Κατασχεμένο πλοίο

Καθώς ήμουν στο κεπ τις προάλλες (βλ. προηγούμενο ποστ) έτυχε να έχει μια μικρή ουρά 6 ατόμων. Η ευγενική υπάλληλος προσπάθησε να μας εξυπηρετήσει όλους ταυτόχρονα. Καλή η πρόθεση της, αλλά αυτό σήμαινε ότι έπρεπε ο κάθε ένας από μας να φωνάξει δυνατά το όνομα του και το τι ακριβώς θέλει.

Οι έλληνες διαμαρτύρονται γιά την αστυνόμευση και τις κάμερες στους δρόμους, αλλά όταν πρόκειται να βροντοφωνάξουν τα προσωπικά τους δεδομένα μέσα σ' ένα κεπ, δεν σκέφτονται τίποτα. Ακόμα και μιά υπάλληλος στα κεπ έχει τόσο "κρατικό" κύρος, που όλοι κάνουν αμέσως ότι τους πει. Ραγιάδες;

Με την ανακοίνωση των ονομάτων / υποθέσεων έμαθα - θέλοντας και μη - τι ζήταγαν όλοι αυτοί οι νοματαίοι στο κεπ. Οι οποίοι δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, δεν είχαν έρθει σαν ομάδα. Αποτελούσαν μιά τυχαία μάζωξη ατόμων σε μιά τυχαία ώρα της ημέρας σε ένα τυχαίο κεπ.
Όλοι λοιπόν - εκτός από μένα - ζήταγαν πιστοποιητικό ότι δεν έχουν νταραβέρια με τον νόμο, προκειμένου να προσληφθούν σε εταιρείες σεκιούριτυ.

Απ'ότι φαίνεται, οι μόνοι που βρίσκουν δουλειά σε τέτοιους καιρούς είναι οι σεκιουριτάδες. Πως είναι δυνατόν οι 5 στους 6 σε ένα εντελώς τυχαίο δείγμα να θέλουν το ίδιο πράγμα;

Παραγωγικότατο επάγγελμα οι σεκιουριτάδες. Από τις περιπολίες τους θα αυξηθεί το φαγητό που θα παράγουμε και η τεχνολογική υπεροχή των βιομηχανικών μας προιόντων. Όσο πιό πολλοί σεκιουριτάδες, τόσο περισσότερο θα ευημερεί η χώρα.

Φυσικά, κάποιοι τους πληρώνουν, κάποιοι τους χρειάζονται. Κάποιοι έχουν τόσα πολλά, που αισθάνονται την ανάγκη να τα προστατέψουν με σεκιουριτάδες.
Κρίση; Σε μιά χώρα που οι πλούσιοι (δλδ εκείνοι που χρειάζονται σεκιουριτάδες) αυξάνονται διαρκώς, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κρίση.

* * * *

Διαβάζω στην εφημερίδα γιά το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων από τις 2 Ιούλη. Αν και σωστό μέτρο στην γενικότητα του, αισθάνομαι την ανάγκη να βάλω τα κλάματα (γιά τα χάλια μας).

Αντί να ανοίξουν τα κλειστά εκείνα επαγγέλματα που θα έδιναν μιά ανάσα στην πολύπαθη οικονομία μας, ανοίγουν κάτι εξωτικά επαγγέλματα που δεν έχουν απολύτως καμμία σημασία.

Αναρωτιέμαι ποιός είναι ο πιό μαλάκας. Αυτοί που τα κάνουν ή αυτοί που τους ανέχονται; Ποιόν κοροϊδεύουν και ποιός θέλει να ανέχεται τόση κοροιδία;

Ανοίγει λέει το κλειστό επάγγελμα του δύτη, της ερασιτεχνικης (ου μην αλλά και της ανώτερης) Σχολής Χορού, του νεκροθάφτη και του μακιγιέρ.

Σωθήκαμε αδέρφια - σωθήκαμε! Τώρα που άνοιξε το κλειστό επάγγελμα του νεκροθάφτη, θα χεστούμε στο τάληρο. Πάνε πιά αυτά που ξέρατε. Ο νεκροθάφτης είναι ελεύθερο επάγγελμα από τις 2 Ιούλη. Όλοι πιά θα μπορούν να θάβουν όλους, και έτσι θα γίνουμε πλούσιοι σαν τους ρώσους ολιγάρχες του πετρελαίου.

Να μη μιλήσω γιά τα χοροδιδασκαλεία. Από τις 02/07 καθένας θα μπορεί να μας μάθει να χορεύουμε (στο ταψί; ). Αμ, πως; Τώρα που απελευθερωθήκαμε από το μονοπώλιο των χοροδιδασκάλων τίποτα πιά δεν μας εμποδίζει να ξεπεράσουμε τους γερμανούς.
Αμ οι μακιγιέρ; Αυτοί ήταν που μας κρατούσαν τόσα χρόνια πίσω. Οι μακιγιέρ μας εμπόδιζαν να χτίσουμε νέους Παρθενώνες. Τώρα που όλοι θα μακιγιάρουν όλους, θα σκίσουμε τους πάντες.

Αλλά το πιό κουλό, το πιό εξωφρενικό, το πιό απίστευτο απ' όλα είναι ότι άνοιξε το κλειστο επάγγελμα του Φύλακα Κατασχεμένου Πλοίου. Ο καθένας θα μπορεί να φυλάει κατασχεμένα πλοία από δω και μπρος.
Ποιά ανεργία 20% ;Που την είδαμε; Στις 2 του Ιούλη στρατιές πρώην ανέργων θα φυλάνε κατασχεμένα πλοία. Το λύσαμε το πρόβλημα.

Αναδρομικά μπορούμε και να φιλοσοφήσουμε, ΓΙΑΤΙ όλα αυτά τα επαγγέλματα ήταν κλειστά τόσον καιρό. Δηλαδή, όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορούσε να δουλέψει ο οποιοσδήποτε σαν φύλακας κατασχεμένου πλοίου. Όλα αυτά τα χρόνια, ο έρμος ο χοροδιδάσκαλος και ο έρμος ο δύτης έπρεπε να παίρνουν ειδική άδεια από το κράτος!!
Ποιός ξέρει μετά από πόσες καφκαϊκές διαδικασίες, ποιός ξέρει μετά από πόσα πιστοποιητικά και παράβολα μπορούσε να γίνει αυτό.

Υ.Γ. Μέσα στην λίστα υπάρχει και κάτι που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θα μας βοηθήσει:
Ανοίγει από τις 02/07 το κλειστό επάγγελμα του πωλητή όπλων ;-)

Γενέθλια

Διαβάζω ότι αν η Ελλάδα δεν πάρει την επόμενη δόση του δάνειου από το δντ, θα χρεωκοπήσει το αργότερο στις 18 Ιουλίου. Η πρώτη μου σκέψη είναι ότι η χώρα θα χρεωκοπήσει πριν έρθουν τα γενέθλια μου ;-) Η δεύτερη σκέψη είναι ότι επί τέλους, θα μπορέσω να χαρώ το Αιγαίο τον Αύγουστο μόνος μου. Αν και οι συμπατριώτες μου είναι ικανοί και γι' αυτό. Να έχει χρεωκοπήσει η Ελλάδα από τον Ιούλη και αυτοί να κάνουν αμέριμνοι τις διακοπές τους τον 15αύγουστο.
Στην πραγματικότητα βέβαια, τίποτα δεν θα γίνει. Θα πάρουμε την επόμενη δόση, γιατί κανέναν δεν συμφέρει μιά χρεωκοπία. Όλα αυτά λέγονται γιά να καθοριστεί το πόση "γην και ύδωρ" θα δώσει η Ελλάδα αυτή την φορά. Κρίνοντας από τις δηλώσεις των κυβερνητών μας (Μέρκελ, Ρεν, Λαγκάρντ κ.α. ) ήρθε η ώρα της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας. Την εκποίηση της ιδιωτικής μας περιουσίας την αφήνουν προς το παρόν γι' αργότερα.

Σαν ιδέα, υποστηρίζω τις ιδιωτικοποιήσεις εδώ και πολλά χρόνια. Γιά πολλούς λόγους, που δεν χωράνε εδώ. Εκείνο που με χαλάει είναι ότι οι ντόπιοι προδότες που διαχειρίζονται το ελλ. κράτος θα ξεπουλήσουν τα ασημικά μας γιά ένα ξεροκόμματο. Επίσης με χαλάει ότι τα λεφτά από τις εκποιήσεις δεν θα τα καρπωθεί ο ελληνικός λαός με την μορφή υποδομών, μισθών, κοινωνικών παροχών κ.α. Τα λεφτά αυτά θα συμψηφιστούν λογιστικά με το περιβόητο χρέος ( = αέρας).

Το "ψητό" λοιπόν αυτήν την φορά είναι η δημόσια περιουσία. Επειδή όμως στην πολιτική τίποτα δεν λέγεται στα ίσα, έχει ανοίξει και ένα παράλληλο θεματάκι, ώστε να δημιουργηθεί το απαραίτητο προπέτασμα καπνού - πίσω από το οποίο θα γίνει το ξεπούλημα. Το προπέτασμα καπνού είναι οι δηλώσεις πολλών ευρωπαίων - με προεξάρχουσα την Μέρκελ - ότι οι έλληνες δεν δουλεύουν αρκετά, ότι παίρνουν σύνταξη στα 40 (σιγά μην πάιρνουν και στα 18), ότι κάνουν πολλές διακοπές κλπ. Βγήκε και το γερμ. περιοδικό Spiegel και "απέδειξε" με νούμερα ότι οι έλληνες συνταξιοδοτούνται, δουλεύουν και κάνουν διακοπές περίπου όσο και οι υπόλοιποι ευρωπαίοι.
Οι εν Ελλάδι πολιτικοί αναλυτές αναγαλλίασαν που τους υποστήριξε το Spiegel (κούνια που σας κούναγε ανόητοι), τα έβαλαν με την Μέρκελ και έριξαν και διάφορα αλατοπίπερα περί γερμανικού εθνικισμού (ο οποίος υπάρχει μεν αλλά είναι ΠΟΛΥ μικρότερος από τον ελληνικό).

Αν και το ερώτημα, του πόσο μεγάλη την έχουμε (την άδεια μετ' αποδοχών) θίχτηκε αυτές τις μέρες αποκλειστικά γιά να εξυπηρετήσει διπλωματικές σκοπιμότητες - βλέπε ξεπούλημα δημ. περιουσίας - δεν παύει να είναι πολύ σημαντικό. Ίσως να είναι εκείνος ο καθοριστικός παράγοντας που θα μας βγάλει από την κρίση.

Δουλεύουν λοιπόν οι γερμανοί περισσότερο από μας; Η απάντηση είναι ναι! Αν θέλαμε να δουλέψουμε όσο οι γερμανοί, θα έπρεπε να χτυπάμε 60ωρα την βδομάδα, να παίρνουμε σύνταξη στα 95 μας, να έχουμε διακοπές 2 μέρες κάθε 2 χρόνια και να παίρνουμε μισθό 45 ευρώ (μικτά). Πως είναι δυνατόν να υποστηρίζω αυτά τα εξωφρενικά νούμερα, όταν το Spiegel έχει "αποδείξει" ότι δουλεύουμε το ίδιο όπως όλοι οι ευρωπαίοι - ίσως και λίγο παραπάνω;

Η απάντηση βρίσκεται στις υποδομές και στην γραφειοκρατία. Όταν ο γερμανός μπορεί να κάνει μιά δουλειά σε 2 δευτερόλεπτα με το πάτημα ενός κουμπιού και ο έλληνας γιά την ίδια δουλειά χρειάζεται 3 βδομάδες (πάρτε ένα παράβολο, περάστε στο πρωτόκολλο, ελάτε από Δευτέρα, φέρτε μας το τάδε $@!%@$%@#χαρτο κλπ κλπ κλπ), τότε το να συγκρίνουμε το πότε βγαίνει στην σύνταξη ο κάθε ένας τους είναι γελοίο.

Το Spiegel, η Μέρκελ, οι έλληνες αναλυτές έχουν μπερδέψει τα σώβρακα με τις φανέλες (τουλάχιστον οι γερμανοί το κάνουν σκόπιμα και εκ του πονηρού). Συγκρίνουν π.χ. το 8ωρο του έλληνα υπάλληλου με το 8ωρο του γερμανού. Τις 25 μέρες διακοπών του έλληνα με τις 30 του γερμανού. Τα 61 χρόνια συνταξιοδότησης του έλληνα με τα 60,8 του γερμανού. Σε αυτά τα νούμερα οι έλληνες είναι συγκρίσιμοι, αν όχι καλύτεροι.

Ποιός μέτρησε όμως το πόση εργασία χρειάζεται ο έλληνας γιά να παράγει 1 κιλό ραπανάκια (16 ώρες) και πόση ο γερμανός (5 λεπτά) ;
Εκείνο που μας χρειάζεται δεν είναι να χτυπήσουμε την καρτέλα που γράφει "ωχτάωρο". Εκείνο που μας χρειάζεται είναι ΡΑΠΑΝΑΚΙΑ. Δηλαδή προιόντα και υπηρεσίες. Αν συγκρίνουμε το παραγόμενο προιόν (είτε υπηρεσία), τότε οι έλληνες είναι απελπιστικά πίσω. Πρέπει να δουλεύουν μέχρι τα 200στα τους γενέθλια, μέχρι να παράγουν όσα έχει παράγει ο γερμανός στα 60 του.

Ο πάγκαλος (και άλλοι) ισχυρίστηκε ότι οι έλληνες είναι τεμπέληδες, χαραμοφάηδες, κοπρίτες, απατεώνες, κλέφτες και άλλα πιπεράτα. Όλα αυτά είναι ξεδιάντροπα, προδοτικά - αλλά κυρίως είναι ψεύτικα. Πιστεύω ακράδαντα ότι οι έλληνες (στην γενικότητα τους - αφήνω τις λιγοστές εξαιρέσεις) είναι εργατικοί, έντιμοι, φιλότιμοι αλλά και πολύ ικανοί.

Αλλά ακόμα και ο ικανότερος εργαζόμενος θα καταθέσει τα όπλα, όταν γιά την πιό απλή δουλειά (π.χ. το να παράγει ραπανάκια) το κράτος του βάζει 1468 γραφειοκρατικά εμπόδια. Όταν λείπουν οι πιό απλές, οι πιό αυτονόητες υποδομές, ακόμα και ο πιό εργατικός υπάλληλος θα χρειαστεί μέρες γιά διεκπεραιώσει μιά απλή υπόθεση.

Η ικανότητα να παράγουμε περισσότερα στην δεδομένη μονάδα χρόνου είναι και το *μοναδικό* κριτήριο που θα μας βγάλει κάποτε από την κρίση. Γι' αυτό και γράφω πιό πάνω, ότι αν και οι δηλώσεις της Μερκελ περί "τεμπέληδων ελλήνων" αποτελούν προπέτασμα καπνού, πρέπει να ασχοληθούμε με την παραγωγικότητα.

Όλα τα άλλα περί επιμήκυνσης του χρέους, κουρέματος, χαρίσματος, επιτόκια, σπρεντ κλπ. αποτελούν λογιστικές ματσαράγγες, που (θα) μας κρατάνε εσαεί χρεωμένους και υποτελείς.
Ακόμα και οι πιό δραστικές προτάσεις που ακούγονται, όπως η έξοδος από το ευρώ, άρνηση πληρωμών κ.α. προυποθέτουν ένα κράτος με @@ και έναν λαό αυτάρκη.
Δεν ξέρω αν η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα είναι καλή ή κακή γιά μας. Ξέρω όμως ότι γιά να την αποφασίσουμε, πρέπει να είμαστε αυτάρκεις - τουλάχιστον σε ραπανάκια. Guess what? ΔΕΝ είμαστε. Εισάγουμε το 30% - 35% της τροφής μας, γιά να μη μιλήσω γιά πετρέλαιο, ενέργεια, πρώτες ύλες κ.α.

Μερικά νούμερα. Αν αφήσω το χρέος εντελώς έξω (έστω ότι μιά καλή νεράιδα μας το χαρίζει, χωρίς να ζητήσει ανταλλάγματα), παράγουμε γύρω στα 240 δις / χρόνο. Για να βγάλουμε αυτά τα 240 δις χρειαζόμαστε 220 εργάσιμες μέρες (αφαιρώ τα σ/κ, τις αργίες, τις διακοπές, ασθένεια).
Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα παράγουν δλδ. 1,1 δις ανά ημέρα. Γιά σύγκριση: οι εργαζόμενοι στο Αμβούργο παράγουν 2,5 δις/ημέρα, στις Βρυξέλλες 3,1, στην Ολλανδία 1,7, στην Αυστρία / Δανία / Βέλγιο 1,6 κ.ο.κ. Συγκρίνω επίτηδες χώρες παρόμοιου μεγέθους με την Ελλάδα. Πάντως είμαστε ψηλότερα (ακόμα) από το Μπουρούντι που παράγει 0,004 δις/ημέρα.

Σε απλά ελληνικά: αν εμποδίσεις έναν έλληνα επαγγελματία να εργαστεί γιά 8 ώρες, έχασες 1,1 δις. Αν τον αναγκάσεις επί 4 βδομάδες ( = 20 εργάσιμες) να τρέχει γιά να βγάλει διάφορα κωλόχαρτα από τις δημόσιες υπηρεσίες, έχασες 22 δις. ΑΚΡΙΒΩΣ όσο είναι και το έλειμμα της Ελλάδας αυτήν την στιγμή.

Χάνουν οι έλληνες επαγγελματίες 20 μέρες κάθε χρόνο γιά μαλακίες; Πιστεύω ότι χάνουν τουλάχιστον 40 - δηλαδή ότι θα μπορούσαμε να έχουμε 22 δις πλεόνασμα κάθε χρόνο και να δανείζουμε εμέις τους γερμαναράδες.

Τρία παραδείγματα. Το ένα γενικό, τα άλλα 2 προσωπικά.

