Όλοι τα τσέπωναν από τους πετρελαιάδες.  

Π.χ. ήδη από το 1980 ήταν οφθαλμοφανέστατο ότι η εκρηκτική άνοδος των βιομηχανικών ρομπότ θα έφερνε επανάσταση στις εργασιακές αλλά και τις οικονομικές συνθήκες. Ένας εργαζόμενος πληρώνει φόρους και καταναλώνει. Ενα ρομπότ δεν πληρώνει φόρους και δεν καταναλώνει. Πόσο νιονιόρκο χρειάζεσαι για να καταλάβεις ότι σύντομα θα έχεις ένα φορολογικό αλλά και ένα αγοραστικό πρόβλημα; 
Κανένα κόμμα όμως δεν αναμόρφωσε το φορολογικό σύστημα. Όλα τα κόμματα, σε όλες τις αστικές Δημοκρατίες έλεγαν την ίδια παπαριά "δεν επιτρέπεται να φορολογήσουμε τις εταιρείες, επειδή αυτές δίνουν δουλειές στον κοσμάκη".

Απάτη, ψέμα και προδοσία. Το σωστό θα ήταν ότι δεν φορολογούμε τις εταιρείες επειδή μας δίνουν μίζες. 

 

Π.χ. ήδη από το 2002 ήταν οφθαλμοφανέστατα τα συστατικά της κρίσης που έσκασε το 2010. Αλλά κανένα κόμμα δεν ήθελε να αποτρέψει την κρίση. Οι καραδιεφθαρμένοι προδότες έπαιρναν μίζες από τις τράπεζες. 

 

Π.χ. ήδη από το 1992 ήταν οφθαλμοφανέστατο το μεταναστευτικό πρόβλημα. Δεν είναι δυνατόν η χώρα Α να ζει σε επίπεδο 1000, ή χώρα Β σε επίπεδο 10 και να περιμένεις ότι οι άνθρωποι δεν θα θέλουν να πάνε στην Α. Επί δεκαετίες τα αστικά κόμματα κλείνουν τα μάτια σε μια απλή πραγματικότητα και δεν θέλουν να δώσουν λύσεις. 

Ξαφνικά πέφτουμε από τα σύννεφα επειδή ο κόσμος στις χώρες προορισμού έγινε δήθεν "ρατσιστής". Παπαριές.  Κανένας δεν γίνεται ρατσιστής μέσα σε μια νύχτα. Απλά όταν τα κόμματα εξουσίας επί 20-30 χρόνια δεν θέλουν να δώσουν λύσεις σε ένα οφθαλμοφανέστατο πρόβλημα, θα ακούσεις τον πρώτο απατεώνα που θα σου κραυγάσει "έξω οι μετανάστες".

Μερικοί θεωρούν τον εαυτό τους αντιρατσισή επειδή βοηθάνε τους φτωχούς μετανάστες. Έχουν τον σεβασμό μου για την εθελοντική, φιλανθρωπική δουλειά που κάνουν. Αλλά τον ρατσισμό δεν τον πολεμάς με το να δίνεις ελεημοσύνες σε φτωχούς. Τον πολεμάς με το να ανατινάξεις τα κόμματα που ΔΕΝ ΘΕΛΗΣΑΝ να λύσουν το μεταναστευτικό πρόβλημα εδώ και 30 χρόνια.

 

Μπορώ να συνεχίσω με 20-30 ακόμα παραδείγματα, αλλά αυτά φτάνουν για να αποδείξω αυτά που λέω πιο πάνω. Τα αστικά δημοκρατικά κόμματα σε ΗΠΑ και Ευρώπη, συνειδητά δεν θέλησαν να δώσουν λύσεις στα προβλήματα του κόσμου, επειδή οι καραδιεφθαρμένες ηγεσίες τους τα τσέπωναν και τα τσεπώνουν από ολιγάρχες. Ε, από κάποια στιγμή και μετά ο κόσμος θα προτιμάει μαφιόζους δικτάτορες. Αυτό θα κρατήσει για 50-100 χρόνια, όσο κράτησαν και οι μεταπολεμικές αστικές δημοκρατίες.

 

Μετά βλέπουμε.

 

Δημιουργικές προτάσεις εκ μέρους μου; Ναι, έχω: Διαλύστε εδώ και τώρα τα αστικά κόμματα. Δημιουργήστε καινουργια από τις λαϊκές βάσεις, που θα δίνουν συγκεκριμένες (δραστικές) λύσεις στα φλέγοντα προβλήματα του κόσμου.

Αλλιώς φάτε τους μαφιόζους παιδεραστές στην μούρη μαζί με τους επιγόνους / μιμητές τους για τα επόμενα 100 χρόνια.

Τι πολιτικούς θέλουμε

Σήμερα είχα μια ακόμα συνάντηση με κάποιον διάσημο. Γενικά, έχω ένα "ταλέντο" στο να πέφτω εντελώς συμπτωματικά πάνω σε διάσημους. Έχω καθίσει / περπατήσει δίπλα σε (μεγάλους) ηθοποιούς, παγκόσμιους ροκ σταρ, ποδοσφαιριστές, οδηγούς F1 και πολιτικούς. Απλά χαμογελάω με όλες αυτές τις συμπτώσεις. Ίσως το Σύμπαν να θέλει να μου πει κάτι, αλλά δεν ξέρω τι είναι αυτό.

 

Ο σημερινός ήταν πολιτικός. Έλληνας, πρωτοκλασσάτος, εν ενεργεία υπουργός της τωρινής κυβέρνησης. Μια από τις πιο γνωστές και πιο αμφιλεγόμενες πολιτικές προσωπικότητες της νεώτερης Ελλάδας.  Η συνάντηση έγινε σε ένα μικρό, συνοικιακό σουπερμάρκετ, λίγο πριν τα ταμεία. Φυσικά άλλοι πελάτες τον είχαν αναγνωρίσει πριν από μένα και είχαν σχηματίσει ένα τσαμπί γύρω του, που του φώναζαν ερωτήσεις όλοι μαζί. Αυτός απαντούσε ήρεμα. Έμεινα μερικά λεπτά σε απόσταση ακοής - χωρίς να συμμετέχω σε τίποτα.

 

Τι άκουσα; Εντελώς ηλίθιες ερωτήσεις των πολιτών/πελατών. Είναι απύθμενη η συσσωρευμένη βλακεία. Δεν υποστηρίζω κανέναν πολιτικό, δεν ψηφίζω στην Ελλάδα και θεωρώ όλους τους πολιτικούς - στην ΚΑΛΥΤΕΡΗ περίπτωση - σαν ύποπτους. Αλλά μετά από τις εντελώς μαλακισμένες ερωτήσεις του κόσμου και τις μετρημένες, σοβαρές και τεκμηριωμένες απαντήσεις που έδινε ο λεγάμενος, θα του έδινα την ψήφο μου (αν ψήφιζα). 

Είναι πάρα πολύ εύκολο να στριμώξεις έναν πολιτικό, αν θέλεις. Αλλά σίγουρα όχι με το να πετάς μαλακίες σαν όχλος. Το επίπεδο της Πολιτικής στην Ελλάδα είναι άθλιο. Και από σήμερα έχω και την απόδειξη από πρώτο χέρι και ίδιαν εμπειρία, ότι μάλλον δεν φταίνε οι πολιτικοί γι' αυτό...

 

Βγαίνοντας από το σουπερμάρκετ, η πρώτη  μου σκέψη ήταν ότι η κυβέρνηση πρέπει να είναι πάρα πολύ στριμωγμένη. 'Οταν στέλνεις πρωτοκλασσάτα στελέχη του κόμματος να πάρουν σβάρνα τα συνοικιακά σουπερμάρκετ, μάλλον δεν τα πας και πολύ καλά σαν κυβέρνηση.

 

Η δεύτερη σκέψη μου όμως ήταν εντελώς διαφορετική. Τελικά, τι το παράξενο έκανε ο τύπος;  Είναι αυτό που γράφω και στον τίτλο. Τι πολιτικούς θέλουμε; 

Θέλουμε πολιτικούς αποξενωμένους από την πραγματικότητα, κλεισμένους σε έναν γυάλινο πύργο και μακρυά από όλους εμάς τους κοινούς θνητούς; 

Η μήπως (θα έπρεπε να) θέλουμε πολιτικούς που κατεβαίνουν στην Αγορά, στέκονται χνώτο με χνώτο δίπλα στον καθημερινό άνθρωπο, ακούνε τι έχει να πει (το οποίο είναι κατά 99,999% βλακωδώς μαλακισμένο) και προσπαθούνε να δώσουνε απαντήσεις;

 

Δεν εξετάζω αν οι απαντήσεις είναι σωστές ή λάθος. Εξαρτάται από την πολιτική σου τοποθέτηση. Έχω ήδη γράψει 50Χ ότι στην Πολιτική τίποτα δεν είναι αντικειμενικό. 

 

Φυσικά έκανα τους συνειρμούς. Π.χ. το κομμουνιστικό κόμμα στο Βερολίνο κέρδισε τις τελευταίες εκλογές, ακριβώς με την ίδια φιλοσοφία του έλληνα υπουργού. Εδώ και μήνες είχε πάρει σβάρνα όλες τις γειτονιές του Βερολίνου και μίλαγε με τους ψηφοφόρους. 

Το παράδειγμα του Βερολίνου είναι εντελώς σοκαριστικό. Ιδίως αν συνυπολογίσει κανείς και το βρώμικο παρελθόν του συγκεκριμένου κομμουνιστικού κόμματος. Μιλάμε ότι οι τύποι είναι κώλος και βρακί με καταδικασμένα μέλη εγκληματικών συμμοριών, διακινητές ναρκωτικών, διαρήκτες κ.ο.κ.

Τελεσίδικα καταδικασμένοι και τρόφιμοι φυλακών, όχι δικές μου θεωρίες συνομωσίας.

 

Φαντάσου την σκηνή: Είσαι ένας τυπικός γερμανός μεσοαστός, ζεις στην 2η / 3η πλουσιότερη καπιταλιστική χώρα του κόσμου και έρχεται ένας τύπος στην πόρτα σου που σου λέει ότι είναι κολλητάρι με πρεζέμπορους και διαρήκτες, θέλει να κρατικοποιήσει τα σπίτια, να _διώξει_ όλους τους επενδυτές από το Βερολίνο και στην τελική να εγκαταστήσει τον κομμουνιστικό παράδεισο. ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΟΝ ΨΗΦΙΖΕΙΣ. 

 

Είναι βλάκες οι Βερολινέζοι; Δεν ξέρουν μήπως; Δεν βλέπουν; Δεν μπορούν να σκεφτούν; Μήπως τους επηρέασε ο Βαθύς Νότος; Τίποτα από όλα αυτά.

Πολύ απλά οι κομμουνιστές πολιτικοί πήραν σβάρνα την κάθε γειτονιά και το κάθε σουπερμάρκετ και έλεγαν στον απλό κοσμάκη ότι θα του κατεβάσουν τις τιμές των ενοικίων (το νο. 1 πρόβλημα στο Βερολίνο σήμερα).

 

Το ίδιο έγινε και στις τελευταίες εκλογές για την δημαρχία της Νέας Υόρκης. Ο διεφθαρμένος βούρκος που λέγεται Δημοκρατικό κόμμα των ΗΠΑ έστειλε αρχικά έναν ανίκανο ημέτερο στην κούρσα, αλλά ένας "κατώτερος" υποψήφιος (του ίδιου κόμματος) πήγαινε επί μήνες πόρτα - πόρτα σε όλη την Ν.Υ. και έταζε στον κόσμο ανακούφιση από τα καθημερινά του προβλήματα. Τελικά κέρδισε ο "κατώτερος" και η ηγεσία των δημοκρατικών ακόμα το φυσάει και δεν κρυώνει.

