Απόλυτη πλειοψηφία

Στο πάγιο θέμα μου γύρω από τις αναντιστοιχίες των αριθμών:
Όσο μιά κοινωνία πληρώνει τον μπάτσο και τον δικαστή μιάμιση φορά παραπάνω από τον δάσκαλο,τόσο περισσότερο θα βυθίζεται - χωρίς καμμία ελπίδα να βγει ποτέ από τον σκατόλακκο.
Αυτό ισχύει με ή χωρίς κυβέρνηση οποιουδήποτε χρώματος.

 Ακόμα ψάχνω το νόημα των λόγων του Ποιητή "... όπου θα χορταστούν ο χωροφύλακας και ο στρατοδίκης".

* * * * *
Ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος.
Βλέπω μιά απόλυτη πλειοψηφία της τάξης του 94% - 95% και αναρωτιέμαι γιατί δεν έχουν κάνει ακόμα κυβέρνηση.
Στις τελευταίες εκλογές, τα κόμματα χωρίστηκαν σε μνημονιακά και αντιμνημονιακά. Βρίσκω αυτόν τον χωρισμό άστοχο, άκαιρο και ανόητο.

Τα μνημονιακά κόμματα υπόσχονται ότι μέσω του μνημονίου θα ξαναγυρίσουμε στο Μεγάλο Φαγοπότι της περιόδου 2002 - 2007.
Τα αντιμνημονιακά κόμματα υπόσχονται ότι μέσω της άρνησης του μνημονίου θα ξαναγυρίσουμε στο Μεγάλο Φαγοπότι της περιόδου 2002 - 2007.

Η κατάληξη είναι η ίδια. Το μεγάλο φαγοπότι του 2002-2007. Αυτό θέλει ο έλληνας. Αυτό ψήφισε σε ποσοστό 95% επί των ψηφισάντων. Το αν θα φτάσουμε στο μεγάλο φαγοπότι μέσω του μνημονίου είτε μέσω της άρνησης του μνημονίου, με ευρώ, με δραχμή, μέσα στην Ε.Ε., έξω από την Ε.Ε. όλα είναι αδιάφορα. Το ΜΌΝΟ που ενδιαφέρει τον έλληνα είναι να γυρίσει στο 2004. Αυτό υπόσχονται όλα τα κόμματα που μπήκαν στην βουλή. Όποιος το υποσχέθηκε πιό πειστικά πήρε μεγαλύτερο ποσοστό.
Αυτή είναι η απόλυτη αυτοδυναμία, η συντριπτική πλειοψηφία, ο ελληνικός λαός.

Το 95% του εκλογικού σώματος αρνείται να καταλάβει κάτι αυτονόητο. Ότι όλοι όσοι έχουν σήμερα ηλικία μεγαλύτερη των 2 εβδομάδων, ΔΕΝ πρόκειται να (ξανα)ζήσουν το φαγοπότι του 2002-2007. Και είναι πολύ αμφίβολο αν θα το ζήσουν τα δισέγγονα τους.

Μόνο τα τρία "φιλελεύθερα" κόμματα - προς τιμή τους - δεν υποσχέθηκαν την επιστροφή στο μεγάλο φαγοπότι. Γι' αυτό και πήρε από 1.5% - 2% το καθένα. Ήταν τα μόνα κόμματα που - επίσης προς τιμή τους - δεν κρατησαν αμιγή φιλο- ούτε αντι-μνημονιακή στάση, υιοθετώντας από το μνημόνιο μόνο όσες προτάσεις θεώρησαν σωστές (κατάργηση της αργομισθίας, κατάργηση άχρηστων επιτροπών κλπ. κλπ. ).

Δεν υποστηρίζω τα φιλελεύθερα κόμματα. Ούτε συμφωνώ με την γενικότερη νοοτροπία / πολιτική τους. Άλλωστε τα αιτήματα γιά σκληρή δουλεία, εξυγίανση του δημοσίου, καταπολέμηση της φοροδιαφυγής κ.α. δεν είναι φιλελευθερη αποκλειστικότητα. Ο χοντρός ραφηνάτος είχε εξαγγείλει τα ίδια με την "επανίδρυση του κράτους". Ακόμα πιό πίσω, το "εκσυγχρονιστικό" (my ass) πασοκ είχε πει επίσης τα ίδια.
Σύμφωνοι, οι γαλαζοπράσινοι τα εξήγγειλαν αλλά δεν τα εφάρμοσαν. Αλλά ούτε από τους φιλελεύθερους έχουμε κάποια εγγύηση ότι θα τα εφάρμοζαν.
Σήμερα έτυχε το αίτημα της εξυγίανσης του δημ. τομέα να το βάλουν τα φιλελεύθερα κόμματα. Σε προηγούμενες εκλογές το είχαν βάλει άλλοι. Εκείνο που λέω είναι ότι όσοι σήμερα έταξαν επιστροφή στο 2007 πήραν 95% και όσοι έταξαν εξυγίανση πήραν 2%.
Υποστηρίζω ότι αυτό ακριβώς είναι η καταστροφή μας, εντελώς ανεξάρτητα από το όποιο μνημόνιο.

Μα ναι, φυσικά και είναι λάθος το μνημόνιο. Φυσικά και εξυπηρετεί τις τράπεζες. Φυσικά και είναι καταστροφή γιά τους λαούς. Φυσικά και πρόκειται γιά γενικευμένη, πανευρωπαϊκή κρίση. Φυσικά και υπάρχουν δομικά λάθη στην νομισματική πολιτική και στο ευρώ.
Αν όλα αυτά τα φυσικά τα συζητάμε στο πλαίσιο του να καλυτερέψουμε την Ενωμένη Ευρώπη, τότε τα δέχομαι όλα. Αν όμως τα συζητάμε στο πλαίσιο του πως θα συνεχίσει το 95% των ελλήνων να κλέβει ο ένας τον άλλο όπως μέχρι το 2007, τότε δεν δέχομαι τίποτα.

* * * * *
Στις πρώτες φράσεις αυτού του ποστ ήρθε αυθόρμητα στον νου μου ο στίχος με τον χωροφύλακα και τον στρατοδίκη. Το έργο του Ποιητή γυρνάει συνεχώς στο μυαλό μου, όση ώρα γράφω αυτές τις αράδες. Δεν έχω το βιβλίο μαζί μου, είμαι σε ταξίδι μακρυά από το σπίτι μου, γράφω από μνήμης. Ζητάω προκαταβολικά συγνώμη γιά τυχόν λάθη, παραλείψεις και τα κενά της μνήμης μου.
Είναι συγκλονιστικό, το πόσο καλά πρόβλεψε ο Ποιητής την κατάντια μας, σαράντα χρόνια πριν.

Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. 

Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ΄ ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. 

Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. 

Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. 

Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση. 

Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις; 

-Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο ξινόχορτο. 

-Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών. 

-Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων. 

Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. 

Αλλά πριν, ιδού, θα γίνουν οι ωραίοι που ναρκισσεύτηκαν στις τριόδους Φίλιπποι και Ροβέρτοι. 

Θα φορέσουν ανάποδα το δαχτυλίδι τους, με καρφί θα χτενίσουν το μαλλί τους, με νεκροκεφαλές θα στολίσουν το στήθος τους, για να δελεάσουν τα γύναια. 

Και τα γύναια θα καταπλαγούν και θα στέρξουν. 

Για να έβγει αληθινός ο λόγος, ότι σιμά η μέρα όπου το κάλλος θα παραδοθεί στις μύγες της Αγοράς. 

Και θα αγαναχτήσει το κορμί της πόρνης μην έχοντας άλλο τι να ζηλέψει. 

[...]

Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ΄ ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. 

Αλλά πριν, ιδού, θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης. 

Και κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια τους οι Κυβερνήτες, κηρύσσοντας πολέμους. 

Όπου θα χορταστούν ο Χωροφύλακας και ο Στρατοδίκης. 

Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν αυτοί τον μισθό της ύβρης και του μαρτυρίου. 

Και μεγάλα πλοία θ΄ ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους, οι εξώστες να ράνουν με άνθη τον Νικητή.

Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων. 

 Και του λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ΄ ανοίγει στα μέτρα του, κράζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις; 

-Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως. 

-Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία στην καθαρότητα των ουρανών. 

-Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών.

Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. 

Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. 

Αλλά πριν, ιδού, θα στενάξουν οι νέοι, και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει. 

Κουρεμένοι κατάδικοι θα χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα. 

Και θα αδειάσουν όλα τα εργοστάσια, και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν, για να βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες, και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση. 

Και θα ΄ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα. 

Και θα ΄χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας. 

 Και θα ΄ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια. 

[...]

Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των ανθρώπων θα πει,
να ψηλώσουν τα χόρτα,
η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει.
Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα 

και θα την πλαγιάσει πάνω στα χόρτα καθώς που ετάχθη.
Γιά να πάρουνε τα όνειρα εκδίκηση, και να σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!

Κάπου την έχουμε πατήσει κι οι δυό

Πρόλογος.
Ο τίτλος του σημερινού ποστ αποτελεί πάγια αντίληψη μου εδώ και πολύν καιρό. Πιστεύω δλδ ότι σαν ανθρωπότητα έχουμε πάρει εντελώς στραβό δρόμο. Δεν ξέρω (σε πολλά πράγματα) το γιατί. Ούτε διαθέτω λύσεις σε οτιδήποτε. Αλλά βλέπω πολλές αναντιστοιχίες γύρω μου, τις οποίες οι περισσότεροι συνάνθρωποι μου αρνούνται να δουν (κυρίως βαριούνται να δουν, αυτό είναι το πιο αποκαρδιωτικό).
Αναντιστοιχίες λοιπόν, που αποτελούν - στα δικά μου μάτια πάντα - την λύση γιά τα προβλήματα μας.

Αν ήθελα να δώσω φιλοσοφική χροιά στο γραφτό μου, θα ανέφερα τους αρχαίους έλληνες και την Αρμονία τους. Την Αρμονία που είχαν θεοποιήσει, που την δίδασκαν στα σχολεία και που θεωρούσαν σαν ιδανικό του κόσμου.
Αυτό που ονομάζω "αναντιστοιχίες" πιό πάνω είναι η αρχαιοελληνική δυσ-αρμονία, εκφρασμένη με απλά αριθμητικά στοιχεία.
Αναζητώ την εξάλειψη των (αριθμητικών) αναντιστοιχιών, αναζητώντας την Αρμονία στην ζωή μου. Αναζητώ δηλαδή το νόημα της ζωής, και απαιτώ κάτι παραπάνω από το γνωστό 42.
Μετά από τον πρόλογο στο προηγούμενο ποστ, αυτό είναι το πρώτο μιάς σειράς ποστ, που ασχολούμαι με αυτές τις - αριθμητικές πάντα - αναντιστοιχίες.

Γιά να μην το κάνω πολύ βαρύ, θα αναφέρω πρώτη πρώτη μιά γουστόζικη αναντιστοιχία. Είπαν κάποτε: "Αν τα λεφτά που έχουμε ξοδέψει στην εξερεύνηση του γυναικείου κώλου τα είχαμε ρίξει στο διαστημικό μας πρόγραμμα, τώρα θα λειτουργούσαν χαμπουργκεράδικα στο φεγγάρι".
Το να λειτουργούν χαμπουργκεράδικα στο φεγγάρι δεν είναι κάτι επιθυμητό, ούτε κάτι απαραίτητο. Αλλά η παραπάνω φρασούλα δείχνει το πόσο ασχολιόμαστε με βλακείες και το πόσο παραμελούμε την Επιστήμη.

Δεύτερο παράδειγμα. Γνωρίζουμε περισσότερα γιά την αθέατη πλευρά του φεγγαριού παρά γιά τους ωκεανούς της Γης.
Μπορεί κάποιος να σηκώσει αδιάφορα τους ώμους με αυτήν την αναντιστοιχία. Εδώ έχουμε κρίσεις και άνεργους, εκλογές. Την θεωρώ όμως πιό σημαντική από την κρίση και (πολύ) πιό σημαντική από τις εκλογές. Δεν έχουμε καταλάβει ότι ολόκληρη η ζωή μας οφείλεται στους ωκεανούς. Ότι αν τους καταστρέψουμε, απλά θα πεθάνουμε.
Τι να πω γιά τις εκλογές; Όταν διαβάζω προγράμματα κομμάτων γιά "ενίσχυση της αλιείας" (που νεοελληνικά μεταφράζεται σε προεκλογικές παροχές και ασυδοσία στους ψαράδες) αναρωτιέμαι αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν ΔΕΙ έστω και μιά φορά το Αιγαίο.
Δηλαδή γιά να τα κονομήσουν μερικά λαμόγια, είμαστε έτοιμοι να καταστρέψουμε (κι άλλο) αυτό που μας κρατάει στην ζωή, αυτό που μας είναι τόσο απαραίτητο όσο το οξυγόνο.
Η φρασούλα γιά την αθέατη πλευρά του φεγγαριού δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνεται στην αρχή. Αν πράγματι ξέραμε γιά το Αιγαίο όσα ξέρουμε γιά το φεγγάρι, θα το παραδίναμε στους ψαράδες για "εκμετάλλευση";

Παρενθεσούλα: αν βγει κανένας κακομοίρης και προτείνει ιδιωτικοποίηση π.χ. της ΔΕΗ, θα βγουν οι αριστεροί (του κώλου) και θα τον σφάξουν. Το επιχείρημα που τσιρίζουν είναι ότι ένα δημόσιο αγαθό όπως η ενέργεια δεν μπορεί να αφήνεται σε χέρια ιδιωτών, που έχουν σαν σκοπό το κέρδος.
Όταν όμως το Αιγαίο παραδίνεται στους ψαράδες και τα δάση παραδίνονται στους κυνηγούς, οι αριστεροί (του κώλου) κάνουν την ιδιωτικοποίση γαργάρα.

Τελευταίο παράδειγμα (γιά σήμερα). Το σχέδιο Μάρσαλ. Ο Μάρσαλ πρότεινε στην Αμερική - σαν νικήτρια του πολέμου - να δώσει 13.5 δις δολλάρια σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες προκειμένου να επωφεληθούν τα αμερικάνικα συμφέροντα.
Τα τοτινά 13.5 δις του Μαρσαλ μεταφράζονται σε 75 δις ευρώ σε σημερινές τιμές. Το μεγαλύτερο μέρος τους πήγε στην Γερμανία. Αυτά τα 13.5 δις δολλάρια (είτε τα σημερινά 75 δις ευρώ) αποτελούσαν το 2% του ευρωπαικού ΑΕΠ.

Μιά ήπειρος που κείτεται σε ερείπια. Βομβαρδισμένη, σφαγμένη, αιματοκυλισμένη. Ιδίως η Γερμανία. Δεν είχαν δρόμους, δεν είχαν σχολεία, δεν είχαν ηλεκτρικό. Οι πόλεις τους ήταν γεμάτες από πέτρες, γιά να πάνε στην δουλειά τους έπρεπε πρώτα να παραμερίσουν τα κοτρώνια από το οδόστρωμα.
Το κυριώτερο: δεν είχαν ανθρώπους. Οι άντρες ήταν είτε νεκροί είτε ανάπηροι (εξαρτημένοι από βοήθεια άλλων). Την ανόρθωση της Γερμανίας δεν την έκαναν οι γερμανοί, την έκαναν οι γερμανίδες!
Γιά κάθε 100 ευρώ λοιπόν που παρήγαγαν αυτοί οι άνθρωποι, το σχέδιο Μάρσαλ τους χάριζε άλλα 2.
Όλα αυτά έγιναν επί 4 χρόνια (1948 - 1952). Μετά από τα τέσσερα χρόνια είχαμε το επονομαζόμενο γερμανικό θαύμα. Μιά χώρα κραταιά και ευημερούσα, με μηδενική ανεργία και με ένα από τα ψηλότερα βιοτικά επίπεδα της εποχής. Με τα 100 ευρώ που έβγαζαν μόνοι τους, συν 2 ευρώ δωράκι από τον κο Μάρσαλ, επί 4 χρόνια.

Οι συγκρίσεις είναι γιά να αυτοκτονείς από απελπισία. Η Ελλάδα εκταμίευσε (εκταμιεύω = φρέσκο, ζεστό χρήμα στην τσέπη) 90δις ευρώ μόνο από το μνημόνιο Ι. Εκταμίευσε άλλα 30 δις από τις ματσαράγγες του μνημόνιου ΙΙ (κουρέματα κ.α.).

Δηλαδή με τα 75 (σε σημερινές τιμές) δις του Μάρσαλ πήραμε μιά Ευρώπη κατεστραμμένη από τον πόλεμο και μέσα σε 4 χρόνια φτιάξαμε μιά ευημερούσα ήπειρο. Με τα 120 δις των μνημονίων πήραμε μια κουτσουλιά στον χάρτη που ευημερούσε ήδη (κινητά, μπέμπες, μεζονέτες, Μύκονος, τζιπούρες και αστακομακαρονάδες) και μέσα σε 2 χρόνια την βουλιάξαμε στα σκατά.

Ο Μάρσαλ δώρισε 2 ευρώ γιά κάθε 100 που παρήγαγε ο γερμανός. Τα μνημόνια δωρίζουν 177 ευρω ( ! ) για κάθε 100 που παράγει ο έλληνας.

Είμαι ο μόνος που βλέπει μιά τερατώδη αναντιστοιχία εδώ;

Εξηγήσεις υπάρχουν κάμποσες. Αλλά πριν εξηγήσουμε τι φταίει, πρέπει να συνηδητοποιήσουμε τι ακριβώς γίνεται. Πρέπει να κάνουμε μερικές συγκρίσεις και να δούμε μερικά απλά νουμεράκια.

Προλαβαίνω εδώ μία (δημοφιλή) εξήγηση. Πολλοί αριστεροσυνωμοσιολόγοι προτάσσουν σαν εξήγηση ότι τα λεφτά των μνημονίων δεν τα πήραμε εμείς αλλά οι ευρωπαϊκές τράπεζες.
Ακόμα και αν ισχύει αυτό, η τερατώδης αναντιστοιχία παραμένει - αυτή με ενδιαφέρει. Με 75 δις έσωσε ο Μάρσαλ μιά ερειπωμένη Ευρώπη και εμείς με 900 δις (τόσα έχει τυπώσει η ΕΚΤ) δεν μπορούμε να σώσουμε πέντε ευημερούσες κωλοτράπεζες;

Οι αριστεροσυνωμοσιολόγοι ενδιαφέρονται κυρίως να μετακινήσουν ευθύνες. Ότι αθωώνει τους έλληνες είναι καλό, ότι καταδικάζει τους κακούς ξένους είναι καλύτερο.
Εγώ δεν ενδιαφέρομαι να κατηγορήσω κανέναν ούτε να αθωώσω κανέναν. Επισημαίνω μιά αντίφαση. 75 δις σε μιά ήπειρο από την μία, 900 δις σε πέντε τράπεζες από την άλλη. Και με τέτοια διαφορά στο αποτέλεσμα. Πως γίνεται αυτό;

Οι αριστεροσυνωμοσιολογικές θεωρίες περί των ευρωπαίων που μας τα πήραν δεν μου αρέσουν και γιά έναν άλλο λόγο. Γεγονός είναι, ότι η χώρα μας είναι χρεωμένη γιά 300 δις. Προτιμώ να πιστεύω, ότι αυτά τα 300 δις τα έφαγε ο ελληνικός λαός, τα έβαλε στην τσέπη του. Δίκαια, άδικα δεν με νοιάζει, αρκεί που πιστεύω ότι τα πήραμε. Γιατί αν είμαστε χρεωμένοι με 300 δις ΧΩΡ'ΙΣ να τα έχουμε πάρει, τότε θα πρέπει να μας δώσουν το τιμητικό μετάλλιο του πιό μαλάκα λαού της Ιστορίας.