1- Μόνο στην Ελλάδα εξαναγκάζεται ο επαγγελματίας να κόβει τιμολόγια. Σε όλη την Ευρώπη, δεν υπάρχουν τιμολόγια. Υπάρχουν μόνο αποδείξεις. Η απόδειξη και το τιμολόγιο περιέχουν τις ίδιες πληροφορίες. Το τιμολόγιο περιέχει επί πλέον το αφμ του αγοραστή - δηλαδή μιά εντελώς άχρηστη πληροφορία.
Με την διαφορά ότι το να κόψεις απόδειξη κρατάει 10" ενώ το να κόψεις τιμολόγιο κρατάει 5', δηλαδή 30 φορές παραπάνω. Τουλάχιστον. Συν ότι απασχολούνται ΔΥΟ επαγγελματίες (ο πωλητής και ο αγοραστής), δηλαδή 10' χασούρα.
Πολλαπλασιασμένο με τον αριθμό των τιμολογίων που εκδίδονται κάθε χρόνο, οι χαμένες 20 εργάσιμες μέρες δεν φαίνονται καθόλου ουτοπικές.

2- Πρόσφατα χρειάστηκε να αποδείξω ότι είμαι ο γιός της μητέρας μου. Γιά το ελληνικό κράτος δεν ήταν αρκετές ούτε οι ταυτότητες μας, ούτε το πιστοποιητικό γέννησης μου, ούτε οι ληξιαρχικές πράξεις. Έπρεπε να έρθει μάρτυρας να βάλει υπογραφή (επικυρωμένη γιά το γνήσιο σε κάποιο κεπ) ότι είμαι όντως ο γιός της μητέρας μου.
Τρεις μέρες δωροδοκούσα τους πακιστανούς στα φανάρια μέχρι να τους σύρω στο πλησιέστερο κεπ ;-)
Σύμφωνοι, αυτό το δικό μου καφκαϊκό σενάριο δεν το βιώνουν *όλοι* οι έλληνες. Αλλά αν δεν βιώνουν αυτό το ίδιο, βιώνουν κάτι πολύ παρόμοιο. Αν δεν είναι η εφορία, θα είναι η πολεοδομία. Αν δεν είναι η πολεοδομία, θα είναι το ικα. Αν δεν είναι το ικα, θα είναι κάποιο υπουργείο.
Στο σύνολο, όλοι κάπου θα χάσουν τις 20 εργάσιμες μέρες τους.

3- Επίσης πρόσφατα χρειάστηκα κάποια επαγγελματική άδεια. Εντελώς άχρηστη, αφού το κράτος μπορεί να πάρει τις ίδιες πληροφορίες από άλλα στοιχεία που έχει ΗΔΗ στα χέρια του. Ας δεχτώ όμως ότι αυτή η άδεια χρησιμεύει σε κάτι. Το κράτος μου ζητάει 700 ευρώ σαν παράβολα γιά την έκδοση της άδειας. Το θεωρώ κλεψιά μεν γιά ένα άχρηστο κωλόχαρτο, αλλά ας το καταπιώ κι αυτό.

Στην Γερμανία, θα μου έδιναν ένα νούμερο λογαριασμού τραπέζης, όπου μέσα σε 30" (online) θα μπορούσα να καταθέσω αυτά τα 700 ευρώ υπέρ του κράτους.
Στην Ελλάδα έπρεπε: να ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΩ αυτοπροσώπως στο ταμείο χυζβγδακπ που βρίσκεται στου διαόλου την μάνα, να πληρώσω 35,44 ευρώ (περάστε από το ταμείο, κάνετε αίτηση, περιμένετε μέχρι να εκδώσουμε το παράβολο, τώρα κατουράμε, τώρα κάνουμε απεργία, τώρα λείπει ο αρμόδιος κλπ. κλπ. κλπ. ), μετά να ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΩ αυτοπροσώπως στο ταμείο υπκλσδφψ που βρίσκεται σε μιά ΑΛΛΗ μάνα του διαόλου, να πληρώσω 73,89 ευρω, μετά σε ένα άλλο ταμείο γιά να πληρώσω 109,84 ευρω. Και ούτω καθ' εξής. Δηλαδή δεν έφτανε που μου πήρε εκβιαστικά ένα 700ρι, με έβαλε να τρέχω αλαλιασμένος και σε μιά ντουζίνα ταμεία μέχρι να συμπληρώσω τα 700 ευρώ που μου ζήτησε (κυκλοφοριακό, καυσαέρια, παρκάρισμα, ώρες λειτουργίας ταμείου από τις 09:30 και 10 δευτερόλεπτα έως τις 09:30 και 18 δευτερόλεπτα).

Δεν παραπονιέμαι γιά το δικό μου δράμα. Δεν γκρινιάζω. Και κυρίως, ΔΕΝ συγκρίνω με την Γερμανία. Με αφήνει παγερά αδιάφορο το αν οι γερμανοί είναι "καλύτεροι" των ελλήνων ή το αντίστροφο.
Εκείνο που λέω είναι, ότι όταν αναγκάζεις έναν επαγγελματία να χάνει 20 μέρες της ζωής του τρέχοντας να βγάλει ένα άχρηστο κωλόχαρτο, μην περιμένεις να βγουν τα 22 δις γιά να ξεχρεώσεις μετά. Όσες επιμυκήνσεις, κουρέματα και λοιπές απατεωνιές και να σου κάνουν. Όση δημόσια περιουσία και αν σου πάρουν.

Χρεωκοπημένος και υποτελής είσαι, χρεωκοπημένος και υποτελής θα παραμείνεις.

Υ.Γ. Το ποστ αυτό περιέχει - ηθελημένα - πολλές υπεραπλουστεύσεις. Δεν θέλω να γράψω διατριβή, προσωπικές σκέψεις καταθέτω, σε όσο πιό απλή μορφή γίνεται. Τα νούμερα είναι επίτηδες χοντρικά. Με ενδιαφέρει το νόημα των σκέψεων μου και όχι αν το έλλειμα είναι 22 δις ή 22,2 δις.
Πάντως αν κάποιος ενδιαφέρεται γιά ακριβή στοιχεία, τα διαθέτω ;-)

Υ.Υ.Γ. Στο ποστ παραλείπω επίτηδες την διαφθορά. Είναι λογικό ότι όσο περισσότερο σε ταλαιπωρούν άσκοπα, τόσο πιθανότερο είναι να (λα)δώσεις στο γραφειοκρατικό τέρας. Αλλά ούτε τότε υπάρχει (γενικό) όφελος, με την παραοικονομία δεν μπορείς να ξεχρεώσεις.

B.Δ.Α.

Εισαγωγικό σημείωμα
Αυτή είναι η 2η μου προσπάθεια να γράψω ένα διήγημα. Η πρώτη ήταν πολλά, πολλά χρόνια πριν. Όπως και την πρώτη φορά, δεν είμαι ικανός να εφεύρω δικούς μου χαρακτήρες ούτε δική μου πλοκή. Κλέβω λοιπόν την ιστορία και τους πρωταγωνιστές από κάποιον πολύ καλύτερο μου - σκαρώνοντας εδώ μιά δική μου παραλλαγή.

Όποιος βαριέται να διαβάσει το δικό μου κατεβατό, μπορεί να πάει κατ ευθείαν στον επίλογο. Εκεί δίνω μερικά στοιχεία γιά το πρωτότυπο κείμενο. Ένα κείμενο που με έχει στοιχειώσει από τα χρόνια της εφηβείας μου.

* * * * *
Η Απαγωγή
Ηλιογεννημένη. Δεν μπορώ να φανταστώ άλλο επίθετο γιά εκείνη. Όταν την βλέπεις, σταματάει να γυρίζει ο κόσμος.
Είναι δέκα μέρες τώρα που έστειλα τους ανθρώπους μου με το καραβάνι στον δρόμο της επιστροφής, μένοντας πίσω στην πόλη της. Κράτησα μαζί μου τους πιό σβέλτους από τους ατσουπάδες μου - θα μου χρειαστούν.

Τις πρώτες μέρες τριγυρνούσα φαινομενικά άσκοπα στην πόλη, μαθαίνοντας όσο περισσότερα μπορούσα γιά εκείνη. Αναζητώντας ευκαιρίες να την ξαναδώ.
Τα βλέμματα μας διασταυρώθηκαν αρκετές φορές γιά να μάθω αυτό που ήθελα. Έβγαινε από το αρχοντόσπιτο των Δουκάδων ασυνήθιστα συχνά, σημάδι ότι κάτι αναζητούσε. Πάντα με την συνοδεία μιάς βάγιας. Δεν μπορούσα να της μιλήσω ανοιχτά, αλλά μου έδωσε αρκετά σημάδια. Το λουλούδι που κρατούσε στα χέρια της και άφησε δήθεν τυχαία να πέσει μπροστά στα πόδια μου, το λυχνάρι στο παράθυρο της που έμενε αναμμένο αργά την νύχτα - δείχνοντας μου την θέση του δωμάτιου της -, το φόρεμα της στα ίδια χρώματα με το δικό μου έμβλημα. Την στολή με το έμβλημα της γενιάς μου την είχα φορέσει μόνο την πρώτη μέρα που έφτασα εδώ - αλλά εκείνη την θυμόταν.
Πάνω απ' όλα το βλέμμα της. Το βλέμμα της που πετούσε σπίθες κάθε φορά που με αναγνώριζε στο πλήθος, μισή αναπνοή πριν χαμηλώσει πάλι τα μάτια.

Είχα κατασκηνώσει με την συνοδεία μου αρκετά μακρυά έξω από την πόλη γιά να μην δίνω στόχο. Τριγυρνούσα ανάμεσα στα σπίτια και την αγορά μόνο τις ώρες που χρειαζόμουν γιά να δω όσα ήθελα, μεταμφιεσμένος σε απλό έμπορο. Ούτε στολές, ούτε σπαθί, ούτε κανένα άλλο σημάδι που θα μπορούσε να προδώσει ποιός ήμουν.

Τελικά έφτασε η ευκαιρία που ζητούσα. Τα τρία αδέρφια της έφυγαν γιά κυνήγι, παίρνοντας μαζί τους σχεδόν όλο το προσωπικό του σπιτιού. Δυό μέρες μετά την αναχώρηση τους, έβαλα έναν από τους ατσουπάδες μου να σκαρώσει έναν καυγά στο κοντινό καπηλειό, παρασέρνοντας τους λιγοστούς φύλακες του σπιτιού της προς τα κει.
Τα υπόλοιπα ήταν εύκολα. Το σκοινί γιά να περάσω πάνω από τον ψηλό τοίχο, ένα σπρώξιμο στην βάγια που προσπάθησε να με εμποδίσει με φωνές, η πόρτα του δωμάτιου της που έσπασε από τους ώμους μου.
Με περίμενε. Ήξερε ότι θα ερχόμουν. Όταν στάθηκα σαν εισβολέας μπροστά της δεν έδειξε την παραμικρή έκπληξη.
Μόνο το σπίθισμα στα μάτια της ήταν πεντακάθαρο και διαρκές αυτήν την φορά. Με ένα ελαφρύ ειρωνικό χαμόγελο, σαν να μου έλεγε "άργησες"

Ήταν ήδη ντυμένη γιά πορεία και είχε ετοιμάσει ένα μικρό σεντούκι με τα πράγματα που δεν ήθελε να αποχωριστεί. Την έβαλα πισωκάπουλα στην φοράδα μου που περίμενε έξω από το αρχοντικό και φύγαμε καλπάζοντας. Οι άνθρωποι μου μας περίμεναν έξω από την πόλη. Είχαν ετοιμάσει την άμαξα γιά να ταξιδέψει η ηλιογεννημένη, τα άλογα και τις προμήθειες γιά ένα γρήγορο ταξίδι.

Υπολόγιζα ότι ο αγγελιοφόρος θα χρειαζόταν τουλάχιστον δύο με τρεις μέρες μέχρι να φέρει στα αδέρφια της το μαντάτο και ότι εκείνοι θα χρειάζονταν άλλη μία μέρα μέχρι να ξεκινήσουν την καταδίωξη. Αν ήμασταν τυχεροί, δεν θα μας έφταναν πριν φτάσουμε τα σύνορα της δικής μου πατρίδας. Είχαν πολλά με το μέρος τους, ήξεραν τα βουνά του τόπου τους καλύτερα από μένα και με τα άλογα τους ήταν ταχύτεροι από την άμαξα.

Η Μάχη
Μας πρόλαβαν μόλις μισή μέρα πριν περάσουμε τα σύνορα. Δεν είμαστε πολλοι. Εγώ, οι ατσουπάδες μου - αφοσιωμένοι σε μένα μέχρι θανάτου. Τα αδέρφια της δεν μπορούσαν να πάρουν μεγάλη συνοδεία, γιατί θα τους καθυστερούσε. Η δική τους ομάδα είναι περίπου τόσοι, όσοι κι εμείς.

Στεκόμαστε πατώντας γερά στο χώμα, τα σπαθιά γυμνά με χαμηλωμένες τις μύτες τους. Στην πλάτη μας, λίγα βήματα απόσταση, η άμαξα με την ηλιογεννημένη. Απέναντι μας τα αδέρφια της και 5 υπηρέτες. Αν και θα μπορούσε να ανοίξει την άμαξα και να τρέξει στα αδέρφια της (πως θα μπορούσα να την εμποδίσω; ) προτιμάει να μείνει εκεί. Προτιμάει την προστασία της δικής μου πλάτης από την αγκαλιά των αδερφών της.

Στην αρχή με ρωτάνε ποιός είμαι. Με αποκαλούν άπιστο και κλέφτη. Τους κατονομάζω την γενιά μου. Πατέρας μου είναι ο Harun al Rashid, θείος μου ο Καροήλης. Τώρα ξέρουν ότι έχουν να κάνουν με έναν σαρακηνό πρίγκηπα. Αλλά και η δική τους γενιά των Δουκάδων είναι ευγενική, με παρακλάδια που φτάνουν στο βυζαντινό παλάτι, στην Πόλη.

Γιά να μην γίνει μακελειό, συμφωνούμε να μονομαχήσω με έναν από τους αδερφούς της. Αν με σκοτώσει, θα πάρουν την ηλιογεννημένη αλλά θα αφήσουν τους ανθρώπους μου να γυρίσουν ανενόχλητοι στην πατρίδα - με το πτώμα μου. Αν τον σκοτώσω, θα κρατήσω την κόρη και οι άλλοι αδερφοί θα γυρίσουν πίσω.

Διαλέγουν τον πιό μικρό να με απαντήσει. Λέγεται Κωνσταντίνος και είναι δεν είναι 18 χρόνων. Έξυπνη επιλογή. Αν σκοτώσω τον μικρότερο, τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια θα μπορέσουν να συνεχίσουν την γενιά τους. Θα ήταν πολύ μεγαλύτερο πλήγμα γιά την οικογένεια, αν σκότωνα τον πρωτότοκο.

Ο Κωνσταντίνος είναι γρήγορος σαν ελάφι και ευλύγιστος σαν λυγαριά. Πολύ δυνατός γιά την ηλικία του. Αν και μόλις 11 χρόνια μεγαλύτερος του, ξέρω ότι δεν του παραβγαίνω στην γρηγοράδα. Είμαι όμως πιό έμπειρος στην μάχη και έχω την υπεροχή του λέοντα.
Παρατηρώ τα όπλα του. Οι βυζαντινοί είναι άριστοι οπλοτεχνουργοί, αλλά δεν φτάνουν τους σαρακηνούς. Το δικό μου σπαθί είναι φτιαγμένο στην Δαμασκό. Το ατσάλι του, με τα παράξενα νερά, μου χαρίζει ανεκτίμητο πλεονέκτημα.

Βάζω ένα επιλούρικο με τα χρώματα της γενιάς μου πάνω από το αλυσιδωτό λουρίκι. Ο Κωνσταντίνος φοράει φολιδωτό λουρίκι, ευάλωτο στα χτυπήματα του σπαθιού.

Από τα πρώτα χτυπήματα καταλαβαίνω ότι δεν είναι καθόλου εύκολος αντίπαλος. Είναι παλικάρι. Παλεύει μανιασμένα, αλλά παρά τον θυμό του δεν κάνει λάθη. Μπορώ να τον αποκρούσω εύκολα, αλλά ακόμα δεν κάνω καμμία επιθετική κίνηση.
Βρίσκομαι σε δίλημμα. Από την μιά, θέλω να ζήσω και να πάρω την ηλιογέννητη γιά γυναίκα. Από την άλλη, αν σκοτώσω τον αδερφό της, πως θα μπορέσω να την κυτάξω στα μάτια μετά; Περιορίζομαι λοιπόν στο να αποκρούω τις επιθέσεις του Κωνσταντίνου, ενώ το μυαλό μου δουλεύει πυρετωδώς να βρει μιά κάποια λύση.

Ιδρωμένος, σκονισμένος, αγκομαχώντας, προσπαθώντας να αποφύγω το ατσάλι που θέλει να με σκοτώσει, το μυαλό μου ξελαμπικάρει παράξενα. Τώρα ξέρω τι θέλω. Και επί τέλους, ξέρω ποιάν θέλω. Αν μπορέσω να ζήσω μαζί της, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Προέχει όμως να βγω ζωντανός από την μάχη με τον αδερφό της.

Περιμένω μέχρι να διακρίνω τα πρώτα σημάδια της κούρασης πάνω του. Αργούν, αλλά κάποτε είναι εκεί. Τώρα ξέρω ότι μπορώ να τον ξεγελάσω πιό εύκολα. Πατάω γερά το αριστερό πόδι και προσποιούμαι ότι θα τον χτυπήσω από μπροστά. Ξέρω ότι βλέπει τα πόδια μου, ξέρω ότι θα αναγνωρίσει την προσποίηση και θα περιμένει το χτύπημα από δεξιά. Εκείνο που δεν ξέρει είναι ότι δεν θέλω να τον σκοτώσω, μόνο να τον αφοπλίσω. Τείνει το σπαθί του στα αριστερά γιά να αποκρούσει το χτύπημα που έρχεται. Του κάνω την χάρη χτυπήσω εκεί που με περιμένει, αλλά αυτό ακριβώς σημαίνει ότι το σπαθί μου χτυπάει με πλήρη ορμή στην μέση του δικού του.
Το βυζαντινό ατσάλι δεν αντέχει την κόψη του δαμασκηνού και διαλύεται σε τρία κομμάτια. Ο Κωνσταντίνος παραπατάει, κάνει ένα βήμα πίσω και σωριάζεται άοπλος μπροστά στα πόδια μου. Μιά ανάσα αργότερα, η μύτη του σπαθιού μου ακουμπάει την μεγάλη φλέβα στον λαιμό του. Με κυτάει με μάτια γεμάτα μίσος. Ίσως όχι τόσο γιά εκείνον που έκλεψε την αδερφή του όσο γιά εκείνον που τον νίκησε.