Γιατί; Επειδή ο σημερινός δήμαρχος της Νέας Υόρκης τους πετάει στα μούτρα όλη τους την διαφθορά και την διαπλοκή με το μεγάλο κεφάλαιο. 

 

Αυτό που αποδεικνύεται σιγά - σιγά είναι ότι η εποχή των Μεγάλων Ιδεολογιών έχει περάσει. Αυτό που ενδιαφέρει τον κόσμο είναι να του λύνεις τα καθημερινά του προβλήματα. Να το υπόχεσαι τουλάχιστον. Μεγάλε, έχω πρόβλημα να βρω σπίτι, έχω πρόβλημα να βρω γιατρό, έχω πρόβλημα να βρω σχολείο για το παιδί μου. Αν μου εξηγήσεις / υποσχεθείς ότι θα τα λύσεις αυτά, εγώ θα σε ψηφίσω. 

Ακόμα και αν είσαι κομμουνιστής και φιλαράκι μαφιόζων (Βερολίνο), ακόμα και αν είσαι ένας μαυριδερός μουσουλμάνος (Ν.Υ.), ακόμα και αν είσαι ο διάβολος μεταμορφωμένος. 

 

Έτσι εξηγείται και η επίσκεψη του έλληνα πολιτικού στο συνοικιακό σουπερμάρκετ που βίωσα σήμερα. Περνάει την πολιτική του στον κόσμο, υπόσχεται λύσεις σε καυτά προβλήματα. ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ. 

Το αν οι λύσεις είναι σωστές ή λάθος, δεν ξέρουμε. Δεν υπάρχει κανένα αντικειμενικό κριτήριο στην Πολιτική. 

Ναι, σε ότι αφορά εμένα, αυτούς τους πολιτικούς θέλουμε.

 

* * * *

Ποιος είναι ο αντίθετος πόλος; Είναι οι πολιτικοί που τακιμιάζουν με τους ολιγάρχες. 

 

Οι ολιγάρχες που ξοδεύουν 1/2 δις για να ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ ανοιχτά τις επόμενες εκλογές στις ΗΠΑ και αυτό αντιπροσωπεύει το 0,1% της συνολικής τους περιουσίας. Είναι σαν να δίνω εγώ ένα 50ρικο και με αυτό το 50ρικο να μπορώ να αγοράσω μια εκλεγμένη κυβέρνηση. 

 

Οι διεφθαρμένοι Δημοκρατικοί μπορούν να το σταματήσουν αυτό. Μπορούσαν όσο είχαν την εξουσία επί Ομπάμια και Μπαιντεν, μπορούν ακόμα και σαν αντιπολίτευση. Αλλά ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ. Επειδή από τους ολιγάρχες τσεπώνουν μίζες, από τον απλό κόσμο όχι. 

 

Το κόμμα του Τραμπ θα χάσει _ίσως_ την Γερουσία ή/και το Κοινοβούλιο στις επόμενες εκλογές (εύχομαι να ΜΗΝ χάσει κανένα από τα δύο), αλλά ο τραμπισμός θα δυναστεύει τον πλανήτη για τα επόμενα 200 χρόνια. Εξ αιτίας των δημοκρατικών.

 

Ο πιο τρελός μου εφιάλτης είναι να βγουν σε όλες τις χώρες 100-200 αναρχοκομμουνιστές ισλαμοφασίστες πρεζέμπορες που θα πηγαίνουν πόρτα πόρτα, θα υπόσχονται λύσεις στα φλέγοντα προβλήματα του κοσμάκη και θα κερδίζουν όλες τις επόμενες εκλογές με τα τσαρούχια. Θα καταστρέψουν φυσικά ότι έχει απομείνει από τις δυτικές κοινωνίες - γι αυτό και το θεωρώ εφιάλτη.

Αλλά θα είναι η μόνη εναλλακτική απέναντι στις διεφθαρμένες ολιγαρχίες και τα τσιράκια τους. 

* * * *

Τα παρακάτω μοιάζουν άσχετα με τον τίτλο, αλλά δεν είναι - κάθε άλλο. Το ερώτημα παραμένει. Τι πολιτικούς θέλουμε. Δίνω ένα θεμελιώδες παράδειγμα από τις προσωπικές μου επαγγελματικές εμπειρίες.

Το φαινόμενο του θερμοκηπίου και η βλάβη από τα ορυκτά καύσιμα είναι γνωστά από το μακρυνό 1964. Πάνω από μισόν αιώνα. Οι επιστημονικές αλήθειες αμφισβητούνται λυσσαλέα από τα λόμπυ, από την πρώτη μέρα.

 

Σπόιλερ αλέρτ: Οι διεφθαρμένοι πολιτικοί - με πρώτους αυτούς των ΗΠΑ αλλά και σε όλον τον δυτικό κόσμο, ακούνε τα λόμπυ και όχι τους επιστήμονες.

 

Ακόμα και αν ξεχάσουμε εντελώς τις επιστημονικές αλήθειες, υπήρξαν από πολύ νωρίς καμπανάκια (τι καμπανάκια, οι εκκωφαντικές καμπάνες της Νοτρ Νταμ ήτανε) που δεν είχαν απολύτως καμμία σχέση με το περιβάλλον και το θερμοκήπιο.

 

Ήδη το 1974 πλάκωσε η πρώτη πετρελαϊκή κρίση. Το πετρέλαιο σαν γεωπολιτικό όπλο, που μπορεί να διαλύσει χώρες. Όποιος πολιτικός από το 1974 και δώθε αμέλησε να κάνει την χώρα του ενεργειακά ανεξάρτητη, είναι προδότης. Δηλαδή πόσο θέλεις (το 1974) για να καταλάβεις ότι κρέμεσαι από τα @@ των γιαχαμπίμπηδων; 

Κάπου στις αρχές των 80s στην Γερμανία το ντόπιο κάρβουνο έγινε τόσο ακριβό, που προτιμούσαν να φέρνουν έτοιμο κάρβουνο σε τουβλάκια από την Κίνα, παρά να το βγάζουν από το υπέδαφος τους. Κι όμως. Δεν βρέθηκε ούτε ένας πούστης (γερμανός ή άλλος) πολιτικός να σκεφτεί "που πας ρε Καραμήτρο;". Τόοοοοοοσο δύσκολο ήταν να σκεφτούν το αυτονόητο; Ή μήπως οι τσέπες τους ήταν τιγκαρισμένες με τα φράγκα από τα λόμπυ των ορυκτών καυσίμων;

 

Ξέρω - λόγω της δουλειάς μου - μελέτες γερμανών μηχανικών από το 1984 που προτείνουν κάτι απλούστατο: Μικρές μονάδες δίπλα σε μια ακτή, τροφοδοτούμενες από ανεμογεννήτριες και ηλιακά πάνελ, παίρνουν θαλασσινό νερό και παράγουν ΚΑΙ υδρογόνο ΚΑΙ ηλεκτρισμό ΚΑΙ πόσιμο νερό. Το τελευταίο είναι από τα πιο ακριβά και δυσεύρετα υλικά. Το κυριότερο: Η χώρα σου δεν εξαρτάται από κανέναν, οι τεχνολογίες είναι ΟΛΕΣ εκεί, από το 1984. Οι έρευνες έπαιρναν τον ήλιο της Γερμανίας σαν βάση, όχι αυτόν την νότιας Κρήτης. Με τον ήλιο της Γερμανίας τα νούμερα έβγαιναν.

 

Εδώ και ΣΑΡΑΝΤΑ+ χρόνια προδότες πολιτικοί όλων των χρωμάτων σε όλες τις δυτικές χώρες μπουκώνονται με χοντρά $$$$$ από τα λόμπυ για να ΜΗΝ κάνουν την χώρα τους ενεργειακά ανεξάρτητη.

 

Το όφελος για το περιβάλλον είναι κερασάκι και μπόνους. Αλλά το να μην εξαρτάς την ύπαρξη σου από τις διαθέσεις κάποιου εξωτερικού παράγοντα ειναι αυτονόητο, άσχετα αν "βλέπεις" την κλιματική αλλαγή ή αν εθελοτυφλείς.

 

Φαντάσου την Ελλάδα που κάθε χρόνο ξοδεύει 11,5 δις σε πετρέλαιο να είχε φτιάξει - με ένα ΚΛΑΣΜΑ των όσων έχει δώσει στους γιαχαμπίμπηδες - μονάδες ηλεκτρισμού/υδρογόνου/φρέσκου νερού στις παραλίες της. Αλλά όοοοοοοχι, οι ξαπλώστρες και τα μπητσόμπαρα είναι "επένδυση" και ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία μας. 

ΜΑΛΑΚΕΣ ΜΑΛΑΚΕΣ ΜΑΛΑΚΕΣ ΜΑΛΑΚΕΣ ΜΑΛΑΚΕΣ Έλληνες. 

 

Ούτε μνημόνια ούτε χρεωκοπία ούτε ξεφτιλίκια. Σήμερα θα δανείζαμε εμείς τους γερμανούς. 

 

Αυτές τις μέρες γίνονται τεράστιες διαδηλώσεις σε Αλβανία, Ιταλία, Γαλλία. Υπάρχουν ιδιαιτερότητες σε κάθε χώρα, π.χ. οι αλβανοί διαμαρτύρονται περισσότερο για την διαφθορά, οι γάλλοι για τις υποδομές. Αλλά ο κοινός παρονομαστής είναι ένας: Οι τιμές της ενέργειας. 

Ακόμα και οι δυσβάσταχτες τιμές των σπιτιών έχουν σχέση με την ενέργεια. Η παραγωγή τσιμέντου είναι από τις πιο ενεργειοβόρες βιομηχανίες.

 

Από το 1984 θα μπορούσαμε να καλύπτουμε τις ενεργειακές μας ανάγκες από τον 'Ηλιο και τον Άνεμο. Η βιομηχανική Γερμανία κατά 50%, η Ελλάδα κατά 150% και να πουλάει το περίσσευμα. Αν είχαμε τους πολιτικούς που θέλουμε και όχι προδότες μιζαδόρους.

 

Μπόνους ότι θα γλυτώναμε μερικούς πολέμους που γίνονται για το πετρέλαιο, μπόνους ότι θα γλυτώναμε τις ξηρασίες, τους τυφώνες, τις πλημμύρες, τους καύσωνες και τις φωτιές λόγω της κλιματικής καταστροφής.

 

Από την μια πλευρά, φοβάμαι και τρέμω την κατάρρευση των δυτικών κοινωνιών. Από την άλλη σκέφτομαι, ότι ρε προδότες, εδώ και 60 χρόνια τα παίρνετε από το ενεργειακό λόμπυ, καλώς ήρθε ο καιρός να σας ξαποστείλουν. 

Δυστυχώς, αυτοί που έρχονται να αντικαταστήσουν τους προδότες είναι ο τραμπ και η εγκληματική ακροδεξιά ευρωπαϊκή παρέα του. Μια φασιστική μαφιοκρατία είναι το μέλλον μας.

Σταματήστε την Γη για να κατέβω.

Ξανασηκώνουν κεφάλι

Πριν λίγες βδομάδες ένας τύπος έκανε καμάκι στο κορίτσι μου. Αυτό δεν είναι παράξενο, αρκεί να την γνωρίσεις και θα καταλάβεις το γιατί. Το αξιοσημείωτο ήταν το επιχείρημα του για να την πείσει. Ήξερε ότι είμαι γερμανός και  έλεγε ότι όλοι οι γερμανοί είναι ναζί.