Πρόλογος

Επειδή ψιλο-βαρέθηκα να μιλάω γιά την Ελλάδα, ξεκινάω από σήμερα ένα άλλο τροπάρι. Όπως έλεγαν και οι παλιοί καλοί Monty Pythons "and now something completely different".

Δεν έχω αυτήν την στιγμή τον χρόνο να γράψω πολλά, γι' αυτό και ετούτο το ποστάκι θα είναι μικρό - κάτι σπάνιο γιά τα δικά μου δεδομένα ;-)

Τα επόμενα ποστ σκοπεύω να είναι τεράστια σεντόνια πάνω σε ένα θέμα που με απασχολεί εδώ και πολλά, πολλά χρόνια. Πρόκειται γιά το νόημα της ζωής φυσικά. Ναι, ξέρω. Η απάντηση είναι 42 ;-)
Αλλά χρειάζομαι την σειρά των ποστ-σεντονιών γιά να δείξω το πως φτάνουμε σ' αυτήν την απάντηση.

Ο πρόλογος σ' αυτήν την σειρά των ποστ είναι ένα απόφθεγμα του νομπελίστα βραζιλιάνου γιατρού Drauzio Varella.

"Στην σημερινή εποχή, τα χρήματα που ξοδεύονται γιά την αντρική στύση και τα σιλικονάτα βυζιά είναι πέντε φορές περισσότερα από τα χρήματα που ξοδεύονται γιά την καταπολέμηση του Alzheimer.

Από αυτό το γεγονός βγάζουμε το συμπέρασμα, ότι σε λίγα χρόνια οι κοινωνία μας θα αποτελείται από γριές με μεγάλα στητά βυζιά και γέρους με διαρκώς σηκωμένο πουλί.

Αλλά κανένας από αυτούς δεν θα μπορεί να θυμηθεί, σε τι χρησιμεύουν."

Υπέρβαση

Το πολυαγαπημένο μας μνημόνιο κλείνει οσονούπω τα 2 του χρονάκια. Αυτό με έκανε να αναρωτηθώ γιά τις αλλαγές που έφερε. Οχι τις επιφανειακές, αλλά τις βαθιές κοινωνικές αλλαγές. Ίσως είμαι απλοϊκός τεχνοκράτης, αλλά σκέφτομαι ότι κάτι τόσο δραστικό (με όλα τα συμπαρομαρτούντα, χρέη, περικοπές κλπ) πρέπει να φέρνει και βαθιές, δραστικές αλλαγές.
Διαπιστώνω - με μεγάλη απορία - ότι το μνημόνιο δεν άλλαξε σε τίποτα την κοινωνία μας. Όπου και να γυρίσω, βλέπω τις ίδιες δομές, τις ίδιες συνήθειες, τις ίδιες πρακτικές.

Ξεκαθάρισμα πρώτο. Δεν με ενδιαφέρει σ' αυτό το σημείωμα αν το μνημόνιο είναι καλό ή κακό. Το μνημόνιο είναι ένα κόλπο των γερμανών γιά να ωφελήσουν τις τράπεζες τους. Δεδομένο αυτό. Εξ' άλλου εδω δηλώνουν αντιμνημονιακοί έως και αυτοί που το ψήφισαν - γιατί να το υπερασπιστώ εγώ;
Δεν με νιάζει λοιπόν να κατακεραυνώσω το μνημόνιο. Απορώ μάλιστα με όσους γράφουν τεράστιους φιλιππικούς, παραβιάζοντας ανοιχτές πόρτες. Εκείνο που λέω είναι ότι κάτι τόσο δραστικό (στην δραστικότητα συμφωνούν υπερασπιστές και κατήγοροι) όπως το μνημόνιο θα έπρεπε να επιφέρει και μεγάλες αλλαγές. Που είναι αυτές;

Ξεκαθάρισμα δεύτερο. Προφανέστατα και βλέπω την ανεργία, τις απολύσεις, την ύφεση, το πετσόκομμα μισθών και συντάξεων κ.α.. Λυπάμαι πολύ μάλιστα βλέποντας τόσους ανθρώπους να υποφέρουν. Αλλά η φτωχοποίηση εκείνων των στρωμάτων της κοινωνίας που δεν μπορούν να αμυνθούν σε τι συνιστά αλλαγή; Από όσο θυμάμαι το εαυτό μου και από όσα έχω ακούσει από τον πατέρα μου, πάντοτε στις κρίσεις της οικονομίας την πλήρωναν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι.
Η ελληνική κοινωνία έχει σαν πάγια και διαχρονική τακτική να αντιμετωπίζει τις κρίσεις της φτωχοποιώντας τους πιό αδύναμους. Οι πιό καταφερτζήδες, οι ελισσόμενοι και οι διαπλεκόμενοι πάντα την γλύτωναν.
Ποιά είναι λοιπόν η αλλαγή που (θα έπρεπε να) φέρνει το μνημόνιο;

Θεωρητικό πείραμα. Έστω ότι μιά καλή νεράιδα μας χαρίζει όλα τα χρέη. Έστω ότι μας εξασφαλίζει και για το μέλλον - ώστε να μην ξαναχρειαστεί να δανειστούμε. Τι είναι αυτό που θα γίνει πρώτο - πρώτο;
Μα, διορισμοί στο δημόσιο φυσικά. Όλοι όσοι καταριούνται το μνημόνιο, όλοι όσοι υπόσχονται την "βελτίωση" του, οι αγανακτισμένοι, οι δεν-πληρώνω, οι συνδικαλιστές, οι απολυμένοι, με μιά λέξη ΟΛΟΙ επιθυμούν διακαώς την επιστροφή στο 2004.
Είναι αλλαγή αυτό; Υπάρχει κάποιος που (αν διέθετε τα λεφτά) ΔΕΝ θα ήθελε να γυρίσει στο 2004;
Ποιά είναι η αλλαγή που συντελέστηκε στην κοινωνία μας εξ αιτίας του μνημόνιου, όταν όλοι θέλουν να γυρίσουν στις συνθήκες του 2004, που δημιούργησαν το μνημόνιο; Αλλαγή ψάχνω και αλλαγή δεν βρίσκω.

Ακόμα ένα παραδειγματάκι. Οι ταξιτζήδες. Κρίνοντας από τον ντόρο που γίνεται, πρόκειται γιά τεράστιο θέμα. Εδώ και 10 χρόνια (τα 2 τελευταία με ισχυρές πιέσεις της τρόικας) προσπαθούν να απελευθερώσουν το επάγγελμα. Υπουργοί καθαιρούνται μόνο και μόνο επειδή απέτυχαν με τους ταξιτζήδες. Διαδηλώσεις, ξυλοδαρμοί, σπασίματα, απεργίες, πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες. Γιατί γίνονται όλα αυτά;

Αντικειμενικά, οι ταξιτζήδες θα έπρεπε να είναι ένα μη-θέμα, ανύπαρκτο. Επίσημα, (επίσημα τονίζω) τίποτα δεν θα αλλάξει με την απελευθέρωση του επαγγέλματος. Οι καταναλωτές θα πληρώνουν το ίδιο κόμιστρο - και θα έχουν την ίδια άθλια εξυπηρέτηση - τόσο με ανοιχτό όσο και με κλειστό το επάγγελμα του ταξιτζή. Οι εργαζόμενοι επίσης δεν θα αλλάξουν. Όσοι δουλεόυν ταξιτζήδες σήμερα, οι ίδιοι θα δουλεύουν και αύριο. Ούτε γιά το κράτος θα αλλάξει τίποτα. Οκ, υπάρχει ένα θεματάκι με την φοροδιαφυγή, αλλά γιατί θα αλλάξει η φοροδιαφυγή αν ανοίξει το επάγγελμα;
Υπάρχει τέλος μιά πιθανότητα από τον χώρο της επιστημονικής φαντασίας, ότι αν ανοίξει το επάγγελμα του ταξιτζή θα έρθουν ξένες εταιρείες. Αυτό είναι αφελές, εδώ οι εταιρείες κλείνουν και φεύγουν, ποιός θα θελήσει να έρθει;

Αφού λοιπόν ούτε το κράτος θα διαπιστώσει κάποια αλλαγή, ούτε οι καταναλωτές ούτε οι εραγαζόμενοι στον τομέα, γιατί γίνεται αυτό το τζέρτζελο; Γιατί ανεβοκατεβαίνουν υπουργοί εξ αιτίας των ταξιτζήδων;
Η απάντηση βρίσκεται στο ανεπίσημο σκέλος του θέματος. Όλοι οι σημερινοί ταξιτζήδες έχουν σκάσει κάτι ανάμεσα σε 80.000 και 450.000 ευρώ ΜΑΥΡΟ χρήμα (που σημαίνει ΜΕΤΡΗΤΑ και ΣΚΑΣΤΆ. Οι τράπεζες δεν σε δανείζουν γιά μαύρο χρήμα, τουλάχιστον όχι επίσημα). Αυτά τα χιλιάρικα θα εξαφανιστούν, αν ανοίξει το επάγγελμα και ο καθένας μπορεί να βγάλει άδεια με 1000 - 1500 ευρώ.

Εχουμε και λέμε. 45.000 άδειες ταξί επί 200.000 ευρώ μέσο όρο μας κάνει μόοοοοοοοοολις εννέα δισεκατομμυριάκια. Γιά σύγκριση: το έλειμμα της Ελλάδας είναι 18 δις χωρις τους τόκους και 25-26 με τους τόκους.
Το ξαναλέω ακόμα μιά φορά γιά να το εμπεδώσουν όλοι οι άνεργοι, όλοι εκείνοι που έχασαν το εισόδημα τους λόγω του επάρατου μνημόνιου: Με τα ΜΑΥΡΑ λεφτά των ταξιτζήδων μπορούμε να ξοφλήσουμε το μισό ελληνικό έλειμμα. Το άλλο μισό μπορούμε να το ξοφλήσουμε με τα μαύρα λεφτά των εργολάβων.
Με τα μαύρα λεφτά των δικηγόρων, των γιατρών, των μεγαλοαγροτών, των υδραυλικών και των (πάσης φύσεως) μεσαζόντων, μπορούμε ανετότατα όχι μόνο να ξεπληρώσουμε τα χρέη μας, αλλά να φορέσουμε κι ένα μνημόνιο στους γερμανούς γιά να μάθουν να φέρονται.

Γράφω έδω κάτι νέο και συνταρακτικό; Ξεσκεπάζει αυτό το ποστάκι κάποια φοβερή και άγνωστη συνωμοσία; Οχι φυσικά. Αυτά που λέω τα ξέρουν μέχρι και οι πέτρες, δεκαετίες τώρα.
Οι φράσεις μου δείχνουν απλά, το πόσο ΔΕΝ άλλαξε η κοινωνία μας με το μνημόνιο. Αυτό είναι το θέμα μου.

Όταν έρχεται μιά ξένη δύναμη και σου επιβάλλει το μνημόνιο γιά δικό της συμφέρον, έχεις δύο επιλογές. Είτε αλλάζεις σαν κοινωνία, αντιδρώντας στην βιαιότητα που επιβάλλει το μνημόνιο. Είτε διατηρείς τα πάντα ως έχουν, αναθέτοντας τα βάρη του μνημόνιου στους πιό αδύναμους, σε όσους δεν έχουν την "καπατσοσύνη" να αμυνθούν. Η ελληνική κοινωνία επέλεξε σαφώς τον δεύτερο δρόμο.

Οταν σαν κοινωνία υπερασπίζεσαι με λύσσα τα (γνωστότατα) μαύρα λεφτά των ταξιτζήδων, εργολάβων και λοιπών μεσαζόντων, γιατί μετά σου φταίει το μνημόνιο και η Μέρκελ;

* * * *
Είδηση της 27.03.2012 !!!! (όχι, δεν κάνω λάθος στην ημερομηνία). Έρανο θα κάνουν τουλάχιστον 100.000 οπαδοί του παναθηναϊκου γιά να βοηθήσουν την ομάδα τους. Γιά κάθε ηρωϊκό συνταξιούχο που αυτοκτονεί με θεαματικό τρόπο στο Σύνταγμα υπάρχουν 100.000 νεαντερντάλ που πληρώνουν γιά την ομάδα τους. Δηλαδή πληρώνουν μιά φούχτα εκατομμυριούχων μαυρολεφτάδων, που διαγκωνίζονται στο ποιός θα βγάλει ακόμα περισσότερο μάυρο χρήμα από το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ.

Αλλαγές που έφερε το μνημόνιο; Όχι, εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω καμμία. Απολύτως καμμία.

* * * *
Όλοι μιλάνε γιά εκλογές αυτές τις μέρες. Είναι γελοίο, ακόμα οι μαριονέτες δεν ξέρουν αν και πότε θα τις προκυρήξουν. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πολλά κόμματα. Αν πιστέψω τις δημοσκοπήσεις, το 30% του εκλογικού σώματος πιστεύει ότι τα δύο κόμματα που μας κυβερνούν μέχρι τώρα, πρέπει να συνεχίσουν.
Κοινωνικές αλλαγές εξ' αιτίας του μνημόνιου; Ποιές ακριβως; Με το 30% να ψηφίζει την διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης; Δηλαδή πόσο ακόμα πρέπει να ξεσκιστεί η χώρα γιά να αποφασίσουμε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει;

Παρενθεσούλα. Εδώ πολλοί θα αναμασήσουν ένα κλισεδάκι, ότι δήθεν ο ελληνικός λαός έχει μνήμη χρυσόψαρου κ.α. Διαφωνώ. Ο ελληνικός λαός έχει καταπληκτική και ζωντανότατη ιστορική μνήμη. Ο ελληνικός λαός δεν έχει ξεχάσει ούτε το Πολυτεχνείο (40 χρόνια πριν) ούτε τις εξορίες των αριστερών, ούτε την Αντίσταση στους ναζί.
Αν λοιπόν το 30% - 35% του ελληνικού εκλογικού σώματος ψηφίζει νδσοκ, αυτό ΔΕΝ οφείλεται σε κάποια δήθεν μνήμη χρυσόψαρου. Οφείλεται σε ΣΥΝΕΙΔΗΤΉ επιλογή, σε πολιτική βούληση ενός τεράστιου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας, στο να μην αλλάξει τίποτα.
Ο λαός βλέπει ότι τον Μαρτη του 2012 (έλεος ρε κερατάδες) γίνονται προσλήψεις ημετέρων από το παράθυρο. Τσακώνονται μάλιστα στην βουλή, αν τις προσλήψεις τις έκανε το πασοκ ή η νδ.
Ο λαός σκέφτεται πολύ λογικά ότι αν γίνονται 200 προσλήψεις τον Μάρτη του 2012 με την κρίση, θα γίνουν 200.000 προσλήψεις μετά την κρίση (η οποία αναμένεται μεθάυριο στις 14:35 μ.μ. ). Και φυσικότατα ψηφίζει εκείνους που μπορούν αποδεδειγμένα να κάνουν αυτές τις προσλήψεις.

Αλλαγές που έφερε το μνημόνιο στην ελληνική κοινωνία; Που; Ποιές; Ποιός ήρθε;

Αλλά και τα άλλα κόμματα ποιές κοινωνικές ομάδες αντιπροσωπεύουν; Αν το μνημόνιο είχε φέρει έστω και την παραμικρή κοινωνική αλλαγή, αυτή η αλλαγή θα είχε εκφραστεί σε κάποιον πολιτικό χώρο. Ποιός είναι αυτός;
Τα παλιά κόμματα (κκε, συριζα κλπ) δεν δημιουργήθηκαν από το μνημόνιο, άρα δεν αποτελούν αλλαγή. Τα καινούργια υπάρχουν μόνο και μόνο εξ' αιτίας μιάς αντιμνημονιακής ρητορείας. Ακόμα και αν η αντιμνημονιακή ρητορεία ήταν σωστή (που εν πολλοίς δεν είναι), ποιές νέες κοινωνικές ομάδες εκφράζουν τα καινούργια κόμματα; Τους δενπληρώνω;

* * * *
Όλοι οι μπόμπιρες που γεννήθηκαν στην Ελλάδα από το 1960 και μετά είχαν σαν πρώτη τους λεξούλα το "μαμά", σαν δεύτερη λεξούλα το "μπαμπά" και σαν τρίτη λεξούλα το ρουσφέτι, το λάδωμα, το φακελάκι και την γραφειοκρατία.

Θέλω να πω, ότι δεν χρειάζεται καμμιά μεγάλη σοφία γιά να καταλάβεις το τι φταίει γιά τα χάλια της Ελλάδας. Όλοι ανεξαιρέτως ξέρουν τις αιτίες εδώ και χρόνια. Ανύπαρκτη δικαιοσύνη, διεφθαρμένο και υπερδιογκωμένο δημόσιο, γραφειοκρατία, ασυδοσία, κλπ. κλπ. κλπ. όλα αυτά δεν είναι καινούργιες διαπιστώσεις. Δεν περιμέναμε το μνημόνιο γιά να καταλάβουμε ότι έχουμε γραφειοκρατία και διαφθορά στην Ελλάδα.

Μιά λογική αντίδραση θα ήταν να πάρουμε το μνημόνιο σαν αφορμή γιά να αλλάξουμε αυτά που δεν μας αρέσουν στην κοινωνία μας. Οκ, το μνημόνιο εξυπηρετεί τα συμφέροντα των τραπεζιτών. Άσχετα από αυτό, το μνημόνιο θα μπορούσε να γίνει το έναυσμα γιά κοινωνικές αλλαγές που εμείς οι ίδιοι θεωρούμε ( ; ) σαν αναγκαίες εδώ και δεκαετίες.

Το μνημόνιο μας δίνει ένα καλό πάτημα ώστε να φτιάξουμε Δικαιοσύνη, δίκαιη φορολόγηση κ.α.
Αλλά καταπως φαίνεται, σαν κοινωνία προτιμάμε να ζούμε με τα μαύρα λεφτά των ταξιτζήδων, των εργολάβων, των εστιατόρων, των μεσαζόντων και των ιδιοκτητών αθλητικών ομάδων. Ε, αν εμείς θέλουμε να ζούμε όπως ζούσαμε μέχρι σήμερα, δεν μας φταίει το μνημόνιο. Ούτε οι κακοί ξένοι που μας το επιβάλλουν.

Μαγκιά μας να θέλουμε να μην αλλάξει τίποτα στην ρεμούλα και την ασυδοσία.
Μαγκιά τους να μας φοράνε το αγγούρι.

Να δούμε ποιός θα αποδειχτεί ο πιό μάγκας στο τέλος.

* * * *
Υ.Γ. Επειδή πολύ συχνά (και εντελώς άδικα) μου κολλάνε την ταμπέλα του μισέλληνα, εκείνου που θέλει να κατηγορήσει την χώρα και τους ανθρώπους της, διευκρινίζω γιά άλλη μιά φορά:
Σ' αυτό το ποστ δεν εξετάζω αν οι έλληνες είναι καλοί οι κακοί άνθρωποι. Ούτε αν είναι έξυπνοι ή χαζοί.
Εξετάζω αν το μνημόνιο (κάτι που όλοι ομολογούν ότι είναι δραστική επέμβαση γιά την χώρα) έφερε αλλαγές στην κοινωνία. Διαπιστώνω ότι δεν έφερε.