Ήρθε η στιγμή να επιβάλλω τους δικούς μου όρους. Ορκίζομαι την αγάπη μου γιά εκείνη. Ορκίζομαι ότι θα την αγαπώ και θα την τιμώ μέχρι τον θάνατο.
Γιά χάρη της είμαι έτοιμος να αλλαξοπιστήσω, να βαφτιστώ χριστιανός και να μείνω στην χώρα της. Θέλω όμως αυτό να γίνει αμέσως, στο κοντινότερο χωριό. Μαζί με την βάφτιση μου θα γίνει και ο γάμος.
Τα αδέρφια της είναι παλληκάρια. Δεν θέλω να σκοτώσω κανέναν, αντίθετα ζητάω την ευλογία τους γιά τον γάμο (με ένα σπαθί στον λαιμό του μικρότερου, δύσκολα θα μπορούσαν να αρνηθούν).

Γνέφουν καταφατικά, μετά ορκίζονται ένας προς έναν. Βοηθάω τον Κωνσταντίνο να σηκωθεί από την σκόνη.

Ο Γάμος
Στην κοντινότερη πόλη μας υποδέχονται στους δρόμους, τα μαντάτα της μάχης έχουν φτάσει πριν από μας. Όλοι θέλουν να δουν την κόρη που η ομορφιά της έκανε έναν πρίγκηπα να αλλαξοπιστήσει και να ξεχάσει την πατρίδα του.
Η εκκλησία και ο παπάς βρίσκονται γρήγορα. Οι κοπέλες του χωριού μαζεύουν λουλούδια γιά την αγαπημένη μου. Μία βεργόλικος έχει το ίδιο παράστημα με εκείνη και της χαρίζει το νυφικό της φόρεμα.
Στεφανωμένοι με στάχυα και λουλούδια γονατίζουμε μπροστά στον ιερέα, που μας ευλογεί χαμογελώντας.

Το γλέντι και το φαγοπότι ξεκινάνε αμέσως μετά. Μεγάλες φωτιές, ψηλές όσο δύο άντρες ανάβουν. Δεν υπάρχει κομπανία από πλανόδιους μουζικάντες, αλλά τα περισσότερα σπίτια έχουν τουλάχιστον από ένα λαβούτο και μιά λύρα.

Είναι η πρώτη φορά που μπορούμε να αγκαλιαστούμε και να φιληθούμε ελεύθερα, χωρίς να μας καταδιώκει κανείς. Άξιζε χίλες φορές η αναμονή, ξέρω ότι η ηλιογεννημένη είναι η γυναίκα της ζωής μου. Η πιο αστεία σκηνή του γλεντιού ήταν όταν μπήκαμε σε μιά σκηνή, και - ξαναμμένοι από τον χορό - αρχίσαμε τα παθιασμένα φιλιά και τα χάδια. Τα χείλια της έχουν υπέροχη γεύση και ξέρω από τώρα ότι θα πεθάνω χωρίς να έχω χορτάσει τα χάδια της. Εκεί που ανακαλύπταμε ο ένας το κορμί του άλλου, μπήκαν οι αδερφοί της με τις επίσημες στολές τους και το ύφος της ευθύνης στα πρόσωπα τους. Ήθελαν να μας μιλήσουν γιά γαμήλια δώρα και κληρονομιές, αλλά κατακοκκίνησαν μόλις μας είδαν και έφυγαν πισωπατώντας ;-) Το γαμήλιο δώρο το κρατούσα στα χέρια μου, τι άλλο να θέλω;

. . . .

Μένω ξάγρυπνος έξω από την σκηνή μας. Το γλέντι έχει τελειώσει, οι φωτιές έχουν σβήσει, οι άντρες έχουν αποκοιμηθεί. Ψάχνω όπως πάντα τον ξάστερο ουρανό γιά τον Φωτεινό Τοξότη, τον αγαπημένο μου αστερισμό. Στις δύο του άκρες ο Betelgeuse και ο Rigel, στην "ζώνη" του οι Alnitak, Alnilam και Mintaka.

Ξέρω ότι η σημερινή νύχτα είναι σημαδιακή. Η γυναίκα μου έμεινε έγκυος. Ένας διάττοντας διασχίζει τον ουρανό από την δύση προς την ανατολή. Τα άστρα δείχνουν την μοίρα του παιδιού μας.

Θα είναι γιός. Θα τον ονομάσουμε Βασίλειο, προς τιμή του ιεράρχη. Αργότερα θα κερδίσει κι άλλο όνομα, από την αποστολή που θα αναλάβει. Ακρίτης. Κι ένα τρίτο όνομα, επειδή θα κατάγεται από σαρακηνό πατέρα κι ελληνίδα μάνα. Διγενής.

Βασίλειος Διγενής Ακρίτης.


* * * * *
Επίλογος
Κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα - ανάμεσα στα 1870 και 1890 - βρέθηκαν σε διάφορους τόπους μερικά χειρόγραφα που έμελλε να χαρακτηριστούν σαν τα "ακριτικά τραγούδια". Τα χειρόγραφα βρέθηκαν στο Εσκοριάλ της Μαδρίτης, στην μονή Σουμελά / Τραπεζούντα, στην Οξφόρδη και στην Άνδρο. Έχουν μεταξύ τους αρκετές διαφορές, αλλά αυτές ας απασχολήσουν τους φιλόλογους.

Τα ακριτικά τραγούδια είναι έμμετρα έπη χιλιάδων στίχων. Η ιστορία που αφηγούνται πρέπει να διαδραματίστηκε κατά τον 10ο αιώνα - αν δεν είναι εντελώς αποκύημα φαντασίας. O τόπος όπου εξελίσσεται η ιστορία είναι τα σημερινα σύνορα Τουρκίας - Συρίας. Τότε ήταν βυζαντινή επαρχία.

Όπως και η Ιλιάδα, τα ακριτικά τραγούδια δεν έχουν γνωστό δημιουργό. Την εποχή που καταγράφηκαν (13ος αιώνας) κυκλοφορούσαν ήδη σε προφορική μορφή επί 300 χρόνια!!
Για συγκριση: τα ομηρικά έπη καταγράφηκαν το 800 π.Χ. και η ιστορία που αφηγούνται έγινε (αν) 500 χρόνια πριν, το 1300 π.Χ.

Τα ακριτικά τραγούδια αποτελούνται από το "Τραγούδι του Αμιρά", το "'Επος του Διγενή Ακρίτα" και το "'Ασμα του Αρμούρη".

Η δική μου ιστορία είναι μιά διασκευή του τραγουδιού του αμιρά. Το πρωτότυπο κείμενο διηγείται την ιστορία από την σκοπιά των αδελφών Δουκάδων (απ' όπου κατάγεται η μάνα του Διγενή). Εμένα συγκινεί περισσότερο η σκοπιά του αμιρά, δηλαδή του πατέρα του. Του αμιρά που ρισκάρισε τα πάντα γιά μιά γυναίκα.

Παραπομπές:
- Το βιβλίο του Σ. Αλεξίου, εκδ. Ερμής 1985 "Βασίλειος Διγενής Ακρίτης".
- Η ελλ. βικιπέδια έχει μιά περίληψη των τραγουδιών στο αντίστοιχο λήμμα.

Σημειώσεις:
- Ένα παλιό μου ποστ με παρόμοιες σκέψεις (γύρω από την γυναίκα που γιά χάρη της αξίζει να ζεις) βρίσκεται εδώ.

- Κράτησα τα ονόματα και σχεδόν όλες τις σκηνές (όπως αυτή με τα φιλήματα) από το πρωτότυπο έπος.

- Κάπου στον 10ο αιώνα εμφανίστηκαν στην Δαμασκό τα δαμασκηνά σπαθιά. Μέχρι σήμερα, ελάχιστοι τεχνίτες μπορούν να σφυρηλατήσουν δαμασκηνό ατσάλι. Αυτό το αξεπέραστο μίγμα ευλυγισίας και ακαμψίας, σκληράδας, αντοχής και μικρού βάρους. Το δαμασκηνό ατσάλι αναγνωρίζεται από τα "νερά" του.

- Ο "Φωτεινός Τοξότης" είναι η περσική ονομασία του Ωρίωνα

Γλωσσάρι:
απαντώ = αντιμετωπίζω
ατσουπάς = μαύρος σωματοφύλακας
βεργόλικος = νέος (το ανάστημα του ειναι λεπτό σαν βέργα, με την διευκρίνηση ότι ανάστημα = ηλικία)
επιλούρικο = ιμάτιο πάνω από τον θώρακα
λουρίκι = θώρακας

Περιοδικό

Μικρά αρθράκια αντί μεγάλου ποστ σήμερα - όπως οι στήλες ενός περιοδικού ποικίλης ύλης.

Κοινωνία
Βρίσκω υπερβολικές τις αντιδράσεις γιά την πρόσφατη ληστεία μετά φόνου του άτυχου 44χρονου. Ξαφνικά δημιουργείται η εντύπωση ότι η Αθήνα έγινε κάτι ανάμεσα σε Bronx και Mogadishu. Φυσικά, όλοι ξέρουν ότι δεν είναι. Αλλά τότε, γιατί τόσος νικοφωσκολισμός στις αντιδράσεις;
Εντελώς προσβλητική γιά την μνήμη του νεκρού βρίσκω την φράση "θα μπορούσα να είμαι εγώ στην θέση του". Οχι, δεν ισχύει αυτό. Ακόμα και αν είχαμε 3 ληστείες μετά φόνου την ημέρα (δλδ κάτι παραπάνω από 1.000 θύματα / χρόνο), πάλι η πιθανότητα να βρεθεί ένας από μας στην θέση του άτυχου 44χρονου θα ήταν 0,0003%. Προφανώς η πιθανότητα γίνεται ακόμα πιό μικρή αν μένει κάποιος στα βόρεια προάστια ή την επαρχία (είτε αν δεν κουβαλάει κάμερα στα φανερά). Με άλλα λόγια, το να πάθουμε το ίδιο έχει λιγότερες πιθανότητες από το να μας χτυπήσει κεραυνός.
Αφού λοιπόν όλοι ξέρουν ότι είναι εντελώς απίθανο να πάθουν το ίδιο, γιατί τόσοι πολλοί προσβάλλουν τον νεκρό με τέτοιες ψευτο-σπαραξικάρδιες φράσεις;

Πολύ πιό αρνητική είναι η αντίδραση των νεοταξιτών με τα ανθρωποκυνηγητά εναντίον των ξένων. Αλλά αυτοί ήταν έτοιμοι από καιρό και βρήκαν απλά την ευκαιρία. Αν δεν τους δίνονταν η ευκαιρία σήμερα, θα τους δίνονταν αύριο. Πριν 1,5 χρόνο, ένας από δαύτους πυροβόλησε και τραυμάτισε σοβαρά έναν πακιστανό στην Ηγουμενίτσα, μέρα μεσημέρι. Αν και συλλήφθηκε αμέσως, αν και δεν υπήρξε καμμία αμφιβολία γιά τις προθέσεις του, η ελληνική δικαιοσύνη τον αθώωσε πανυγηρικά πέρυσι το καλοκαίρι. Εννοείται ότι υπάρχουν δεκάδες παρόμοια παραδείγματα. Κανένας δεν έχει μιλήσει τόσα χρόνια. Τωρα ξυπνήσαμε;
Η ελληνική κοινωνία αναθρέφει τους νεοφασίστες και ευνοεί την δράση τους εδώ και χρόνια. Τώρα θυμηθήκαμε να αγανακτήσουμε με τις βιαιότητες εναντίον των αλλοδαπών;

Δεν υποστηρίζω βέβαια να αφήσουμε τους νεοταξίτες ελεύθερους να αλωνίζουν. Αλλά το πρόβλημα του φασισμού δεν είναι πρόβλημα αστυνόμευσης, είναι πρόβλημα νοοτροπίας. Αν η ελληνική κοινωνία δεν θέλει να έχει φασίστες στις τάξεις της, οφείλει να πάψει να είναι μισαλλόδοξη, θρησκόληπτη και ρατσίστρια. Με βάση αυτά που βλέπω, η ελλ. κοινωνία προτιμάει να εκτρέφει φασισταριά παρά να αλλάξει.

Διεθνής πολιτική
Η Μerkel και ο Schaeuble θέλουν να βοηθήσουν την Πορτογαλία και την Ιρλανδία αλλά όχι την Ελλάδα, επειδή (λέει) γιά τις πρώτες βλέπουν κάποια ελπίδα διάσωσης, ενώ γιά την Ελλάδα όχι. Επι τέλους. Τους πήρε 1.5 χρόνο μέχρι να καταλάβουν ότι οι άθλιες οικονομικές τους θεωρίες δεν εφαρμόζονται στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας.

Σε μιά χώρα που δεν παράγει τίποτα, είναι εντελώς ηλίθιο να μειώνεις τους μισθούς. Σε μιά χώρα που πνίγεται στην γραφειοκρατία και την διαφθορά είναι εντελώς αδιάφορο το αν ο μέσος μισθός θα είναι 1500, 700, 500 ή 30 ευρώ. Έτσι κι αλλιώς, ο επίσημος μισθός είναι μιά μπουζουριέρα που κρύβει τα ανεπίσημα έσοδα του κάθε έλληνα από την παραοικονομία. Τώρα που οι μερκελο-τρισεδο-στρωσεκανηδες κατάλαβαν την γκάφα τους, είναι αργά.

Θέλουν (λέει) να μας χαρίσουν άλλα παραπανίσια 60 δις, με την προυπόθεση να τους πουλήσουμε δημόσια περιουσία αξίας 50 δις. Δλδ δεν θα μας τα δώσουν μετρητά, αλλά θα πάρουν από την χώρα μας ότι γουστάρουν και θα συμψηφίσουν την τιμή αγοράς με τα βερεσέδια που έχει η Ελλάδα.

Ο ΓΑΠ είναι προδότης και ξεπουλάει την Ελλάδα; Μα τι λέτε καλέ; Γίνονται τέτοια πράγματα;
Απλά από αύριο θα χρειαζόμαστε γερμανικό (ή μάλλον τουρκικό) διαβατήριο γιά να επισκεφτούμε την Σέριφο.

Οικονομία
Στο 15% σκαφάλωσε λέει η ανεργία. Η ανεργία των νέων βρίσκεται στο συνπλην 30%. Πρόκειται γιά μία ακόμα χονδροειδή πλαστογραφία. Γκρηκ σταστιστικς (ή στατιστιξ) της κακιάς ώρας. Η οποιαδήποτε κοινωνία, η οποιαδήποτε χώρα με ποσοστό ανεργίας πάνω από 12 - 14% θεωρείται ξωφλημένη. Αν η Ελλάδα είχε 15% ανεργία, οι κοινωνικές ταραχές θα έπρεπε να έχουν διαλύσει τα πάντα, χειρότερα κι από τσουνάμι. Άρα δεν έχει η Ελλάδα την ανεργία που (μας) λένε. Το πραγματικό ποσοστό πρέπει να κυμαίνεται στο 4% γιά τους ενήλικες και 2% γιά τους νέους.

Το Θησείο (στο οποίο βρισκόμουν πριν 4 μέρες) ξεκινάει να πήζει από την Πέμπτη - ΚΑΘΕ Πέμπτη - το απόγευμα και αδειάζει κάπως την Δευτέρα τα χαράματα. Σε συνεχείς ολονυκτίες. Μαζί και ο Κεραμεικός, το Γκάζι, ο Ψυρρής, η Γλυφάδα και πάμπολλα άλλα ων ουκ έστιν αριθμός. Ο καφές και η μπύρα σε τιμές που θα έκαναν τον μέσο γερμανό να κιτρινίσει από την τρομάρα και να πισωπατήσει τρεκλίζοντας. Κι όμως, τα μέρη αυτά γεμίζουν από νέους.

Σύμφωνοι, οι νέοι αυτοί τρώνε τα λεφτά του μπαμπά. Σύμφωνοι, ο μπαμπάς τα βγάζει από κάποιο χτηματάκι στο χωριό η από κάποια παρασιτική δραστηριότητα. Επίσημα, κανένας μισθός οικογενειάρχη δεν φτάνει γιά τα τρέχοντα έξοδα της οικογένειας, συν το να πληρώνει τα κινητά και τα μπυρόνια του ανεπρόκοπου παιδιού του. Άρα πρόκειται γιά μαύρα λεφτά.

ΟΚ, αλλά γιά ποιόν λόγο χαρακτηρίζεται όλος αυτός ο συρφετός των τεμπέληδων μαυρολεφτάδων σαν "άνεργοι" ;
Καποιος που τρώει τα λεφτά του μπαμπά του ειναι εισοδηματίας, δεν είναι άνεργος.
Εκτός αν στην Ελλάδα χαρακτηρίζονται σαν άνεργοι όλοι όσοι δεν έχουν θέση στο δημόσιο. Οπότε να ειδοποιήσω την Μέρκελ ότι έχουμε ένα προβληματάκι με τους ορισμούς.

Ανεργία των νέων στο 30% λέει. Χα!
Θα το πιστέψω μόνο αν δω φωτεινή επιγραφή σε βουλγάρικο μπουρδέλο που να γράφει "Προσεχώς Ελληνίδες".
Είτε αν δω έλληνες να σκάβουν στα ελληνικά χωράφια.

Τεχνολογία
Η Microsoft αγόρασε την Skype. Τίποτα το πρωτότυπο εδώ. Στον καπιταλισμό, το να αγοράζει μιά εταιρεία μιάν άλλη είναι καθημερινή πρακτική. Ωστόσο, η τιμή αγοράς θα έπρεπε να μας βάλει σε σκέψεις. Ωχτώμιση δισ δολλάρια!!
Προφανώς, οι μάνατζερς της Microsoft δεν είναι ηλίθιοι. Για να πληρώνουν 8,5 δις, σημαίνει ότι η Skype αξίζει τόσα. Αλλά η Skype δεν διαθέτει τίποτα. Ούτε κάποια πρωτοποριακή τεχνολογία, ούτε κάποια κτίρια, ούτε κάποια αξιόλογα περιουσιακά στοιχεία. Τίποτα, νάδα.