 

Λίγο πιο μετά ένας άλλος τύπος - στην Ισπανία αυτήν την φορά - βασάνιζε το άλογο του. Μια γερμανίδα τουρίστρια του έκανε παρατήρηση και του είπε να του δώσει τουλάχιστον λίγο νερό (με 40ρι υπο σκιάν). Το αρχίδι την έσπρωξε, την έβρισε, την έφτυσε και συνέχισε να βασανίζει το άλογο του. Με την συναίνεση και επιδοκιμασία όσων ήταν γύρω. Η τουρίστρια ήταν γερμανίδα, άρα ναζί. 

 

Όλες οι αντιμνημονιακές διαδηλώσεις στην Ελλάδα του 2010 - 2015 είχαν την Μέρκελ και τον Σόιμπλε με ναζιστικό μουστάκι. Όσοι ζητούσαν να πληρώσει η Ελλάδα τα χρέη της ήταν ναζί.

 

Η Ρωσία έχει εισβάλλει στην Ουκρανία από το 2022, σκοτώνει αμάχους, σκοτώνει παιδιά, βιάζει, βομβαρδίζει νοσοκομεία και καταστρέφει τα πάντα. Σύμφωνα με το επίσημο ρωσικό αφήγημα, αυτό γίνεται επειδή οι Ουκρανοί είναι ναζί.

 

Οι ναζί είναι μια πολύ βολική ετικέτα. Αφού ο άλλος είναι ναζί, μπορείς να ξεκινήσεις επιθετικό πόλεμο εναντίον του και να δολοφονήσεις τα παιδιά του, μπορείς να αρνηθείς να πληρώσεις τα χρέη σου, μπορείς να βασανίζεις το άλογο σου, μπορείς να πετάς τα σκουπίδια σου στον δρόμο, μπορείς να κλέβεις και να φοροδιαφεύγεις. Αφού ο αντίζηλος είναι ναζί μπορείς ακόμα και να του πάρεις την γυναίκα - αν και αυτό το τελευταίο είναι λιγουλάκι τραβηγμένο. 

 

Υπάρχει και πιο κάτω: Να υποστηρίζεις ότι ο άλλος όχι μόνο είναι ναζί αλλά ότι έχει και την πολιτισμική / γενετική ΠΡΟΔΙΑΘΕΣΗ να είναι ναζί. Οι Γερμανοί δεν είναι απλά ναζί. ΡΕΠΟΥΝ προς τον ναζισμό, επειδή αυτό τους υπαγορεύει η κουλτούρα, η νοοτροπία και τα γονίδια τους.

 

'Οταν όμως όλη η υφήλιος πίστευε ότι οι Έλληνες είναι από την φύση τους, από την κουλτούρα και τα γονίδια τους αγράμματοι τεμπέληδες, λαμόγια και απατεώνες αυτό έτσουζε...

Το έγκλημα δεν είναι να υποστηρίζεις ότι οι Γερμανοί είναι ναζί, ότι οι Έλληνες είναι ανίκανοι τεμπέληδες και ότι οι Τεξανοί είναι Βαθύς Νότος. Ο καθένας έχει δικαίωμα στις αντιλήψεις του, όσο κουλαμάρες και αν είναι.

 

Το έγκλημα είναι να βασίζεις τις δικές σου άνομες πράξεις (πόλεμο, λαμογιές, εγκλήματα, κακοποιήσεις, απάτες κάθε είδους, προδοσία εναντίον της χώρας σου) πάνω στην ετικέτα που αυθαίρετα κόλλησες σε κάποιους άλλους.

 

* * * 

Κάπου στα τέλη των 90s έτυχε να γνωρίσω δύο γερμανούς καθηγητές πανεπιστημίου. Ιστορικοί, με βαθύ ερευνητικό έργο. Περάσαμε μαζί 3 βδομάδες πάνω σε ένα πλοίο, με άφθονες ευκαιρίες για κουβέντα. Τους ρώτησα τι ερευνάνε. Μου απάντησαν ότι ερευνάνε την ιστορική περίοδο 1900 - 1940. Βασικά τα αίτια που οδήγησαν στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

Μου απέδειξαν - όσο μπορείς να αποδείξεις σε έναν αδαή από Ιστορία σαν εμένα - ότι τους ναζί τους έφεραν στην εξουσία κάποιες πολύ συγκεκριμένες συνθήκες. Ο Χίτλερ εκλέχτηκε εντελώς δημοκρατικά από μια πλειοψηφία Γερμανών. Αλλά όχι επειδή οι Γερμανοί έχουν τον ναζισμό στα γονίδια τους ή στην κουλτούρα τους. Επειδή οι τότε συνθήκες ήταν αυτές που ήταν. Μου περιέγραψαν αυτές τις συνθήκες με μεγάλη ακρίβεια και τις θυμάμαι από τότε. Όλες.

 

Ο Εφιάλτης είναι ακριβώς αυτός. Οι συνθήκες του 2026 είναι ακριβώς οι ίδιες με αυτές που έφεραν τον ναζισμό στην Γερμανία το 1933. 

 

Μία από αυτές: Αμύθητα πλούσιες διεφθαρμένες ελίτ κομμάτων τα παίρνουν από αμύθητα πλούσιους μεγιστάνες (ο Μεγάλος Γκάτσμπυ περιγράφει την πραγματικότητα του 1920-1930). 

 

Σε αντάλλαγμα φροντίζουν οι μεγιστάνες να γίνονται όλο και πλουσιότεροι ενώ ο λαός δεν μπορεί να πληρώσει το νοίκι, η Παιδεία είναι άθλια, οι συντάξεις πέφτουν διαρκώς, και η βενζίνα / κόστος ενέργειας είναι απρόσιτα.

Τι είναι διαφορετικό ανάμεσα στο φθινόπωρο του 1933 (εκλογή χίτλερ), το φθινόπωρο του 2024 (εκλογή τραμπ) και το φθινόπωρο του 2026 (εκλογή καθαρμάτων στην Γερμανία) ; ΤΙΠΟΤΑ.

 

Είναι ΟΛΑ ακριβώς όπως τότε. Ο καγκελάριος της Γερμανίας είναι πρώην μεγαλοστέλεχος σε παγκόσμιο fund, ο πρόεδρος της Γαλλίας πρώην μεγαλοστέλεχος σε τράπεζα, οι Δημοκρατικοί των ΗΠΑ τα παίρνουν από μεγιστάνες (δεν τα λέω εγώ, τα δικά τους άτομα τα λένε. Ο Σάντερς, ο Ραιχ, η AOC, ο Μαμντάνι και πάμπολλοι άλλοι).

Την ίδια ώρα που ο απλός κόσμος δεν έχει να πληρώσει το νοίκι, την θέρμανση, η Παιδεία και η Υγεία είναι ήδη άθλιες και κατηφορίζουν.

 

Το μόνο που απομένει για να επαναληφθεί η Ιστορία του 1940 είναι ο δημοκρατικά εκλεγμένος πορτοκαλί μαφιόζος να ξεκινήσει τον επόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο (λίγο θέλει ακόμα). Τα υπόλοιπα έχουν γίνει ήδη ή συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας.

 

Ποιός θα τον σταματήσει; Οι διεφθαρμένοι ζάπλουτοι του Δημοκρατικού κόμματος; Εδώ γελάμε. Αυτοί ήδη έχουν κατουρηθεί από την χαρά τους που πεινάει ο κόσμος και προσεύχονται να πεινάσει ακόμα περισσότερο. Επειδή στις ερχόμενες εκλογές θα χάσει (μάλλον) ο τραμπ λόγω της ακρίβειας και αυτό θα ερμηνευτεί σαν δική τους επιτυχία. Εύχομαι να κερδίσει ο τραμπ, για να διαλυθεί επί τέλους αυτός ο βόθρος και να ξεκινήσει ίσως ένα πραγματικά δημοκρατικό κίνημα στις ΗΠΑ.

 

Πίσω στην Γερμανία. Χθες κέρδισε στο Βερολίνο μια κομμουνίστρια. Σοβαρή, μετρημένη, πραγματίστρια. Όχι σαν τα ελληνικά σούργελα. Τι υποσχέθηκε; Να χαμηλώσει τις εξωφρενικά ψηλές τιμές των ενοικίων στο Βερολίνο. Με κρατικοποιήσεις. Οκ, κομμουνίστρια είναι η γυναίκα, τι άλλο θα έλεγε; Το παράξενο θα ήταν αν δεν ζήταγε κρατικοποιήσεις.

 

Το σοκαριστικό δεν είναι ότι μια κομμουνίστρια υπόσχεται κρατικοποιήσεις. Το σοκαριστικό είναι ότι ένας λαός που ανήκει στην 3η πλουσιότερη καπιταλιστική χώρα του κόσμου ψηφίζει κομμουνιστικές μεθόδους, προκειμένου να μπορεί να βρει ένα σπίτι της προκοπής. Σε αυτό το σημείο απόγνωσης έφτασαν τους πολίτες!

 

Παρενθεσούλα: Φαντάσου να έβγαινε το ΚΚΕ και να έλεγε ότι θα κατεβάσει τα ενοίκια στο μισό. Και ότι για να το πετύχει αυτό θα κρατικοποιήσει όλα τα αρμπιενμπι της Ελλάδας, τα ξενοδοχεία, τα μπητσόμπαρα, τις ξαπλώστρες και τις χρυσές βίζες. Μέσα σε 1/2 ώρα θα του είχαν κάψει τα γραφεία και τα στελέχη του θα ήταν στο χαντάκι. 

Από αυτήν την διαφορά καταλαβαίνεις ποιος λαός αποτελείται από λαμόγια και ποιος όχι. 

 

Πάλι πίσω στην Γερμανία. Κάτι ανάλογο με το Βερολίνο έγινε και σε δύο γερμανικά κρατίδια. Εκεί δεν επικράτησε κομμουνίστρια, επικράτησε ένα ακροδεξιό κόμμα καθαρμάτων, μόνο και μόνο επειδή υποσχέθηκε φτηνή βενζίνα (από τον πούτιν). 

 

Έχουν οι Γερμανοί  το γονίδιο του ναζισμού μέσα τους; Όχι φυσικά. Αλλιώς δεν θα ψήφιζαν μέσα στην ίδια Κυριακή ένα κομμουνιστικό και ένα ακροδεξιό κόμμα ταυτόχρονα. Οι ψηφοφόροι αδιαφορούν για το πόσο κάθαρμα είσαι (οι ακροδεξιοί είναι καταδικασμένοι ποινικοί και φανερά υπάλληλοι του πούτιν), αρκεί να υποσχεθείς μια αξιοπρεπή ζωή.

 

Αυτό ισχύει και στις ΗΠΑ. Οι αμερικάνοι δεν έχουν το γονίδιο του Βαθύ Νότου μέσα τους. Αν ο Βαθύς Νότος ήταν πραγματικά στο αίμα τους και στα κριτήρια τους, δεν θα ψήφιζαν ούτε κατά διάνοια έναν άνθρωπο με τόσο ηθικά απαράδεκτο παρελθόν. Αδιαφορούν όμως για το αν ο άλλος είναι ένας παιδόφιλος μαφιόζος. Ψηφίζουν με κριτήριο το πόσο θα πληρώσουν για το ένα γαλόνι στο βενζινάδικο.