Αλλαγή ΔΕΝ είναι να καταναλώνω 100 προ μνημονίου και 30 μετά το μνημόνιο.

Αλλαγή είναι να ξέρω ότι μερικές κοινωνικές / επαγγελματικές ομάδες βγάζουν μαύρα λεφτά και να τους εμποδίζω.
Αλλαγή είναι να ξέρω ότι έχω χάλια δημόσια διοίκηση, δικαιοσύνη, παιδεία, υγεία, κυκλοφοριακό, φορολογικό κ.α. και να τα διορθώνω. Εκ βάθρων αν χρειαστεί.

Αλλαγή είναι να επωμίζονται τα βάρη της κρίσης οι πιό δυνατοί, όχι οι πιό αδύναμοι. Στην ελληνική κοινωνία πάντα την πλήρωναν οι πιό αδύναμοι. Τα (αδέσποτα) ζώα, οι μετανάστες, οι ηλικιωμένοι και οι ανάπηροι. Αν κάποτε υπάρξει στην Ελλάδα ένα σοβαρό ζωοφιλικό κίνημα, στοιχειώδης σεβασμός στα δικαιώματα των Αδύναμων, τότε ίσως καταφέρουμε να καταπολεμήσουμε τα αίτια που μας έφεραν εδώ.

Το λαμόγιο που τρώει τα λεφτά του δημοσίου θεωρεί τον εαυτό του ισχυρό και όλους τους υπόλοιπους αδύναμους. Ο γιατρός που ζητάει φακελάκι είναι ο ισχυρός και ο ασθενής είναι ο αδύναμος. Ο φασίστας που κυνηγάει μαυριδερούς θεωρείται ισχυρός. Το κωλοπαίδι, ο λοβοτομημένος ελληνάρας, το φασιστόμουτρo, το καθίκι που παρκάρει την κωλομηχανή του πάνω στο πεζοδρόμιο (αναγκάζοντας ηλικιωμένους και ανάπηρους να κατέβουν στην άσφαλτο είτε να κλειστούν σπίτι τους) θεωρείται ισχυρός. Το ανεγκέφαλο τέρας που βασανίζει και δολοφονεί ζώα θεωρείται ισχυρός.

Ε, αν η ελληνική κοινωνία μάθει κάποτε να τιμωρεί τους "ισχυρούς" και να προστατεύει τους αδύναμους, αν κάνει αυτήν την Υπέρβαση, τότε θα λυθούν και όλα τα προβλήματα που πηγάζουν από το μνημόνιο, και ότι άλλο μας έφερε ως εδώ.

Εξηγήσεις;

Κρίνοντας από τα εκλογικά αποτελέσματα των 40 τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα, πιστεύω ότι αν δεν είχε έρθει η κρίση, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να απαλλαγούμε από τον δικομματισμό. Ίσως θα πρέπει να στείλουμε - μέσα στα τόσα βρισίδια - και ένα ευχαριστώ στην Μέρκελ γιά το ότι έλιωσε και εξανάγκασε σε αποχώρηση το βαθιά σάπιο πολιτικό μας σύστημα. Εμείς δεν θα το είχαμε κάνει ποτέ.

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Πριν την κρίση αντιπροσωπεύαμε μόλις το 2.9% της Ευρωζώνης (σήμερα, ακόμα λιγότερο). Όλα μας τα χρέη μαζεμένα, όλα μας τα ελείμματα, όλοι οι μισθοί, όλες οι συντάξεις θα μπορούσαν να πληρωθούν στο ακέραιο από τη Ε.Ε. χωρίς να ιδρώσει το αυτάκι της. Μόνη της η Δυτ. Γερμανία πλήρωσε 2 τρις ( !! ) σκαστά στο διάστημα 1992 - 2008 γιά να αναστηλώσει την Αν. Γερμανία. Σε σύγκριση, το ελληνικό χρέος προ κρίσης ήταν μόλις το 1/8 του ποσού αυτού. Θα μπορούσαν να μας αγοράσουν σούμπιτους 8 φορές χωρίς να καταλάβουν Χριστό.

Γιά τον οποιονδήποτε γερμανό - είτε απλό πολίτη είτε κυβέρνηση - θα ήταν προτιμότερο εν έτει 2008 να μας χώσει 500 δις και να τελειώνει μαζί μας - παρά να ρισκάρει την ίδια την ύπαρξη του ευρώ, της Ε.Ε., των τραπεζών του και όλα αυτά τα φαντασμαγορικά που έχουν γίνει τα τελευταία 3 χρόνια.
Γιατί λοιπόν δεν το έκανε αυτό η Ε.Ε.; Δεν το έκανε γιατί απλά ήξερε ότι όσα δις και να ρίξει στην Ελλάδα, θα "χαθούν" στο σάπιο πολιτικό σύστημα. Χωρίς καμμία ελπίδα ότι κάτι, κάποτε θα αλλάξει. Κανένας (λογικός) ευρωπαίος δεν έχει τίποτα εναντίον των ελλήνων. Κανένας δεν θα είχε αντίρρηση να μας υποστηρίξει, τουλάχιστον πίσω στα 2008-2009. Αλλά οι ευρωπαίοι δεν είναι ηλίθιοι. Ήξεραν και ξέρουν ποιοί μας κυβερνάνε. Ξέρουν ότι αν μας δώσουν λέφτα, όσα και να μας δώσουν ΔΕΝ θα πάνε στον ελληνικό λαό. Θα πάνε στην Ελβετία, στους παχυλούς λογαριασμούς εκείνων που μας έφεραν εδώ.

Δεν μπορεί η Μέρκελ να κατέβει αυτοπροσώπως στο Σύνταγμα και να μοιράζει χιλιάρικα στους συνταξιούχους. Είναι υποχρεωμένη βάσει των δημοκρατικών θεσμών να συνδιαλέγεται με τα λαμόγια που εμείς εκλέξαμε γιά κυβερνήτες της Ελλάδας. Εδώ και 3 χρόνια προσπαθεί να τους παρακάμψει και δεν μπορεί.
Μιά πρόταση έκανε πριν 5 μέρες να έρθει ένας γερμανός επίτροπος που θα ελέγχει το σεντούκι. Αυτή η πρόταση θάφτηκε κάτω από υστερίες περί εθνικής ανεξαρτησίας και φωτοσοπιές της Μέρκελ με αγκυλωτούς σταυρούς. Ε, αφού δεν θέλουμε να ελέγχει τα οικονομικά μας ένας γερμανός επίτροπος, ας τα ελέγχουν ο γαπ και ο μπενυ. Όπως μας έχουν αποδείξει τα τελευταία 30 χρόνια, αυτοί ξέρουν να διαχειρίζονται άριστα τον πλούτο της Ελλάδας.

Καμμία πρεμούρα δεν έχει η ευρωπαική ελίτ να κατεβάσει τους ελληνικούς μισθούς. Αν ήθελε κινέζικους μισθούς, υπάρχουν 800 εκατομμύρια κινέζοι. Δεν περίμενε από μας. Τίποτα δεν θέλουν από την Ελλάδα. Το μόνο που ζητάνε είναι να μπει ένας πάτος στο βαρέλι, να μην καταλήγουν τα λεφτά τους στα θησαυροφυλάκια της Ελβετίας. Ο μόνος τρόπος γιά να γίνει αυτό είναι να αποχωρήσει το σάπιο πολιτικό μας σύστημα. Δηλαδή γύρω στα 10.000 άτομα, όλοι οι πολιτικοί και όλοι οι διαπλεκόμενοι. Οι μειώσεις μισθών και συντάξεων είναι το μέσον που χρησιμοποιεί η Ε.Ε. γιά να μας αναγκάσει να ξωπετάξουμε τους ανίκανους. Η ίδια η Ε.Ε. δεν μπορεί να τους καθαιρέσει.

Ορίστε τι λέει ο πρώην βέλγος πρωθυπουργός Guy Verhofstadt. Πόσο πιό ξεκάθαρα να μας τα πουν οι άνθρωποι ότι έχουμε διεφθαρμένους να μας κυβερνάνε; Η Ευρώπη - λέει ο Verhofstadt - ζήτησε διαρθρωτικές αλλαγές, καινούργιες δομές κλπ. Αλλά το μόνο που δέχτηκαν να συζητήσουν οι δικοί μας ήταν μειώσεις μισθών. Ε, αφού οι μειώσεις μισθών ήταν το μόνο θέμα προς συζήτηση, ζήτησαν οι ευρωπαίοι περικοπές μισθών 80%.
Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, ότι ο Verhofstadt ψεύδεται. Ελάχιστοι ήταν παρόντες στις διαπραγματεύσεις και ξέρουν πραγματικά τι ειπώθηκε. Αλλά ανάμεσα στις εκδοχές του να ψεύδεται ο γαπ είτε να ψεύδεται ο Verhofstadt, θεωρώ την πρώτη εκδοχή σαν 280 δισεκατομμύρια φορές πιθανότερη (όσο το χρέος μας σε ευρώ).

Το ξέρουν οι ευρωπαίοι ότι ούτε με 10 μνημόνια δεν λύνεται η κρίση. Όσοι κάνουν σοβαρές οικονομικές αναλύσεις γιά να παρουσιάσουν την προγραμματισμένη αποτυχία των μνημονίων, παραβιάζουν ανοιχτές πόρτες. Η αποτυχία των μνημονίων είναι και γνωστή και προδιαγεγραμμένη. Η μόνη ελπίδα των ευρωπαίων είναι ότι κάπου ανάμεσα στο όγδοο και στο ένατο μνημόνιο θα ξεσηκωθούν οι έλληνες και θα στείλουν τους διεφθαρμένους κυβερνήτες τους στον αγύριστο. Μέχρι τότε, θα μας δίνουν δανεικά και θα μας τσεκουρώνουν μισθούς και συντάξεις.

Κανένας δεν θέλει την κρίση, ούτε εγώ. Αλλά η κρίση βγάζει επί τέλους στην επιφάνεια όλα αυτά τα λάθη που μας έφεραν ως εδώ. Το αν θα αλλάξουμε αυτά τα λάθη όταν έρθει η "επόμενη μέρα" θα φανεί στο κοντινό ( ; ) μέλλον. Ελπίζω να ζω ακόμα όταν έρθει αυτή η μέρα. Μέρα γιορτής.

Μη γνωρίζοντας

Έχω δηλώσει ήδη από το τελευταίο ποστ αναγνώστης του protagon. Χτες διάβασα αυτό το κείμενο (Δεν μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα). Σήμερα διαβάζω (παίρνοντας το λινκ από το ίδιο σαιτ) τον αντίλογο.

Θα φανεί περίεργο, αλλά συμφωνώ και με τα δύο κείμενα. Με το πρώτο ταυτίζομαι απόλυτα. Το δεύτερο είναι πολύ σωστό μεν, αλλά επ' ουδενί αποτελεί απάντηση στο πρώτο. Και τα δύο κείμενα μιλάνε γιά σωστούς ανθρώπους και γιά σκάρτους. Ποιός δεν θέλει να επαινέσει τους σωστούς, ποιός δεν θέλει να κατακρίνει τους σκάρτους; Κατά την γνώμη μου, και τα δύο κείμενα αραδιάζουν κοινοτυπίες.

Πριν αρχίσουμε να (ξανα)παραβιάζουμε ανοιχτές πόρτες, ας αναλογιστούμε τι συμβαίνει γύρω μας.
Υπάρχουν λοιπόν σωστοί και σκάρτοι άνθρωποι ανάμεσα μας. Σιγά την ανακάλυψη. Παντού γίνεται το ίδιο. Σε όλες τις χώρες, σε όλες τις εποχές. Δεν εστιάζω στα ποσοστά. Ίσως κάποιος επιχειρηματολογήσει ότι η χώρα Χ έχει 80% λαμόγια ενώ η χώρα Ψ έχει 20% λαμόγια. Κανένας δεν (μπορεί να) έχει ακριβή νούμερα. Αλλά ακόμα και αν τα νούμερα είναι σωστά, δεν σημαίνει τίποτα. Δεν κάνουμε εδώ διαγωνισμό της γιοροβύζιον γιά να αναδείξουμε την "καλύτερη" (ότι και να σημαίνει αυτό) χώρα. Προσπαθούμε να δούμε πως θα πάμε μπροστά.

ΟΚ, τα νούμερα όντως παίζουν κάποιον ρόλο. Σε μιά χώρα με 80% λαμόγια είναι πολύ πιο ζόρικο να εγκαθιδρύσεις υγιείς δομές σε σύγκριση με μιά χώρα όπου το ποσοστό των λαμόγιων είναι 20%.
Άρα το πρώτο μας μέλημα (πρέπει να) είναι το να μετρηθούμε. Απλά και γρήγορα. Χωρίς κομματικές σκοπιμότητες και χωρίς εθνικοπατριωτικές παρωπίδες.

Το πρώτο βήμα στο να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας είναι το να μάθουμε ποιοί είμαστε. Δεν εννοώ ποιοί είμαστε πολιτισμικά, λογοτεχνικά, ψυχολογικά και λοιπά όμορφα. Εννοώ καθαρά αριθμητικά.
Πόσοι είναι βρε αδερφέ αυτοί οι περιβόητοι δημόσιοι υπάλληλοι; Πόσα παίρνουν ακριβώς; Πόσα πέρνει ο νεοδιοριζόμενος δασκαλάκος στις παρυφές της Πίνδου και πόσα παίρνει ο επιτροπατζής ( = αυτός που στρογγυλοκάθεται σε 30 επιτροπές, ροκανίζοντας επιδόματα).
Πόσοι είναι οι ταξιτζήδες μας, πόσοι οι φαρμακοποιοί μας, πόσοι οι λιμενεργάτες μας, πόσοι οι γιατροί, οι αρχιτέκτονες, οι δικηγόροι και οι εργολάβοι μας;

Ακόμα σημαντικότερο, ΠΩΣ κερδίζουν αυτά που κερδίζουν; Με ποιό σύστημα βγάζουν το εισόδημα τους; (η μήπως επωφελούνται από συστημικά λάθη; ).

Τον τελευταίο καιρό διαβάζουμε συνεχώς στις εφημερίδες "συνελήφθη ο Χ επειδή χρωστούσε στην εφορία". ΟΚ, καλά του έκαναν του Χ. Αλλά αν πιάνουμε τον Χ και αφήνουμε το υπόλοιπο σύστημα ως έχει, αύριο στην θέση του Χ θα φοροδιαφύγει ο Ψ. Και μετά ο Α, ο Β και όλα τα γράμματα της αλφαβήτου.
Πέρα από το να πιάσουμε τον Χ φοροφυγά, σημαντικότερο είναι να δούμε την βάση του συστήματος (τα συστημικά λάθη) που επέτρεψαν στον Χ να συσσωρεύσει 3 (είτε 13) εκατομμύρια απλήρωτων φόρων επί 3 χρόνια.

Η απογραφή που θεωρώ σαν απαραίτητη αρχή μιάς πραγματικής εξυγίανσης της χώρας μας θα περιλαμβάνει το πως. Δεν με ενδιαφέρει αν ο συγκεκριμένος γιατρός Μήτρος Καραμήτρος βγάζει 100 χιλιάρικα. Αυτο είναι ενδιαφέρον γιά την εφορία, αλλά όχι γιά κάποιον που θέλει να διορθώσει τα στραβά της χώρας μας. Με ενδιαφέρει λοιπόν το "πως" βγάζει ένας τυχαίος γιατρός το εισόδημα του. Και όχι, δεν είναι καθόλου αυτονόητο αυτό το "πως".

Το να μετρηθούμε λοιπόν είναι η αρχή, το πρώτο βήμα. Το να βάλουμε στόχους είναι το δεύτερο. Δυστυχώς στην κοινωνία μας έχει εκλείψει ο διάλογος ανάμεσα στις κοινωνικές / επαγγελματικές τάξεις. Ήδη από την εποχή της χούντας (εννοώ εκείνης του 1967). Εδω και δεκαετίες, ένας πολιτικός αρχηγός ανεβαίνει σ' ένα μπαλκόνι, ξαμολάει ένα (άντε δύο) πιασάρικα συνθήματα, εκλέγεται - και μετά κάνει ότι θέλει.

Εδώ και δεκαετίες οι κυβερνήτες μας δίνουν δωράκια στην εκλογική τους πελατεία (και στον εαυτό τους φυσικά), αδικώντας κατάφωρα όλους τους υπόλοιπους. Και όλοι οι υπόλοιποι, αντί να απαιτήσουν εδώ και τώρα αξιοκρατία και ισονομία, απλά περιμένουν να γίνουν κι αυτοί εκλογική πελατεία, ώστε να πάρουν δωράκια και προνόμια από το κράτος / κυβέρνηση.

Τα λεφτά - αλλά κι όλοι οι φυσικοί πόροι μιάς χώρας - είναι περιορισμένα. Αν δώσεις προνόμια στους αγρότες (παράδειγμα), θα αδικήσεις τους μηχανικούς (παράδειγμα). Αν δώσεις στους απόφοιτους ΤΕΙ, θα αδικήσεις τους απόφοιτους ΑΕΙ. Αν ευνοήσεις τους νέους, θα αδικήσεις τους συνταξιούχους.

Πουθενά, σε καμμία χώρα δεν υπάρχει απόλυτη ισότητα. Πάντα το κράτος - όλα τα κράτη - ευνοεί κάποιες κοινωνικές ομάδες, αδικώντας άλλες. Δεν με ενοχλεί αυτό. Με ενοχλεί το ότι αυτές οι αποφάσεις παίρνονται από κάποιους πολιτικάντηδες χωρίς κοινωνικό διάλογο και χωρίς συναίνεση.

Αν σαν κοινωνία (α) μετρηθούμε, μάθουμε ποιοί είμαστε και (β) αποφασίσουμε από κοινού να δώσουμε από 1 εκατομμύριο ευρώ σε κάθε εργολάβο (πυροσβέστη, γιατρό, ταξιτζή, δημόσιο υπάλληλο), θα είμαι ο τελευταίος που θα διαμαρτυρηθεί. Αλλά το να χρησιμοποεί ο κάθε πολιτικάντης τον κρατικό κορβανά γιά να ευνοήσει τους κομματικούς του στρατούς και όσους τυχαίνει να αποτελούν την εκλογική πελατεία της εποχής, το θεωρώ καταστροφικό γιά την χώρα.

Κουράστηκα λοιπόν από τα πάμπολλα άρθρα του τύπου "η Ελλάδα του ομορφάντρα". Τι αποδεικνύει το να στηλιτεύεις τους συμπατριώτες σου; Μήπως το ότι εσύ είσαι καλύτερος;

Κουράστηκα όμως και από όλους αυτούς τους υπερεθνικόφρονες που σπεύδουν (α) να κατηγορήσουν τους άλλους λαούς γιά την δική μας κρίση, (β) να περιγράψουν με πάθος την κάθε μας "αρετή". Υπαρκτή είτε ανύπαρκτη, με είτε χωρίς εισαγωγικά.
Τι νόημα έχουν οι φράσεις του δεύτερου κειμένου όπου - με περίσσιο λυρισμό - ο συγγραφέας περιγράφει ότι έχει συναντήσει καλούς γιατρούς και ευγενικούς ταξιτζήδες;
Τι θα κερδίσουμε αραδιάζοντας τις αρετές μας; Περιμένουμε βραβείο από την διεθνή κοινότητα, επειδή ΜΕΡΙΚΟΙ από τους ταξιτζήδες, γιατρούς, αρχιτέκτονες, μανάβηδες και υδραυλικούς μας είναι τίμιοι;

Εκείνο που θέλω είναι να μετρηθούμε και μετά - με βάση τα στοιχεία - να αποφασίσουμε από κοινού το τι θέλουμε. Σαν τρίτο βήμα θα πρέπει να εκλέξουμε τους εκπροσώπους μας που θα αναλάβουν να υλοποιήσουν αυτά που θέλουμε. Σε μιά κοινωνία που δεν ξέρει ποιά είναι και τι θέλει, οι όποιες κοινοβουλευτικές εκλογές είναι φαρσοκωμωδία, ανόητες.
Κάπου στην πορεία θα πρέπει να τιμωρήσουμε παραδειγματικά (τόσο, που να το θυμούνται οι 20 επόμενες γενιές) αυτούς που μας έφεραν ως εδώ.