Τα 8,5 δις δολάρια πληρώθηκαν γιά τα προσωπικά στοιχεία των πελατών. Με 450 εκ πελάτες που έχει η Skype, συμπεραίνουμε ότι τα στοιχεία του κάθε πελάτη αξιολογούνται με περίπου 10 ευρώ στην πιάτσα.

Οι εποχές που η τεχνολογία άξιζε κάτι, οι εποχές που οι μηχανικοί αποτελούσαν την ραχοκοκαλιά της βιομηχανίας, έχουν περάσει. Το μόνο που μετράει σήμερα είναι το μάρκετιγκ. Το να κατέχεις πολλά προσωπικά δεδομένα από τα πρόβατα που θέλεις να ελέγξεις.

Δεκάδες μικροτραυματισμοί σημειώθηκαν από συνωστισμό στο Πεκίνο, όταν αλλόφρονες κινέζοι πελάτες τσαλαπάτησαν αλλήλους προκειμένου να μπορέσουν να αγοράσουν το καινούργιο κινητό της Apple. Μιάς εταιρείας με πασίγνωστη και μακροχρόνια παράδοση στην - κρυφή και πολλάκις παράνομη - εκμετάλλευση των προσωπικών δεδομένων των πελατών της. Τουλάχιστον οι κινέζοι θα μπορούσαν να είναι πιό ευαίσθητοι σε θέματα ασφάλειας προσωπικών δεδομένων. Αλλά που περίσσεψε μυαλό γιά να το βρουν οι κινέζοι;
Πόσο μάλλον, που τα 2/3 των εφαρμογών γιά το συγκεκριμένο γκατζετάκι είναι απαγορευμένα στην Κίνα. Είναι που είναι άχρηστο σε κάθε φυσιολογικό άνθρωπο, γιά έναν κινέζο είναι τρις-άχρηστο.

Τα πρόσφατα ξεκατινιάσματα μεταξύ της Google και του Facebook γύρω από τα δεδομένα των πελατών της καθεμιάς, επιβεβαιώνουν ότι όλος ο καυγάς γίνεται γιά να μάθουν πως λεγόμαστε, που μένουμε, τι λέμε, τι σκεφτόμαστε, τι αγοράζουμε (αυτό κυρίως) και πως περνάμε την ζωή μας.
Εμείς νομίζουμε ότι με όλα αυτά τα γκατζετάκια και τα φεησμπούκια είμαστε κουλ και (να, τωρα, εδωπανα, όπου νάναι) θα βγάλουμε γκόμενα - ενώ αυτοί μαζεύουν δεδομένα γιά να μας ελέγχουν όλο και περισσότερο.

Καμμία υποδούλωση δεν είναι τόσο απόλυτη, όσο αυτή που δημιουργεί την ψευδαίσθηση της ελευθερίας (Jean-Jacques Rousseau)

Ηθικό δίδαγμα

Στα 1849 - περίπου την ίδια εποχή που στην Ελλάδα ο Κωλέττης εναλάσσονταν στην πρωθυπουργία με τον Μαυροκορδάτο - γεννήθηκε στο Pforzheim της νότιας Γερμανίας η Bertha Ringer. Σαν κόρη πλούσιας οικογένειας που ήταν, μεγάλωσε με τα γαλλικά της και τα πιάνα της. Η κοινωνία δεν περίμενε τίποτα άλλο από εκείνη, παρά να καλοπαντρευτεί έναν ευπατρίδη και να κάνει πολλά, πολλά παιδιά.

Γιά μεγάλη λύπη της οικογένειας της, η Bertha προτίμησε να μάθει μαθηματικά. Οι ερωτικές της προτιμήσεις έκλιναν προς μερικούς άστατους νέους της εποχής, που ασχολιόνταν με μηχανές.
Η Bertha ένιωθε ιδιαίτερη έλξη γιά μηχανές και μαθηματικά - ιδίως όμως γιά έναν νεαρό μηχανικό, ονόματι Carl Benz.

Μην ξεχνάμε, ότι την εποχή εκείνη η Ορθολογική Δυτική Επιστήμη (χωρίς τις προσταγές της οποίας μερικοί δεν κάνουν βήμα) διακύρησσε ότι μιά γυναίκα που ξέρει γραφή και ανάγνωση δεν διαθέτει αρκετές ορμόνες γιά να είναι γόνιμη. Δεν ήταν λοιπόν καθόλου εύκολο γιά την μόλις 23χρονη Bertha να ζητήσει (και να πάρει) την προίκα της πριν παντρευτεί. Όχι μόνο την προίκα, αλλά και το μερίδιο της στην πατρική κληρονομιά, πριν πεθάνει ο πατέρας της.

Με αυτά τα λεφτά, η Bertha χρηματοδότησε τις τρελούτσικες ιδέες του Carl Benz. Γιά 25 χρόνια προσπαθούσε ο Carl να φτιάξει άμαξες που κινούνται με την βοήθεια μηχανής, αντί γιά άλογα. Για 25 χρόνια αποτύγχανε, γιά 25 χρόνια ήταν ο περίγελως της κοινωνίας (ποιός άραγε να χρειάζεται μιά άμαξα με μηχανή; ). Για 25 χρόνια o Carl έτρωγε τα λεφτά της Bertha.
Κάποια στιγμή, ο Carl κατάφερε να φτιάξει μιά αξιόπιστη αυτοκίνητη άμαξα. Τρίτροχη. Επειδή ο δήμαρχος της περιοχής τους έβαζε γραφειοκρατικά εμπόδια, η Bertha αποφάσισε να γίνει η πρώτη οδηγός του κόσμου. Οδήγησε το αυτοκίνητο τρίτροχο από το Mannheim μέχρι την ιδιαίτερη πατρίδα της, το Pforzheim (104 χλμ μακρυά). Να φανταστούμε εδώ ότι οι δρόμοι της εποχής ήταν καρόδρομοι με 2 αυλάκια δεξιά-αριστερά. Ο 3ος τροχός της άμαξας πάταγε πάνω στην χορτάρινη μεσαία λουρίδα του δρόμου - την πιό ανώμαλη.
Βενζινάδικα δεν υπήρχαν φυσικά. Ένα φαρμακείο προμήθευε το όχημα με βενζίνη καθαρισμού όσο κρατούσε η διαδρομή.

Αλλά σιγά μην πτοήσουν την Bertha αυτές οι δυσκολίες. Εδώ είχε δώσει την περιουσία της και 25 χρόνια από την ζωή της προκειμένου να φτιάξει ο αγαπημένος της Carl αυτήν την άμαξα.

Μετά από αυτό το ταξίδι, η αυτοκινούμενη άμαξα έγινε γνωστή, ο Carl Benz πήρε αρκετές παραγγελίες, άρχισε να βγάζει δικά του λεφτά. Λίγο αργότερα μπήκε στην εταιρεία ο Gottlieb Daimler, προσφέροντας κι άλλη τεχνογνωσία (ήταν κι εκείνος μηχανικός) κι άλλα χρήματα. Η εταιρεία Daimler - Benz κατασκέυασε το 1899 ένα πρωτότυπο που το βάφτισε Mercedes - προς τιμή της κόρης ενός αυστριακού πρέσβη.

The rest is history.

* * * * *

Το 1910 γεννήθηκε στο Βερολίνο ο Konrad Zuse. Τα πρώτα χρόνια του κύλησαν μέσα στα μικροαστικά πλαίσια της εποχής. Στα 17 του όμως ο Konrad αποφάσισε να φτιάξει μιά υπολογιστική μηχανή.

Υπολογιστικές μηχανές είναι γνωστές στην ανθρωπότητα από την αρχαιότητα. Πρόχειρο παράδειγμα, ο μηχανισμός των Αντικυθήρων. Αλλά μέχρι το 1920 όλες τους είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να εκτελούν μία και μοναδική εργασία - που είναι προκαθορισμένη από την κατασκευή.
Ο Zuse ονειρεύτηκε έναν ευέλικτο υπολογιστή. Έναν υπολογιστή που θα εκτελούσε διαφορετική δουλειά κάθε φορά - ανάλογα με τις εντολές που θα έπαιρνε από τον χειριστή του.

Γιά να υλοποιήσει ένα τέτοιο μηχάνημα, ο Zuse έπρεπε να εξελίξει μαθηματικά μοντέλα, να εφεύρει το δυαδικό σύστημα, την αριθμητική κινητής υποδιαστολής, να φτιάξει μια γλώσσα προγραμματισμού και τα πρώτα προγράμματα σ' αυτήν την γλώσσα. Α, μην ξεχάσω - και ένα λειτουργικό σύστημα γιά υπολογιστές !!!

Όχι μόνο έπρεπε να εξελίξει όλα αυτά τα μαθηματικά στην θεωρία, αλλά έπρεπε και να τα βάλει να δουλέψουν στην πράξη. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν ηλεκτρονικά κυκλώματα, ούτε καν τρανσίστορ. Η υπολογιστική μηχανή του Konrad Zuse ήταν φτιαγμένη από χιλιάδες ( ! ) μεταλλικά πλακίδια, τα οποία μετατοπίζονταν με την βοήθεια ηλεκτρικού ρεύματος. Ανάλογα με την τελική τοποθέτηση τους, μπορούσε κανείς να "διαβάσει" τα αποτελέσματα των υπολογισμών. Τα πλακίδια τα πριόνισε ο Zuse και οι φίλοι του στο χέρι.

Ο Konrad Zuse τα κατάφερε όλα αυτά - μετά από 15 χρόνια σκληρής δουλειάς. Δίκαια θεωρείται ο πατέρας των υπολογιστών και οι μηχανές του σαν οι πρώτοι υπολογιστές, με την μορφή που ξέρουμε σήμερα.
Αλλά ο Zuse βασίστηκε στην χρηματοδότηση της αδελφής του και της γυναίκας του. Χωρίς αυτές τις δύο γυναίκες που πίστεψαν στο όνειρο ενός τρελούτσικου επιστήμονα, τίποτα δεν θα είχε φτιαχτεί. Ο Zuse θα αναγκάζονταν να αναλάβει κάποια "σοβαρή" δουλειά και ποτέ δεν θα μπορούσε να διαθέσει τις 50.000 (οχι, δεν κανω λαθος στα μηδενικά) ώρες που χρειάστηκε μέχρι να κατασκευάσει τον πρώτο υπολογιστή.

Συμπληρωματικά, ο Zuse βασίστηκε πάνω στις εργασίες ενός ιδιοφυούς μαθηματικού, που έζησε έναν αιώνα πριν από εκείνον, του Charles Babbage. Ο Babbage με την σειρά του είχε μιά ιδιοφυή συνεργάτιδα, με ιδιαίτερη κλίση στα μαθηματικά - την Ada Lovelace.
Η Ada Lovelace υπήρξε η πρώτη προγραμματίστρια υπολογιστών στον κόσμο. Θεωρητικά, μέχρι να κατασκευάσει ο Zuse το μηχάνημα που - έναν αιώνα αργότερα - θα έκανε τα προγράμματα της πράξη. Η Ada ήταν κόρη του "δικού μας" λόρδου Βύρωνα.

* * * * *

Στο πρώτο μου εξάμηνο στο πολυτεχνείο γνώρισα έναν εκκεντρικό τύπο, τον G. Ο G άλλαζε ανά εξάμηνο τις χρωματικές του προτιμήσεις. Πέρναγε π.χ. από την μπλέ φάση στην πράσινη. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αλλάζει καθολικά την γκαρνταρόμπα του (συμπεριλαμβανομένων των εσωρούχων και των παπουτσιών του), την διακόσμηση του σπιτιού του κ.ο.κ. Στην διάρκεια της κάθε χρωματικής φάσης έπρεπε τα πάντα γύρω του να έχουν αυτό το συγκεκριμένο χρώμα - σε απόλυτη μονοχρωμία.
Ο G κουρεύονταν και ξυρίζονταν μόνο τις ξάστερες νύχτες με πανσέληνο.

Όταν γνωριστήκαμε, εγώ ήμουν στο πρώτο εξάμηνο και ο G κάπου χαμένος στην διπλωματική του εργασία. Όταν πήρα δίπλωμα, ο G ήταν ακόμα στην διπλωματική του εργασία. Όλα αυτά τα χρόνια (συν άλλα 2 που χρειάστηκε μέχρι να πάρει το δίπλωμα του μετά από μένα) ο G δεν δούλεψε ποτέ. Τον έτρεφε η φιλενάδα του.

Όπως όλοι οι νέοι μηχανικοί τότε, ο G ονειρεύονταν να φτιάξει πρωτοποριακές μηχανές. Με την διαφορά ότι όλοι εμείς οι υπόλοιποι ονειρευόμασταν να κατασκευάσουμε νέες μηχανές γιά την αεροδιαστημική βιομηχανία, νανοτεχνολογία, λέιζερ, πυρηνική σύντηξη και λοιπά παρόμοια, αλλά ο G ονειρεύονταν να φτιάξει μιά μηχανή που θα ρίχνει αλάτι στην ζύμη γιά τα ψωμάκια!

Οι συνθήκες της εποχής: Μιλάμε γιά ένα πολυτεχνείο με άριστη φήμη. Ξεκίναγαν 700 πρωτοετείς και έπαιρναν πτυχίο οι 30-40. Κανένας πτυχιούχος αυτού του πολυτεχνείου δεν χρειάστηκε ποτέ να χτυπήσει κάποια πόρτα. Οι εταιρείες σπρώχνονταν, ποιά θα μας προσφέρει την ελκυστικότερη δουλειά. Το μεγαλύτερο μας δίλημμα, ήταν να βρούμε εκείνη την δουλειά που θα μας ενδιέφερε περισσότερο από την πληθώρα των προσφορών.

Ήταν φυσικό γιά μας να επιλέγουμε ανάμεσα σε αεροδιαστημικά, πυρηνική σύντηξη και λέιζερ. Ο G όμως δεν ενδιαφέρονταν γιά τίποτα από αυτά. Αντί γιά έναν σίγουρο (και ψηλό) μισθό με μιά σίγουρη και ελκυστική καριέρα, ο G ήθελε να φτιάξει μηχανές γιά να βάζει αυτόματα αλάτι στην ζύμη του φούρναρη.
Ο G χρειάστηκε συνολικά 10 χρόνια μέχρι να κατασκευάσει και να πουλήσει την πρώτη του αυτόματη αλατιέρα. Στα 10 αυτά χρόνια τρέφονταν από την περιουσία της φιλενάδας του, που απλά πίστευε σε εκείνον. Έτσι, χωρίς να υπάρχει ούτε η παραμικρή χειροπιαστή ένδειξη ότι ο G θα κατάφερνε κάποτε να φτιάξει την αλατιέρα του και να την πουλήσει.

Δεν ξέρω τι απέγιναν οι άλλοι συμφοιτητές μου. Ξέρω μόνο ότι σήμερα ο G είναι από τους μεγαλύτερους βιομήχανους μηχανημάτων αρτοποιίας της Γερμανίας.

* * * * *

Ηθικό δίδαγμα:
Όσο έξυπνος και να είσαι, όσα όνειρα και να έχεις, όσους κόπους και να κάνεις ....
Αν δεν υπάρχει δίπλα σου μιά γυναίκα που να πιστεύει - και κυριώς να χρηματοδοτεί - τα όνειρα σου, δεν μπορείς να καταφέρεις τίποτα στην ζωή σου.

* * * *
Υ.Γ. όχι αγαπημένη μου, δεν έχω κανένα σχέδιο να κατασκευάσω καμμία μηχανή ;-)

Καμήλες

Κάτι περίεργο συμβαίνει στην Ελλάδα αυτές τις μέρες. Άνθρωποι που έχουν πολλά να πουν, σιωπούν ξαφνικά. Άλλοι είναι εντελώς μουδιασμένοι, αβέβαιοι. Μόλις προσπαθήσεις να πεις κάτι σοβαρό, γυρίζουν την κουβέντα στον καιρό. Μερικοί αναγνωρίζουν ότι όλα αυτά οφείλονται στην οικονομική κρίση, αλλά μέχρις εκεί. Πέρα από την παραδοχή της αιτίας, μουγγαμάρα. Οι περισσότεροι ούτε καν αυτό. Το έχουν ρίξει στο σορολόπ.

Στο FaceBook η Ελλάδα αναστενάζει...
στο Twitter τσιγάρο, καλαμπούρι και χαρτί...

Οχι, όχι αυτό δεν είναι τραγούδι.
Είναι η τρύπια στέγη μιας παράγκας.
Είναι η γόπα που μάζεψε ένας μάγκας.

Και η Google που μας ακολουθεί...
(Κλεμμένο από εδώ )

Οι μόνοι που μιλάνε γιά πολιτική, κρίση και οικονομία είναι οι ιδιοτελείς. Εκείνοι που θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη. Επίσης όσοι θίγονται προσωπικά από κάποιο μέτρο (π.χ. κάτοικοι της Κερατέας). Είναι κι αυτό μιά ιδιοτέλεια. Όσοι δεν είναι - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - ιδιοτελείς, προσποιούνται ότι η κρίση δεν υπάρχει. Τουλάχιστον ότι δεν τους αγγίζει.
Όταν φτάνει ένας επαγγελματίας πικρόχολος σχολιαστής της πραγματικότητας να ασχολείται με το μπάνιο του αγαπημένου του γατούλη, κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της δανιμαρκίας (του Νότου).

Δικαιολογώ 100% τους συμπατριώτες μου. Δεν σιωπούν από κουταμάρα ή αδιαφορία. Σιωπούν γιατί - ορθότατα - δεν θέλουν να βρωμίσουν κι άλλο την ψυχούλα τους με τον βόθρο που μας περιβάλλει. Χίλιες φορές προτιμότερο να μιλήσεις γιά έναν γλυκύτατο γατούλη παρά γιά τους λωποδύτες που μας έφεραν σ' αυτήν την κατάσταση. Μην ξεχνάμε ότι σε καμμία χώρα του κόσμου δεν βρίσκονται οι ίδιοι άνθρωποι στην εξουσία πριν και μετά την επέμβαση του ΔΝΤ. Σε όλες της χώρες - πλην Ελλάδας - όποια κυβέρνηση έφερε το ΔΝΤ δεν έμεινε παραπάνω από 12 μήνες στην εξουσία.