 

Αν χάσει ο τραμπ, αυτή θα είναι και η τρανταχτή απόδειξη,  ότι ο υποτιθέμενος Βαθύς Νότος είναι μια εντελώς ψόφια δικαιολογία προκειμένου να καλυφτούν οι προδότες. Αν ο Βαθύς Νότος είναι τόσο βαθύς και αν ο Βαθύς Νότος ανεβοκατεβάζει προέδρους κατά βούληση, τι στον διάολο άλλαξε από τον Φεβρουάριο του 2026; Δηλαδή πριν 6 μήνες ο βαθύς Νότος ήταν πανίσχυρος και έβγαζε τραμπ μονοκούκι και ξαφνικά ανέβηκε η τιμή της βενζίνας και ο τραμπ έχασε; Γιατί; Επαψαν ξαφνικά να είναι βαθιά νότιοι όλοι αυτοί;

Η μήπως ο βαθύς νότος ήταν πάντα κουραφέξαλα και η τιμή της βενζίνας (και των ενοικίων και των φαρμάκων) ήταν αυτή που πάντα καθόριζε και καθορίζει το ποιός θα είναι κυβέρνηση; 

 

Στις επόμενες εκλογές θα επικρατήσουν ίσως (λόγω της τιμής της βενζίνας) οι Δημοκρατικοί, αλλά αυτοί θα συνεχίσουν να τα παίρνουν από μεγιστάνες και δεν θα διορθώσουν τίποτα. 

Οπότε στις μεθεπόμενες εκλογές πάλι θα βγει ο τραμπισμός με τα τσαρούχια και δεν θα έχουμε προχωρήσει ούτε εκατοστό μπροστά. 

Αυτό θα γίνεται είτε μέχρι να διαλυθεί ο βόθρος της σαπίλας και της προδοσίας των δύο αμερικάνικων κομμάτων είτε μέχρι να αρχίσει και να τελειώσει ο Τρίτος Παγκόσμιος.

 

Ελπίζω είτε να αργήσει ο ΓΠΠ και να έχω πεθάνει από βιολογικά αίτια πιο πριν. 

Είτε να ζω ακόμα μετά το τέλος του.

Αίσθημα δικαίου

Πολλοί πιστεύουν ότι στην Πολιτική (οφείλουν να) κυριαρχούν η Λογική, η Αντικειμενικότητα και τα στοιχεία. Προσπαθούν μάλιστα σε κάθε πολιτική συζήτηση να καταλήξουν σε κάποια αντικειμενική αλήθεια με βάση τα στοιχεία.

Διαφωνώ κάθετα με αυτήν την προσέγγιση. Δεν θεωρώ ότι υπάρχει αντικειμενικότητα στην πολιτική ζωή. Ούτε λογική. Δεν υπάρχουν και δεν μπορούν καν να υπάρξουν. 

Αντικειμενικότητα και στοιχεία υπάρχουν στην απόσταση της Γης από την Ανδρομέδα. Ή στο ότι το απεσταγμένο νερό διασπάται σε 2 μέρη υδρογόνου και 1 μέρος οξυγόνου. Στην πολιτική δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα.

 

Τότε με τι κριτήρια ψηφίζουν οι άνθρωποι; Ευκολάκι. Δες τι κάνουν οι πολιτικοί. Είναι η δουλειά τους και το (μόνο ίσως) τελέντο τους. Ο πολιτικός που δεν "πιάνει" τους ψηφοφόρους σταματάει να είναι πολιτικός πάρα πολύ γρήγορα.

 

Έχεις δει ποτέ κανέναν πολιτικό να παρουσιάζει αντικειμενικά στοιχεία; Ποτέ. Αυτό που κάνουν είναι εκλογικές εξαγγελίες και υποσχέσεις. 

Το κλασσικό "θα σας φτιάξουμε γεφύρια". 

Υπόσχονται λεφτά, ελευθερία, δικαιοσύνη, λεφτά, ισότητα, λεφτά, κοινωνική πρόνοια, λεφτά, καθαρό περιβάλλον, ανοιχτούς ορίζοντες, λεφτά, ήλιους, θάλασσες, λεφτά, καράβια λεφτά. Και κυρίως: Λεφτά.

 

Οι πολιτικοί προβάλλουν το πόσο καλή οικογένεια έχουν, την γυναικούλα τους, τα παιδάκια τους το σκυλάκι τους. Κάθε Πάσχα στήνουν 200 σούβλες με αρνιά και κερνάνε τους ψηφοφόρους τους. Τι σχέση έχει ο σκύλος τους και τα σουβλιστά αρνιά με αντικειμενικά στοιχεία και με λογική; Οι παλιοί πολιτικοί είχαν 600 βαφτιστήρια και 2000 κουμπαριές σε γάμους. Ο καθένας. Ξέρουμε το γιατί. Αλλά είναι αυτό λογική;

 

Όπως μας αποδεικνύουν οι επαγγελματίες πολιτικοί, το μόνο που μετράει είναι να είσαι συμπαθητικός, με σκυλάκι, γυναικούλα, παιδάκια, καλός άνθρωπος, έξω καρδιά (με κεράσματα και σουβλιστά αρνιά) και να υπόσχεσαι πραγματάκια που έχουν πέραση (λεφτά, δικαιοσύνη, ισότητα, περιβάλλον κ.ο.κ.). Αντικειμενικά στοιχεία δεν υπάρχουν και αυτά που υπάρχουν δεν τα καταλαβαίνει κανένας και δεν ενδιαφέρουν κανέναν.

 

Εδώ γράφει κάποιος κακομοίρης ένα ποστάκι σε ένα μπλογκ και το 95% όσων πέσει πάνω του θα το εγκαταλείψει μετά την 1η παράγραφο επειδή "είναι μεγάλο και κουραστικό". 
Που να έπεφταν σε περιβαλλοντική / οικονομική ανάλυση των 200 σελίδων με αντικειμενικά στοιχεία ...

 

* * * *

Δεν μπορώ να ξέρω με ποια κριτήρια ψηφίζει ο κάθε ψηφοφόρος. Για μερικούς παίζει ρόλο το ότι ο Α είναι συμπαθής, έχει σκύλο και πιστή γυναίκα. 

Για άλλους υπάρχουν άλλα κριτήρια. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι δεν ψηφίζουν μονοσήμαντα. αλλά με κάμποσα κριτήρια στην κούτρα τους. 

 

Πιστεύω επίσης - χωρίς να μπορώ να το αποδείξω - ότι ένα πολύ ισχυρό κριτήριο ψήφου είναι το αίσθημα δικαιοσύνης. 

 

Το αίσθημα δικαιοσύνης είναι από τα πιο βασικά ένστικτα σε όλα τα κοινωνικά ζώα. Ίσως το ίδιο ισχυρό με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της αναπαραγωγής. Αίσθημα δικαιοσύνης έχουν βρει σε λύκους, σε σκύλους, γάτες, δελφίνια, φάλαινες, πίθηκους και πιγκουϊνους. Σε ανθρώπινα μωρά που μπουσουλάνε και φυσικά σε ενήλικες.

 

Το 99% των χολυγουντιανών και το 105% των μπολυγουντιανών παραγωγών τελειώνει με τον καλό που νικάει τον κακό και παίρνει το κορίτσι. Γιατί; Γιατί έτσι ικανοποιείται το αίσθημα δικαιοσύνης εκατομμυρίων θεατών. 

 

Το αίσθημα δικαιοσύνης είναι στριφνό πράγμα. Δεν ορίζεται εύκολα. Γι' αυτό και οι περισσότεροι αποφεύγουν να ασχοληθούν. 

Για αρχή, δεν είναι αντικειμενικό. Άλλο πράγμα θεωρώ εγώ σαν δίκαιο, άλλο εσύ. 

Αν έρθεις να μου πεις "ορίστε τα αντικειμενικά στοιχεία, εγώ τα λέω λογικά και αντικειμενικά, εσύ είσαι MAGA ελληνάρας", θα σου απαντήσω "μεγάλε, πάρε τα αντικειμενικά στοιχεία σου και βάλτα στον κώλο σου". 

 

Είναι αυτό ακριβώς το "λάθος" (δεν είναι λάθος αλλά συνειδητή επιλογή)  που έκαναν οι Δημοκρατικοί των ΗΠΑ και τα αστικά κόμματα της Ευρώπης.

 

Γι' αυτό οι ακροδεξιοί χτύπησαν / χτυπάνε ποσοστά 40% - 60%. Ο Τραμπ και τα ακροδεξιά καθίκια πήραν μαζί τους ένα τεράστιο κομμάτι των λαών ακριβώς επειδή αυτοί οι άνθρωποι νιώθουν αδικημένοι. Και ας λένε τα αντικειμενικά στοιχεία ότι θέλουν.

 

Μπορεί να υπάρχουν αντικειμενικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το δημοκρατικό κόμμα τα έκανε όλα σωστά. Οι αδικημένοι όμως θα δίνουν πάντα την ίδια απάντηση: Πάρε τα αντικειμενικά στοιχεία σου και βάλτα στον κώλο σου.

Γιατί; Επειδή με αντικειμενικά στοιχεία ποτέ δεν έγινε Πολιτική. Σε καμμία χώρα.

 

Τα ακροδεξιά καθάρματα της Γερμανίας παίρνουν τα ψηλότερα ποσοστά σε περιοχές που ΔΕΝ έχουν μετανάστες. Δεν είναι ξενόφοβοι ηλίθιοι οι ψηφοφόροι τους. Αδικημένοι είναι - ή τουλάχιστον έτσι νιώθουν. 

Οι αριθμοί των μεταναστών πέφτουν δραματικά τα τελευταία 2 χρόνια στην Γερμανία. Αλλά αντί να πέφτουν μαζί και τα ποσοστά των ακροδεξιών, αυτά ανεβαίνουν. Ξενοφοβία; Ποια ξενοφοβία όταν δεν υπάρχουν ξένοι; 

 

Οι γερμανοί ακροδεξιοί χτυπάνε τα 60ρια στις περιοχές της πρώην Ανατολικής Γερμανίας (που έχουν μηδέν μετανάστες), επειδή ακριβώς σε αυτές τις περιοχές οι κάτοικοι νίωθουν ότι αδικήθηκαν από την επανένωση των Γερμανιών. Την επανένωση των Γερμανιών που αυτοί αποζητούσαν με μανία και λύσσα, αλλά την είχαν φανταστεί αλλιώς. 

Νιώθουν αδικημένοι επειδή η πραγματικότητα δεν ήταν ίδια με την φαντασίωση που είχαν. Ψάχνε εσύ τώρα για αντικειμενικά στοιχεία και πράσινα άλογα.

 

Δεν έχει απολύτως καμία σημασία το ότι ο Τραμπ είναι ένας διεφθαρμένος μαφιόζος, ούτε ότι τα ακροδεξιά καθίκια είναι καθίκια. Σημασία έχει ότι κατάφεραν να μαζέψουν πίσω τους όλους τους αδικημένους. Με ψέματα, με τρυκ, με κραυγές. Δεν παίζει απολύτως κανέναν ρόλο. Ο αδικημένος νιώθει αδικημένος και θα σε φτύσει όπου σε βρει. Το αίσθημα δικαιοσύνης είναι το ίδιο ισχυρό με το ένστικτο της επιβίωσης.

 

Είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό εκείνου που αισθάνεται αδικημένος. Ο αδικημένος είναι και παράλογος και (αυτο)καταστροφικός.  