Ναι, το ξέρω. Είναι αργά, δεν έχουμε πιά χρόνο. Ήδη μας κυβερνάνε οι ξένοι. Τίποτα από όσα γράφω πιό πάνω δεν μπορεί να υλοποιηθεί.
Αλλά αυτό το κείμενο δεν το έγραψα γιά μας.
Το έγραψα γιά εκείνους που θα έρθουν μετά από μας.

Το σύστημα

Αν ήμουν γλωσσολόγος, θα ανακύρησσα το "συστημικό λάθος" σε έκφραση της χρονιάς. Δεν υπάρχει ούτε μιά ανάλυση στην Ελλάδα - οποιουδήποτε βαθμού σοβαρότητας - που να μην περιέχει τουλάχιστον μία φορά την έκφραση "συστημικό λάθος".
Όλοι οι "προοδευτικοί" αναλυτές έχουν αποδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου, ποιός θα αποκαλύψει τα περισσότερα συστημικά λάθη. Συστημικά λάθη στον καπιταλισμό, στο ευρώ, στην Ευρώπη, στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, στην Γερμανία (ιδίως) και σε ότι άλλο κινείται κάτω από τον ήλιο.

Η πρώτη διάσταση αυτής της μανίας είναι "αφού η κατάσταση οφείλεται σε συστημικά λάθη, δώστε σε μας τους έλληνες λεφτά και φέρτε μας πίσω στην χρυσή εποχή πριν το 2008". Και μετά στεναχωριόμαστε που δεν μας κάνουν το χατήρι.
Η δεύτερη διάσταση είναι το σύνδρομο της κατσίκας. Οι έλληνες έχασαν την κατσίκα τους. Αντί να προσπαθήσουν να βρουν άλλη κατσίκα, θέλουν να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Όλων των γειτόνων.

Τόση συλλογική μοχθηρία, τόση μικροψυχία δεν έχω ξαναδεί. Κάθε φορά που απειλείται το ευρώ, κάθε φορά που κλυδωνίζεται η γαλλική οικονομία, κάθε φορά που χάνει η Μέρκελ (ας είναι και στις δημοτικές εκλογές της Κάτω Τραχανοπλαγιάς) οι έλληνες στήνουν πάρτυ.
Ειλικρινά, προσεύχομαι στον Ποσειδώνα να σταθεροποιηθεί και να ευημερήσει το ευρώ, μόνο και μόνο γιά να το βουλώσουν επί τέλους οι ελληναράδες εθνικιστές και οι αριστεροί οικονομολόγοι.

Δεν υπάρχουν συστημικά λάθη; Φυσικά και υπάρχουν. Πάντοτε υπήρχαν, σε όλες τις εποχές σε όλες τις κοινωνίες. Στο υπόλοιπο αυτού του ποστ περιγράφω τα συστημικά λάθη που θεωρώ σαν τα πιό σημαντικά. Αλλά η ύπαρξη συστημικών λαθών δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Δεν ζούμε στον ιδανικό κόσμο, κανένας δεν ζει. Ο κόσμος είναι μιά φουρτουνιασμένη θάλασσα. Μερικά καράβια έχουν μαγκιόρους καπετάνιους και ικανούς ναύτες. Σε μερικά άλλα καράβια οι ναύτες έχουν εκλέξει σκιτζήδες ή/και απατεώνες καπετάνιους. Τόσο απλά.

* * * *
Το πρώτο συστημικό λάθος είναι η ίδια η ύπαρξη του ευρώ. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει οικονομική ένωση χωρίς πολιτική ένωση. Πρώτα θα ενωθούν οι καρδιές, οι νοοτροπίες των ανθρώπων και μετά θα ενωθεί το νόμισμα τους.

Το συστημικό λάθος του ευρώ οφείλεται στην πτώση των ανατολικών χωρών. Μιά εξέλιξη που όλοι θεωρούσαν εντελώς απίθανη, μιά μέρα πριν συμβεί. Ξαφνικά υπήρχαν 17 εκατομμύρια (πρώην) ανατολικογερμανοί που ήθελαν να ζήσουν στον καπιταλιστικό παράδεισο, όπως τον ονειρεύονταν επί 40 χρόνια. Ο καπιταλιστικός παράδεισος ποτέ δεν υπήρξε φυσικά. Αλλά οι ανατολικογερμανοί δεν το ήξεραν αυτό εν έτει 1989.

Είτε θα έπρεπε λοιπόν να γαζώσουν αυτά τα 17 εκατομμύρια γερμανών με πολυβόλα, είτε θα έπρεπε να ξαναχτίσουν το σιδηρούν παραπέτασμα - αυτήν την φορά με αμερικάνους και γάλλους φρουρούς. Μην ξεχνάμε ότι η Γερμανία ήταν κατεχόμενη χώρα. Γιά να επανενωθεί έπρεπε να δώσουν την άδεια οι κατακτητές ρώσοι, αμερικάνοι, γάλλοι και άγγλοι. Το συμβόλαιο της επανένωσης υπογράφτηκε στην Μόσχα τον Σεπτέμβρη του 1990.

Η κατάρρευση των πρώην ανατολικών χωρών, η πτώση του τείχους και η επανένωση των Γερμανιών ήταν τα γεγονότα που "γέννησαν" το ευρώ - περίπου 50 χρόνια πριν την ώρα του. Οι πολιτικοί εξαναγκάστηκαν από τα αναπάντεχα ιστορικά γεγονότα σε μιά ευρωπαική οικονομική ένωση χωρίς να υπάρχει η αντίστοιχη πολιτική ένωση. Αυτό το συστημικό λάθος πληρώνουμε σήμερα.

Επίτηδες αποφεύγω την περιγραφή των υπόλοιπων λαθών του ευρώ, επειδή έχουν περιγραφεί κατά κόρον τους τελευταίους μήνες.

* * * *
Πολύ πριν την γέννηση του ευρώ, ένα άλλο - ακόμα μεγαλύτερο - συστημικό λάθος είναι το σημερινό χρηματοπιστωτικό μας σύστημα. Τράπεζες υπάρχουν από τον 13ο αιώνα, δλδ. πολύ πριν τον καπιταλισμό. Χρέη - τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά - υπάρχουν από τους βαβυλώνιους και τους αρχαίους αιγύπτιους.

Αλλά μέχρι τον 2ο παγκ. πόλεμο, οι τράπεζες ήταν απλές επιχειρήσεις όπως όλες οι άλλες. Κέρδιζαν λεφτά προσφέροντας μιά συγκεκριμένη υπηρεσία (δάνεια σε άλλες επιχειρήσεις). Κάποια στιγμή - ίσως στο Bretton Woods το 1944, ίσως νωρίτερα - ο χρηματοπιστωτικός τομέας έκανε μιά συμφωνία με τους πολιτικούς: οι πολιτικοί θα ψήφιζαν το θεσμικό / νομικό πλαίσιο γιά την πλήρη ασυδοσία των τραπεζών και οι τελευταίες θα προμήθευαν τους πολιτικούς με πακτωλούς χρήματος προκειμένου να υλοποιήσουν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις.

Από τότε έχουμε την τραπεζοκρατία. Ο ασύδοτος χρηματοπιστωτικός τομέας σέρνει τους πολιτικούς από την μύτη. Οι πολιτικοί δεν τολμάνε να κάνουν τίποτα, γιατί με τι λεφτά θα πληρώσουν τις "παροχές" στον λαουτζίκο;

Μόλις πρόσφατα ζήτησαν οι γερμανοί και οι γάλλοι τον φόρο Τόμπιν. Σε μιά απελπισμένη προσπάθεια να περισώσουν ότι μπορεί να σωθεί από την ΕΕ, προσπάθησαν να βάλουν ένα ελάχιστο χαλινάρι στους τραπεζίτες. Φόρο στο 1 τοις χιλίοις ενός μέρους των κερδών τους, δηλαδή στο κλάσμα του κλάσματος. Και οι ηλίθιοι εγγλέζοι αρνήθηκαν. Προτίμησαν να απομονωθούν από την Ευρώπη - κάτι που θα τους τσούξει πολύ - παρά να θίξουν τις τράπεζες του Λονδίνου. Τον ίδιο φόρο αρνούνται και οι - επίσης ηλίθιοι - αμερικάνοι, μόνο που αυτοί δεν έχουν να φοβηθούν την απομόνωση τους από την ΕΕ.

Λεπτομέρεια: οι γερμανοί και οι γάλλοι διατηρούν παραγωγικές βιομηχανικές υποδομές. Παράγουν και πουλάνε πράγματα. Αυτό τους επιτρέπει να περνάνε σχετικά καλά την κρίση. Αντίθετα οι εγγλέζοι κατέστρεψαν ήδη από το '80 την πάλαι ποτέ κραταιά βιομηχανία τους. Τώρα έχουν μόνο τις τράπεζες που εδώ και 20 χρόνια πουλάνε αέρα. Μαζί με έναν στασιμοπληθωρισμό που τσακίζει κόκκαλα εδώ και χρόνια. Βλέπεις, με πορδές - έστω και αν προέρχονται από το Σίτυ - δεν βάφονται αυγά.

Το επόμενο - και μεγαλύτερο - συστημικό λάθος μετά το ευρώ είναι λοιπόν η τραπεζοκρατία. Η ασυδοσία του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Παρενθεσούλα: κάνουν λάθος πολλοί έλληνες αναλυτές όταν λένε "τα κέρδη των γερμανών είναι τα χρέη των ελλήνων". Η τραπεζοκρατία μπορεί να δημιουργεί χρήμα από το πουθενά. 'Ετσι κι αλλιώς, πουλάνε αέρα. Η Ελλάδα θα είχε τα ίδια ακριβώς χρέη, ακόμα και αν η Γερμανία δεν είχε κερδίσει ούτε δεκαράκι.

Οι (υποτίθεται) άνεργοι και χρεωκοπημένοι έλληνες ξόδεψαν μέσα στο 2011 γύρω στα 7 δις ευρώ στον ΤΖΟΓΟ. Πηγή εδώ και εδώ. Μην ξεχνάμε, ότι η έκτη δόση του μνημόνιου ήταν μόλις 8 ψωρο-δις. Και γιά χατήρι αυτών των 8 ψωρο-δις απολύθηκε κόσμος, υποφέρουν οικογένειες και βυθίζεται η χώρα στην ύφεση. Με τα λεφτά των τζογαδόρων και μόνο θα είχαμε αποφύγει το μνημόνιο.

Ξέρω νεόδμητη πολυκατοικία στα Κάτω Πετράλωνα που πουλήθηκε (ολόκληρη) όσο ήταν ακόμα στα μπετά, τον Οκτώβρη του 2011! Προς 3000 ευρώ/τετραγωνικό!! (δύο θαυμαστικά). Χοντρικά, 200 χιλιάρικα γιά ένα αξιοπρεπές δυαράκι στα Κάτω Πετράλωνα. Δεν νομίζω ότι ο κος Λάτσης αγοράζει διαμερίσματα εκεί, άρα κάποιος άλλος είναι ο αγοραστής.
Λόγω της κρίσης - λέει - έπεσε η οικοδομική δραστηριότητα κατά 20%. Αυτό θεωρείται καταστροφή. Είναι όντως καταστροφή;
Αν το κανονικό μου βάρος είναι 90 κιλά και το πάω στα 180 κιλά, θα είμαι χοντρός. Αν από τα 180 κιλά πέσω κατά 20% στα 140 κιλά, θα είμαι αδύνατος;

Γιά να μη έχουμε παρεξηγήσεις: δεν σκοπεύω να υποδείξω στους έλληνες τι να κάνουν με τα λεφτά τους. Ούτε σκοπεύω να επιβάλλω τις τιμές των ακινήτων.
Αλλά είναι μαλακία να υποστηρίζεις ότι η Ελλάδα έκανε χρέη επειδή της πούλαγε προιόντα η Γερμανία. Δηλαδή τα 7 δις του τζόγου και τα 3000/τετραγωνικό (στα Πετράλωνα - ΕΛΕΟΣ) πήγαν στις τσέπες των γερμανών;

Ξανά-διευκρίνηση: δεν με ενδιαφέρει να κατηγορήσω / κριτικάρω / ειρωνευτώ κανέναν απολύτως. Μακάρι όλοι να διαθέσουν τα λεφτά τους όπως γουστάρουν.
Εκείνο που θέλω να δείξω είναι το συστημικό λάθος του χρηματοπιστωτικού τομέα. Της ασυδοσίας των τραπεζών. Θέλω να δείξω ότι από την στιγμή που αγοράζουμε και πουλάμε "αέρα" (τι άλλο παρά αέρας είναι η αντιπαροχή, με την οποία χτίστηκε όλη η Αθήνα; ), επιτρέπουμε στις τράπεζες να γεννάνε χρήμα από το πουθενά. Αυτό το χρήμα έρχεται στις τσέπες μας με την μορφή χρέους.
Όταν λοιπόν βρεθούμε (υπερ)χρεωμένοι, δεν φταίνε οι κακοί γερμανοί που μας τα πήραν, αλλά οι κακές τράπεζες που μας τα έδωσαν.

* * * *
Το τρίτο - μέγιστο - συστημικό λάθος είναι η ίδια η μορφή του σημερινού καπιταλισμού. Αυτό το λάθος ξεπερνάει και τα λάθη του ευρώ και τα λάθη των τραπεζών.

Όσο ο καπιταλισμός περιορίζονταν σε αυτά που περιγράφει ο Μαρξ, τα πράγματα ήταν προβλέψιμα. Οι καπιταλιστές κατείχαν τα μέσα παραγωγής και εκμεταλλεύονταν την υπεραξία της δουλειάς των προλετάριων. Προφανώς η εκμετάλλευση των προλετάριων δεν ήταν καλό πράγμα, αλλά τουλάχιστον υπήρχε παραγωγή αγαθών.

Σήμερα τα πράγματα έχουν μετεξελιχθεί σε ένα αδιάφανο και αξεδιάλυτο τουρλουμπούκι, στο οποίο δεν ξέρουμε ποιός εκμεταλλεύεται ποιόν και ποιός κερδίζει τι.
Π.χ. όλοι όσοι αγοράζουν προιόντα της περιβόητης Apple εκμεταλλεύονται τους κακομοίρηδες σκλάβους στην Κίνα. Όλοι οι μεσοαστοί που γεμίζουν το σπίτι τους με "περσικά" χαλιά εκμεταλλεύονται εκατομμύρια παιδάκια στο Πακιστάν και την Ινδία (η Ουνέσκο μιλάει γιά 5 εκ. παιδιά - σκλάβους στην Ασία).

Αλλά δεν είναι μόνο οι σχέσεις εκμετάλλευσης αδιαφανείς. Είναι και ο τρόπος που αποκτάς το εισόδημα σου, τα προς το ζην. Π.χ. ένας καλός γιατρός μπορεί να κερδίζει 10.000 ευρώ τον μήνα (δεν το καταφέρνουν όλοι οι γιατροί αυτό). Αλλά τουλάχιστον έβγαλε τα ματάκια του 10 χρόνια στα βιβλία και στα υπόγεια των νοσοκομείων. Την ίδια στιγμή, το πρώτο τυχαίο ξέκωλο κουνάει τα βυζιά του στα ρεάλιτυ και βγάζει τα ίδια. Γιά να μη σου πω περισσότερα.
Γιά να μη σου πω πόσα βγάζει ένας μπαλαδώρος προκειμένου να ρίξει πέντε κλωτσιές στο γήπεδο.

Θέλω να πω, την εποχή του Μαρξ υπήρχε μεν εκμετάλλευση και υπεραξία, αλλά αμοίβονταν αυτοί που παρήγαγαν κάτι χρήσιμο. Η έννοια του χρήσιμου είναι αυτή που ορίζει η κάθε κοινωνία στην κάθε χρονική στιγμή. Μπορεί η μοιρασιά να ήταν άδικη (95% ο καπιταλιστής, 5% ο προλετάριος), αλλά ο κανόνας ήταν σαφής: παράγεις, άρα αμοίβεσαι. Δεν παράγεις = δεν αμοίβεσαι.

Σήμερα ένας μεσίτης, ένας ασφαλιστής, ένας μεσάζοντας, ένα ξέκωλο βγάζει περισσότερα από έναν φούρναρη, έναν γεωργό, έναν γιατρό, έναν δάσκαλο.

Γέμισε η κοινωνία μας μεσάζοντες. Κανένας δεν παράγει πιά.

Αλλά και οι λίγοι που παράγουν, παράγουν στην πλειοψηφία τους μαλακίες. Άχρηστα γκατζετάκια, προορισμένα να χαλάσουν και να πεταχτούν στα σκουπίδια, μόλις λήξει η εγγύηση του κατασκευαστή. Παράγουμε διαφημίσεις. Παράγουμε followers και παράγουμε Likes στα σόσιαλ αρχι(μέ)δια. Εταιρείες σαν το φεησμπουκ έχουν μεγαλύτερα κεφάλαια (άρα και ισχύ) από την Τογιότα και την Τζένεραλ Μότορς.

Μιά ζωή στον κόσμο των υπολογιστών, αντιπαθούσα τον Μπιλ Γκέητς (θα εξηγήσω κάποτε το γιατί). Μετά από όλους αυτούς τους αερολόγους όμως, μου έχει γίνει συμπαθής. Τουλάχιστον ο Γκέητς έφτιαξε κάτι χρήσιμο.

Το μεγαλύτερο συστημικό λάθος του κόσμου μας σήμερα είναι ότι ενδιαφέρεται μόνο γιά τα λεφτά, χωρίς να ενδιαφέρεται γιά το ΠΩΣ φτιάχτηκαν αυτά τα λεφτά.

Αν σκιστώ, αν δημιουργήσω, αν κατασκευάσω μιά ΑΠΕ (ανανεώσιμη πηγή ενέργειας), ίσως κερδίσω ένα εκατομμύριο ευρώ. Θα έχω τότε ακριβώς την ίδια δύναμη, τους ίδιους φόρους και την ίδια αντιμετώπιση με τον πρώτο τυχόν ηλίθιο τεμπέλη που κληρονόμησε 1 εκατομμύριο ευρώ από τον μπαμπά του. Είτε με τον πρώτο τυχερό που κέρδισε 1 εκ. ευρώ στο λαχείο. Είτε με το ασύδοτο καθίκι που βγάζει 1 εκ. ευρώ από το trafficing. Είτε με το λαμόγιο που βγάζει 1 εκ. ευρώ από κρατικές προμήθειες.