Τις τελευταίες βδομάδες οι έλληνες μου θυμίζουν τις καμήλες του Μάρκο Πόλο. Ο Μ.Π. περιγράφει σε ένα παλιό βιβλίο, πως οι καμηλιέρηδες φόρτωναν τις καμήλες τους. Έβαζαν βάρος στην πλάτη του κακόμοιρου ζώου και αυτό άρχιζε να βελάζει, να μουγκρίζει από τον πόνο και να διαμαρτύρεται. Οι καμηλιέρηδες συνέχιζαν να φορτώνουν μέχρι να σταματήσει τις κραυγές. Όταν σταματούσαν οι διαμαρτυρίες και τα μουγκρητά της καμήλας ήταν σημάδι ότι είχε εξαντληθεί, είχε παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια να αποτινάξει το φορτίο και ήταν "έτοιμη" να διασχίσει την έρημο.

Τις τελευταίες 4-5 βδομάδες συμβαίνει στην Ελλάδα ακριβώς αυτό. Ένας ένας, οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, ότι δεν έχουν καμμία άλλη εναλλακτική από το να πληρώνουν "χρέη" (στην πραγματικότητα τα κλεμμένα της κλίκας των πολιτικών ηγετών τους από το 1981 και δώθε). Αυτοί, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους και τα δισέγγονα τους θα πληρώνουν αυτά που έβαλαν στις άθλιες τσέπες τους άλλοι. Γιά πιό μετά από τα δισέγγονα δεν ξέρουμε.
Όπως οι καμήλες, έχουν αποδεχτεί την μοίρα τους και είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν το καραβάνι της υποτέλειας. Γιά ποιόν λόγο να συζητάμε γιά το ΔΝΤ; Καλύτερα να κουβεντιάσουμε γιά την άνοιξη, γιά τον καιρό και γιά τον/την αγαπημένο/η μας.

Δεν υποτιμώ κανέναν. Κι εγώ αν ζούσα στην Ελλάδα, θα έκανα και θα έλεγα τα ίδια ακριβώς με την μεγάλη πλειοψηφία. Θα πάσχιζα να ξεχάσω τον βόθρο γύρω μου με μικρές προσωπικές (και προ παντός ανέξοδες) απολαύσεις.

Πιστεύω όμως ότι αυτή η αμυντική τακτική θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στην (ψυχική μου) υγεία και στον αριθμό των ημερών που μου απομένουν να ζήσω.

* * * *
Πριν λίγες μέρες βρέθηκα στην Ελλάδα, με αφορμή μιά δυσάρεστη κοινωνική εκδήλωση. Στα πλαίσια της παραμονής μου είδα όλον τον ευρύτερο κύκλο συγγενών και οικογενειακών φίλων. Μιλάω γιά περίπου 120-150 νοματαίους. Επειδή ήμουν ένας από τους "πρωταγωνιστές" αυτής της εκδήλωσης αισθάνθηκαν όλοι την υποχρέωση να μου σφίξουν το χέρι και να ανταλλάξουν 5-10 τυπικές κουβέντες μαζί μου.

Με τους συγγενείς και τους οικογενειακούς φίλους υπάρχει μιά ιδιαιτερότητα, που δεν υπάρχει με 150 τυχαίους ανθρώπους στον δρόμο: ξέρεις την ηλικία τους. Ξέρεις ποιός είναι παιδί ποιανού, ποιός πήγαινε στην ίδια τάξη σχολείο με ποιόν κλπ. ΟΚ, δεν είναι δυνατόν να ξέρεις ακριβώς τις 150 ημερομηνίες γέννησης. Αλλά οι προσεγγίσεις σου είναι πολύ πιό κοντά στην πραγματικότητα, από το αν συναντήσεις 150 τυχαίους ανθρώπους.

Εκείνο που μου έκανε φοβερή εντύπωση ήταν ότι όλοι τους έδειχναν μεγαλύτεροι από όσο είναι στην πραγματικότητα. Είδα 20ρηδες που δείχνουν γιά αρχές 30. Είδα 40ρηδες που δείχνουν σαν να βγαίνουν του χρόνου στην σύνταξη. Ακόμα και τα νεαρά θυληκά (25-30) - που λόγω μπογιαντίσματος "κλέβουν" χρόνια από την εμφάνιση τους - έδειχναν από 5 έως 10 χρόνια μεγαλύτερες από όσο είναι.

Δεν μιλάω γιά βασανισμένους ανθρώπους του μόχθου. Ο οικογενειακός μου κύκλος δεν περιλαμβάνει ούτε προλετάριους ούτε αγρότες. Μικρο- έως μεσοαστοί είναι όλοι τους. Γιατί έχουν γεράσει αυτοί οι άνθρωποι πρόωρα;

Οι έλληνες ήταν πρωταθλητές μακροβιότητας μέχρι το 1980. Πρώτοι σε όλον τον δυτικό κόσμο. Μόνο κάτι εξωτικοί ασιάτες μας ξεπερνούσαν. Όπως λένε οι επιστήμονες, αυτό οφείλονταν (α) στην μεσογειακή διατροφή με ελάχιστο ή καθόλου κρέας και (β) στην έλλειψη άγχους. 
Οι έλληνες ήταν όντως υπερ-κουλ και χαλαροί τυπάδες. Μέχρι το 1981.
Σήμερα - μόλις 30 χρόνια αργότερα - το προσδόκιμο ζωής μας έχει πέσει δραματικά. Σαν νούμερο αναπληρώνεται κάπως από την εξέλιξη στην ιατρική τεχνολογία. Πολλοί νεαροί μετανάστες από το 1991 και μετά καθώς και καινούργια φάρμακα, καινούργιες ιατρικές μέθοδοι έχουν κάααααπως κρατήσει το επίπεδο. Αλλά στην κατάταξη είμαστε κάπου στην μέση από όλους τους ευρωπαικούς λαούς.
Μιά αξιοζήλευτη πρωτοπορία είχαμε και την χάσαμε κι αυτή.

Από το 1981 και μετά επιδοθήκαμε σε ένα αλλοπρόσαλο κυνήγι του ποιός θα καταναλώσει περισσότερο - με δανεικά λεφτά. Η κοινωνία μας έμαθε να επιβραβεύει τον μεγαλύτερο απατεώνα (με μεγαλύτερο παράδειγμα τον πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού). Έμαθε να θεωρεί "βλάκα" όποιον δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να συμμετέχει σ' αυτό το κενόδοξο φαγοπότι. Η χυδαιότητα και η τζάμπα μαγκιά έγιναν εθνικές αρετές.

Γούστο μας και μαγκιά μας βέβαια. Αυτόν τον κόσμο θέλαμε, αυτόν χτίσαμε.
Μόνο που λησμονήσαμε, ότι σ' αυτόν τον κόσμο που χτίσαμε, ούτε να γαμήσεις δεν μπορείς (δες και τους καίριους συλλογισμούς του Εστέτ εδώ).
Μόνο που λησμονήσαμε, ότι σ' αυτόν τον κόσμο που χτίσαμε γερνάμε από τα 22 μας και ψοφάμε σαν τις μύγες.
Κάθε χρόνο, μιά πόλη σαν την Σπάρτη χάνεται σε τροχαία ατυχήματα. Επειδή στον κόσμο που χτίσαμε δεν προβλέψαμε ούτε ένα οδικό δίκτυο της προκοπής ούτε (το κυριώτερο) μιά κοινωνική συμπεριφορά που να αποτρέπει τα ατυχήματα. Καλή η τζάμπα μαγκιά, αλλά στο τιμόνι είναι θανατηφόρα.

Κάποιος που θα διαβάσει αυτές τις γραμμές ίσως σκεφτεί ότι "ναι αλλά στην Φινλανδία έχει κρύο και σκοτάδι, γι' αυτό υπάρχει μεγάλο ποσοστό αλκοολισμού και αυτοκτονιών". ΛΑΘΟΣ ! Η Φινλανδία έχει ένα κοινωνικό κράτος πρόνοιας, που ενδιαφέρεται γιά τους αλκοολικούς και τους υποψήφιους αυτόχειρες. Επειδή ενδιαφέρεται, τους μετράει. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κράτος πρόνοιας, κανένας δεν ενδιαφέρεται αν είσαι αλκοολικός, ναρκομανής ή υποψήφιος αυτόχειρας. Το ότι η Ελλάδα δεν έχει νούμερα, δεν σημαίνει ότι οι έλληνες έχουν λιγότερους αλκοολικούς από τους φινλανδούς. Ούτε λιγότερους αυτόχειρες.

Το περασμένο καλοκαίρι, το ΔΝΤ μας έβαλε το μαχαίρι στον λαιμό και μας ανάγκασε να μετρήσουμε τους δημόσιους υπάλληλους μας.  ΓΙΑ 2 ΜΗΝΕΣ προσπαθούσε το ελληνικό κράτος να μετρήσει κάτι τόσο, μα τόσο αυτονόητο. Επειδή δεν μπορούσε να βασιστεί στις δικές του καταστάσεις μισθοδοσίας αναγκάστηκε να φτιάξει (στο πόδι και στο παρά 5) ειδικό πρόγραμμα "απογραφής δημοσίων υπαλλήλων". Όταν λοιπόν δεν ξέρουμε κάτι τόσο απλό και πανεύκολα μετρήσιμο όπως ο αριθμός των δ.υ. πως θα ξέρουμε το ποσοστό των αλκοολικών της ελληνικής κοινωνίας;
Με τι μούρη τολμάμε να υποστηρίζουμε ότι οι φινλανδοί είναι πιό δυστυχισμένοι από μας; Σε ποιά στοιχεία το βασίζουμε αυτό; Τι ξέρουμε γιά εμάς τους ίδιους;

Με μύθους τρεφόμαστε. Γιά τους ρατσιστές είναι μύθοι μιάς ανύπαρκτης ανωτερότητας. Για τους μη ρατσιστές είναι μύθοι του στυλ "δε βαριέσαι, αλλού είναι χειρότερα".
Σας έχω άσχημα μαντάτα. Με βάση τα κριτήρια (α) που μπορείς να γαμήσεις και (β) που ζεις περισσότερο, πουθενά δεν είναι χειρότερα από την Ελλάδα (ΟΚ, εξαιρώ το Κογκο, την Μπουρκίνα Φάζο, την Αιθιοπία, την Σομαλία και μερικές άλλες παρόμοιες χώρες).

Το καραβάνι του ΔΝΤ ξεκινάει την μακρυά πορεία του στην έρημο του "χρέους". Οι καμήλες έχουν φορτωθεί έτσι, που δεν έχουν το σθένος ούτε καν να διαμαρτυρηθούν.

Απώλεια

Πάντα οι άνθρωποι αναρωτιώνταν αν έχουν ψυχή. Όλες οι θρησκείες και οι περισσότερες φιλοσοφίες θεωρούν την ψυχή σαν δεδομένη. Όχι μόνο δεδομένη αλλά και ανεξάρτητη από το φθαρτό σώμα, ανεξάρτητη από το χρονικό συνεχές (αιώνια).

Ο Πλάτωνας διαχώρισε (πρωτος; ) την ψυχή από το σώμα. Είπε ότι άλλα πράγματα βιώνει το σώμα μας και άλλα η ψυχή μας. Οι θρησκείες ασχολούνται περισσότερο με το τι θα απογίνει η ψυχή μας μετά τον θάνατο. Την θεωρούν όχι μόνο αιώνια και άφθαρτη αλλά και πολύ σημαντικότερη από το σαρκίο μας στον "μάταιο" τούτο κόσμο.

Οι νευροβιολόγοι αμφισβητούν όλο και περισσότερο την ύπαρξη της ψυχής. Κάθε καινούργια ανακάλυψη στον τομέα της νευροβιολογίας αποδεικνύει ότι τα πάντα δεν είναι παρά κάποιες ορμόνες μαζί με κάποια απλά χημικά στοιχεία (νάτριο, κάλιο, μαγνήσιο κ.α. ) που ερεθίζουν τα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου μας.

Οτιδήποτε βιώνουμε, όλα τα αισθήματα που αναβλύζουν μέσα μας και κάποτε σβήνουν, όλες οι αισθήσεις που μας συνδέουν με τον έξω κόσμο δεν είναι παρά κάποια ηλεκτροχημική αντίδραση ανάμεσα σε μερικές χιλιάδες νευρώνες.

Διαθέτουμε κάποιο dna το οποίο προσπαθούμε να αναπαράγουμε όσο γίνεται περισσότερο πριν πεθάνουμε. Όποιος καταφέρει να αναπαράγει το dna του πολλές φορές θεωρείται πετυχημένο βιολογικό είδος - οι υπόλοιποι εξαφανίζονται.

Σύμφωνα με την επιστήμη, ο εγκέφαλος δεν είναι παρά ένα - πολύπλοκο - εργαλείο, το οποίο βρίσκεται εκεί προκειμένου να  μας βοηθήσει στο να αναπαράγουμε επιτυχώς το dna μας. Όλες μας οι σκέψεις, όλα μας τα αισθήματα, όλες μας οι αισθήσεις, οτιδήποτε αποτελεί τον εαυτό μας, την συνείδηση μας, την ψυχή μας εν τέλει, βρίσκεται εγκλωβισμένο μέσα στις ηλεκτροχημικές αντιδράσεις του εγκεφάλου μας.

* * * *
Είναι χαρακτηριστικό, ότι γιά ένα τόσο θεμελιώδες ερώτημα που έχει απασχολήσει όλους σχεδόν τους ανθρώπους γιά τόσες χιλιάδες χρόνια δεν υπάρχει ακριβής ορισμός. Κανένας φιλόσοφος, κανένας θεολόγος και κανένας επιστήμονας δεν έχει δώσει έναν ακριβή, κοινά αποδεκτό ορισμό της ψυχής. Αναρωτιώμαστε αν υπάρχει ψυχή (και το αν είναι αιώνια, άφθαρτη κλπ. ) χωρίς να ξέρουμε τι είναι η ψυχή.

Δεν συμφωνώ με τις απόψεις της νευροβιολογίας. Έτσι κι αλλιώς είμαι πολύ (έως απελπιστικά πολύ) δύσπιστος με τα συμπεράσματα της επιστήμης. Πιστεύω ότι (κυρίως) ο δυτικός τρόπος επιστημονικής σκέψης είναι απελπιστικά μονομερής. Επειδή εξ ορισμού δεν μπορεί να δώσει απάντηση σε πολύπλοκα και αλληλοεξαρτώμενα ερωτήματα, "σπάει" το αρχικό ερώτημα σε πολλά μικρότερα και δίνει απάντηση σε αυτά.
Όσο πιό κορυφαίος γίνεται ένας δυτικός επιστήμονας, τόσο πιό πολύ εξειδικεύεται σε έναν και μοναδικό τομέα της επιστήμης του - αγνοώντας όλα τα υπόλοιπα.

Προσωπικό βίωμα. Κάποτε γνώρισα στο cern έναν - υποψήφιο νομπελίστα - φυσικό. Με αστρονομικά ψηλό IQ. Δεν ήξερε όμως να φτιάξει καφέ. Όταν του έδειξα πως δουλεύει η καφετιέρα, έμεινε έκπληκτος από το γεγονός ότι γιά να φτιάξεις καφέ χρειάζεσαι νερό!! Από τότε, όποτε συναντάω κορυφαίους επιστήμονες σκέφτομαι το "θαύμα της καφετιέρας". Ζεσταίνεις νερό και φτιάχνεις καφέ. Μεταφυσικά πράγματα ;-)

Η δυτική επιστήμη δεν είναι παρά ένα γαιτανάκι από *πολύ* μικρές απαντήσεις σε *πολύ* μικρά και επί μέρους ερωτήματα. Αλλά ακόμα και αν ξέρω όλες τις επί μέρους απαντήσεις δεν ξέρω την ολότητα. Η ερώτηση γιά την ύπαρξη της ψυχής είναι ολιστική, γι αυτό η (δυτική) επιστήμη αδυνατεί να την απαντήσει.

Χιουμοριστική, αυτοσαρκαστική παρένθεση: όπως ξέρουμε, η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα του κόσμου είναι 42 ;-)

Εξ άλλου, μέχρι πριν 60 - 100 χρόνια η επιστήμη (δλδ. όλοι οι "σοβαροί" επιστήμονες του κόσμου) ήταν απόλυτα πεισμένη - ανάμεσα σε πολλές άλλες μπαρούφες - ότι
α) η γυναίκα δεν πρέπει να σκέφτεται πολύ, ούτε να μορφώνεται, γιατί η μόρφωση μειώνει την βιολογική ικανότητα της να αποκτήσει παιδιά. Την κάνει στείρα.
β) η ευγονική θα σώσει το ανθρώπινο είδος από τις αρώστιες. Έπρεπε να έρθει αυτό το παρανοϊκό κάθαρμα που εφάρμοσε με γερμανική μεθοδικότητα τους θάλαμους αερίων γιά να καταλάβουν το λάθος τους. Τα περί "ανώτερης άριας φυλής" αποτελούσαν γενικά παραδεκτές επιστημονικές αλήθειες, ΙΔΙΩΣ στην Αμερική του 1930. Και αν δεν είχαν γίνει πράξη με τόσο αποτρόπαιο τρόπο, ίσως να τις πιστεύαμε μέχρι σήμερα.

Σε ένα παλιότερο μου ποστ μιλάω ξανά γιά την ψυχή και έχω μιά μεγάλη παρένθεση με τις αντιρρήσεις μου περί επιστήμης.

* * * *
Πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχει ψυχή. Όλοι μας έχουμε. Όχι μόνο οι άνθρωποι αλλά και τα ζώα - όλα τα ζώα.
Και αφήνω την νευροφυσιολογία να διακυρήσσει ότι όλα είναι ηλεκτροχημικές αντιδράσεις του εγκεφάλου.