Ένα νήπιο που αισθάνεται αδικημένο προτιμάει να σπάσει όλα του τα παιχνίδια παρά να τα μοιραστεί με το άλλο μωρό. Ένας σύζυγος που αισθάνεται αδικημένος προτιμάει να φάει δύο πολυκατοικίες στους δικηγόρους παρά να αφήσει 20 ευρω "σε αυτήν την καργιόλα που τον κατέστρεψε".

 

Οι Δημοκρατικοί των ΗΠΑ και τα αστικά ευρωπαϊκά κόμματα ήταν αυτοί που δημιούργησαν τις στρατιές των αδικημένων. Αυτοί έφεραν τον Τραμπ στην εξουσία.

Ο κόσμος στις ΗΠΑ ακούει  δημοκρατικό κόμμα, φτύνει στον κόρφο του, κρεμάει σκόρδα και αλλάζει πεζοδρόμιο. Γιατί; Επειδή ο κόσμος πιστεύει ότι το δημοκρατικό κόμμα ευθύνεται για τις - πραγματικές ή μη - αδικίες που του συμβαίνουν. Δεν έχει σημασία αν ευθύνεται αντικειμενικά. Αντικειμενικότητα δεν υπάρχει στην πολιτική.

 

Το ίδιο συμβαίνει και στις περιοχές της πρώην Αν. Γερμανίας. Λένε οι πολιτικοί των αστικών κομμάτων τα πιο σωστά πράγματα, ρίχνουν πακτωλούς χρημάτων σε αυτές τις περιοχές και μετά έρχεται ένα ακροδεξιό καθίκι με αμφίβολο παρελθόν (φυλακές, ναρκωτικά, φοροδιαφυγή), ξαμολάει την μαγική λέξη "είστε αδικημένοι" και μαζεύει 60% των ψήφων. Χωρίς να έχει ούτε καν ένα στοιχειώδες προεκλογικό πρόγραμμα. 

 

Παρένθεση: Τους τελευταίους μήνες κάαααααατι μικρό κινείται στις ΗΠΑ. Κάποιοι περιθωριακοί δημοκρατικοί αρχίζουν να αλλάζουν. Αλλά είναι πολύ λίγοι, πολύ αργά. Και το επίσημο κόμμα θέλει να τους πετάξει έξω.

 

Μας το αποδεικνύουν οι επαγγελματίες πολιτικοί. Τα στοιχεία δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Το αίσθημα αδικίας είναι αυτό που μετράει. Ο Τραμπ και οι ευρωπαίοι ακροδεξιοί κατάφεραν (με ψέματα και απάτες) να πείσουν τον κόσμο ότι είναι οι προστάτες των αδικημένων. End of story.

 

Κι όμως  οι Δημοκρατικοί επιμένουν στο τροπάρι "εμείς έχουμε τα σωστά στοιχεία, όποιος δεν μας θέλει είναι MAGA αμόρφωτος ηλίθιος και μας εκδικείται επειδή ο προπάππος του έχασε τον πόλεμο".

Την ίδια μαλακία κάνουν και οι ευρωπαίοι ομόλογοι τους - στην Γερμανία τουλάχιστον. Αντί να καταλάβουν ότι ό ψηφοφόρος τους φτύνει επειδή νιώθει αδικημένος, λένε "έμεις είμαστε οι σωστοί, όποιος ψηφίζει ακροδεξιά είναι αμόρφωτος ναζί βλάκας".

 

Συνεχίστε να αποκαλείτε τους κατοίκους της χώρας σας αμόρφωτους  βλάκες και οι Τραμπ αυτού του κόσμου θα φτάσουν το 100%. Πολλές φορές το εύχομαι, μόνο και μόνο για να διαλυθείτε εσείς.

 

Με τέτοιους Δημοκρατικούς, ο Τραμπισμός θα μπορούσε να κυβερνήσει για τα επόμενα 250 χρόνια αν ο Τραμπ δεν ήταν τόσο μαλάκας και τόσο εξώφθαλμα μαφιόζος. Αν χάσει, θα χάσει από δικές του μαλακίες, όχι επειδή ο κόσμος θέλει τους δημοκρατικούς.

 

Ακόμα κι αν ο Τραμπ χάσει (που δεν είναι καθόλου σίγουρο), ο Τραμπισμός θα βασανίζει την ανθρωπότητα για 10ετίς ακόμα. 

Εδώ ο Αντρέας Παπανδρέου στα 80s κατάφερε να κόβει-ράβει σε μια χώρα κουτσουλιά και 40 χρόνια μετά οι έλληνες πολιτικοί προσπαθούν ακόμα να του μοιάσουν. 

Θα υπάρξουν αμέτρητοι επίγονοι του Τραμπ που θα τον μιμούνται μέχρι το 2150.

 

Είναι αντικειμενικά αδικημένοι όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι; Μάλλον όχι. Αλλά όπως αποδεικνύω πιο πάνω, ποιός ενδιαφέρεται για μια αντικειμενικότητα που δεν υπάρχει; Έχεις αντικειμενικά στοιχεία; Βάλτα στον πάτο σου, εγώ νιώθω αδικημένος. 

* * * 

Εδώ όμως έρχεται το κερασάκι. Όλα όσα λέω δεν είναι κάποια μυστική και αποκλειστική Γνώση. Δεν είναι κάτι πρωτότυπο, που το σκέφτηκα μόνος μου. Στην πραγματικότητα, όλα όσα λέω είναι πασίγνωστα και κοινότυπα.

Το πρόβλημα είναι ότι οι δημοκρατικοί των ΗΠΑ και τα αστικά ευρωπαϊκά κόμματα ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ.

 

ΞΕΡΟΥΝ οι αντίπαλοι του Τραμπισμού τι είναι το σωστό. ΞΕΡΟΥΝ πως να πάρουν πίσω τον κόσμο που σήμερα τους φτύνει ασύστολα. ΞΕΡΟΥΝ για τις στρατιές των ψηφοφόρων που αισθάνονται αδικημένοι. ΞΕΡΟΥΝ ότι έχουν τα πιο λογικά επιχειρήματα και τις καλύτερες μεθόδους, ΞΕΡΟΥΝ ότι διαθέτουν την καλύτερη πολιτική ατζέντα. 

 

Αλλά ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ. Γιατί αν έκαναν το σωστό, θα έπρεπε να μοιραστούν τα υπερκέρδη τους. Θα έπρεπε να βάλουν ένα κάποιο μικρό φρένο στην απληστία τους. Θα έπρεπε να μειώσουν τα δισεκατομμύρια στο πορτοφόλι τους κατά 0,01%. 

 

Το μυστικό είναι αυτό: ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ. 

 

Προτιμάνε να καταστρέφεται ο κόσμος από τον Τραμπισμό και αυτοί να στέκονται στην άκρη φωνάζοντας "οι οπαδοί του Τραμπισμού είναι MAGA ελληνάρες, βλάκες, ναζί, εμείς είμαστε οι αντικειμενικοί και οι έξυπνοι, ψηφίστε μας". 

 

Οταν ξέρεις τι είναι το σωστό και συνειδητά δεν το κάνεις, όταν συνειδητά προτιμάς να καταστρέφεται η χώρα σου προκειμένου να μην χάσεις εσύ το 0,01% της (αμύθητης) περιουσίας σου, τότε είσαι και προδότης και απατεώνας.

Ισχύει και για τους δημοκρατικούς των ΗΠΑ αλλά και για τα αστικά κόμματα της Ε.Ε. 

 

Πως μεταπείθεις όλο αυτό το ποσοστό του λαού σου που σήμερα αισθάνονται καλώς ή κακώς αδικημένοι; 

Σίγουρα όχι με το να τους αποκαλείς αμόρφωτους φανατικούς ηλίθιους MAGA - ενώ εσύ είσαι δήθεν ο ανοιχτόμυαλος έξυπνος.

Σίγουρα όχι με το να κραδαίνεις τα αντικειμενικά σου στοιχεία, που δεν ενδιαφέρουν κανέναν.

Στον αδικημένο δίνεις κάτι που αυτός θα θεωρήσει σαν δίκαιο αντάλλαγμα στην αδικία που καλώς ή κακώς νιώθει.

  

Πως μοιράζεις τα παιχνίδια ανάμεσα σε δυο μωρά όταν και τα δύο θέλουν το πράσινο αρκουδάκι; Τους λες ότι ό ένας θα πάρει το πράσινο αρκουδάκι αλλά ο άλλος θα πάρει το κίτρινο παπάκι που είναι εξ ίσου ωραίο παιχνίδι.

 

Είναι εύκολο. Είπαμε, ξέρουν αλλά δεν θέλουν. Είναι τόσο άπληστοι που προτιμάνε να αφήνουν τον κάθε Τραμπ να καταστρέφει την χώρα τους παρά να δώσουν ένα μικρούλι ανταλλαγματάκι στις πλειοψηφίες των αδικημένων. Προδότες.

 

Παρένθεση: Στις ΗΠΑ είναι πολύ πιο εύκολο να κάνουν το σωστό από ότι στην Ευρώπη (δεν θέλουν). 

Στην Ευρώπη τα περιθώρια να μεταπείσουν τους αδικημένους είναι πολύ πιο στενά από τις ΗΠΑ. Αλλά η βλακώδης και αφ' υψηλού αντιμετώπιση των αδικημένων παραμένει το ίδιο καταστροφική και στις 2 πλευρές του Ατλαντικού.

Υ.Γ. Ο Bernie Sanders έγραφε τις προάλλες "δεν αρκεί να πολεμάμε τον Τραμπ. Πρέπει οπωσδήποτε να μεταμορφώσουμε το Δημοκρατικό κόμμα εκ βάθρων. Να μην κάνουμε πολιτική υπέρ των δισεκατομμυριούχων μεγιστάνων που μας τα χώνουν αλλά υπέρ των αδικημένων".

 

Ο Robert Reich γράφει τα ίδια (με εμένα ;-) )

The future of the Democratic Party must be rooted in investing in the American people — not Wall St., corporations, and consultants. Otherwise, Trumpism will continue to use cynicism, racism, and distrust to divide America.

 

Πόσο πιο καθαρά μπορεί να το πει κανείς;

Κι όμως. Φτύνουν τον Bernie και τον Reich τσεπώνουν τα 'μύρια και αφήνουν τον Τραμπ να αλωνίζει. Προδότες.

 

Τα ίδια γίνονται και στην Ευρώπη. Μόνο που στην Ευρώπη τα νούμερα είναι πιο μικρά και - προς το παρόν - οι πορτοκαλί μαφιόζοι δεν βρίσκονται ακόμα στην κυβέρνηση. 

 

Υ.Υ.Γ. Γιατί ασχολούμαι πάλι με τις ΗΠΑ και τους Δημοκρατικούς ενώ είχα δηλώσει ότι θα σταματήσω; 

Επειδή ότι συμβαίνει στις ΗΠΑ επηρεάζει την χώρα μου (Ελλάδα + Ευρωπαϊκή Ένωση) περισσότερο από αυτά που αποφασίζει η ελληνική / ευρωπαϊκή κυβέρνηση. Και γιατί αν οι Δημοκρατικοί δεν ήταν ΤΟΣΟ προδότες, θα ήταν οι μόνοι που θα μπορούσαν να σταματήσουν τον ποτοκαλί μαφιόζο.

 

Υ.Υ.Υ.Γ Ασχολούμαι πάλι με τις ΗΠΑ γιατί μόλις γύρισα από το βενζινάδικο και πλήρωσα 2,30 ευρω το λίτρο.

 

Κριτήρια επιλογής

Τις τελευταίες βδομάδες έτυχε να μιλήσω με κάμποσους νέους (25-35χρονους). 