Αναρωτιόμαστε, γιατί άραγε η ελληνική οικονομία είναι κρατικοδίαιτη. Είναι απελπιστικά απλό. Η οικονομία μας είναι κρατικοδίαιτη γιατί έχουμε πολύ πιό απλές διαδικασίες στο να γίνεις λαμόγιο από το να γίνεις δημιουργικός επιχειρηματίας.
Από την στιγμή που κανένας δεν εξετάζει το ΠΩΣ έκανες λεφτά, γιατί να μην ακολουθήσεις την εύκολη διαδρομή;

Αντίστροφη λογική: αν κάνουμε την δουλειά του λαμόγιου πιό δύσκολη και την δουλειά του δημιουργικού ανθρώπου πιό εύκολη, θα έχουμε λύσει όλα τα προβλήματα της Ελλάδας μέσα σε μιά νύχτα. Αυτό θα είναι καλό γιά την Ελλάδα και μακάρι να μπορούσε να γίνει.
Αλλά αφήνει ανέγγιχτο το πραγματικό συστημικό πρόβλημα (όλου του κόσμου, όχι μόνο στην Ελλάδα) που εξετάζει το *πως* κερδίζονται τα λεφτά.

Η Κίνα και η Ρωσία θεωρούνται σήμερα ισχυρές χώρες, επειδή έχουν περισσότερα λεφτά από τις ευρωπαικές χώρες. Αν όμως αξιολογούσαμε το ΠΩΣ έφτιαξαν αυτά τα λεφτά, θα έπρεπε να τις κατατάξουμε στον πάτο του βαρελιού. Ξέσκισαν και ξεσκίζουν τους ίδιους τους τους ανθρώπους, βασανίζουν ζώα, καταστρέφουν (σε ασύλληπτα μεγέθη) το περιβάλλον.
Δεν είναι δυνατόν ένα t-shirt που φτιάχτηκε στην Γερμανία να αξιολογείται το ίδιο με ένα t-shirt που φτιάχτηκε στην Κίνα. Δεν είναι δυνατόν να αγοράζουμε προιόντα βαμμένα στο αίμα ζώων.
Κι όμως, αυτό ακριβώς κάνουμε. Γιατί μας ενδιαφέρει η τιμή ενός πράγματος, αλλά όχι η αξία του.

Αν δεν διορθώσουμε αυτό το μέγιστο συστημικό λάθος, αν δεν ασχοληθούμε σαν κοινωνία (και εννοώ σε παγκόσμιο επίπεδο, όχι μόνο ελληνικό) με την αξία των αγαθών γύρω μας, είμαστε καταδικασμένοι σε εκφυλισμό. Σε ανεγκέφαλα και άψυχα όντα που καταναλώνουν iphones και ilikes, χωρίς να ξέρουν τι κάνουν.

* * * *
Υ.Γ. Μιάς και αυτό είναι το τελευταίο μου ποστ γύρω από την πολιτική και την Ελλάδα (δεν πρόκειται να ξαναγράψω την λέξη "Ελλάδα" στα επόμενα 2 χρόνια ;-) ), θέλω να δώσω το πολιτικό μου στίγμα, όπως αυτό ισχύει σήμερα.
Από σημερινή σκοπιά, οι άνθρωποι που αναφέρω πιό κάτω εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο αυτά που πιστεύω.
Να σημειώσω - με έντονα γράμματα - ότι οι καημένοι δεν φέρουν ευθύνη γιά την επιλογή μου ;-) Τους ξέρω αποκλειστικά από τα γραφτά τους στο δίκτυο.
Αν λοιπόν κάποιος εχθρεύεται εμένα, δεν υπάρχει λόγος να εχθρεύεται και εκείνους.

1) Αν γίνονταν εκλογές θα ψήφιζα την Δημιουργία Ξανά. Αν τελικά κατέβουν σε εκλογές (με χαρά πληροφορήθηκα ότι πλέον έγιναν κόμμα). Από ότι λένε οι ίδιοι γιά τους εαυτούς τους, πρόκειται γιά πετυχημένους έλληνες επιχειρηματίες. Επειδή ακριβώς είναι δημιουργικοί άνθρωποι, αμφιβάλλω αν θα αντέξουν να σφίγγουν χέρια κουμπάρων και λαμόγιων τα επόμενα 2 χρόνια.
Παρ' όλες τις αμφιβολίες μου, θα έχουν την στήριξη μου - όχι μόνο σε επίπεδο απλής ψήφου.
Αν όχι την Δ.Ξ., γενικά θα ψήφιζα οποιονδήποτε υπόσχεται (με προδιαγραφές υλοποίησης) τον πλήρη χωρισμό εκκλησίας - κράτους.

2) Την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, μαζί με δημιουργικές και υλοποιήσιμες προτάσεις γιά έξοδο από την κρίση, τις περιγράφει καλύτερα ο Γιάνης Βαρουφάκης στο protagon και στο μπλογκ του (δεν έχω το λινκ πρόχειρο). Τα κείμενα του θέλουν σκέψη γιά να κατανοηθούν. Αλλά αν μας έδινε ευκολοχώνευτες λύσεις θα το θεωρούσα ύποπτο.

3) Το πως φτάσαμε ως εδώ, μαζί με μερικές καλές προβλέψεις γιά το μέλλον το αναλύει καλύτερα ο TechieChan / Waste. Τα κείμενα του είναι σεντονιάδες. Πολλές φορές αξίζει να διαβάσει κανείς και τον ποταμό των 100+ σχολίων, μιάς και εκεί ακούγονται ακόμα περισσότερες καλές απόψεις.
Ο Waste δεν δίνει λύσεις. Αλλά αναλύει πολύ καλά το κοντινό παρελθόν και το κοντοπρόθεσμο μέλλον.

4) Ο Καιρός. Ο καπεταν- Γιώργος Τετράδης. Χωρίς άλλες συστάσεις. Εδώ το τελευταίο από τα καλύτερα του.

5) Πιτσιρίκος. Ξέρω, είναι αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Ξέρω, αντί γιά μακροσκελείς αναλύσεις είναι αφαιρετικός. Πετάει 5 ατάκες, χωρίς επιχειρηματολογία, χωρίς στοιχεία. Όποιος θέλει στοιχεία, μπορεί να τα βρει και μόνος του. Γιατί θα πρέπει ο Πιτσιρίκος να δίνει την τροφή μασημένη; Αυτά που λέει, τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει, τα θεωρώ σωστά. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία.

I, Merkel (τόμος 2ος και τελευταίος)

Σ' αυτό το ποστ (που είναι το προτελευταίο που αφορά την πολιτική - το βαρέθηκα αυτό το θέμα) παρουσιάζω μιά "γερμανοκεντρική" σκοπιά της κρίσης. Έτσι, γιά να υπάρχει και η καταγραφή μιάς "άλλης" πραγματικότητας.

* * * *
Όσοι έζησαν την Γερμανία (έστω και σαν τουρίστες) μέχρι το 1992-1994 θα θυμόνται ίσως ότι αν περίμενες το τραίνο στην αποβάθρα και είχε 5' καθυστέρηση, τότε ... θα έπρεπε να διορθώσεις το ρολόϊ σου. Τα τραίνα εκτελούσαν τα δρομολόγια τους με ακρίβεια δευτερολέπτου, οι συρμοί ήταν υπερσύγχρονοι γιά την εποχή. Το ίδιο ίσχυε και γιά τα αστικά λεωφορεία, γιά τους δρόμους (σε άριστη κατάσταση), γιά τα σχολεία, γιά τα νοσοκομεία και γενικά γιά οτιδήποτε ονομάζουμε "κοινωνικές υποδομές".

Σήμερα, μόλις 19 χρόνια αργότερα, όλα είναι χάλια. Τα τραίνα δεν έρχονται ποτέ (μα ποτέ) στην ώρα τους, το καλοκαίρι λιποθυμάει ο κόσμος από την ζέστη γιατί δεν δουλεύουν τα κλιματιστικά, τον χειμώνα ξεπαγιάζουν γιατί δεν δουλεύουν τα καλοριφέρ. Τα λεωφορεία το ίδιο. Τα σχολεία είναι χάλια, τα κτίρια απαρχαιωμένα, τα θρανία ερείπια. Οι δάσκαλοι κάνουν μάθημα σε τάξεις με 40+ παιδιά. Στα πανεπιστήμια δεν υπάρχουν αίθουσες και οι φοιτητές πρέπει να ακούνε τις παραδόσεις όρθιοι, είτε καθιστοί στα σκαλιά (αν είναι τυχεροί).
Στην Υγεία το χάος. Άνθρωποι που χρειάζονται επειγόντως εγχείρηση πρέπει να περιμένουν μήνες, στο επισκεπτήριο του κάθε γιατρού περιμένεις με τις ώρες. Με ιδιωτική ασφάλιση είναι κάπως καλύτερα. Αλλά πληρώνεις 600 - 1200 ευρώ. Τον μήνα, εννοείται.

Προχθές έλεγαν οι ειδήσεις ότι στην Ρηνανία Βεστφαλία και στο Βερολίνο (σύνολο πληθυσμού 21 εκ) οι δήμοι δεν έχουν λεφτά γιά τον καθαρισμό των σχολείων και οι μανάδες καθαρίζουν τα σχολεία των παιδιών τους εκ περιτροπής.

Το γερμ. κράτος χρωστάει το 85% του ΑΕΠ του. Γιά σύγκριση: με 55% χρεωκόπησε η Αργεντινή, 60% επιτρέπει η συνθήκη του Μάαστριχτ, 120% είχε η Ελλάδα προ μνημονίου.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν να πάρουν αύξηση από τότε που ανακαλύφτηκαν οι πέτρες, προσλήψεις στον δημόσιο τομέα απλά δεν υπάρχουν.
Ο αριθμός των απασχολούμενων στον δημόσιο τομέα το 1994 ήταν 6,7 εκατομμύρια και το 2011 έπεσε στα 4,6. Χοντρικά, μιά μείωση του προσωπικού κατά 30% σε 15 χρόνια. Από τους 4,6 μόνο το 1,5 εκατομμύριο είναι δημόσιοι υπάλληλοι με την ελληνική έννοια του όρου. Οι υπόλοιποι είναι με ιδιωτική σύμβαση, ανάμεσα τους και 1,5 εκατομμύριο με "κλασματική" θέση (δουλεύεις λιγότερες ώρες και παίρνεις λιγότερα). Πηγή η γερμ. στατιστική υπηρεσία.

Γιά σύγκριση: η Ελλάδα έχει 8Χ λιγότερο πληθυσμό. Κανείς δεν ξέρει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων του 1994, γιατί κανένας δεν ενδιαφέρονταν να τον μετρήσει. Η Τρόικα μας ανάγκασε το καλοκαίρι του 2010 και έπρεπε το κράτος να φτιάξει ειδικό πρόγραμμα καταγραφής δημ. υπαλλήλων, γιατί δεν μπορούσε να διαβάσει ούτε τις δικές του καταστάσεις μισθοδοσίας.
Το 2010 η Ελλάδα είχε 720.000 υπαλλήλους στον στενό και 1,2 εκατομμύρια στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (τα παραπάνω νούμερα της Γερμανίας αφορούν τον ευρύτερο δημ. τομέα).
Με γερμανικές αναλογίες, η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει 570.000 αντί γιά 1,2 εκατομύρια ( = απολύσεις 600.000+ υπαλλήλων - και δεν μετράω αυτούς που είναι με σύμβαση).

Η Τρόικα ζήτησε απολύσεις στον δημ. τομέα. Η απαίτηση της Τρόικας προκάλεσε πληθώρα διαδηλώσεων, διαμαρτυριών, στεναγμών, κλαυθμών και οδυρμών. Πάντως απολύσεις ΔΕΝ έγιναν. Μόνο 1900 άτομα που θα έβγαιναν σε λίγους μήνες στην σύνταξη παραιτήθηκαν εθελοντικά (αφού τους δόθηκαν κίνητρα).
Σύμφωνα με αυτό το μπλογκ(εδώ και εδώ), στην Ελλάδα ΔΙΟΡΙΣΤΗΚΑΝ καινούργιοι δημ. υπάλληλοι τους τελευταίους μήνες - τους χειρότερους της κρίσης. Με παχυλότατους μισθούς.

Θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες (τόμους) με τα χάλια της Γερμανίας, αλλά σταματάω εδώ.

* * * *
Το πρώτο που καταρρέει από τα παραπάνω στοιχεία είναι ο ελληνοκεντρικός μύθος περί δ' ράϊχ. Η αντίληψη που λέει ότι η Γερμανία θέλει να κατακτήσει τον κόσμο με οικονομικά μέσα αντί γιά όπλα.

Όποιος πιστεύει ότι η Γερμανία θέλει το δ' ράιχ, να έρθει να το πει στα 2 εκατομμύρια γερμανίδες που ξεσκατίζουν τουαλέτες σχολείων. Έτσι, γιά να πάρει ένα φτύσιμο εις την δις-εκατομμυριοστήν. Και γιά να μάθει να πιστεύει τέτοιες βλακείες.
Πάω στοίχημα ότι δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ελληνίδα που καθαρίζει (ξένες) σκάλες. Πόσο μάλλον καμπινέδες σχολείων.

Γιά να μη μιλήσω γιά τους φοιτητές χωρίς αίθουσες και τους ασθενείς χωρίς περίθαλψη.

Υποφέρουν που υποφέρουν οι γερμανοί, ας τους αφήσουμε τουλάχιστον να στενάζουν γιά τον ελληνικό μεγαλοιδεατισμό. Όχι να τους λέμε και γιά το ράιχ από πάνω. Έχει και το θράσος τα όρια του.

* * * *
Σύμφωνα με την επίσημη στατιστική (Eurostat), ο κατώτατος μισθός το 2011 στην Ελλάδα ήταν 863 ευρώ. Γιά τους ισπανούς ήταν 748, γιά τους σλοβάκους ήταν 317, τους σλοβένους 748, τους εσθονούς 278.
Αυτές είναι χώρες εντός ευρωζώνης. Γιά τις χώρες εκτός ευρώ, τα πράγματα είναι ακόμα πιό δραστικά (ούγγροι 281, βούλγαροι 123 κ.α. ).

Καταλαβαίνουμε σε τι παραλογισμό μας οδηγεί η ελληνοκεντρικότητα; Ζητάμε ξεδιάντροπα από τον σλοβάκο που παίρνει 317 ευρώ να πληρώσει χαράτσι προκειμένου να συνεχίσει ο έλληνας να παίρνει 863!
Ζητάμε ξεδιάντροπα από τον γερμανό που έχει 15 χρόνια να διορίσει δημόσιο υπάλληλο, που έχει 15 χρόνια να δει αυξήσεις, να ανεχτεί τους διορισμούς, τις αργομισθίες και τις υπερωρίες ( = αυξήσεις μισθών) των ελλήνων δημ. υπαλλήλων. Και όχι μόνο τα ζητάμε αυτά, αλλά βαφτίζουμε και κάθε απόπειρα να θιχτούν τα κεκτημένα σαν προσπάθεια εγκαθίδρυσης του δ' ράιχ.

Μισό λεφτάκι ωρέ πατριώτες. Ποιός δυναστεύει ποιόν εδώ πέρα, το έχουμε καταλάβει;

Παρενθεσούλα: εδώ κάποιος αριστερόστροφος ιδεολόγος θα πρότεινε να τα πάρουμε από τους πλούσιους, όχι από τους εργάτες του κατώτατου μισθού. Συμφωνώ απόλυτα. Ας αρχίσουμε λοιπόν από τους ΕΛΛΗΝΕΣ πλούσιους (έχει να πέσει χοντρό γέλιο), όχι από τους γερμανούς.

Γενικά είναι καλή ιδέα να πληρώσουν οι (εγχώριοι και ξένοι) μεγαλολεφτάδες και οι πραγματικοί υπεύθυνοι γιά την κρίση. Συμφωνώ φυσικά, ποιός δεν θα το ήθελε;
Αλλά το να ζητάμε να πληρώσουν τα λαμόγια γιά την κρίση είναι τόσο ουτοπικό όσο τα καλλιστεία. Εκεί που οι επίδοξες μοντέλες ζητάνε την παγκόσμια ειρήνη και τον αφοπλισμό.

* * * *
Άλλη μία ελληνοκεντρική χαζομάρα που καταρέει είναι αυτή περί εκμετάλλευσης του εργατικού μας δυναμικού. Δήθεν οι γερμανοί μας πιέζουν με το μνημόνιο, ώστε να μειωθούν οι μισθοί μας προκειμένου να αποκτήσουν φτηνά εργατικά χέρια.

Που πας ρε Καραμήτρο; Ποιός νομίζεις πως είσαι; Νομίζεις ότι εσένα περίμεναν οι γερμανοί;

Το να πληρώσουν 200 δις σε δάνεια και μνημόνια και κουρέματα προκειμένου να πάρουν αντάλλαγμα 20 δις σε χαμηλότερους μισθούς είναι βλακεία. Και οι (γερμανοί) καπιταλιστές μπορεί να είναι κακοί, αλλά δεν είναι βλάκες.

Αν οι γερμανοί ήθελαν φτηνά (ανειδίκευτα) εργατικά χέρια, έχουν 2 εκατομμύρια άνεργους και μετανάστες στην χώρα τους την ίδια. Συμπληρωματικά, έχουν στην διάθεση τους όλους τους σλοβένους, τους σλοβάκους, τους εσθονους, τους βούλγαρους και ... και ... και...
Όλοι αυτοί (α) μιλάνε ήδη γερμανικά (β) έχουν φιλογερμανικό τρόπο σκέψης και εργασίας και το κυριότερο (γ) ΔΕΝ ΖΗΤΑΝΕ 200 ΔΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΘΟΠΟΔΗΣΟΥΝ.

Ότι γίνεται στην Ελλάδα σήμερα μπορεί να έχει εκατοντάδες άλλους στόχους. Το να κατέβουν οι ελληνικοί μισθοί δεν αποτελεί στόχο. Τουλάχιστον όχι γιά τους γερμανούς.

Ας ξεφύγω λίγο από τους χαμηλόμισθους, ας ασχοληθώ με τους πτυχιούχους.
Στην Γερμανία λείπουν αυτήν την στιγμή 14.000 μηχανολόγοι και ηλεκτρολόγοι. Λείπουν 11.000 πληροφορικάριοι, 8.000 εκπαιδευτικοί, γιατροί (δεν θυμάμαι το νούμερο), αρχιτέκτονες, χημικοί και αμέτρητοι τεχνίτες (εργοδηγοί και μάστορες παντός είδους).

Ειδικά γιά τα εξειδικευμένα επαγγέλματα, η αντίληψη ότι η Γερμανία θέλει να ρίξει τους ελληνικούς μισθούς είναι εντελώς, πέρα γιά πέρα γελοία. Εδώ δίνουν γερμανικούς μισθούς και πάλι δεν βρίσκουν υπαλλήλους. Σοβαρά πιστεύουμε ότι σκάρωσαν όλη την κρίση και το μνημόνιο, κινδυνεύουν να τινάξουν στον αέρα ολόκληρη την ΕΕ μόνο και μόνο γιά να ρίξουν τους δικούς μας μισθούς;

Σημείωση: 500.000 ήρθαν να δουλέψουν στην Γερμανία τον τελευταίο χρόνο από την Ισπανία και την Ελλάδα (δεν ξέρω το ακριβές ποσοστό των ελλήνων σ' αυτές τις 500.000). Με εξαίρεση τους δημ. υπάλληλους, οι γερμανοί ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ τους μισθούς, δεν τους κατεβάζουν.