Υπάρχει μεν, αλλά δεν είναι αιώνια, ούτε άφθαρτη, ούτε πηγαίνει στην αγκαλιά κάποιου θεούλη. Πεθαίνει μαζί μας, όπως έζησε μαζί μας. Σώμα και ψυχή σε μιά άρρηκτη ενότητα.
Ναι, είναι μεταφυσικά αυτά που πιστεύω. Δεν μπορώ - ούτε θέλω - να τα αποδείξω. Ούτε με επιστημονικά, ούτε καν με λογικά επιχειρήματα.

Όποιος πέρασε μέρες μόνος του στην μέση ενός ωκεανού, με μοναδική συντροφιά την απεραντοσύνη της Θάλασσας και του έναστρου ουρανού, ΞΕΡΕΙ ότι έχει ψυχή. Χωρίς να χρειάζεται καμμία απόδειξη γι αυτό.

Όποιος ερωτεύτηκε πολύ, βαθιά και παράφορα, ΞΕΡΕΙ ότι έχει ψυχή. Η νευροβιολογία λέει μπαρούφες. Ναι, υπάρχουν μερικές ορμόνες που συνδέονται με το ερωτικό αίσθημα, ναι θέλουμε βιολογικά να αναπαραχθούμε αλλά τι αποδεικνύει αυτό; Τίποτα.
Αν ήμασταν απλά οργανισμοί που αναπαράγουν το dna τους, τι τον χρειαζόμαστε τον έρωτα; Μπορούμε κάλλιστα να αναπαραχθούμε και χωρίς. Μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια, η φύση θα είχε εξαλείψει κάτι τόσο "άχρηστο" όσο ο έρωτας. Εδώ αν δεν εξασκήσεις του μύες σου, θα πάθεις ατροφία μέσα σε λίγες μέρες. Η φύση καταστρέφει οτιδήποτε περιττό. Ο έρωτας γιατί υπάρχει, αφου δεν αποτελεί βιολογική αναγκαιότητα και αφού δεν συνδέεται με την ψυχή μας;

Ποιός δεν έχει κλάψει στο άκουσμα μιάς μουσικής; Ποιός δεν έχει μείνει εκστασιασμένος μπροστά στο θαύμα της Τέχνης; Ποιός έχει δει ένα ηλιοβασίλεμα και δεν έχει αισθανθεί να ενώνεται με όλον τον κόσμο;

Τι είναι όλα αυτά; Βιολογικές ανάγκες, στον υπέρτατο σκοπό της αναπαραγωγής; Φυσικά όχι. Αν δεν είχαμε ψυχή, όλα τα παραπάνω δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης και θα είχαν εξαφανιστεί εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Ζούμε με την ψυχή μας λοιπόν. Ας την κάνουμε να νιώσει γιά άλλη μιά φορά το - απερίγραπτο με λέξεις - αίσθημα της Αρμονίας και της Γαλήνης.

* * * *
Υ.Γ. Ετούτο το κείμενο είναι αφιερωμένο σε μιά ψυχή, που πρόσφατα έφυγε γιά πάντα. Αγαπούσε τα παιδιά, τα πολύχρωμα λουλούδια του αγρού και τα ζώα - ιδίως τα αδέσποτα. Φρόντισε από πολύ νωρίς, ώστε ένα κομμάτι της (μάλλον το καλύτερο) να έχει περάσει στην δική μου ψυχή. Ίσως να είναι αυτός ο ορισμός της Αιωνιότητας.

Ο δρόμος γιά την κόλαση (είναι στρωμένος με καλές προθέσεις)

Όταν το 1963 ο Κέννεντυ πηδιόταν στα ιδιαίτερα του λευκού οίκου με την Μόνροε, το ήξερε η σια, η καγκεμπε, η σταζι, καθώς και πάμπολλοι πολιτικοί του φίλοι και αντίπαλοι. Παρ' όλα αυτά, κανένας δεν διανοήθηκε να το κάνει δημόσια θέμα. Τριάντα και κάτι χρόνια αργότερα, ένας από τους πιό πετυχημένους πρόεδρους των ΗΠΑ κινδύνεψε να ξωπεταχτεί επειδή μπαλαμουτιάστηκε με κάποια Μόνικα. Και πρόπερσυ η γυναίκα του η Χίλαρυ - αν και πολύ ικανότερη του Ομπάμια - έχασε το χρίσμα επειδή είχε το λάθος επώνυμο.

Το πολιτικό προσωπικό των ΗΠΑ σήμερα μπορεί να αποτελείται από αλκοολικούς, έμπορους όπλων, τσιράκια των πετρελαιάδων, καταφανώς ηλίθιους. Αλλά επ' ουδενί μπορεί να κατέχει πολιτικό αξίωμα κάποιος που ξενοπήδηξε πριν 15 χρόνια, όσο ικανός και να είναι.

Πως έγινε αυτό; Γιατί μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα έγινε τέτοια μεταστροφή; Μία εξήγηση είναι ότι η αμερικάνικη κοινωνία έγινε υπερσυντηρητική (το γιατί και το πως απαιτούν πολυσέλιδες αναλύσεις). Αλλά η κοινωνία δεν άλλαξε μόνο στις ΗΠΑ. Εξ άλλου, παντού η πολιτική ελίτ είναι σχετικά ανεξάρτητη από τα κρατούντα έθιμα της χώρας. Πρόχειρο παράδειγμα χώρας με υπεραυστηρή κοινωνία και ξεσαλωμένη πολιτική ελίτ είναι η Σ. Αραβία.

Κάτι έγινε στην USA που δεν έγινε στις άλλες χώρες. Γιατί οι ευρωπαίοι (ορθότατα) δεν ενδιαφέρονται ποιάν ξενοπήδηξε ο Σαρκοζύ, ο Μπερλουσκόνι, ο "δικος μας" Αντρέας και πολλοί, πολλοί άλλοι;

Όσο κι αν ψάξω, μόνο μία ιδιαιτερότητα των ΗΠΑ μπορώ να βρω. Την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ (που ήταν ακόμα πιό μεγάλη όταν έγιναν αυτές οι αλλαγές - επειδή τότε δεν υπήρχε ιντερνετ), μαζί με την ταυτόχρονη άνοδο των φεμινιστριών σε ηγετικά πόστα.

Στην εποχή του Κέννεντυ, δεν υπήρχαν γυναίκες δημοσιογράφοι. Τουλάχιστον όχι σε θέσεις με επιροή. Οι γυναίκες ανέβηκαν στην ιεραρχία των ΜΜΕ από το 1975 και μετά. Φυσικά αδιαφόρησαν γιά τα οικονομικά σκάνδαλα ή τα τερατώδη λάθη της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Το μόνο που τις ενδιέφερε ήταν να ξεσκεπάσουν τα "φαλλοκρατικά γουρούνια" της πολιτικής.
Σιγά σιγά, ασχολούμενες σχεδόν αποκλειστικά με τα ερωτικά σκάνδαλα των (ανδρών πάντα) πολιτικών, οι φεμινίστριες δημοσιογράφοι κατάφεραν να μην υπάρχει ούτε ένας πολιτικός με σεξουαλικούς "λεκέδες" στο γιλέκο του. Ή στο γιλέκο της Μόνικα.

Όλα ωραία και οι προθέσεις τους ήταν καλές. Αλλά δεν σκέφτηκαν ότι αν απομακρυνθούν από την πολιτική όσοι ξενοπηδάνε, θα απομείνουν οι αλκοολικοί και οι πανηλίθιοι γιά να γίνουν πρόεδροι των ΗΠΑ.

* * * * *

Κάπου στις αρχές του 20ου αιώνα, στις δυτικές κοινωνίες οι γυναίκες απόκτησαν το δικαίωμα ψήφου και ξεκίνησαν επιστημονικές καριέρες. Πολύ σωστά. Οι κοινωνίες αυτές γίνονταν όλο και πιό πολύπλοκες και δεν μπορούσαν να αφήσουν το τεράστιο δυναμικό των γυναικείων ικανοτήτων ανεκμετάλλευτο.
Αντίθετα οι αφρικανικές, οι ασιατικές και οι αραβικές κοινωνίες που ζουν μέχρι σήμερα κολλημένες στον 13ο αιώνα δεν νιώθουν καμμία ανάγκη να εκμεταλλευτούν το τεράστιο δυναμικό των γυναικών.

Λίγο αργότερα, ο 2ος παγκόσμιος (μια υπόθεση ανάμεσα σε δυτικές χώρες και την Ρωσία) έφερε το δυνατότερο χτύπημα στην ανδροκρατία. Καθαρά ποσοτικό φαινόμενο. Οι άντρες έγιναν αριθμητικά τόσο λίγοι, που οι γυναίκες αναγκαστικά έπρεπε να αναλάβουν ηγετικές θέσεις.

Αυτή η εξέλιξη ήταν ακόμα μία "καλή πρόθεση" που οδήγησε σε ένα ακόμα αδιέξοδο. Το αδιέξοδο είναι ότι σήμερα τα πιό ικανά μέλη της κοινωνίας μας δεν αναπαράγονται. Στην δυτική Ευρώπη, κάθε γυναίκα σε ηλικία τεκνοποίησης αποκτά στατιστικά 1,2 παιδιά. Σ' αυτόν τον μέσο όρο συμπεριλαμβάνονται οι αλκοολικές, οι άνεργες, αυτές που ζουν από την κοινωνική πρόνοια και οι αμόρφωτες μουσουλμάνες μετανάστριες. Ο δικός τους μέσος όρος είναι 3,0 παιδιά ανά γυναίκα, κάτι που σημαίνει ότι τα πιό δημιουργικά μέλη της κοινωνίας μας (οι πετυχημένες εργαζόμενες) μένουν σχεδόν χωρίς απογόνους.

Στην βιολογία, όταν σε ένα είδος αναπαράγονται τα πιό ασθενή μέλη και δεν αναπαράγονται εκείνα με το βιολογικό πλεονέκτημα, το είδος οδηγείται νομοτελειακά στον εκφυλισμό.

Το αδιέξοδο εντείνεται με την ηλίθια οικογενειακή πολιτική των κρατών. Σε μιά απελπισμένη προσπάθεια να ενισχύσουν την τεκνοποίηση (χρειάζονται πολλούς καταναλωτές, αλλιώς φινίτο ο καπιταλισμός) μοιράζουν αβέρτα οικονομικά κίνητρα. Αλλά τα 50 - 700 ευρώ / μήνα που δίνουν στις πολύτεκνες, αποτελούν κίνητρο μόνο γιά τις γυναίκες των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων. Μιά διευθύντρια τράπεζας με 15 χιλιάρικα/μήνα, τα 700 ευρώ τα γράφει στα παλιά της τα μανόλος. Με τέτοια οικογενειακή πολιτική, πάλι πολλαπλασιάζονται τα αδύναμα μέλη του είδους μας σε βάρος των δυνατών.

Συμπληρωματικά, από γυναικεία μαλακία η αναπαραγωγικότητα των πετυχημένων γυναικών είναι ακόμα πιό δύσκολη. Οι γυναίκες έχουν το ψώνιο να παντρεύονται μόνο "προς τα πάνω". Ένας βιομήχανος, ένας τραπεζίτης, ένας κλινικάρχης δεν έχει απολύτως κανένα πρόβλημα να παντρευτεί και να κάνει παιδιά με την γραμματέα του. Αντίθετα μία διευθύντρια επιχείρησης δεν θα διανοηθεί ποτέ μα ποτέ να κάνει παιδί με έναν υπάλληλο. Για να κάνει παιδί πρέπει πρώτα να βρεί διευθυντή επιχείρησης - και μάλιστα επιχείρησης μεγαλύτερης από την δική της.
Δηλαδή όσο πιό ψηλό το IQ μιάς γυνάικας, όσο πιό μορφωμένη, άξια και πετυχημένη είναι, τόσο πιό δύσκολη κάνει (από βλακεία της) την αναπαραγωγή της. Αλλά ο κόσμος μας χρειάζεται πολλούς απογόνους από ακριβώς αυτές τις γυναίκες και λιγότερο από όλες τις άλλες.

Μικρή διευκρίνηση. Υπάρχουν κόρες πλούσιων οικογενειών που κάνουν παιδιά με "παρακατιανούς". Φυσικά όταν είσαι κόρη εκατομυριούχου και σκυλοβαριέσαι την ζωή σου, κάποια στιγμή θα πηδηχτείς (και) με τον κηπουρό. Το κλασικό κλισέ της λαίδης και του αλήτη. Αλλά εγώ δεν θέλω να αναπαραχθούν τα ηλίθια πλουσιοκόριτσα με την μεγάλη προίκα. Ζητάω να αναπαραχθούν οι αποδεδειγμένα έξυπνες και δημιουργικές - αλλιώς εκφυλιζόμαστε σαν είδος.

Όλο αυτό το αδιέξοδο το έχουν αντιληφθεί (ενστικτωδώς) οι γυναίκες και επιλέγουν επαγγελματικές σταδιοδρομίες, που απαλύνουν κάπως τις δυσκολίες. Μερικές είναι εξυπνότατες, ικανότατες, σπουδάζουν και τα παρατάνε όλα προκειμένου να αφοσιωθούν στα παιδιά τους. Βλακεία και σπατάλη πόρων. Αν θέλεις να περάσεις την ζωή σου με το να αλλάζεις πάνες, μπορείς να το κάνεις και χωρίς διδακτορικό.
Οι περισσότερες επιλέγουν σταδιοδρομίες φιλικές προς την απόκτηση παιδιών. Έτσι εξηγείται γιατί έχουμε 50% γιατρίνες, 60% δικαστίνες ( ! ), 85% δασκάλες και μόλις 7% μηχανολόγους μηχανικούς.
Πιστεύω ακράδαντα ότι οι γυναίκες είναι καλύτερες μηχανικοί. Ο τεχνολογικός μας πολιτισμός θα ήταν κλάσεις ανώτερος του σημερινού, αν είχαμε 60% γυναίκες μηχανολόγους. Δυστυχώς, επιλέγουν να γίνουν δικαστίνες είτε υπάλληλοι σε κάποια τράπεζα εξ αιτίας των παιδιών :-(

Παρένθεση. Το μεγάλο μου δράμα σαν πρωτοετής φοιτητής ήταν να βρίσκομαι σε ένα τμήμα 250 αρσενικών με 3 γυναίκες. Μπορούσα βέβαια να εξυπηρετηθώ από τα γυναικοκρατούμενα τμήματα των δασκάλων και των καρδιολόγων. Αλλά πως είναι δυνατόν να νιώσεις ερωτική έλξη γιά μιά γυναίκα που δεν καταλαβαίνει τις εξισώσεις των χρονικά ανεστραμμένων ηλεκτρομαγνητικών πεδίων (θεμελιώδης προυπόθεση γιά να κατανοήσεις την κβαντομηχανική) ;
Ομολογώ πάντως ότι τώρα στα γεράματα έχω αλλάξει πολύ. Σήμερα μου αρκεί να είναι φιλική προς τα ζώα, να μαγειρεύει καλά και να μπορεί να με ανέχεται (με αυτήν την σειρά προτεραιότητας) ;-)

* * * * *
Υ.Γ. Πολλοί αγαπημένοι μου μπλογκερ γράφουν σωστές και ωραίες πολιτικές αναλύσεις γιά την Ελλάδα. Στο τέλος των πόστ τους βάζουν και ένα αστείο βιντεάκι, είτε μιά ωραία καλλιτεχνική αφίσα. Τους κατανοώ - ποιός αντέχει τόση μαυρίλα; Αν και μου αρέσουν, αποφάσισα να κάνω το αντίθετο από εκείνους. Έφτιαξα ένα (ενδιαφέρον ελπίζω) ποστ γιά ένα γενικό κοινωνικό θέμα, αφήνοντας την πολιτική ανάλυση γιά το τέλος.

Στα σύντομα λοιπόν (άλλωστε οι φίλοι τα έχουν πει καλύτερα): η χώρα μας βρίσκεται υπό ξένη κατοχή και διοικείται από προδότες, δοσίλογους, επίορκους, ψεύτες και κλέφτες. Αν κάποιος δεχτεί αυτήν την φράση σαν αληθινή, όλα όσα γίνονται στην Ελλάδα σήμερα εξηγούνται αυτόματα.

Καρδιοκλέφτρα

- Και ο έρωτας;
- (περιφρονητική κίνηση του χεριού) πφφφ, εντελώς υπερεκτιμημένο αίσθημα. Από βιοχημική σκοπιά, το ίδιο με το να φας μεγάλη ποσότητα σοκολάτας.

Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από τον τελικό διάλογο ανάμεσα στον άνθρωπο (Keanu Reeves) και τον διάβολο (Al Pacino), στο showdown του εκπληκτικού Devil's Advocate.

Ο διάβολος έχει δίκιο. Από βιοχημική σκοπιά. Η επιστήμη έχει μάλιστα προχωρήσει πιό πέρα από την ταινία. Σήμερα ξέρουμε ότι ο έρωτας δεν είναι τίποτα παραπάνω από μερικά μιλιγκραμ οξυτοκίνης. Η οξυτοκίνη εκλύεται μέσα μας με το πρώτο σεξ και είναι υπέυθυνη γιά όλα αυτά που γενικά αποκαλούμε "έρωτα". Η οξυτοκίνη είναι η βιοχημική συγκολητική ουσία, που κάνει τους ερωτευμένους να θέλουν να είναι συνεχώς μαζί.

Αν δεν κάνεις σεξ, δεν έχει οξυτοκίνη και χωρίς οξυτοκίνη δεν υπάρχει έρωτας. Η ρομαντική αντίληψη ότι πρέπει πρώτα να αγαπήσεις τον άλλο και μετά να πέσεις στο κρεβάτι μαζί του, οδηγεί σχεδόν νομοτελειακά σε ερωτικά δράματα.
Αυτά ισχύουν μόνο γιά τις πρώτες φορές. Μετά από 12 - 16 βδομάδες, τα επίπεδα της οξυτοκίνης πέφτουν, όσο σεξ και να κάνεις. Το αν θα συνεχίσεις να είσαι ερωτευμένος μετά τις πρώτες 16 βδομάδες είναι δική σου επιλογή - οι ορμόνες σου παύουν να παίζουν ρόλο.