Γενικά αποφεύγω να λέω ότι ζω στην Γερμανία, αλλά οι συνθήκες αυτών των συνομιλιών ήταν τέτοιες που ήταν έτσι κι αλλιώς γνωστό.

Δεν ξεκίναγα εγώ τις κουβέντες περί Γερμανίας / Ελλάδας, αυτοί τις ξεκίναγαν. 

Λογικό. 

Εγώ έχω κάνει τις επιλογές μου εδώ και δεκαετίες. Τι να συζητήσω και τι να αμφισβητήσω; Ακόμα και αν έχω κάνει λάθος επιλογές, είναι αδύνατον να αλλάξω το παρελθόν.

Οι νέοι όμως το σκέφτονται, εξετάζουν τις επιλογές τους. Αναρωτιώνται που θα ήταν καλύτερα να ζήσουν. Πολύ καλά κάνουν.

 

Με ρώταγαν λοιπόν περί Γερμανίας. 

Το βλακώδες δεν ήταν ότι ρώταγαν. 

Το βλακώδες ήταν το ΤΙ ρώταγαν και τι συγκρίσεις έκαναν. Αυτό που ρωτάς, αυτό σε ενδιαφέρει, αυτό είναι το κριτήριο της επιλογής σου. Με αυτό το κριτήριο θα αποφασίσεις το που και το πως θα ζήσεις για την υπόλοιπη ζωή σου.

 

Με ρώταγαν λοιπόν για τα λεφτά, τα λεφτά, τα λεφτά, την νυχτερινή ζωή, τα λεφτά, τον καιρό, τα μπαρ, τα λεφτά, το κρύο, τα λεφτά, την νυχτερινή διασκέδαση, τα λεφτά, το χιόνι, τα λεφτά, τα νυχτερινά κέντρα, το κρύο. Και φυσικά τα λεφτά. 

 

Οι δικές μου απαντήσεις ήταν γενικόλογες και αδιάφορες. Βαριέμαι αυτές τις κουβέντες. Δεν έχω εγώ να αποφασίσω, άλλοι καίγονται να επιλέξουν χώρα.

 

Έλεγα λοιπόν πολύ γενικά ότι οι μισθοί είναι ψηλότεροι και ότι - αυτονόητα - 2.500 χλμ βορειότερα όντως κάνει περισσότερο κρύο από την Ελλάδα. Για την νυχτερινή ζωή έλεγα ότι ποτέ δεν με ενδιέφερε σε καμία χώρα και δεν έχω πληροφορίες.

Αυτοί επέμεναν να συγκρίνουν, να ξαναρωτάνε λεπτομέρειες. 

Ειδικά για την νυχτερινή ζωή ήξεραν ήδη. Από διηγήσεις ενός φίλου μιας ξαδέρφης μιας γνωστής τους ήξεραν με 100% βεβαιότητα ότι "δεν υπάρχει νυχτερινή ζωή στην Γερμανία, κανένας δεν διασκεδάζει, όλοι μετά την δουλειά κλείνονται στα σπίτια τους".

Αυτό είναι ηλίθιο από μόνο του. Ακόμα και χωρίς να ξέρεις μια χώρα δεν χρειάζεται και πολύ νιονιό για να καταλάβεις ότι παντού σε όλον τον κόσμο οι άνθρωποι διασκεδάζουν, ιδίως οι νέοι. 

 

Η δική τους κατάληξη ήταν: Ναι, τα περισσότερα λεφτά είναι ελκυστικά αλλά προτιμάω να ζήσω στην Ελλάδα επειδή εδώ "ξέρουμε να ζούμε". Εννοώντας την νυχτερινή ζωή που δήθεν είναι πλούσια στην Ελλάδα και δήθεν ανύπαρκτη στην Γερμανία.

 

* * * 

Τους έπαιξα ένα παιχνίδι. Δεν ντρέπομαι καθόλου γι' αυτό. Αφού αυτοι με ρώταγαν για την Γερμανία, αντέστρεψα τους όρους και άρχισα να ρωτάω για την Ελλάδα. Έλεγα ότι εγώ δεν ξέρω τίποτα για την Ελλάδα και θέλω να μου πουν αυτοί.

 

Μόνο που εγώ δεν ρώταγα για τα λεφτά, τον καιρό ή την νυχτερινή διασκέδαση. Εγώ ρώταγα (δήθεν) για να μάθω για το ασφαλιστικό, τις εργασιακές συνθήκες, την φροντίδα των ΑΜΕΑ και των ηλικιωμένων, την υγεία,  το συνταξιοδοτικό, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, την κίνηση στους δρόμους, τα σκουπίδια, την γραφειοκρατία κλπ.

 

Εκεί γινόταν το έλα να δεις. Με αφορμή τις ερωτήσεις μου για αυτά τα θέματα ξεκίναγε το απόλυτο υβρεολόγιο. 

Όχι από εμένα - εγώ ρώταγα μόνο. 

Αυτοί, οι νέοι άνθρωπο, ΟΛΟΙ (δεν ήταν ένας, δεν ήταν δύο, δεν ήταν τρεις) τα έβρισκαν όλα σκατά στην Ελλάδα. Ένας απύθμενος βόθρος καταστροφής, σαπίλας και αυθαιρεσίας. ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ λόγια όχι δικά μου.

Οπότε τελειώνα και εγώ την κουβέντα με την παρακάτω ερώτηση: Ρε μεγάλε, έχεις να επιλέξεις ανάμεσα σε δύο χώρες. Η μια σου δίνει περισσότερα λεφτά, λιγότερη γραφειοκρατία, καλύτερη ασφάλιση, υγεία, παιδεία, υποδομές και στην άλλη είναι όλα σκατά (όπως εσύ ο ίδιος υποστηρίζεις) αλλά έχει περισσότερα μπαρ και ταβέρνες.

Και μετά από αυτό εσύ επιλέγεις να ζήσεις στην δεύτερη.

 

Και γαμώ τα μυαλά μεγάλε...

 

Δεν θέλω να φέρω κανέναν στην Γερμανία. Μπρρρρ.

Ίσα ίσα που τους θέλω όλους έξω, να με αφήσουν στην ησυχία μου. 

 

Αλλά αν οι νέοι στην Ελλάδα κουβαλάνε αυτά τα μυαλά, δεν έχω πλέον καμία απορία πάνω στο γιατί η Ελλάδα είναι μια κατεστραμένη και χρεωκοπημένη (ηθικά κυρίως) χώρα.

 

Το θέμα δεν είναι η μετανάστευση. Έτσι κι αλλιώς, διαχρονικά αυτοί που μεταναστεύουν είναι μειοψηφία. 

Ούτε γίνονται κάποια καλιστεία για να πούμε ότι η χώρα Α είναι "καλύτερη" (ότι και να σημαίνει αυτό) από την χώρα Β και να της δώσουμε το βραβείο. 

 

Το ερώτημα δεν είναι Γερμανία ή Ελλάδα. Το ερώτημα είναι  τι κριτήρια ποιότητας βάζεις εσύ για την χώρα σου και την ζωή σου.

 

Στατιστικά μιλώντας, μάλλον δεν θα φύγεις ποτέ από την χώρα σου - και πολύ καλά κάνεις. Αλλά το καθοριστικό είναι με τι κριτήρια συγκρίνεις και ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ  ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ στην ζωή σου.

 

Κρίνοντας από αυτά που ρωτάνε, από αυτά που συγκρίνουν, οι έλληνες θέλουν λεφτά, ζέστη και νυχτερινή διασκέδαση. 

 

Καλή τύχη μάγκες. Θα την χρειαστείτε.

 

* * * 

Κλείσιμο περί Γερμανίας: 

 

Δεν αγαπάω καμία χώρα, δεν θεωρώ καμία χώρα καλύτερη, πολύ λιγότερο την Γερμανία. Έχω ζήσει και δουλέψει σε 10+ χώρες, έχω επισκεφτεί γύρω στις 30.

 

Σαν πατρίδες μου θεωρώ  την Θάλασσα, τα βόρεια παράλια της Μεσόγειου, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ελλάδα και την Γερμανία - με αυτήν ακριβώς την σειρά.

Όπου σαν "πατρίδα" εννοώ τον γεωγραφικό χώρο που διαμόρφωσε την ψυχή μου.

 

Η Γερμανία - όπως αποδείχτηκε μετά από αρκετούς πειραματισμούς και περιπλανήσεις - είναι ο τόπος που μπορώ να  περάσω μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να θέλω να σκοτώσω τους γύρω μου. Στην Ελλάδα π.χ. μέσα στους πρώτους 6 μήνες είτε θα είχα σκοτώσει 500 ηλίθιους είτε θα είχα πεθάνει από άγχος.

 

Βρίσκω στην Γερμανία εκατοντάδες στραβά. Δεν τα γράφω εδώ. Το ότι δεν τα γράφω δεν σημαίνει ότι τα αγνοώ. Ούτε ότι θέλω να τα ωραιοποιήσω. 

Αν θελήσω ποτέ να γράψω για τα πάμπολλα στραβά της Γερμανίας, δεν θα τα γράψω στα ελληνικά. Επειδή θα ήταν ηλίθιο να βρίζεις κάποιους σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν.

 

Δεν προσπαθώ να είμαι αντικειμενικός. Θα ήταν εντελώς γελοίο. 

Πρώτον αντικειμενικότητα δεν υπάρχει, δεύτερον δεν παίζει κανέναν ρόλο. 

Ποτέ μου δεν αναρωτήθηκα ποιά χώρα είναι καλύτερη, πάντα αναρωτιόμου σε ποια χώρα θα ήθελα ΕΓΩ εντελώς υποκειμενικά να ζήσω.  Με τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ κριτήρια, που είναι αυστηρά προσωπικά.

 

Είναι καθαρά προσωπικό το ερώτημα. Για μερικούς ανθρώπους το Α είναι κόλαση, για άλλους είναι παράδεισος, για άλλους είναι "έλα μωρέ, πως κάνεις έτσι". 

Ακόμα και όταν μια μετανάστευση δεν είναι στις προτεραιότητες  σου, το τι σκέφτεσαι για τις άλλες χώρες είναι σημαντικό. Γιατί δείχνει τα κριτήρια ποιότητας που βάζεις εσύ για την δική σου χώρα, για την δική σου ζωή.

 

Δεν θα απαριθμήσω σήμερα τα δικά μου κριτήρια. Πάντως ΣΙΓΟΥΡΑ δεν είναι ούτε τα λεφτά, ούτε ο καιρός ούτε η νυχτερινή ζωή. Ειδικά αυτά τα 3 ποτέ δεν ήταν. 

Χάρυ Κλυν

Από συνέντευξη που ψάρεψα τυχαία. 

Δεν ξέρω αν είναι αληθινό, αλλά ταιριάζει 100%.

 

Τον πραγματικό καλλιτέχνη τον καταλαβαίνεις από τις κεραίες που διαθέτει για να βλέπει τις αλλαγές στον κόσμο πριν τις οσμιστούν οι υπόλοιποι.

* * * *

Το 1983, στη «Διαγώνιο» στην Πλάκα, έκλεινα την παράστασή μου «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος» με τα λόγια: 

 

"Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό, που θα μετατρέψει σιγά - σιγά τους Έλληνες σε λαό δημοσίων υπαλλήλων, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων. 

Σε 30 χρόνια από σήμερα Αντρέας Παπανδρέου δε θα υπάρχει. 

Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη και ένας λαός στα όρια της οικονομικής και ηθικής εξαθλίωσης."