* * * *
Τα παραπάνω δεν τα γράφω ούτε γιά να κατηγορήσω τους έλληνες (όποιος το πιστεύει αυτό είναι βαθιά νυχτωμένος), ούτε γιά να υπερασπιστώ τους γερμανούς. Τα γράφω γιά να δείξω ότι υπάρχει και μιά άλλη πραγματικότητα.
Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα πλήρωναν οι υπέυθυνοι. Πρώτοι απ' όλους οι προδότες έλληνες πολιτικοί και μετά όλοι οι κλέφτες (ανεξάρτητα από την χώρα διαμονής τους). Αλλά δεν ζούμε στον ιδανικό κόσμο.
Δυστυχώς, κάποιοι κακομοίρηδες θα την πληρώσουν αυτήν την κωλοκρίση. Οι πιό αδύναμοι την πληρώνουν ήδη βαριά: οι άρρωστοι, οι ανάπηροι, οι ηλικιωμένοι και τα ζώα. Οι επόμενοι στην σειρά είναι οι τίμιοι μεροκαματιάρηδες και λοιποί μικρομεσαίοι. Αυτοί θα πληρώσουν.

Αυτή είναι δυστυχώς η λειτουργία του κόσμου. Και αλλάζει μόνο με ένοπλη επανάσταση - κάτι που δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Εκείνο που θέλω να δείξω με το ποστ είναι, ότι το να κατηγορούμε τους γερμανούς είναι επιεικώς ηλίθιο. Μας αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά μας προβλήματα.
Τόσο οι γερμανοί όσο και πάμπολλοι ευρωπαίοι περνάνε χειρότερα από μας (π.χ. έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη, αν και οι τιμές των ακινήτων μας είναι ψηλότερες από τις ευρωπαικές).
Η μόνη διαφορά των ξένων από μας είναι ότι αυτοί τρώνε το αγγούρι φετούλα - φετούλα εδώ και 15 χρόνια. Ενώ εμείς το φάγαμε όλο μαζί στα τελευταία 1.5 χρόνια και γι' αυτό μας τσούζει.
Ας παρηγορηθούμε με την σκέψη, ότι τουλάχιστον εμείς τα τελευταία 15 χρόνια το γλεντήσαμε.

The party is over.

Οικονομική ανάλυση της κρίσης

Τις τελευταίες μέρες βρέθηκα - παρά την θέληση μου - μέσα σε πολλά φαρμακεία. Μεγάλη η κίνηση, πολλές οι ουρές. Με εκνευρίζουν αφόρητα οι ουρές, οπουδήποτε, αλλά δεν είμαι ο μόνος υποθέτω. Γιά να απασχολήσω το μυαλό μου και να κατευνάσω κάπως τον εκνευρισμό μου άρχισα να κρυφακούω το τι αγόραζαν οι γύρω μου.
Καθώς στην Ελλάδα γενικά δεν δίνουν σημασία σε ιδιωτική σφαίρα και προσωπικά δεδομένα, μου ήταν πανεύκολο να διαπιστώσω τι αγόραζαν οι έλληνες γιά τις γιορτές. Οι παραγγελίες εκτελούνταν τόσο φωναχτά, που θα τις άκουγα ακόμα και αν δεν ήθελα.

Η πρώτη μου έκπληξη ήταν ότι το Levitra και το Cialis δίνονται χωρίς συνταγή! Σε ένα κεντρικό φαρμακείο η ζήτηση ήταν τόση, που οι υπάλληλοι άπλωναν το χέρι πίσω τους (στο γεμάτο ράφι) και έπιαναν τα κουτάκια δυο-δυο χωρίς να χρειαστεί καν να κυτάξουν. Έβρισκαν τα Levitra στα τυφλά.
Παραξενεύομαι που δεν άκουσα πουθενά γιά το πιό διάσημο "ανυψωτικό", το βιάγκρα. Μήπως γι' αυτό απαιτείται συνταγή; Μήπως τα άλλα δύο θεωρούνται αποτελεσματικότερα; Δεν ξέρω.

Η δεύτερη μου έκπληξη ήταν ο συνδυασμός των φαρμάκων που αγοράζονταν. Levitra με Depon, και ξανά Levitra με Depon και δώστου άλλη μιά Levitra με Depon. Δυο-δυο τα κουτάκια. Οι πιο εναλλακτικοί αγόραζαν Cialis με Depon. Πέντε - έξι πιό προχώ αγόραζαν Levitra με Vomex. Το Vomex το ξέρω από τα πληρώματα μου στο πλοίο. Το παίρνουν όταν έχει θαλασσοταραχή και ζαλίζονται.
Ένας μάλιστα αγόρασε τον απόλυτο συνδυασμό: Levitra με Depon και Vomex ταυτόχρονα. Μάλλον αυτός ήταν πολύ προσεχτικός.

Παρενθεσούλα. Καλά ο 45ρης έως πενηντάρης, αυτός έχει προβλήματα. Αλλά οι 25ρηδες (οι μισοί πελάτες που είδα ήταν κάτω από 30) τι τα θέλουν τα ανυψωτικά;

Τελειώνοντας την περιοδεία μου στα φαρμακεία της Αθήνας (δεν βρήκα τελικά αυτό που έψαχνα) έμεινα με την απορία:
Αφού σας φέρνει πονοκέφαλο ωρέ έλληνες, γιατί το κάνετε;
Γιατί δεν αφήνετε αυτήν την - προφανώς επώδυνη - απασχόληση σε εκείνους που μπορούν να το κάνουν χωρίς να παθαίνουν ναυτία;

Ποιά κρίση και κουραφέξαλα πατριώτες;
52,90 ευρώπουλα κάνει το ένα κουτάκι Levitra. Συν άλλα 7 ευρά γιά το Vomex, ώστε να μην σε πιάσει ζαλάδα από το ταρακούνημα. Δεν θα την κεράσεις την υποψήφια και ένα ποτό; Δεν θα πιείς κι εσύ άλλο ένα; Δεν θα της αγοράσεις και κανά στριγκάκι χρονιάρες μέρες; Χαλαρά χαλαρά ξόδεψες ένα 150ρι έως 200ρι και δεν ξέρεις καν αν θα πηδήξεις (αν ήσουν σίγουρος, δεν θα αγόραζες Levitra).

Συμπέρασμα: οι έλληνες έχουν λεφτά. Η Ελλάδα δεν έχει, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Υ.Γ. Οι μόνοι που δεν αγόραζαν τους παραπάνω συνδυασμούς φαρμάκων ήμουν εγώ και μιά ελάχιστη μειοψηφία από μερικά άλλα ακόμα γεροντάκια. Τα άλλα γερόντια αγόραζαν φάρμακα γιά την καρδιά και την πίεση. Οσο γιά μένα, εγώ έψαχνα τις κατάλληλες μπαταρίες γιά τα ακουστικά μου. Είμαι λίγο βαρήκοος ξέρετε, και ακούω μόνο όσα με συμφέρουν. ;-)

I, Merkel

Πολλές φορές με έχουν κατηγορήσει σαν γερμανό. Σαν κάποιον δηλαδη, που πρόδωσε την πατρίδα του την Ελλάδα, την κατηγορεί σε κάθε ευκαρία και εκθειάζει παράλληλα τα (υπαρκτά και ανύπαρκτα) πλεονεκτήματα της Γερμανίας.

Παλιά, πολύ παλιά στεναχωριόμουν με τέτοιες φράσεις. Πάνε όμως πολλά χρόνια που απλά σηκώνω τους ώμους όταν τις ακούω. Όποιος δεν *θέλει* να καταλάβει, δεν πρόκειται να καταλάβει. Δεν σκοπεύω να αποδείξω στον κάθε ανόητο, ότι δεν είμαι ελέφαντας.

Τι σημαίνουν στην τελική οι χαρακτηρισμοί "αγαπάω την χώρα μου", "προδίδω", "κατηγορώ" κ.α. ;
Εκείνος που λέει 5 δυσάρεστες αλήθειες είναι σώνει και καλά προδότης; Ποιός αγαπάει την Ελλάδα; Εκείνος που μιλάει γιά το μπλε του Αιγαίου και βάζει πολλά θαυμαστικά στην κάθε του πρόταση; Όσο πιο υπερθετικός ο βαθμός θαυμασμού στον ελληνικό ήλιο, τα ελληνικά χρώματα και την ελληνική "ψυχή" (τι είναι αυτό; ) τόσο μεγαλύτερη η αγάπη γιά την χώρα;

Δίνω σ' αυτό το ποστ έναν δικό μου ορισμό. Από (οικονομικές) θεωρίες γιά το πως θα σωθεί η χώρα μπούχτισα(με). Όποιος την αγαπάει, ας το δείξει έμπρακτα.

* * * *
Είδηση νο 1, παρμένη από την Ελευθεροτυπία πριν 2-3 βδομάδες:
Μιά ολλανδέζα έφτιαξε ένα σαιτ με τίτλο (στο περίπου) "επιλέξτε από την Ελλάδα το κομμάτι που σας αρέσει". Ο υπότιτλος έλεγε - πάλι στο περίπου - "αφού τους πληρώνουμε, αφού δεν πρόκειται να τα πάρουμε πίσω, ας πάρουμε τουλάχιστον κομμάτια από την χώρα".
Η ολλανδεζούλα είχε σκαρώσει έναν χάρτη της Ελλάδας από το google maps και ο κάθε επισκέπτης μπορούσε να κολλήσει ένα σημαιάκι στο "δικό του" χωράφι.

Το όλο εγχείρημα ήταν αυστηρά προσωπική πρωτοβουλία, ίσως χιουμοριστική, ίσως αφελής. Ίσως η ολλανδεζούλα να ήθελε να κάνει πλάκα στον συμμαθητή της από το διπλανό θρανίο.
Το σάιτ δεν είχε επίσημο χαρακτήρα, δεν υποστηρίζονταν από κανέναν οργανισμό, επώνυμο πρόσωπο, ή οτιδήποτε παρόμοιο. Ακόμα και γιά τον τελευταίο ηλίθιο ήταν πασιφανέστατο ότι δεν είναι δυνατόν να κολλάς ένα τυχαίο σημαιάκι σέ έναν τυχαίο χάρτη σε ένα τυχαίο σαιτ και να έχεις αξιώσεις πάνω στην γη.
Μερικοί βέλγοι είχαν κολλήσει π.χ. σημαιάκι στον Αη Γιώργη, έναν ξερόβραχο στην μέση του πελάγου, 18 ναυτικά μίλια από την κοντινότερη ακτή. Ακόμα και αν κάποιος τους χάριζε αυτό το κομμάτι γης, θα έπρεπε να πηγαίνουν στο οικόπεδο τους κολυμπώντας (δεν υπάρχει εκεί ούτε λιμάνι, ούτε κάτοικοι ούτε συγκοινωνία).

Όμως αυτό το ανόητο, αφελές, ασήμαντο, ανάξιο λόγου σαιτ συγκέντρωσε ΧΙΛΙΑΔΕΣ επισκέπτες από την Ελλάδα μέσα στις 3 πρώτες μέρες της λειτουργίας του. Τα σχόλια έπεφταν με καταιγιστικό ρυθμό δευτερολέπτων. Ανθολογώ τα πιό χαρακτηριστικά.
-- "θα πάρετε τ' αρχίδια μας" (δεν ήξερα ότι οι έλληνες είναι τόσο πρόθυμοι δωρητές οργάνων)
-- "μολών λαβέ" (ξυπνάς μέσα μου τον Λεωνίδα)
-- "μωρή ολλανδέζα πουτάνα, σταμάτα να γράφεις" (από κάποιον που η χώρα του έχει σαν εθνικό ύμνο τον Ύμνο στην Ελευθερία)
-- "το όνομα της είναι χχχχχχ, το τηλέφωνο της είναι 12345678 και η διέυθυνση της είναι η τάδε, πηδήξτε την, κάψτε της το σπίτι" (ακόμα πιό δημοκράτης από τον προηγούμενο αυτός).

Επειδή είμαι σεμνός και ντροπαλός μπλόγκερ, ανθολόγησα τα κοσμιότερα των σχολίων. Τα υπόλοιπα δεν θέλω να τα αναπαράγω, περιέγραφαν πάντως το πόσο βουτσαράδες είμαστε εμείς οι έλληνες στην μικρή ολλανδέζα.

* * * *
Είδηση νο. 2, παρμένη από την ίδια εφημερίδα, την ίδια μέρα:
Με την κρίση, πολλοί άρχισαν να καίνε ξύλα αντί γιά πετρέλαιο θέρμανσης. Μέχρι εδώ κατανοητό - αν και όχι εντελώς. Με την διαφορά ότι δεν πηγαίνουν μόνοι τους να κόψουν ξύλα - όπως θα έκανε ο κάθε πραγματικά φτωχός αν είχε πραγματική ανάγκη - αλλά αγοράζουν ξύλα από επιτήδειους.
Οι οποίοι επιτήδειοι τα εμπορεύονται μαύρα και - κυρίως - τα κόβουν μαύρα. Παράνομα, μέσα σε εθνικούς δρυμούς, σε προστατευόμενες περιοχές, μπαίνουν και ΑΠΟΨΙΛΩΝΟΥΝ.
Έναν απελπισμένο φτωχό θα τον καταλάβαινα (αν και όχι 100% ). Αλλά έναν μαυραγορίτη γιατί να τον ανεχτώ;

Ευαίσθητοι άνθρωποι της περιοχής κάνουν καταγγελίες στην δασοφυλακή που απαντάει "δεν έχουμε προσωπικό και αυτοκίνητα γιά να ελέγξουμε τα δάση". Οι ευαίσθητοι προφέρονται να κάνουν περιπολίες οι ίδιοι, προσφέρουν τα δικά τους αυτοκίνητα, μαζί με την βενζίνη. Και πάλι οι δασοφύλακες αρνούνται να κάνουν την δουλειά τους με την πρόφαση "δεν έχουμε χρόνο". Φταίω εγώ μετά να υποπτευθώ ότι οι δημόσιοι λειτουργοί παίρνουν μίζα από τους μαυραγορίτες;

Μιλάμε γιά το Πήλιο, μιλάμε ότι - ιδίως τα Σαββατοκύριακα - φεύγουν νηοπομπές ολόκληρες με φορτηγά γεμάτα ξυλεία. Μιλάμε γιά ένα από τα στολίδια της Ελλάδας, γιά το βουνό των Κενταύρων. Αν το αποψιλώσουμε, θα μας κυλήσουν τα γυμνά βράχια - μαζί με τις κατάρες των Κενταύρων - στο κεφάλι.

Το τραγικό είναι, ότι δεν χρειάζονται καν περιπολίες. Από το Πήλιο υπάρχει μόνο ένας δρόμος προς την υπόλοιπη Ελλάδα και αυτός περνάει μέσα από τον Βόλο. Ουσιαστικά, το μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να σηκωθούν από το καφενείο της κεντρικής πλατείας και να ελέγξουν, αν τα εκατοντάδες φορτηγά που περνάνε φορτωμένα ξυλεία, μισό μέτρο μπροστά από την μύτη τους κατέχουν νόμιμα αυτήν την ξυλεία.

Και καλά, έστω ότι οι κρατικοί υπάλληλοι δεν μπορούν, δεν θέλουν, δεν ξέρουν. Οι κάτοικοι; Οι υπόλοιποι έλληνες που είναι; Που είναι όλοι αυτοί οι σούπερ έλληνες που αγαπάνε τοοοοοοοοοόσο πολύ την Ελλάδα, ώστε να βάζουν 200 θαυμαστικά σε κάθε τους φράση; Που είναι όλοι αυτοί οι νταήδες που ήθελαν να πηδήξουν την μικρή ολλανδέζα; Γιατί δεν μπορούν να σταματήσουν μερικά φορτηγά; Γιατί δεν μπορούν να κλείσουν τον δρόμο; Γιατί όταν υποβιβάστηκε ο Ολυμπιακός Βόλου κάηκε η περιοχή (έκλεισαν και οι δρόμοι - εννοείται) και όταν αποψιλώνεται το Πήλιο, η ιδιαίτερη πατρίδα τους, το κόσμημα (ένα από τα πολλά) της Ελλάδας δεν κουνιέται φύλλο;
Ποιός φταίει γι' αυτό; Οι γερμανοί μήπως; Το ευρώ; Η τρόικα; Η Μέρκελ; Ποιός αγαπάει τελικά αυτήν την χώρα; Και πως την δείχνει αυτήν την αγάπη;

Εγώ λοιπόν, ο "γερμανός", ο "προδότης" είμαι έτοιμος να τα παρατήσω όλα σύξυλα, εδώ και τώρα και να την στήσω με ένα στυλιάρι στον δρόμο. Θα σταματάω όλα τα αυτοκίνητα που μεταφέρουν ξύλα και θα ελέγχω που τα βρήκαν. Όποιος δεν μπορεί να αποδείξει ότι του ανήκουν νόμιμα, θα έχει την ανάλογη αντιμετώπιση.
Αλλά δεν μπορώ να κάνω μόνος μου αυτήν την δουλειά. Το να κλείσω μόνος μου τον δρόμο είναι κομματάκι ζόρικη υπόθεση. Χρειάζομαι και μερικούς έλληνες που αγαπάνε την χώρα τους. Που είναι αυτοί;
Έχουν βυθιστεί όλοι τόσο βαθιά στις αναλύσεις γύρω από την Ευρωπαϊκη Πολιτική ώστε δεν έχουν καιρό να εμποδίσουν μερικούς μαυραγορίτες που τους ρημάζουν την πατρίδα; Ή μήπως δεν έχουν κότσια, επειδή έχουν εξαντλήσει τον τσαμπουκά τους στα κοριτσάκια του ιντερνετ;

Ποιός (θα) πληρώνει τον βαρκάρη

Χωρίς να συμμετέχω στο - αποπροσανατολιστικό και επικίνδυνο γιά την κοινωνία μας - παιχνίδι της κολοκυθιάς ("γιατί να φταίνε οι μεν και όχι οι δε γιά την κρίση"), θέλω να κάνω έναν ταμειακό απολογισμό και μερικές προβλέψεις γιά το μέλλον μας.

Ξεκινάω από το γνωστό ( ; ) γεγονός ότι η ελληνική κρίση είναι κρίση κρατικού και όχι ιδιωτικού χρέους. Οι ελληνες έχουν λεφτά - το κράτος τους όχι. Όταν λοιπόν λέμε ότι μιά επαγγελματική / κοινωνική ομάδα πρέπει να "συμμετέχει στα βάρη της κρίσης" εννούμε ότι η ομάδα αυτή οφείλει να δώσει χρήμα στο ελληνικό κράτος. Ζεστό και άμεσο χρήμα. Ποιές όμως είναι αυτές οι επαγγελματικές / κοινωνικές ομάδες που "συμμετέχουν";

-- Οι αγρότες; Οχι φυσικά. Οι αγρότες γκρινιάζουν γιά τις "χαμηλές" τιμές που παίρνουν γιά τα προϊόντα τους. Αλλά αυτή η γκρίνια διαιωνίζεται ανελλιπώς από τότε που ο προπάππος μου ήταν νεογέννητο μέχρι σήμερα. Οι αγρότες δεν δίνουν τίποτα στο ελλ. κράτος. Ούτε καν εισφορές γιά την σύνταξη τους. Ουσιαστικά είναι μόνιμα αφορολόγητοι.
Οι επιδοτήσεις τους είναι εγγυημένες από την ΕΕ και εντελώς ανεξάρτητες από κρατικά χρέη. Μάλιστα σε ευρώ. Δλδ. ακόμα και αν πτωχεύσουμε, ακόμα και αν επιστέψουμε στην δραχμή, οι αγρότες μας θα επιδοτούνται σε ευρωπαικές τιμές.
Το μόνο που μπορεί να πλήξει τους αγρότες μας είναι είτε η κατάρρευση της ΕΕ είτε η έξοδος της Ελλάδας από την ΕΕ (πάπαλα επιδοτήσεις).