Μετά τις πρώτες βδομάδες, μερικοί ξεκινάνε την αναζήτηση της επόμενης ερωτικής εμπειρίας. Άλλοι μένουν συμβατικά μαζί γιά κοινωνικούς ή οικονομικούς λόγους. Λίγοι, ελάχιστοι μένουν συνειδητά ερωτευμένοι με τον ίδιο άνθρωπο γιά την υπόλοιπη ζωή τους. Γι' αυτές τις εξαιρέσεις η οξυτοκίνη ξανα-ανεβαίνει και μένει σε ψηλά επίπεδα, όσο ζουν μαζί.

Υπάρχει άλλη μιά κατηγορία, οι "πολυαμοριστές". Άνθρωποι που έχουν εναλλασσόμενους ερωτικούς συντρόφους. Τίμια και ανοιχτά, χωρίς να κρύβονται πίσω από συμβάσεις και ψέματα.
Δεν είναι καθόλου άσχημο να είσαι πολυαμοριστής. Μιλάω από πείρα. Είναι μάλιστα πολύ κοντά στον τρόπο ζωής των αγαπημένων μου bonobo. To μόνο πρόβλημα (από την δική μου σκοπιά) είναι ότι λειτουργεί χωρίς οξυτοκίνη, δηλαδή χωρίς έρωτα. Όταν σήμερα πηγαίνεις με την Λίτσα και αύριο με την Νίτσα, δεν μπορείς να ερωτευτείς ούτε την μία ούτε την άλλη. Αλλά ακόμα και αν ερωτευτείς εσύ, δεν μπορεί να ερωτευτεί εκείνη, αφού σήμερα πηγαίνει μ' εσένα, αύριο με τον Βαγγέλη και μεθαύριο με τον Κώστα.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι είσαι τζάνκι της οξυτοκίνης, όπως εγώ. Ποιά είναι η καλύτερη τακτική γιά να έχεις όσο μεγαλύτερη δόση γίνεται;

Μπορείς να τα φτιάξεις με κάποιαν, να περιμένεις 12-16 βδομάδες μέχρι να πέσει η οξυτοκίνη και μετά να ξεκινήσεις να ψάχνεις γιά την επόμενη. Γίνεται, αλλά με τον καιρό είναι πολύ ανιαρό. Η συμβατική συμβίωση χωρίς έρωτα και ο πολυαμορισμός αποκλείονται γιατί δεν έχουν καθόλου οξυτοκίνη. Εκείνο που απομένει είναι να αφοσιωθείς σε μιά γυναίκα συνειδητά, χωρίς να σε αναγκάζουν οι ορμόνες (μετά τις κρίσιμες 16 βδομάδες) και να μείνεις ερωτευμένος μαζί της. Η οξυτοκίνη θα ανέβει πάλι και θα μείνει διαρκώς ψηλά μέχρι το τέλος της ζωής σου. Η μάξιμουμ απόλαυση (αν εκτιμάς την συγκεκριμένη ορμόνη όσο εγω).

Η επιστήμη και η οξυτοκίνη λοιπόν. Κάθε φορά (και είναι πολλές) που η κοπέλα μου ρωτάει "πόσο μ' αγαπάς; " φοράω το πιό πειστικό μου χαμόγελο, τεντώνω τα χέρια μου σε μιά τεράστια αγκαλιά και της απαντάω "πολυυυυυύ". Αυτή είναι η απάντηση του ερωτευμένου. Ο μηχανικός μέσα μου θα απαντούσε "σ' αγαπάω όσο 237 mgr οξυτοκίνης". Η 2η απάντηση είναι πιό ακριβής, αλλά υποπτεύομαι ότι δεν θα της άρεσε ;-)

Εκείνο που δεν μας λέει η επιστήμη είναι το γιατί ερωτευόμαστε κάποιον. Γιατί την συγκεκριμένη γυναίκα και όχι μιά άλλη; Αφού ο έρωτας ισοδυναμεί με μιά ποσότητα οξυτοκίνης, αφού η οξυτοκίνη δημιουργείται με το σεξ και αφού το σεξ είναι μέσες - άκρες το ίδιο γιά όλους μας, τότε γιατί ερωτεύεσαι την μία και όχι την άλλη;
Η οξυτοκίνη ( = έρωτας) δεν αποτελεί αυτοματισμό. Ναι μεν το σεξ είναι απαραίτητη προυπόθεση γιά να δημιουργηθεί, αλλά το σεξ δεν οδηγεί πάντα στον έρωτα. Γιατί (μπορείς να) κάνεις σεξ με 10, αλλά ερωτεύεσαι μόνο την μία;

Στο Devil's Advocate ο Keanu Reeves είναι ερωτευμένος με την Charlize - breathtaking - Theron.
Γνωρίζω τουλάχιστον έναν μπλόγγερ, που είναι διατεθειμένος να κάνει έρποντας την διαδρομή από την νότια Ελλάδα μέχρι τα βόρεια σύνορα Γερμανίας - Δανίας, προκειμένου να γνωρίσει την Charlize. Γιατί; Επειδή έχει τόσο ωραίο κωλαράκι; Ίσως βρω την ευκαιρία να τον ρωτήσω κάποτε.

Ένας άλλος αξιόλογος μπλόγγερ (φαίνεται να) έχει αδυναμία στα γυναικεία πόδια. Μόνο μέσα στον τελευταίο μήνα έχει γράψει 3 ποστ γύρω από το αγαπημένο του αντικείμενο. Τον κατανοώ απόλυτα - και τα κείμενα του είναι υπέροχα (π.χ το under the table blues).

Άλλοι έχουν αδυναμία στα γυναικεία στήθη. Τυχεράκηδες. Τους ευλόγησε ο Δαρβίνος και έγιναν homo sapiens. Αν είχαν γίνει οτιδήποτε άλλο, δεν θα είχαν με τι να χαρούν ;-) Με εξαίρεση τον homo sapiens, κανένα ζώο δεν έχει βυζιά. Τα άλλα θηλαστικά έχουν θηλές, που φουσκώνουν λίγο όσο το θηλυκο έχει μικρό παιδί. Αυτό είναι όλο.
Η Γυναίκα του homo sapiens είναι το μόνο πλάσμα στον πλανήτη που διαθέτει ένα τόσο ελκυστικό "εξάρτημα". Οι βιολογικοί λόγοι γι' αυτό είναι άγνωστοι.

Η δική μου απόλυτη προτεραιότητα είναι η μυρωδιά. Αν δεν μυρίσω το κορμί της, αν δεν με μαγνητίσει η μυρωδιά της, δεν νιώθω καμμία έλξη. Εν αρχή ήν η Οσμή. Και η Γεύση, που είναι βιολογικά πολύ συγγενική αίσθηση. Τα υπόλοιπα είναι συζητήσιμα.
Το μειονέκτημα: δεν μου ταιριάζει η εποχή μας. Φλερτ μέσω υπολογιστή και φωτογραφίες / φιλμ αποκλείονται σαν ερωτικά διεγερτικά.

Πλατειάζω όμως.  Εξήγησα ήδη, ότι το ιδανικό είναι να είσαι μακρόχρονα ερωτευμένος με την ίδια γυναίκα (εκτός αν δεν σε ενδιαφέρει η οξυτοκίνη στην ζωή σου). Ακόμα δεν απάντησα στο γιατί ερωτεύεσαι μία συγκεκριμένη και όχι μιά άλλη.

Aυτό το τελευταίο είναι απλό. Ερωτεύεσαι την συγκεκριμένη, γιατί είναι η μοναδική. Η καρδιοκλέφτρα σου. Η rubacuore σου (στα ιταλικά ακούγεται πιό όμορφο). Πως είναι δυνατόν να εξηγηθεί ό έρωτας;

Ονόματα (updated)

Τελικά θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει όλο αυτό το τζέρτζελο με την "κρίση", αν είχαμε λίγη επίγνωση. Αν ξέραμε απλή ετυμολογία.

Ποιό είναι το πιό διαδεδομένο επίθετο στην Ελλάδα; Παπαδόπουλος! Δηλαδή το παιδί του παπά.

Οι Παπαδόπουλοι, μαζί με όλους τους υπόλοιπους με επίθετο που να αρχίζει από παπα- αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία. Οι παπάδες με τους απογόνους τους κυριαρχούν στην χώρα.

Εξ άλλου, τα τελευταία χρόνια εμπιστευόμαστε τις τύχες της χώρας είτε σε έναν απόγονο κάποιου παπά - αντρέα είτε σε έναν απόγονο κάποιου τούρκου αξιωματούχου (καρά - αμάν - αλή).

Σοβαρα τώρα, περιμένει κανείς να δει προκοπή με τόσα πολλά παπαδοπαίδια;

Update:  και οσοι ελληνες δεν ειναι παπα(δες) ειναι χατζη(δες)

Μερικές (αποκαρδιωτικές) συγκρίσεις.

-- Στην Γαλλία ανάμεσα στα πιό διαδεδομένα ονόματα είναι το Marin και το Richard.

Το πρώτο βγαίνει από το λατινικό Mars, δηλαδή τον Θεό του Πολέμου

Το δεύτερο είναι επίσης λατινικό και σημαίνει ισχυρός βασιλιάς

-- Στην Ισπανία και Πορτογαλία τα πιό διαδεδομένα ονόματα είναι το Garcia (νεαρός), Lopez (λύκος), Caldeira (αυτός που κατασκευάζει καζάνια).

Μαζί και τα Fernandez (παληκάρι, γενναίος), Rodrigues (ξακουστός γιά την ισχύ του) και οπωσδήποτε Gonzales. Δεν έχω ελληνική ετυμολογία γι' αυτόν, τα λεξικά δίνουν Gonzales = "battle genius".

-- Στους αγγλοσάξωνες οι πιό διαδεδομένοι είναι οι Smith (σιδεράς), οι Cooper (αυτός που κατασκευάζει βαρέλια) και οι Wagner (κατασκευάζει πολεμικές άμαξες).

-- Στους σκανδιναυούς οι πιό πολυπληθείς είναι οι Karlson (οι γιοί του Άντρα), οι Hansson και οι Johansson (αμφότεροι οι γιοί του Ιωάννη, όπου Ιωάννης = φιλεύσπλαχνος Ιεχωβά), οι Nielsson (οι γιοί του Νικητή), και τέλος οι Larsson (οι γιοί του δαφνοστεφή - προφανώς μετά από μάχες).

-- Στους γερμανούς οι πιό πολυπληθείς είναι οι Schmidt (σιδεράδες κι αυτοί, όπως οι εγγλέζοι Smith), οι Mayer (τσιφλικάδες), οι Becker (φουρναρέοι) και οι Mueller (μυλωνάδες).

Που πάτε ωρέ παπαδοπαίδια; Είναι δυνατόν μιά χώρα με τόσους απόγονους παπάδων να συναγωνιστεί χώρες που στελεχώνονται από λύκους, θεούς του πολέμου, battle genius, άντρες, νικητές, σιδεράδες και τσιφλικάδες;

Μία είναι η λύση προκειμένου να ορθοποδήσουμε:

να διώξουμε παραχρήμα από την Ελλάδα όλους όσους έχουν όνομα που αρχίζει από παπα-

Ξεκινώντας από αυτόν που παριστάνει τον πρωθυπουργό αυτές τις μέρες.

Ανέκδοτο

Στην αίθουσα ενός swinger club οι θαμώνες επιδίδονται στην προσφιλή τους ενασχόληση - ανεξέλεγκτο σεξ όλων με όλους.
Ξαφνικά, ακούγεται μία απελπισμένη φωνή στο σκοτάδι
- Ρε παιδιά, να οργανωθούμε!
Κανείς δεν δίνει σημασία.
Μετά από λίγο, η ίδια φωνή στο σκοτάδι, πιό απελπισμένη από πριν
- Ρε παιδιά, να οργανωθούμε!
Και πάλι καμμία αντίδραση.
Η σκηνή επαναλαμβάνεται μερικές φορές ακόμα, ώσπου κάποιος απαντάει
- Τι θες ρε φίλε, μας έσκασες;
- Να οργανωθούμε ρε παιδιά! Μέχρι τώρα με γάμησαν 6 φορές και δεν κατάφερα να γαμήσω ούτε 1.

* * * *
Το ανέκδοτο περιγράφει τέλεια την νοοτροπία του έλληνα. Μπήκε σε ένα club χωρίς να έχει ιδέα από τους κανόνες του,  χωρίς να έχει ιδέα γιά το τι γίνεται εκεί μέσα. Προσποιήθηκε μάλιστα ότι δεν είδε τους βαρβάτους αράπηδες στην είσοδο. Μπήκε, ελπίζοντας να βρει απολαύσεις χωρίς να χρειαστεί τις προαπαιτούμενες προετοιμασίες και οργάνωση. Και μόνο όταν τον πήδηξαν (επανειλημμένα) άρχισε να αναγνωρίζει τα καλά της οργάνωσης.

Η σημερινή κατάσταση της χώρας οφείλεται κατά 90% στο πασοκ και τον ιδρυτή του, μετά την εκλογική επικράτηση του 1981. Όχι ότι δεν υπήρχε ρεμούλα και διαφθορά στις πιό πριν εποχές. Αλλά πριν το 1981 η διαφθορά ήταν περιορισμένη σε 10 μεγαλοοικογένειες που είχαν ξεκινήσει να πλουτίζουν επί κατοχής, σαν δοσίλογοι και συνεργάτες των γερμανών. Με εξαίρεση αυτές τις 10 οικογένειες και τους σφουγγοκωλάριους τους, ο υπόλοιπος κόσμος ήταν μιά χαρά. Το φιλότιμο και η τιμιότητα ήταν κοινωνικές Αξίες, πρότυπα προς μίμηση.
Ο αντρέας γ. παπανδρέου διασκόρπισε την διαφθορά από τους πιό πλούσιους μέχρι τους πιό φτωχούς. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, οι έλληνες επιδόθηκαν σε ένα ανεξέλεγκτο όργιο αυθαιρεσίας. Η αυθαιρεσία θεωρήθηκε "μαγκιά" και το να είσαι τίμιος έγινε ισοδύναμο του μαλάκας.

Αναπηρικές συντάξεις σε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές εν ενεργεία, συντάξεις αντιστασιακού σε άτομα που το 1940 δεν είχαν ακόμα γεννηθεί, 60000 (ολογράφως: εξήντα χιλιάδες) προσλήψεις στο δημόσιο μέσα σε ΜΙΑ ΜΕΡΑ! Γιά πολλές μέρες / μήνες / χρόνια. Θεσμοθετημένα μάλιστα με την αισχρότατη και απροκάλυπτη δήλωση του αγπ "μόνο με δικούς μας θα οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός".
Είναι αυτοί που σήμερα συμπληρώνουν μια 30ετία "υπηρεσίας" και παίρνουν σύνταξη. Αν τολμησει κανείς να τους κόψει ένα κατοστάρικο θα μετατραπούν σε φτωχούς συνταξιούχους. Το ότι επί 30 χρόνια ροκάνιζαν έναν μισθό που επ ουδενί δικαιούνταν, περνάει στο ντούκου.
Ο σοσιαλισμός των αυθαίρετα διορισμένων. Που ακόμα και την στιγμή που η χώρα έχει βουλιάξει, εξακολουθούν να διορίζουν (αυθαίρετα εννοείται). Πασοκικό παπαγαλάκι υπερασπίζονταν την φράση "μόνο με δικούς μας..." μπροστά μου, τον Φλεβάρη του 2010!

Η αυθαιρεσία και ο κωλοελληνισμός διαπότισαν όλη την κοινωνία. Με το σκεπτικό "γιατί αυτός και όχι εγώ" έγιναν όλοι άτιμοι. Όχι μόνο στο θέμα των διορισμών. Με διαλυμένη την Δικαιοσύνη, με νόμους - μαιμού που εφαρμόζονται επιλεκτικά, με ανύπαρκτους ελεγκτικούς μηχανισμούς, ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει.

Ένα μειονέκτημα έχει αυτή η κατάσταση. Ένα μειονέκτημα που οι έλληνες αρνούνται πεισματικά να δουν. Το μειονέκτημα είναι ότι αν σε γαμήσουν (όπως τον τυπάκο στο ανέκδοτο) δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.

Πριν το 1981, αν κάποιος ήθελε να βγει μπροστά σου στην αριστερή στροφή στο φανάρι, σου ζήταγε την άδεια. Και σου έλεγε ευχαριστώ αν τον άφηνες. Σήμερα μόνο οι μαλάκες περιμένουν στο φανάρι γιά να στρίψουν αριστερά. Το να βγει ο κάθε ένας μπροστά σου, θεωρείται κεκτημένο δικαίωμα, αυτονόητο.
Πριν το 1981, υπήρχαν κάτι λίγοι θερμόαιμοι νεαροί που καβαλούσαν τις μοτοσυκλέτες τους και έκαναν ελιγμούς ανάμεσα στ' αυτοκίνητα. Τους έλεγαν "καμικάζι" (έχουν γραφτεί και τραγούδια γι αυτούς). Σήμερα, όποιος οδηγεί δίτροχο πρέπει ντε και καλά να παριστάνει τον "γρήγορο", καταπατώντας τον κ.ο.κ. Που πας ρε κακόμοιρο, καταχρεωμένο ανθρωπάκι; Σε έχουν πηδήξει 20 φορές μόνο γιά σήμερα - νομίζεις ότι κάτι έκανες με το να βγεις μπροστά στο φανάρι;

Είναι σημαντικό να ασχολούμαι με τις συνθήκες στους δρόμους; Όχι, αν σκεφτώ τα δις που χρωστάει η χώρα. Ναι, αν ζητάω μιά οφθαλμοφανή εξήγηση, γιατί φτάσαμε ως εδώ. Στους δρόμους αναγνωρίζω τις αιτίες της ελληνικής χρεωκοπίας. Την αυθαιρεσία, την δειλία και την τζάμπα μαγκιά.

Πρόσφατα, σε μιά διαδήλωση μερικοί ξυλοφόρτωσαν τον Χατζηδάκη. Το πιό μεστό σχόλιο γιά το γεγονός το διάβασα από την Μαρτίνα, στο σχετικό post του Old Boy.
Ρετσιτάρω: "Για να αποφευχθεί η βία ο άνθρωπος εφηύρε την Δικαιοσύνη. Οταν αυτή αδυνατεί να ανταποκριθεί η επιστροφή στη βία είναι ζήτημα χρόνου.."