                                                                                     

                                                                                    Χάρυ Κλυν  

* * * * 

1983 + 30 = 2013. Πρόβλεψε την πτώχευση της χώρας 30 χρόνια πριν.

 

Μέχρι το 2013  περίπου θεωρούσα σαν σημαντικότερο σημείο τα περί "... κρατικοδίαιτων και κομπιναδόρων ...".

 

Από το 2013 και μετά θεωρώ το σημείο περί  της ηθικής εξαθλίωσης σαν το διαμάντι μέσα στο διαμάντι. Η ελληνική κοινωνία έχει φτάσει στο σημείο να μην αναγνωρίζει καν σε τι βόθρο βρίσκεται.

Και να μην θέλει καν να μάθει.

 

Δεν είμαι κάποιος γέρος που απλά κουνάει το δάχτυλο και γκρινιάζει για την "ανήθικη" νεολαία. Ούτε με ενδιαφέρει να βρίσω τους έλληνες (κάποτε με διασκέδαζε αυτό, αλλά όχι πιά).

 

Λέω όμως ότι ένας ανήθικος άνθρωπος είναι ένας χειραγωγίσιμος άνθρωπος. Οι ηθικοί κανόνες δεν είναι κάτι διακοσμητικό, ούτε η πειθαρχία σε αυτούς είναι κάτι αναχρονιστικό. 

Οι ηθικοί κανόνες, το να διαχωρίζεις το Καλό από το Κακό με τα δικά σου κριτήρια, το να πειθαρχείς σε ηθικούς κανόνες σου δίνει την δυνατότητα να πείς ΟΧΙ. 

 

ΟΧΙ σε ότι εσύ πιστεύεις ότι θα σε εξαθλιώσει. 

ΟΧΙ σε ότι εσύ θεωρείς κακό για τον κόσμο.

 

Το anything goes μαζί με την ακόρεστη δίψα για λεφτά και φήμη σε κάνει άβουλο και παθητικό καταναλωτή των σκουπιδιών που σου πασσάρουν. 

Ένα καταναλωτικό κρέας χωρίς εγκέφαλο.

Χρεωκοπημένο και στην ύλη (λεφτά) και στο πνεύμα. 

 

Δεν εννοώ μόνο τα καταναλωτικά σκουπίδια που αγοράζεις με την πιστωτική σου κάρτα. 

Εννοώ και τις πολιτικές πεποιθήσεις που σου περνάνε.  

Άλλωστε ο Χάρυ Κλύν για πολιτική μίλαγε.

 

Η πολιτική είναι κατά 90% η ηθική απάντηση στο "τι κάνουμε τώρα εδώ που φτάσαμε" και κατά 10% η ανάλυση στοιχείων και δεδομένων.

Η Ηθική είναι  η πυξίδα μας. Μας δείχνει τον δρόμο που εμείς θέλουμε να πάρουμε και όχι τον δρόμο που θέλουν οι άλλοι για εμάς. 

Ο ανήθικος άνθρωπος είναι χειραγωγήσιμος. Από πολιτικάντηδες, εταιρείες, συμφέροντα.

Χωρίς Ηθική, θα ψηφίσεις τον πιο επιτήδειο απατεώνα. Τον πιο άδειο τενεκέ που κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο.

Από το 1983 του Χάρυ Κλυν μέχρι το 2026 που γράφω αυτές τις γραμμές, 43 χρόνια δρόμος. Σχεδόν μισός αιώνας.

Το 2013 που περιέγραψε τόσο πετυχημένα ο Χάρυ Κλυν βρίσκεται ήδη 13 χρόνια πίσω μας. 

 

Γράφω αυτό το ποστ σήμερα για να το δει κάποιο δεκάχρονο το  2076. Αν υπάρχει το μπλογκ μέχρι τότε, αν υπάρχουν δεκάχρονα και αν μπορούν να διαβάσουν ή να σκεφτούν.

Το Idiocracy ήταν ένα πάρα πολύ ρεαλιστικό και προφητικό σενάριο.  

Η διανόηση της ψέκας

Είχα κάποτε έναν φίλο, τον Δημήτρη.

Για πολλά χρόνια κάναμε μαζί τις βόλτες μας, τα φαγοπότια μας, τις διακοπές μας και τις μπερμπαντιές μας. Αποκαλούσαμε ο ένας τον άλλο αδερφό.

Κάποια στιγμή χάσαμε την επαφή, εξ αιτίας της δουλειάς μου. Αυτό κράτησε γύρω στον 1,5 χρόνο. Για ανθρώπους που λέγονται αδέρφια, 1,5 χρόνος χωρισμού είναι ένα πετάρισμα του ματιού, ένα τίποτα. Χάρηκα όταν ξανασμίξαμε. Γρήγορα η χαρά μου μετατράπηκε σε σοκ.

Ποτέ δεν έμαθα τι μεσολάβησε, αλλά μέσα στους λίγους μήνες της απουσίας ο Δημήτρης είχε μετατραπεί σε αντιδυτικό ζηλωτή. Θεωρούσε ολόκληρο τον δυτικό πολιτισμό σαν γάγγραινα της ανθρωπότητας που έπρεπε να εξαφανιστεί με κάθε μέσο, ακόμα και με φόνους.

Στην αρχή κορόιδεψα. „Έλα ρε μαλάκα, τι είναι αυτά που λες;“.

Πολύ γρήγορα, το πράγμα σοβάρεψε. Εννοείται ότι προσπάθησα να μεταπείσω με λογικά επιχειρήματα τον άνθρωπο που θεωρούσα αδερφό.

Την έχω μεγάλη (έγραψα ήδη στο προηγούμενο ότι θα το ανακοινώσω αυτό). Την ευφυΐα φυσικά. Επίσημα, με την βούλα. Θεώρησα λοιπόν σαν ευκολάκι να μεταπείσω τον φίλο μου. Μάζεψα στοιχεία, έγραψα ολόκληρα κατεβατά, έφτιαξα ακλόνητα επιχειρήματα.

Αμ δε… Απέτυχα οικτρά.

Το πρόβλημα με τον Δημήτρη ήταν ότι ήταν μελετημένος – και με εξ ίσου μεγάλη ευφυΐα. Το μελετημένος έχει τεράστια διαφορά με το διαβασμένος. Ο Δημήτρης – πολύ πριν τον παροδικό χωρισμό μας – πάντα καταβρόχθιζε βιβλία. Αλλά δεν διάβαζε απλά. Μελετούσε. Επί βδομάδες, επί χρόνια ανέλυε την κάθε λέξη, την κάθε έννοια, το κάθε στοιχείο. Διασταύρωνε άπειρα στοιχεία, σκάρωνε επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα από 10 μεριές.

Εγώ έφερνα αυτά που θεωρούσα σαν αντικειμενικά στοιχεία, ο Δημήτρης μου τα έβγαζε σκάρτα σε dt. Τα στοιχεία μου ήταν της πλάκας, όσο κι αν προσπαθούσα να προσκομίσω σοβαρές και αδιάσειστες πηγές. Και δεν είμαι κανένας παρακατιανός, την έχω μεγάλη είπαμε. Αντίθετα τα δικά του στοιχεία, τις δικές του πηγές δεν μπόρεσα να τις αμφισβητήσω, όσο κι αν προσπάθησα.

Μετά από βδομάδες αντιπαράθεσης και μετά από χιλιάδες χιλιάδων λέξεις – γραπτές και προφορικές – έφτασα στο δίλημμα: Είτε αποδέχομαι την άποψη του Δημήτρη ότι ο δυτικός πολιτισμός πρέπει να εξολοθρευτεί με βόμβες και δολιοφθορές είτε σταματάω να μιλάω μαζί του και κόβω κάθε επαφή.

Επέλεξα το δεύτερο. Χωρίσαμε οριστικά. Πόνεσα που έχασα έναν αδερφό. Η επιλογή μου δεν βασίζονταν στην λογική. Αν πήγαινα με την λογική, τώρα θα αγωνιζόμουν στο πλευρό του Δημήτρη. Η επιλογή μου ήταν μεταφυσική. Κάτι μέσα μου έλεγε ότι παρά τα καλύτερα επιχειρήματα και στοιχεία, ο Δημήτρης είχε τελικά άδικο. Εμπιστεύτηκα το μεταφυσικό κάτι μέσα μου και όχι το μυαλό μου και την λογική.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, δεν ξέρω αν ο Δημήτρης ζει ή πέθανε. Με μια υποδόρια ανησυχία διαβάζω κάθε φορά τις ειδήσεις, ελπίζοντας να μην διαβάσω κάτι με μαζική δολοφονία δυτικών.

* * * *

Αυτή η εμπειρία με δίδαξε πολλά σημαντικά πράγματα.

Πρώτον ότι η μελέτη νικάει την ευφυΐα. Αν δεν στρώσεις κώλο τουλάχιστον 10-15 χρόνια να μελετήσεις το αντικείμενο, είσαι ένας ανίδεος μαλάκας. Όποιο αντικείμενο και να είναι αυτό.

Είτε μελέτησες 15 χρόνια ένα γνωστικό αντικείμενο είτε είσαι μαλάκας. Μέση κατάσταση δεν υπάρχει.

Δεύτερον ότι αν υποτιμήσεις έναν μελετημένο άνθρωπο είσαι μαλάκας. Αν υποστηρίζεις ότι ο άλλος δεν έχει στοιχεία, ενώ εσύ είσαι τάχα μου αντικειμενικός τότε πάλι είσαι μαλάκας. Αν μάλιστα το αντικείμενο αποτελεί κάποια πολιτική θέση, τότε είσαι και μαλάκας και με αϊκιού χαλικιού.

Όσο πιο αντικειμενικός διακυρήσσεις ότι είσαι, τόσο μεγαλύτερος μαλάκας είσαι. Όσο πιο πολύ σκούζεις ότι ο άλλος είναι MAGA, ταλιμπαν, αμόρφωτος, χαζός, προκατειλημμένος, ελληνάρας κ.ο.κ., τόσο πιο τυφλά φανατισμένος μαλάκας κομματικός οπαδός είσαι εσύ.

Το πολιτικό / κομματικό οπαδιλίκι είναι 10Χ χειρότερο από το ποδοσφαιρικό.

Ο Δημήτρης με έμαθε να μην υποτιμάω ποτέ έναν μελετημένο άνθρωπο.

Τρίτον ότι όλα σου τα στοιχεία είναι σκάρτα. Ψεύτικα, άκυρα. Όσο πιο πολύ σκούζεις για τα δήθεν αντικειμενικά στοιχεία σου, όσο πιο πολύ τα παραθέτεις και τα επιδεικνύεις, τόσο πιο μαλάκας είσαι. Σε πολιτικό επίπεδο είσαι ένας φανατισμένος οπαδός που χοροπηδάει κάτω από μπαλκόνια.

Οι Δημήτρηδες αυτού του κόσμου (στους οποίους δεν ανήκω) λιανίζουν όλα τα στοιχεία σου 10Χ την ημέρα πριν τον πρώτο τους καφέ.

Υπάρχουν οπαδοί που υποστηρίζουν ότι κάθε φορά που κυβέρνησε το κόμμα που λατρεύουν το βιοτικό επίπεδο ανέβηκε, τα οικονομικά στοιχεία ήταν εξαιρετικά, ο κόσμος είχε εισόδημα και άλλες τέτοιες παπαριές. Όσο πιο μαλάκας οπαδός είναι κάποιος, τόσο μεγαλύτερες οι παπαριές του.