-- Όσοι ασχολούνται με τον τουρισμό; Όχι φυσικά. Φόρους πληρώνουν μόνο συμβολικά και μόνο οι πιό χαζούληδες. Οι εισπράξεις τους εξαρτώνται από την ευημερία των βορειοευρωπαίων και τίποτα άλλο. Το αν το ελληνικό κράτος υπάρχει ή όχι είναι δευτερεύον γι' αυτούς. Μπορούν ανετότατα να ανεβάζουν τις τιμές τους - ακόμα και εν μέσω κρίσης. Πληρώνονται εγγυημένα σε ευρώ, μια επιστροφή στην δραχμή δεν τους αγγίζει.
Ίσως χάσουν την ελληνική τους πελατεία (τουλάχιστον ένα μέρος της) εξ αιτίας της κρίσης. Αλλά μπορούν εύκολα να αναπληρώσουν αυτήν την χασούρα από (α) ξένους πελάτες (β) την δυνατότητα να ανεβάζουν τις τιμές κατά βούληση (γ) χαμηλότερους μισθούς για το προσωπικό τους. Η ανεργία συμπιέζει τα μεροκάματα που πληρώνουν.

-- Όσοι ασχολούνται με την οικοδομή; Όχι φυσικά. Μιά τεράστια ομάδα από εργολάβους, μεσίτες, συμβολαιογράφους, δικηγόρους, μηχανικούς, πωλούνται οικοδομικά υλικά, επιπλάδες, κουζινάδες, μεταφορείς κλπ. έχει καταβροχθίσει μυθώδη ποσά τις τελευταίες δεκαετίες. Όσα από αυτά δεν φαγώθηκαν στις τραγουδιάρες των εθνικών οδών, έχουν φύγει ήδη γιά την Κύπρο και την Ελβετία.
Πέρα από την καλλιέργεια της γης και τον τουρισμό, η οικοδομή ήταν η μοναδική (σοβαρών μεγεθών) οικονομική δραστηριότητα της Ελλάδας από το 1960 μέχρι σήμερα.
Το κύκλωμα της οικοδομής είχε δικές του κυβερνήσεις - με χαρακτηριστικό παράδειγμα την τελευταία της νδ. Διάφορα νομοθετικά τερτίπια (ημιυπαίθριοι π.χ. ) τους εξασφάλιζαν ονειρικά περιθώρια υπερκερδών.
Το πρόβλημα τους είναι ότι τώρα με την κρίση δεν βγάζουν καινούργια λεφτά. Η οικοδομή έχει πρακτικά νεκρωθεί. Σε αντίθεση με αγρότες / τουριστικούς που (θα) έχουν εισπράξεις ανεξάρτητα από την κρίση, οι οικοδοματζήδες δεν έχουν.
Αλλά έχουν τόσο "λίπος" στην Ελβετία, που τους φτάνει και τους περισσεύει γιά τις επόμενες 3 γενεές.
Και φυσικά δεν δίνουν τίποτα στο ελληνικό κράτος (όχι δουλειές = όχι φόροι).

Παύση και σύντομος απολογισμός. Από τα παραπάνω διαπιστώνω ότι η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας ούτε έχει πάρει μυρωδιά την κρίση, ούτε πρόκειται. Αγρότες, τουριστικοί και οικοδοματζήδες συναπαρτίζουν μακράν το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας - τόσο σε πληθυσμιακά, όσο και σε οικονομικά νούμερα.

Το θεωρώ τραγικό - αλλά αυτό ακριβώς περίμενα από μιά διαλυμένη και σάπια κοινωνία σαν την ελληνική. Το μεγαλύτερο και το πλουσιότερο κομμάτι της δεν χαμπαριάζει από κρίση και δεν συμμετέχει. Καμμία από τις παραπάνω ομάδες δεν δίνει λεφτά στο ελληνικό κράτος (με εξαίρεση τον ψηλότερο φπα γιά τις βενζίνες των αυτοκινήτων τους ίσως).

Τέλος η πάυση, συνεχίζω την καταγραφή. Ποιές άλλες ομάδες έχουμε; Ποιοί δίνουν ζεστό χρήμα στο κράτος;

-- Η πολιτική και οικονομική μας ελίτ; Όχι φυσικά. Αυτοί κι αν είναι υπεράνω. Πολιτικοί, μεγαλολαμόγια, κρατικοδίαιτοι, τραπεζίτες, γκόλντεν boys, ιδιοκτήτες αθλητικών ομάδων, "βιομήχανοι" με κρατικές προμήθειες κλπ. Αυτοί, οι σύζυγοι τους, οι ανιψιές τους και οι ερωμένες τους δεν δίνουν τίποτα στο ελληνικό κράτος. Μιά μαφιόζικη ολιγαρχία ρωσικού τύπου απομυζά ανεξέλεγκτα τις πλουτοπαραγωγικές υποδομές της χώρας μας. Φυσικά δεν τους αφορά η κρίση, ούτε η επιστροφή στην δραχμή. Έχουν εξασφαλιστεί προ πολλού.

-- Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι; Όχι φυσικά. Ναι, μειώνονται οι μισθοί τους. Ναί, μένουν άνεργοι. Είναι τραγικά όλα αυτά. Αλλά ΔΕΝ δίνουν χρήμα στο κράτος. Τα ωφέλη από τους χαμηλότερους μισθούς τα καρπώνεται 100% η εργοδοσία, όχι το κράτος. Όσο χαμηλότεροι οι μισθοί, τόσο λιγότερα θα εισπράξει το κράτος γιά το ικα. Στους άνεργους (ίσως) δοθεί και κάποιο επίδομα ανεργίας. Όλα αυτά επιβαρύνουν τον κρατικό κορβανά.

-- Οι ελεύθεροι επαγγελματίες; Χμμμμ, έτσι κι έτσι. Υπάρχουν δύο ειδών ελεύθεροι επαγγελματίες. Η πρώτη κατηγορία είναι οι "απαραίτητοι". Π.χ. γιατροί, δικηγόροι, υδραυλικοί κ.α. Εδώ και εκατομμύρια χρόνια δεν έχουν δώσει φόρους στο κράτος. Το τιμολόγιο είναι γι' αυτούς μιά άγνωστη βουνοκορφή των Άλπεων και ο φπα ένα εξωτικό καρύκευμα της μεξικάνικης κουζίνας.
Αυτή η κατηγορία δεν νιώθει την κρίση. Η πελατεία τους είναι σταθερή (αν μπορείς, ζήσε χωρίς γιατρό, υδραυλικό κλπ). Τις τιμές τους μπορούν να τις προσαρμόζουν προς τα πάνω κατά βούληση. Δεν τους ενοχλεί ούτε ο πληθωρισμός, ούτε μιά επιστροφή στην δραχμή, ούτε μιά χρεωκοπία.
Στην δεύτερη κατηγορία των ελεύθερων επαγγελματιών τα πράγματα είναι από ζόρικα έως πολύ ζόρικα. Όσοι θεωρούνται "μη απαραίτητοι" την έχουν άσχημα. Μεταφραστές, προγραμματιστές υπολογιστών, μασέρ, μικροί πλασιέ, καλλιτέχνες κλπ. δεν έχουν πιά πελατεία, ούτε μπορούν να αυξήσουν τις τιμές τους.
Αν και η κατάσταση τους είναι τραγική, ούτε αυτοί δίνουν στο κράτος. Ειδικά αυτοί καλούνται να πληρώσουν κάτι εξωφρενικά, αυθαίρετα και ληστρικά χαράτσια. Αλλά με τόσο μικρά μεγέθη, η συμβολή τους στον κρατικό κορβανά είναι μηδαμινή. Τι χαράτσι μπορείς να βάλεις σε κάποιον που δεν έχει τζίρο;

Ποιοί απομένουν;
Μα οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι φυσικά. Είναι οι μόνοι - μαζί με τους γερμανούς φορολογούμενους - που δίνουν ζεστό χρήμα στο ελληνικό κράτος. Δεν εξετάζω αν είναι τεμπέληδες, ανίκανοι, αν διορίστηκαν με ρουσφέτι κλπ. Δεν με ενδιαφέρει το παρελθόν ούτε με διακατέχει κάποιο "ιερό" αίσθημα δικαίου που πρέπει να ικανοποιηθεί εδώ-και-τώρα.
Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι το αν δίνουν χρήμα στο κράτος. Η απάντηση είναι θετική. Ναι, δίνουν.

Δεν επαρκεί, δυστυχώς. Αυτά που έβγαλε στην Ελβετία η μαφία που μας κυβερνούσε (και κυβερνάει) όλα αυτά τα χρόνια, δεν καλύπτονται από τις πενιχρές θυσίες των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων. Αλλά τουλάχιστον είναι αυτές οι ομάδες οι μόνες που πραγματικά ρίχνουν χρήμα στον κρατικό κορβανά.
Είναι ταυτόχρονα και οι μόνες ομάδες που θίγονται άμεσα και δραστικά από οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη. Το κούρεμα χρέους τους θίγει, η χρεωκοπία τους θίγει, η επιστροφή στην δραχμή τους θίγει. Όχι μόνο έχουν παίξει και έχουν χάσει, αλλά ότι και να γίνει στο άμεσο μέλλον, αυτοί θα την πληρώσουν (πάλι).

Να διευκρινίσω ότι δεν τρέφω καμμία συμπάθεια γιά τους δημόσιους υπαλλήλους. Με έχουν ταλαιπωρήσει, μου έχουν ζητήσει παράνομα λεφτά, έχουν αυθαιρετήσει εναντίον μου, με έχουν βρίσει, με έχουν εξαπατήσει. Κανένας γνωστός, φίλος ή συγγενής μου δεν εργάζεται στον (ευρύτερο) δημόσιο τομέα. Φυσικά ούτε εγώ (θέλω να) έχω οποιαδήποτε σχέση με το ελληνικό δημόσιο.

Όπως γράφω και στην πρώτη φράση αυτού του ποστ, αρνούμαι κατηγορηματικά να παίξω την κολοκυθιά. Δεν με ενδιαφέρει να υπερασπίσω τους δημόσιους υπαλλήλους, ούτε κανέναν άλλο. Δεν θέλω να ρίξω ευθύνες σε κανέναν απολύτως. Αλλωστε εδώ που είμαστε δεν χρειαζόμαστε ευθύνες, χρειαζόμαστε λεφτά! (γιά το κράτος μας)
Δεν με απασχολεί ούτε το ποιός φταίει ούτε ποιός είναι ο πιό διεφθαρμένος / τεμπέλης / ανίκανος.
Με απασχολεί το ποιός (θα) πληρώνει τον βαρκάρη.

Μέχρι στιγμής δεν μπορώ να διακρίνω κανέναν (εκτός των δ.υ. και συνταξιούχων) που να πληρώνει.

Το θεωρώ σαν απελπιστικό, σαν τραγικό σημάδι σήψης της κοινωνίας.

Κάποια στιγμή (ελπίζω αύριο κιόλας) θα ξεμπερδέψουμε οριστικά με τους απατεώνες του νδσοκ. Ο δικομματισμός και το πελατειακό κράτος ψόφησαν και το πτώμα τους βρωμάει. Κάποια στιγμή (ελπίζω σύντομα) θα ξεμπερδέψουμε και με αυτήν την ιστορία του χρέους. Είτε με κούρεμα, είτε με χρεωκοπία, είτε με επιστροφή στην δραχή, κάπως τέλος πάντων θα διακανονιστεί το ελληνικό χρέος.
Δεν είναι δυνατόν να διαωνίζουν οι γερμανοί (οι μόνοι που μπορούν να αποφασίσουν πάνω σ' αυτό) το πρόβλημα του ελληνικού χρέους. Κάποια στιγμή θα μας επιβάλλουν την όποια λύση νομίζουν ότι τους συμφέρει.

Το πρόβλημα μας όμως θα παραμένει ακόμα και όταν θα έχουμε ξεμπερδέψει και με το νδσοκ και με το χρέος. Όσο δεν υπάρχει ένα κοινωνικό συμβόλαιο που να είναι αποδεκτό από όλους όσους ζουν σ' αυτήν την πανέμορφη χώρα, όσο η κάθε επαγγελματική / κοινωνική ομάδα δεν αποδέχεται οικιοθελώς τις υποχρεώσεις της απέναντι σε όλους τους άλλους, δεν πρόκειται να ορθοποδήσουμε ποτέ.

Το ματα-ξανα-γράφω: δεν με ενδιαφέρει να υποστηρίξω τους δημ. υπαλλήλους ούτε να κατηγορήσω τον οποιονδήποτε άλλο. Εκείνο που σχολιάζω σ' αυτό το ποστ είναι η έλλειψη κοινωνικού συμβολαίου των ελλήνων. Οι δ.υ. τυχαίνει να είναι οι μόνοι που πληρώνουν, επειδή όλοι οι υπόλοιποι - εντελώς καιροσκοπικά - μπορούν να βγάζουν την ουρά τους απ' έξω.

Ε, όσο χωρίζουμε την κοινωνία μας σε "έξυπνους" και "κορόϊδα" (σήμερα είναι οι δημ. υπάλληλοι, αύριο ίσως είναι κάποιοι άλλοι) θα είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε κάτω από την μπότα της κάθε μερκελ και του κάθε σαρκοζύ.

Διαιτητής

Προσπαθώντας να καταλάβω το γιατί φτάσαμε εδώ, κατέληξα στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ;-)
Επειδή δεν είμαι σίγουρος γιά τα συμπεράσματα μου, τα καταγράφω εδώ - μήπως και τυχόν ενδιαφερθεί να τα συζητήσει κάποιος μαζί μου.

Επισημαίνω σ' αυτό το ποστ κάποιες ομοιότητες και κάποιες διαφορές της Ελλάδας με τις δυτικές κοινοβουλευτικές, αστικές δημοκρατίες. Τα λόγια μου είναι απλές διαπιστώσεις. Επ' ουδενί θέλω να (αυτο)μαστιγώσω τους έλληνες, επ' ουδενί θέλω να κατηγορήσω μιά χώρα, ούτε να εκθειάσω μιάν άλλη. Σε όποιον μου προσάψει ότι κάνω κάτι τέτοιο ... να του καεί το βίντεο ;-) (παλιά χαρυκλυννική ατάκα από την εποχή που υπήρχαν βίντεο).

Τα σημερινά κράτη (όπου κράτος = μηχανισμός διαχείρισης και εξουσίας) είναι σχετικά καινούργια "ανακάλυψη". Η ίδρυση της γαλλικής δημοκρατίας π.χ. έγινε το 1789 - τέλη του 18ου αιώνα. Χοντρικά, ούτε 200 χρόνια πριν. Στην Ουζα το 1776. Το ελληνικό κράτος είναι ακόμα νεώτερο.

Από τους 20 μεταχριστιανικούς αιώνες λοιπόν, οι 18 πέρασαν με φεουδαρχία. Δηλαδή μιά μορφή διοίκησης και εξουσίας που ονομάζω "πυραμιδωτή". Κάπου υπήρχε ένας βασιλιάς, αυτοκράτορας, γουατέβερ, ο οποίος μοίραζε την εξουσία σε μεγάλα κομμάτια της επικράτειας του, τα οποία διοικούσε αυτοτελώς κάποιος υποτελής του. Αυτός με την σειρά του μοίραζε την εξουσία σε κάποιους μικρότερους υποτελείς κ.ο.κ. μέχρι τον απλό λαό.

Έτσι είχαμε στην δυτ. Ευρώπη τις βαρωνίες, κομητείες, πριγκηπάτα, παλατινάτα κλπ. Στο Βυζάντιο είχαμε τα θέματα, που χωρίζονταν σε επαρχίες, στρατηγάτα κ.α. Ακόμα και στην οθωμανική αυτοκρατορία είχαμε αγάδες και πασάδες. Δηλαδή τοπικούς άρχοντες με απόλυτες εξουσίες.

Οι σημερινές σχέσεις πολίτη - κράτους αλλά και πολίτη - πολίτη ήταν αδιανόητες στο πυραμιδωτό σύστημα. Ο λαουτζίκος πλήρωνε φόρο υποτέλειας στον τοπικό αγά, στρατηγό, βαρώνο, γουατέβερ και δεν ήξερε καν ποιός βρίσκεται παραπάνω στην εξουσία. Ο τοπικός άρχοντας πλήρωνε φόρο υποτέλειας στον παραπάνω, αυτός στον παραπάνω κ.ο.κ μέχρι που κάποιοι φόροι έφταναν στον αυτοκράτορα (σουλτάνο, βασιλιά) προκειμένου να κάνει τους πολέμους του.

Δεν υπήρχε κοινωνικό κράτος. Δεν υπήρχε καν σχέση πολίτη - κράτους. Υπήρχε μόνο η υποτέλεια. Οι φόροι εισπράττονταν (σε όλες τις βαθμίδες της πυραμίδας) με την απειλή των όπλων.

Ακόμα και οι σχέσεις πολίτη - πολίτη ήταν πυραμιδωτές. Αν έκλεβες την κατσίκα του γείτονα, θα πηγαίνατε στους προεστούς του χωριού γιά να λύσετε την διαφορά σας. Αν δύο χωριά είχαν διαφορές μεταξύ τους, οι προεστοί των χωριών θα πήγαιναν στον πασά (κόμη, βαρώνο, στρατηγό) κ.ο.κ.

Μέχρι εδώ, ο ελλαδικός χώρος δεν διαφέρει σε τίποτα από την Ευρώπη. Γιά 18 αιώνες το πυραμιδωτό σύστημα λειτούργησε (καλά; ) παντού.

Σε όλο αυτό το διάστημα όμως υπήρχε μιά σημαντικότατη διαφορά. Ενώ στον ελλαδικό χώρο οι πυραμιδωτές σχέσεις υποτέλειας ήταν από σταθερές έως πολύ σταθερές, στον ευρωπαϊκό χώρο κυριαρχούσε το χάος. Κομητείες ήταν σήμερα υποτελείς στον βασιλιά Α και αύριο στον βασιλιά Β. Βαρώνοι δήλωναν υποτελείς σε 3 κόμηδες ταυτόχρονα, αλλά (αν τους έπαιρνε στρατιωτικά) δεν πληρώναν φόρους σε κανέναν.

Οι ένοπλες συρράξεις ήταν καθημερινό φαινόμενο. Ακόμα και σε εποχές "ειρήνης", υπήρχαν δεκάδες τοπικές συρράξεις σε όλη την Ευρώπη. Ποταμοί αίματος χύθηκαν, επειδή κάποιος βαρώνος ήθελε περισσότερο χρήμα. Αν ο χειμώνας έπεφτε βαρύς δεν είχαν τροφή και την έπεφταν στις γειτονικές περιοχές. Ο θάνατος σου, η ζωή μου.

Στην Ελλάδα δεν έγιναν αυτά. Τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες η Ελλάδα ήταν ρωμαϊκή επαρχία, μετά έγινε βυζαντινό θέμα, μετά τούρκικο βιλαέτι. Την κατάκτησαν οι σταυροφόροι τον 10ο αιώνα, έσφαξαν τους μισούς κάτοικους, αλλά ακόμα και τότε δεν δημιουργήθηκαν ένοπλες συρράξεις ανάμεσα σε γειτονικές ελληνικές περιοχές. Ούτε στην τουρκοκρατία έγινε αυτό, αφού το κεντρικό τουρκικό κράτος ήταν αρκετά ισχυρό ώστε να αποτρέψει κάθε τοπική σύρραξη.