Σαν απόδειξη της τεράστιας αντικειμενικότητας τους φερνουν στοιχεία από το ΔΝΤ, την παγκόσμια τράπεζα, τους οίκους αξιολόγησης, και διάφορα άρθρα της βικιπέδια.

Ποιό ΔΝΤ; Ποιούς οίκους αξιολόγησης; Αυτούς που γάμησαν την Ελλάδα στα μνημόνια με τα αντικειμενικά στοιχεία τους ή μήπως κάποιους άλλους;

Το τελευταίο πράγμα που με έμαθε ο Δημήτρης είναι ότι αν αφιερώσεις χρόνια στην μελέτη, τότε μπορείς να αποδείξεις το οτιδήποτε. Ο Δημήτρης απέδειξε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ο δυτικός πολιτισμός είναι γάγγραινα που πρέπει να εξαφανιστεί με την βία.

Σαν τον Δημήτρη υπάρχουν εκατομμύρια, με τις πιο απίθανες θεωρίες.

Υπάρχουν π.χ. άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο κόσμος μας κυβερνιέται από εξωγήϊνες σαύρες. Διαισθητικά, το θεωρώ παράλογο. Προς τα έξω, δεν θα τολμούσα ποτέ να αμφισβητήσω έναν μελετημένο εκπρόσωπο αυτής της θεωρίας. Γιατί ξέρω – μετά την εμπειρία με τον Δημήτρη – ότι αυτοί που πιστεύουν στις εξωγήινες σαύρες έχουν 10Χ περισσότερα και πιο αξιόπιστα στοιχεία από εμένα.

Το ίδιο ισχύει για τους ερευνητές των Ούφο, των πυραμίδων, τους Ιεχωβάδες κ.ο.κ. Λέω ότι όλοι αυτοί είναι λάθος, αλλά μόνο διαισθητικά. Ποτέ δεν θα τολμούσα να τους αμφισβητήσω, γιατί απλά δεν έχω μελετήσει ούτε ένα κλάσμα από όσο αυτοί.


Επανάληψη για να το εμπεδώσουμε. Είτε μελέτησες 15 χρόνια ένα αντικείμενο και όντως έχεις στοιχεία, είτε είσαι μαλάκας. Όσο πιο πολύ σκούζεις για την αντικειμενικότητα σου και τα στοιχεία σου, τόσο μεγαλύτερος μαλάκας είσαι.

Λέει ένας καθηγητής πανεπιστημίου το Α; Οκ, πριν δεχτώ το Α σαν στοιχείο, πες μου ποιος τον πλήρωσε. Ποιος χρηματοδότησε την καριέρα του; Ποιά εταιρεία πλήρωσε τα εργαστήρια του και τα πειράματα του; Από τον Νεύτωνα και δώθε, δεν υπάρχει επιστήμη χωρίς οικονομική εξάρτηση. Και πριν τον Νεύτωνα υπήρχε εξάρτηση αλλά δεν ήταν τόσο προφανής.

Εσύ σκίζεις τις κυλότες σου για τον τάδε καθηγητή που είπε το Α (που εντελώς συμπτωματικά στηρίζει τον βλακώδη κομματικό οπαδισμό σου). Οι Δημήτρηδες αυτού του κόσμου όμως ξέρουν από ποιους πληρώθηκε ο καθηγητής για να πει το Α και κυρίως για να ΜΗΝ πει το Β.

Αυτό μπορώ να το επιβεβαιώσω και προσωπικά από τα δικά μου Πανεπιστήμια. Υπάρχει Γνώση που δημοσιεύεται, υπάρχει Γνώση που μένει για πάντα σε ένα συρτάρι, υπάρχει και Γνώση που δεν ερευνάται επειδή „δεν έχουμε λεφτά να το ερευνήσουμε αυτό“.

Για την βικιπέδια.

Υπάρχουν οι φανατισμένοι κομματικοί οπαδοί που τσιμπολογάνε στοιχεία από την βικιπέδια (ότι βολεύει) και αυτοθαυμάζονται ότι με τον αχταρμά που τσιμπολόγησαν έγιναν αντικειμενικοί.

Υπάρχουν και οι Δημήτρηδες αυτού του κόσμου που ΓΡΆΦΟΥΝ τα άρθρα της βικιπέδια.

Στις βδομάδες που είχαμε την αντιπαράθεση μας, ο Δημήτρης μου έδειξε όλος περηφάνια (δικαιολογημένη) τις σελίδες της βικι που έγραψε ο ίδιος και τις σελίδες άλλων που διόρθωσε, σύμφωνα με τα πιστεύω του.

Τα άρθρα στην βικι δεν είναι παίξε-γέλασε. Δεν μπορεί ο καθένας να γράφει στην βικι ότι του κατέβει. Το κάθε άρθρο, η κάθε φρασούλα αμφισβητείται και αντιπαρατίθεται από δεκάδες ειδικούς. Ο Δημήτρης, ο κάθε Δημήτρης, δεν έπεισε μόνο εμένα για την ανάγκη να καταστραφεί ο δυτικός πολιτισμός. Έπεισε καθηγητές και ειδικούς της βικιπέδια σε 3 ευρωπαϊκές γλώσσες (και στα ελληνικά, αν και η ελληνική βίκι είναι ευκολάκι για τον Δημήτρη).

Δεν γράφει φυσικά στα άρθρα του ότι πρέπει να καταστραφεί ο δυτικός πολιτισμός, αυτό δεν θα το επέτρεπε η βικι. Δίνει όμως όλα τα αδιάσειστα στοιχεία που οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα. Τα στοιχεία του Δημήτρη δεν μπόρεσε να τα αμφισβητήσει ούτε μια στρατιά ειδικών.

Εσύ κακομοίρη οπαδέ τσιμπολογάς άρθρα της βικιπέδια για να αποδείξεις τις μαλακίες που κουβαλάς στο κεφάλι σου για το κόμμα που λατρεύεις. Στοιχεία που δεν ξέρεις καν αν προέρχονται από ανθρώπους που θέλουν να σε σκοτώσουν (κυριολεκτικά όμως, με βόμβες) και να εξαφανίσουν οτιδήποτε έχει σχέση με τον πολιτισμό σου.

Τρέχα τώρα κακομοίρη να υποστηρίξεις ότι το κόμμα σου ανέβασε το οικονομικό επίπεδο του λαού. Παίρνοντας στοιχεία από το ΔΝΤ των μνημονίων και από την βικιπέδια των ζηλωτών. Τσιρίζοντας για την δήθεν αντικειμενικότητα σου και για το ότι όλοι οι άλλοι είναι MAGA και ελληνάρες, επειδή „δεν έχουν στοιχεία“.

Οι Δημήτρηδες του κόσμου μελετάνε 15 χρόνια, εσύ έκανες ένα copy-paste των 10 λεπτών. Και τολμάς να υποτιμάς τους flat earthers από πάνω, λες και είσαι καλύτερος.

* * * *

Μέχρι τώρα δεν είπα τίποτα για τον εαυτό μου, εκτός από το ότι την έχω μεγάλη.

Τι γνώμη έχω λοιπόν προσωπικά; Πως την στηρίζω με στοιχεία;

Κάθε λογικό ον χρειάζεται μια γνώμη για τον κόσμο, όσο και το να αναπνέει. Πρέπει να μπορείς να αξιολογείς το τι συμβαίνει γύρω σου. Σε πολιτικό επίπεδο, πρέπει να έχεις γνώμη, αλλιώς πως θα ψηφίσεις;

Το ότι η γνώμη μας για τον κόσμο είναι απαραίτητη όσο το οξυγόνο δεν σημαίνει ότι η γνώμη μας πρεπει να είναι και σωστή ή αντικειμενική. Η βιολογική ανάγκη του να έχει ο καθένας μια γνώμη δεν σημαίνει αυτόματα ότι μια γνώμη πρέπει να είναι καλύτερη από τις άλλες.

Αυτό με τις εξωγήϊνες σαύρες είναι μια γνώμη. Από την στιγμή που με αυτήν την γνώμη μπορούν να ζήσουν ευτυχισμένοι εκατομύρια άνθρωποι, ποιός είμαι εγώ να τους πω ότι η γνώμη τους είναι λάθος;

Για ξεκίνημα, από που και ως που ξέρω εγώ ότι η γνώμη τους είναι λάθος; Κι αν μας κυβερνάνε όντως εξωγήϊνες σαύρες; Που το ξέρω εγώ; Από την βικιπέδια μήπως; Που την γράφουν μελετημένοι άνθρωποι σαν τον Δημήτρη;

Η θρησκευτική προσκόλληση σε μια ανύπαρκτη αντικειμενικότητα είναι μόνο για μαλάκες με πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση. Φανατισμένοι ψέκες που ωρύονται κραδαίνοντας στοιχεία που τα ψάρεψαν όπως τους βόλευε. Τυφλωμένοι οπαδοί που δίνουν νόημα στην ζωή τους προσπαθώντας να „ενημερώσουν“, να „ξεσκεπάσουν“ και να πείσουν άλλους για την ψεκασμένη αποψάρα τους. Που την θεωρούν και αντικειμενική από πάνω. Διανοούμενοι ψέκες, όχι αστεία.

Όπως όλοι οι άνθρωποι έχω κι εγώ μια γνώμη για τον κόσμο. Απαραίτητη, όπως για τον καθέναν. Δεν έχω απολύτως καμία αξίωση για την γνώμη μου να είναι και σωστή, είτε αντικειμενική είτε καλύτερη από την γνώμη οποιουδήποτε άλλου. Μου αρκεί που η γνώμη μου μπορεί να μου παρέχει έναν τρόπο να ζω όπως μου αρέσει.

Την γνώμη μου την έχω προκειμένου να μου δίνει μια βάση και ένα κίνητρο να σηκώνομαι κάθε πρωϊ από το κρεβάτι, αυτό είναι όλο. Δεν την έχω για να ενημερώνω κανέναν ούτε να πείθω κανέναν ότι την έχω μεγαλύτερη (την γνώμη). Και δεν χρειάζεται να είναι καν σωστή - ότι και να σημαίνει το σωστός. Δεν με ενδιαφέρει να θεωρηθώ αντικειμενικός, γιατί δεν είμαι. Ούτε καν μπορώ να είμαι.

Στοιχεία; Χμμμμμ, ναι, έχω μερικά που στηρίζουν την γνώμη μου.

Δεν κραδαίνω τα στοιχεία μου σαν φαλλό μπροστά μου, δεν έχω καμμία όρεξη - μετά την εμπειρία με τον Δημήτρη - να επιχειρηματολογήσω πάνω στα στοιχεία μου ή πάνω στην ορθότητα ή μη της γνώμης μου.


Ισως, αν αφιέρωνα δεκαετίες μελέτης όπως ο Δημήτρης να μπορούσα να φτάσω κι εγώ σε κάποια σοβαρά συμπεράσματα, με αξιώσεις Λογικής και Αντικειμενικότητας. Αλλά δεν έχω ούτε την υπομονή ούτε την θέληση.

Ξέρω λοιπόν ότι η γνώμη μου είναι στην πραγματικότητα μια μεταφυσική πεποίθηση. Τουλάχιστον το αναγνωρίζω αυτό. Τουλάχιστον δεν είμαι διανόηση της ψέκας. Τουλάχιστον δεν είμαι μαλάκας φανατικός οπαδός ενός κόμματος. Κυρίως, δεν πιστεύω ότι είμαι αντικειμενικός, επειδή έκανα copy paste μερικά στοιχεία δεξιά-αριστερά.


Υ.Γ. Ο τίτλος είναι κλεμμένος