Στην Ελλάδα δεν ξεσηκώθηκαν ποτέ οι βολιώτες να σφάξουν του λαρισαίους, επειδή δεν τους πήγε καλά η σοδειά. Οι τριπολιτσιώτες δεν έκαναν ποτέ πόλεμο στους καλαματιανούς γιά να τους πάρουν το νερό. Οι γιαννιώτες δεν μπούκαραν ποτέ στην Κέρκυρα μόνο και μόνο επειδή είχαν υπεροχή όπλων.
Αυτά τα πράγματα ήταν καθημερινό ψωμοτύρι γιά τους ευρωπαίους επί 18 αιώνες. Πόλεις σε απόσταση τριάντα, πενήντα χιλιόμετρα η μία από την άλλη αληλοσφάχτηκαν καμμιά δεκαριά φορές σ' αυτό το διάστημα.

Οι έλληνες έζησαν τον προτελευταίο τους εμφύλιο στον πελοππονησιακό πόλεμο (404 π.Χ. ) και τον τελευταίο τους το 1949. Ο τελευταίος μάλιστα εμφύλιος - παρά τις φρικωδίες του και τα τραύματα που άφησε - ήταν ιδεολογικός, δεν ήταν κατακτητικός. Μιά μερίδα ελλήνων ήθελε να προσδέσει την χώρα στην Ρωσία και μιά άλλη στην Αμερική. Αλλά δεν σφάχτηκαν γιά ένα χωράφι, μιά σοδειά, ούτε γιά ένα σεντούκι με λεφτά, όπως σφάζονταν οι ευρωπαίοι.

* * * *
Που μας οδήγησε αυτή η διαφορά Ελλάδας - Ευρώπης; Οι ευρωπαίοι αναγνώρισαν κάποτε (τους πήρε 18 αιώνες σφαγιασμών, αλλά τα κατάφεραν), ότι χρειάζονται (α) έναν αδέκαστο, αυστηρό διαιτητή και (β) άμεση πρόσβαση όλων σ' αυτόν τον διαιτητή.

Τα σημερινά ευρωπαικά κράτη (και το αμερικάνικο) οικοδομήθηκαν από την αρχή σαν κράτη-διαιτητής. Δημιουργήθηκαν δλδ. κάποιοι κοινά αποδεκτοί κανόνες και ορίστηκε το κράτος σαν ο διαιτητής που θα ελέγχει και θα επιβάλλει (αν παραβεί κάποιος) τους κανόνες αυτούς.
Το κοινωνικό κράτος (φόροι, κοινωνική πρόνοια, δημόσια έργα, υποδομές) επιβλέπεται γιά την καλή λειτουργία του από το κράτος - διαιτητή.

Η ειδοποιός διαφορά με τις ελληνικές συνθήκες είναι η καθολική, συνολική, ρητή και ριζωμένη αντίληψη του κράτους σαν διαιτητή.

Αν προσπαθήσω να χτίσω ένα αυθαίρετο μπαλκόνι στην Γερμανία, ΟΛΟΙ οι γείτονες θα με καταγγείλουν στην πολεοδομία. Η οποία θα επέμβει σε χρόνο dt, αποκαθιστώντας την νομιμότητα.
Αν χτίσω ένα αυθαίρετο στην Ελλάδα ΚΑΝΕΙΣ δεν θα με καταγγείλει στην πολεοδομία (εκτός αν έχει προσωπικά μαζί μου γιά άλλους λόγους). Αλλά και η πολεοδομία ούτε θα έρθει, ούτε θα με τιμωρήσει ποτέ.

Εδώ πρέπει να ξεδιαλύνω μιά ηλίθια ελληνοκεντρική αντίληψη. Οι έλληνες (αρέσκονται να) πιστεύουν διάφορες μαλακίες του στυλ "οι γερμανοί είναι ρομποτάκια", "οι γερμανοί είναι πειθαρχημένος λαός" και διάφορα τέτοια ρατσιστικά. Ένας συγκεκριμένος πανηλίθιος μάλιστα που συζήταγε μαζί μου πριν μερικά χρόνια, υποστήριζε ότι οι γερμανοί (και οι υπόλοιποι ευρωπαίοι) ζουν σε καθεστώτα φόβου, σε αστυνομοκρατούμενα κράτη.

Όμως η αστυνομοκρατία είναι σαφώς μεγαλύτερη στην Ελλάδα. Ιδίως η αυθαιρεσία της αστυνομίας και της λοιπής διοικητικής μηχανής είναι πολλαπλάσιες στην Ελλάδα σε σχέση με τους ευρωπαίους. Η κατάχρηση εξουσίας σήμερα είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο.

Δεν είναι λοιπόν "ρομποτάκια" οι γερμανοί. Ούτε πειθαρχημένος λαός. Απλά έχουν εμπεδώσει - χρειάστηκαν 18 αιώνες σφαγιασμών γι' αυτό - ότι αν κάνει ο καθένας ότι του καπνίσει, θα γυρίσουμε όλοι τάχιστα στον φεουδαρχικό Μεσαίωνα. Οι ευρωπαίοι είναι νομοταγείς, ακόμα και όταν δεν τους ελέγχει κανείς. Οχι γιατί φοβούνται τον αστυφύλακα, αλλά από πεποίθηση. Γιατί έχουν (επιτέλους) καταλάβει, ότι η σημερινή αστική δημοκρατία - με όλα της τα στραβά - είναι προτιμότερη από το να θέλει να σου στρίψει το λαρύγγι κάθε χειμώνα ο γείτονας, προκειμένου να θρέψει τα παιδιά του.

Δεν λέω ότι οι ευρωπαϊκές αστικές δημοκρατίες είναι καλές. Χάλια είναι. Χάλια! Αν τολμήσει κανείς να πει ότι τους υποστηρίζω, να του καεί το βίντεο (τα είπαμε αυτά). Και απάτες υπάρχουν, και ανοργανωσιά υπάρχει και ανικανότητα υπάρχει. Σε μεγάλα μεγέθη μάλιστα. Τι λέω; Σε τεράστια μεγέθη.
Παρ' όλα αυτά, η γενική νοοτροπία είναι ότι το κράτος είναι διαιτητής. Αδέκαστος και ακριβοδίκαιος. Αυτό το κράτος - διαιτητής είναι η απαραίτητη, ικανή και αναγκαία συνθήκη γιά να μην γυρίσουμε στον Μεσαίωνα.

* * * *
Αντίθετα στην Ελλάδα, δεν έχουμε κράτος - διαιτητή. Ούτε το θέλουμε, ούτε το χρειαζόμαστε, ούτε μπορούμε να το φτιάξουμε. Στους τελευταίους 20 αιώνες οι έλληνες ποτέ δεν ένιωσαν την ανάγκη κάποιου διαιτητή. Ναι, μας κατάκτησαν ένα σωρό εξωτερικοί εχθροί. Αλλά ένας διαιτητής δεν θα τους είχε εμποδίσει. Ναι, είχαμε εμφύλιο το 1949. Τι θα ωφελούσε μιά διαιτησία; Υπενθύμιση: η διαιτησία έχει μόνο τότε κάποιο νόημα, όταν υπάρχουν κοινά αποδεκτοί κανόνες. Όταν οι μισοί θέλουν καπιταλισμό και οι άλλοι μισοί σοσιαλισμό, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει διαιτησία.

Η Ελλάδα αναγκάστηκε από τους ξένους να δημιουργήσει μιά αστική, κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αλλά η ελληνική ψυχή, η ελληνική νοοτροπία, ποτέ δεν χρειάστηκε τέτοιο πράγμα. Ποτέ δεν πείστηκε, ότι η αστική δημοκρατία είναι καλύτερη.
Η ελληνική κοινωνία ποτέ δεν κατέληξε σε κάποιους κοινά αποδεκτούς κανόνες. Δεν ξέρουμε τι θέλουμε σαν κοινωνία, ο καθένας μας, ότι προλάβει. Σε τέτοιες συνθήκες, κανένας δεν αναγνωρίζει την ανάγκη ύπαρξης μιάς διαιτησίας.

Από το 1821 μέχρι σήμερα έχουμε μιά επίφαση αστικής δημοκρατίας, διατηρώντας από κάτω το πυραμιδωτό φεουδαρχικό σύστημα κρατικής εξουσίας, που μας εξυπηρέτησε τόσο καλά τα τελευταία 2000 χρόνια.

Ο παλιός κοτζάμπασης έγινε ο βουλευτής της περιφέρειας μας. Ο παλιός αγάς έγινε υπουργός. Τα προβλήματα μας δεν τα λύνουμε στην βάση κοινά αποδεκτών κανόνων, αλλά στην βάση προσωπικών γνωριμιών. Ένας ευρωπαίος που ψάχνει γιά δουλεία, θα παρουσιάσει τις ικανότητες του σε όλους τους πιθανούς εργοδότες. Ένας έλληνας που ψάχνει γιά δουλειά, θα ρωτήσει πρώτιστα τους γνωστούς και τους συγγενείς του και μετά τον κοντινότερο τοπικό άρχοντα (προεστό, πασά, νομάρχη, βουλευτή).

Οι έλληνες δεν έχουν και δεν θέλουν να έχουν κράτος - διαιτητή. Προτιμούν ένα κράτος - πρυτανείο. Ένα κράτος που τους τρέφει όλους, δωρεάν. Το ποιός πληρώνει αυτό το πρυτανείο είναι αδιάφορο. Από το 1821 μέχρι σήμερα, το ελληνικό κράτος - πρυτανείο ήταν (υπερ)χρεωμένο. Μέσα σε 150+ χρόνια δεν είχαμε ούτε μία φορά περίσσευμα. Πάντα κάποιος άλλος μας πλήρωνε.

Οι έλληνες δεν είναι από την φύση τους μπαγαμπόντηδες. Ούτε διεφθαρμένοι. Ούτε (αλοίμονο) απείθαρχοι. Απλά ποτέ στα τελευταία 2000 χρόνια δεν είδαν κάποιο όφελος τηρώντας τους - οποιουσδήποτε - νόμους. Η κρατική εξουσία ήταν ανέκαθεν είτε γιά να την απομυζάς (κράτος - πρυτανείο) είτε γιά να την αποφεύγεις (μεσαιωνικός φόρος υποτέλειας, τούρκικο χαράτσι).

Έστω ότι κάποιος τεμπελχανάς διορίζεται σε μιά κρατική θέση γιά να τα ξύνει. Ένας γερμανός θα ζητήσει την άμεση καθαίρεση του, ένας έλληνας θα ζητήσει να διοριστεί και αυτός. Πως εξηγούνται αυτές οι συμπεριφορές;
Γιά τον γερμανό, μιά αργομισθία ειναι "φάουλ" στους κοινά αποδεκτούς κανόνες. Το κράτος - διαιτητής οφείλει να επέμβει.
Γιά τον έλληνα, μιά αργομισθία δεν είναι ούτε επιλήψιμη ούτε παράξενη. Το κράτος - πρυτανείο λειτούργησε γιά μιά ακόμα φορά αποτελεσματικά.

Κάπου εδώ στηρίζεται η λογική του "μαζί τα φάγαμε". Χωρίς να παύει να είναι ένας άθλιος προδότης και ο μεγαλύτερος φαγάς αυτός που την εκστόμισε.

* * * *
Οι έλληνες λοιπόν δεν έχουν κράτος όπως οι δυτικοί, δεν θέλουν και δεν μπορούν να το αποκτήσουν.Είναι αρνητικό αυτό; Οχι απαραίτητα.

Ακόμα και αν περνάγαμε λεπίδι όλους τους σημερινούς πολιτικούς, οι επόμενοι εκφραστές του λαού θα ήταν μία από τα ίδια. Ο ελληνικός λαός θέλει το πυραμιδωτό, πατερναλιστικό, φεουδαρχικό κράτος - πρυτανείο, επειδή τίποτα στην Ιστορία του δεν τον έπεισε ότι ένα δυτικότροπο κράτος - διαιτητής θα του έλυνε οποιοδήποτε πρόβλημα.

Ακόμα και αν εξαφανιστούν αύριο όλοι οι παρόντες πολιτικοί, ο ελληνικός λαός θα εκλέξει εκείνους που θα του υποσχεθούν την μεγαλύτερη δυνατή προσέγγιση στο κράτος - πρυτανείο.

Διαβάζω πολλές διακυρήξεις, πολλές προτάσεις, πολλές λύσεις. Σχεδόν όλοι ασχολιώνται με το πως θα την φέρουμε στους κουτόφραγκους, ώστε να μας πληρώνουν εσαεί (το πρυτανείο χρειάζεται λεφτά). Όλοι υπόσχονται ενίσχυση του δημοσίου τομέα. Χωρίς όμως να μας φανερώνουν ποιός θα διαχειρίζεται αυτό το διογκωμένο δημόσιο.
Λες και θα λυθούν τα προβλήματα αν φύγει ο Καραμήτρος και έρθει ο Μαυροκώστας. Κανένας δεν αναρωτιέται με ποιούς μηχανισμούς θα διασφαλίσουμε το να μην μπορεί κανένας μελλοντικός πολιτικός να κάνει αυτά που έκαναν / κάνουν οι σημερινοί. Όλοι - ιδίως οι αγανακτισμένοι των διάφορων πλατειών - ξέρουν μόνο να απαιτούν.

Δημόσια Υγεία, δημόσια Παιδεία, δουλειές με καλό μισθό γιά όλους. Στο δημόσιο εννοείται, ή επιδοτούμενες από το δημόσιο. Ξέχασαν τους ποταμούς από γάλα και μέλι, τα βουνά από πιλάφι τα ουρί και τις 7 παρθένες.

Ποιός θα τα διαχειρίζεται όλα τούτα. Πιστεύει κανείς ότι μια καλή νεράιδα θα μας χαρίσει έντιμους πολιτικούς; Μαζί με έναν λαό που δεν θα ζητάει ρουσφέτια, δεν θα αδικεί κανέναν και δεν θα ζητάει κανένα προσωπικό όφελος, θυσιαζόμενος υπέρ πατρίδος;

Μερικοί ζητάνε την επανίδρυση του κράτους (μας τάπαν κι άλλοι αυτά), αλλά ξεχνάνε την επανίδρυση του λαού. Με τι λαό θα φτιάξεις "μοντέρνο" κράτος δυτικού τύπου;

* * * *
Δεν πιστεύω ότι η αστική δημοκρατία δυτικού τύπου, δηλαδή ένα κράτος - διαιτητής είναι απαραίτητα κάτι καλό. Ούτε πιστεύω ότι το δικό μας κράτος - πρυτανείο, το πατερναλιστικό, πελατειακό κράτος με την πυραμιδωτή εξουσία είναι απαραίτητα κάτι αρνητικό.

Αφού όλοι θέλουμε πελατειακό κράτος, ας το παραδεχτούμε ανοιχτά βρε αδερφέ. Είναι γούστο μας να πηγαίνουμε στον βουλευτή και να ζητάμε δουλειά. Κάτι που λειτούργησε τόσο καλά επί 2000 χρόνια, δεν μπορεί να είναι τόσο σκάρτο όσο το λένε.

Αντί λοιπόν να ζητάμε επανίδρυση του κράτους, κατάργηση της διαφθοράς, νομοταγείς πολίτες, αδιάφθορους πολιτικούς και άλλες τέτοιες φλωριές, ας δούμε πως μπορούμε να βελτιώσουμε το υπάρχον μοντέλο, που όλοι προτιμάμε έτσι κι αλλιώς.

Π.χ. διόρισε η υπουργός όλα ( ! ) τα κομματόσκυλα του πασοκ σε μιά άχρηστη επιτροπή του δημόσιου, που έφτιαξε ειδικά γι αυτόν τον σκοπό. Σήμερα, τον Σεπτέμβρη του 2011, εν μέσω τρόικας και περικοπών συντάξεων (φαντάσου πόσες λαμογιές κάνανε όσο δεν τους είχε η τροικα υπό έλεγχο).
Μαγκιά της. Γούστο της. Το πελατειακό κράτος ακριβώς όπως το θέλουμε.

Αλλά η ύπαρξη της τροικας μας αποδεικνύει, ότι δεν μπορούμε να διατηρήσουμε το σημερινό μοντέλο. Πρέπει να το βελτιώσουμε γιά να λειτουργήσει καλύτερα. Η τροικα θελει βέβαια να μας μετατρέψει σε δυτικότροπο κράτος - διαιτητή, αλλά οι φράγκοι ήταν ανέκαθεν βαθιά νυχτωμένοι.

Οφείλουμε λοιπόν να βελτιστοποιήσουμε το πελατειακό κράτος - πρυτανείο. Πως θα γίνει αυτό;

Θα μπορούσαμε π.χ. να περιορίσουμε στενά γεωγραφικά τις εξουσίες των πολιτικών. Να τους αυτονομήσουμε πλήρως, αλλά χωρίς ενισχύσεις από το κεντρικό κράτος. Να αποκτήσει δηλαδή η υπουργός που έκανε τους διορισμούς των πασόκων απόλυτες εξουσίες, αλλά μόνο στην πόλη που την έκλεξε. Όπως οι παλιοί αγάδες.
Αλλά αν η πόλη πεινάσει, ξεμείνει χωρίς σχολεία, χωρίς δρόμους, χωρίς νοσοκομεία επειδή η υπουργός έκανε τους διορισμούς, να υποστούν οι κάτοικοι αυτής της πόλης - και μόνο αυτοί - τις συνέπειες. Να αναγκαστούν είτε να επιτεθούν ένοπλοι στις διπλανές πόλεις είτε να πεθάνουν αβοήθητοι στους δρόμους της πόλης τους. Αν γίνει αυτό, θα περάσουν λεπίδι την υπουργό - γιά να μάθει να διορίζει πασόκους.

Αυτό που προτείνω δεν είναι καθόλου ουτοπικό. Το εφαρμόζει εδώ και αιώνες η Ελβετία (και όχι μόνο). Οι ελβετικές πόλεις είναι *πάρα* πολύ αυτόνομες, έχουν τεράστιες εξουσίες στα του οίκου τους, αλλά έχουν ακέραια την ευθύνη των πράξεων τους. Ξέρουν ότι αν πεινάσουν, κανένας δεν θα τους βοηθήσει.
Αυτό ειναι το πιό αποτελεσματικό κίνητρο γιά να κοπούν μαχαίρι οι σπατάλες, οι λαμογιές, οι διορισμοί από το παράθυρο, οι ημέτεροι εργολάβοι κλπ. Τόσο από την μεριά των πολιτικών (το λεπίδι θα είναι πολύ κοντά στον λαιμό τους) όσο και από την μεριά των πολιτών. Αν διορίσεις την κορούλα σου στο δημόσιο, ο μισθός της θα αφαιρεθεί 1 - 1 από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του γείτονα σου. Με τι μούτρα θα τον συναντήσεις στον δρόμο;

Η πρόταση μου: πλήρης εξουσία των - διεφθαρμένων έστω - πολιτικών, αλλά σε πολύ μικρά γεωγραφικά πλαίσια (μιά πόλη, 2-3 χωριά). Αποκλειστική διαχείριση των οικονομικών πόρων της περιφέρειας τους αλλά απολύτως καμμία ενίσχυση από τους υπόλοιπους.

Η πρόταση μου είναι κλάσεις πιό ρεαλιστική από άλλες που ζητάνε ιδανικούς πολιτικούς, ιδανικό λαό, τερματισμό της διαφθοράς ως διά μαγείας, ραχάτι γιά όλους στο δημόσιο χωρίς λεφτα κ.α.