Γενικεύω το σωστό σχόλιο. Μόνο η ύπαρξη - και η εφαρμογή - κανόνων κρατάει την κοινωνία. Χωρίς κανόνες, το να στρίψουμε ο ένας το λαρύγγι του άλλου είναι ζήτημα χρόνου. Αλλά η ελληνική κοινωνία γαλουχήθηκε από το 1981 μέχρι σήμερα, ότι η εφαρμογή των κανόνων αφορά αποκλειστικά τους χαζούς. Τώρα που την πηδάνε, ζητάει "να οργανωθούμε", όπως ο κακομοίρης στο ανέκδοτο.
Αλλά είναι αργά.

* * * *
Κρίση; Ποιά κρίση;

Εκείνο που γίνεται σήμερα στην Ελλάδα είναι μιά ανακατανομή πλούτου από τους "χαζούς" προς τους "έξυπνους". Τα καινούργια τζάκια είναι ήδη εδώ. Και θα μας πηδήξουν μαζί με τα παλιά, που ουδέποτε έφυγαν.

Επιτροπές 150 ατόμων διορίστηκαν - αυθαίρετα και κομματικά εννοείται - μόλις την τελευταία βδομάδα. Χατηρικοί νόμοι (όπως η απαλλαγή της φορολογίας γιά τις εφημερίδες π.χ. ) ψηφίστηκαν μόλις προχθές, χαρίζοντας μερικά (ακόμα) εκατομμύρια στα διαπλεκόμενα συμφέροντα. Οι ιδιοκτήτες των παε και των καε ακόμα και σήμερα βρίσκονται στο φορολογικό απυρόβλητο (εμ, τζάμπα παίζουν μπουνιές ποιός θα αγοράσει τις ομάδες; ).

Σήμερα το βράδυ, τα νέα τζάκια θα συν-γιορτάσουν την πρωτοχρονιά με "Τριαντάφυλλο σολομού μπαλίκ σε ζεστό μπλινί με ξινή κρέμα και χαβιάρι οσιέτρ, καπουτσίνο αγκινάρας με τρούφα και λαβράκι μαρινέ, πράσινο ριζότο με φρέσκο αστακό, κλείνοντας με κρεμ μπριλέ φραγκοστάφυλο και κρέπα σοκολάτας με μους βαλρόνα σε βελουτέ μπανάνας". To εξαιρετικό κείμενο του Καπετάνιου Κωστή Γκορτζή τα περιγράφει λεπτομερώς.

Ποιοί έχουν να πληρώσουν κρεμ μπρυλέ φραγκοστάφυλο; Προφανώς πάμπολλοι.

Τρία (μόνο) παραδείγματα.
Παράδειγμα 1) Η Ελλάδα έχει υποχρέωση να απλοποιήσει τις διαδικασίες γιά την ίδρυση εταιρειών. Συγκριτικά, στην Γερμανία ίδρυσα εταιρεία μέσα σε 10', υπογράφοντας ένα χαρτί και καταβάλλοντας εισφορά 20 (είκοσι) ευρώ. Δεν χρειάστηκε καν να παω στην δημ. υπηρεσία - όλα έγιναν τηλεφωνικά, η με το ταχυδρομείο.
Στην Ελλάδα χρειάστηκα γιά την ίδια δουλειά 3000 ευρώ σε "γρηγορόσημα", συν 6 μήνες τρέξιμο και ουρές σε κάτι απίθανες υπηρεσίες, των οποίων την ύπαρξη αγνοούσα.
Το να απλοποιηθούν οι διαδικασίες είναι υποχρέωση μας απέναντι στην ΕΕ, δεν χρειάζεται λεφτά, δεν χρειάζεται υποδομές, χρόνο, δεν χρειάζεται τίποτα. Όλο κι όλο χρειάζεται μιά υπουργική απόφαση. Αν όμως απλοποιηθούν οι διαδικασίες, θα εξαλειφθούν τα "γρηγορόσημα".
Ποιος θα τσεπώνει μετά τα 3000 ευρώ (ΜΑΥΡΑ λεφτά εννοείται) γιά να παραγγείλει κρεμ μπρυλε φραγκοστάφυλο οεο;

Παράδειγμα 2) Στο Καλαμάκι λειτουργεί μαρίνα γιά κότερα αναψυχής. Η περιοχή είναι φιλέτο, μιάς και είναι εντελώς προνομιακό να μπορείς να παρκάρεις το πλοίο σου 5' από την Ομόνοια. Σε συγκρίσιμες μαρίνες της Μεσογείου, ο κάθε πλοιοκτήτης πληρώνει από 3000 - 6000 ευρώ / χρόνο γιά ελλιμενισμό, ανάλογα με το μέγεθος του πλοίου.
Αυτό ΔΕΝ ισχύει γιά την μαρίνα στο Καλαμάκι, ιδιοκτησίας του ελληνικού κράτους. Στο Καλαμάκι, το ελληνικό κράτος δείχνεται εξαιρετικά "γενναιόδωρο" προς τους πλοιοκτήτες, το κόστος ελλιμενισμού είναι γελοιωδώς χαμηλό.
Οι πλοιοκτήτες όμως δεν τα γλυτώνουν αυτά τα λεφτά. Οι πλοικτήτες πληρώνουν την δίκαια τιμή της πιάτσας, που είναι ετσι κι αλλιώς 3 - 6 χιλιάρικα (κάθε χρόνο πάντα). Η διαφορά είναι ότι δεν τα πληρώνουν επίσημα στον νόμιμο ιδιοκτήτη της μαρίνας, δλδ. το ελληνικό κράτος. Τα πληρώνουν - μαύρα - στον "διαχειριστή", που είναι ένα κύκλωμα δημοσίων υπαλλήλων.

Ποιός εμποδίζει το ελληνικό κράτος να ανεβάσει την τιμή στο Καλαμάκι; Ποιός θα έλεγε όχι σε παραπάνω κρατικά έσοδα; Οι πλοιοκτήτες δεν ενδιαφέρονται - έτσι κι αλλιώς τα ίδια πληρώνουν και τώρα. Οι μόνοι που θα έχαναν από αυτήν την αλλαγή θα ήταν αυτοί που σήμερα τσεπώνουν μαύρα λεφτά - ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ - προκειμένου να παραγγέλνουν "χαβιάρι οσίετρ και καπουτσίνο αγκινάρας".

Παράδειγμα 3) Κάποτε το ελληνικό κράτος αποφάσισε να αυξήσει την ασφάλεια στις θαλάσσιες συγκοινωνίες. Με αμφιλεγόμενο τρόπο, αλλά ας δεχτώ ότι είχε καλές προθέσεις. Ένα από τα μέτρα που αποφασίστηκαν ήταν να εφοδιαστεί ο κάθε ασύρματος του πλοίου (VHF) με ξεχωριστή μπαταρία και ξεχωριστό τροφοδοτικό.
Το τροφοδοτικό είναι ένας απλός φορτωτής, περίπου σαν αυτόν που φορτίζει την μπαταρία του κινητού μας. Κόστος υλικών γύρω στα 3 ευρώ, κόστος έτοιμης συσκευής άντε το πολύ 10 ευρώ. Το ελληνικό κράτος όμως (προκειμένου να χορηγήσει την άδεια κυκλοφορίας του πλοίου) απαιτεί συγκεκριμένο τροφοδοτικό, από συγκεκριμένη εταιρεία. Που - έχοντας το μονοπώλιο - πουλάει το μηχάνημα αξίας 10 ευρώ γιά 70 ευρώ.

Να πως το κράτος φτιάχνει εκατομμυριούχους και να πως τα νέα (και παλιά) τζάκια έχουν τα φράγκα να παραγγείλουν καπουτσίνο αγκινάρας.

Σήμερα, εδώ και τώρα, μας πηδάνε. Απροκάλυπτα, ξαδιάντροπα τα παίρνουν από τους αδύναμους και τα δίνουν στους επιτήδειους. Η "κρίση" και το ΔΝΤ είναι απλά ο φερετζές γιά να δικαιολογηθεί η ληστεία.

Τι μένει γιά μας; Μα ... το να οργανωθούμε ;-)

Το λέει άλλωστε και το ανέκδοτο.

Εύχομαι το 2011 να μας βρει πιό οργανωμένους.

Δαίμονες

Εισαγωγικό σημείωμα: σ' αυτό το ποστ ασχολούμαι με 2 θέματα - άσχετα μεταξύ τους. Το πρώτο είναι πιό "αισθηματικό" και αναφέρεται σε μιά πρόσφατη (δυσάρεστη) εμπειρία. Το 2ο είναι πιό "ορθολογικό" και περιέχει σκέψεις που αναλύω στο μυαλό μου εδώ και πολύν καιρό. Το περικλείω σαν μιά μεγάλη παρένθεση μέσα στο κυρίως ποστ. Θα χαρώ να ανταλλάξω σκέψεις με όποιον ενδιαφέρεται είτε γιά το πρώτο είτε γιά το δεύτερο θέμα (είτε και γιά τα 2).

* * * * * *
Οι πιό όμορφοι δαίμονες ήταν εκείνοι που γνώρισα στο φιλμ The Golden Compass, βασισμένο στα διηγήματα του Philip Pullman. Στον κόσμο που περιγράφει ο Pullman, ο κάθε άνθρωπος έχει ψυχή σε μορφή ζώου. Η ψυχή (δλδ. το ζώο) βρίσκεται πάντα κοντά στον άνθρωπο και είναι "ο δαίμονας" του. Είτε ο άνθρωπος βρίσκεται πάντα κοντά στην ψυχή του - ανάλογα με την οπτική γωνία. Δύο ξεχωριστά όντα σε μιά μοναδική και άρρηκτη συμβίωση. Αν πονέσει ο ένας, θα πονέσει και ο άλλος. Αν πεθάνει ο ένας, θα πεθάνει και ο άλλος. Ο άνθρωπος και ο δαίμονας του (η ψυχή του) βρίσκονται σε διαρκή - συνειδητό - διάλογο. Άλλοτε γιά απλά, καθημερινά πράγματα (πότε θα φάμε, που θα κοιμηθούμε) και άλλοτε γιά τις σημαντικές αποφάσεις της ζωής.

Πολύ θα ήθελα να ζω σε έναν τέτοιο κόσμο. Πρώτον θα φερόμασταν καλά στα ζώα, αφού η κακοποίηση ενός ζώου θα σήμαινε κακοποίηση μιάς ψυχής (και στον δικό μας κόσμο το ίδιο σημαίνει, απλά θέλουμε πεισματικά να το αγνοούμε). Δεύτερον θα αναπτύσσαμε τον διάλογο με την ψυχή μας - κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν από καιρό πάψει να κάνουν.

Ποιός όμως μας διαβεβαιώνει, ότι τα ζώα ΔΕΝ είναι η ψυχή μας; Ποιός μας διαβεβαιώνει, ότι κάθε φορά που βασανίζουμε, σκοτώνουμε, σφάζουμε, κυνηγάμε, δηλητηριάζουμε ένα ζώο, δεν κακοποιούμε μιά ψυχή; Η επιστήμη; Ας καγχάσω!

Ανοίγω (μεγάλη) παρένθεση περί Επιστήμης.
Μιά - ελπίζω αυξανόμενη - μερίδα νέων (κυρίως) ανθρώπων αυτοπροσδιορίζεται στις μέρες μας σαν "ορθολογιστές". Αναγνωρίζονται εύκολα από την αρνητική στάση τους απέναντι σε κάθε θρησκεία και ιδίως την ελληνορθόδοξη (τι χαρακτηρισμός) εκκλησία. Ο ορθολογισμός τους συνοψίζεται στην επαληθευσιμότητα που προσφέρει το διπλά τυφλό πείραμα (ΔΤΠ). Οτιδήποτε δεν επαληθεύεται με διπλά τυφλό πείραμα (ΔΤΠ) αποτελεί στα μάτια τους μεταφυσική και εξοβελίζεται στο πυρ το εξώτερο του "ορθολογισμού".

Αν και συμφωνώ μαζί τους 100% σε ότι αφορά τον σκοταδισμό όλων των θρησκειών, δεν μπορώ να συμφωνήσω με την σημασία που δίνουν στο ΔΤΠ. Εκείνο που ξεχνάνε οι "ορθολογιστές" μας είναι ότι το ΔΤΠ μπορεί να επαληθεύσει / διαψεύσει αποκλειστικά κάτι γιά το οποίο ΨΆΧΝΕΙΣ. Αν (ηθελημένα) δεν ψάχνεις γιά κάτι, δεν μπορείς να αποφανθείς γιά την αλήθεια μιάς φράσης.

Λέει π.χ. ο Pullman ότι κάθε ζώο αντιπροσωπέυει μία ανθρώπινη ψυχή. Ότι το να βασανίζεις ένα ζώο ισοδυναμεί με το να βασανίζεις έναν άνθρωπο. Το ίδιο ακριβώς πιστεύω κι εγώ. Έρχονται όμως οι "ορθολογιστές" και με καταδικάζουν αναφανδόν σαν μεταφυσικό, επειδή αυτό που λέω δεν αποδεικνύεται με διπλά τυφλό πείραμα.
Γιά στάσου ρε μεγάλε και πάρε μιά ανάσα. ΕΨΑΞΕΣ (με ΔΤΠ είτε αλλιώς) να δεις αν η φράση αυτή αληθεύει; Αφού δεν έψαξες, πως είσαι τόσο σίγουρος ότι αυτά που λες εσύ είναι (ορθο)λογικά και αυτά που λέω εγώ είναι μεταφυσικά; Δηλαδή επειδή εσύ δηλώνεις "ορθολογιστής" και είσαι εναντίον του παπαδαριού, σημαίνει ότι όλα όσα λες είναι αυτομάτως σωστά;

Το 2ο πράγμα που αρέσκονται να ξεχνάνε οι "ορθολογιστές" μας είναι ότι στις μέρες μας ΔΕΝ υπάρχει ανεξάρτητη Έρευνα. Μπορεί το ΔΤΠ να είναι μιά ωραία μέθοδος - αν και μακράν όχι η μοναδική - στο να εξετάζεις αν μιά επιστημονική πρόταση είναι σωστή ή λάθος. Αλλά η ΔΙΑΤΎΠΩΣΗ της επιστημονικής πρότασης αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο όσων έχουν τα φράγκα (και μιλάμε γιά δις, όχι παίξον-γέλασον).

Σήμερα η επιστημονική έρευνα στους τομείς των μαθηματικών, της πληροφορικής, της φυσικής και της χημείας καθορίζεται, χρηματοδοτείται και χειραγωγείται από την (κρατική εν πολλοίς) πολεμική βιομηχανία. Στους δε τομείς της βιολογίας και της ιατρικής χρηματοδοτείται και χειραγωγείται από τις φαρμακοβιομηχανίες. Έτσι εξηγείται γιατί π.χ. ξοδεύονται μερικά δις στην επιστημονική έρευνα γιά την καταπολέμηση της φαλάκρας και της σεξουαλικής ανικανότητας και όχι γιά τις αρρώστιες που σκοτώνουν τα παιδάκια του 3ου κόσμου.

Αν λοιπόν εσύ τρισμέγιστε είσαι φυσικός και σε πληρώνει το αμερικάνικο πεντάγωνο γιά να κάνεις έρευνα γύρω από τους νέους τύπους χειροβομβίδων, ώστε να εξολοθρεύονται αποτελεσματικότερα οι φουκαράδες οι ιρακινοί, είναι γούστο σου και μαγκιά σου. Αλλά μη μου κουνιέσαι και πολύ γύρω από τον "ορθολογισμό" του διπλά τυφλού πειράματος. Γιατί χωρίς τα κατευθυνόμενα φραγκάκια από τους πάτρωνες και αφέντες σου, όχι διπλά τυφλό πείραμα, αλλά ούτε σουβλάκι δεν μπορείς να φτιάξεις.

Μέχρι λοιπόν κάποιος να αποδείξει επιστημονικά ότι η Πίστη δεν μπορεί να μετακινήσει βουνά, εγώ έχω κάθε δικαίωμα να λέω ότι η Πίστη (ο Έρωτας στην περίπτωση μου) μπορεί να μετακινήσει βουνά.
Και μέχρι κάποιος να αποδείξει ότι η ψυχή μας δεν κατοικεί σε ένα ζώο, εγώ έχω κάθε δικαίωμα να λέω ότι τα ζώα ΕΙΝΑΙ η ψυχή μας.
Κλείνει η παρένθεση, ξαναγυρνάω στους δαίμονες.

Οι πιό όμορφοι δαίμονες που ξέρω λοιπόν, είναι τα ζώα. Οι ψυχές μας. Όσοι ζουν σε κόσμους σαν εκείνους του Pullman τους έχουν αυτούς τους δαίμονες συνειδητά δίπλα τους. Σε διαρκή διάλογο, σε διαρκή (αλληλο)φροντίδα.

Αλλά δεν ξέρω μόνο όμορφους δαίμονες :-(

Ξέρω και τα "καινά δαιμόνια". Αυτά που ανάγκασαν τον Σωκράτη να πιεί το κώνειο. Ξέρω και τα δαιμόνια των ασκητών. Εκείνα που με μορφή πειρασμού ήθελαν να αποπλανήσουν τους ασκητές από τον διαλογισμό τους. Μ' εμένα η προσπάθεια αποπλάνησης θα διαρκούσε περίπου 5' - με νικητές τα δαιμόνια.

Μιάς και ανέφερα τον Σωκράτη: σε κάποια αναφορά περιγράφει το πως συνομιλεί με το "δαιμόνιο" του. Το δαιμόνιο - που σημειωτέον έχει μορφή ζωου - τον κατευθύνει να κάνει μόνο καλές πράξεις. Να λοιπόν που ο κος Pullman ψιλο-αντιγράφει τον Σωκράτη 2500 χρόνια μετά.

Ξέρω και τους δαίμονες των μαχητών. Τα έβαλε - λέει η φράση - "με θεούς και δαίμονες". Καθώς δεν είμαι μαχητής αλλά δειλός, η φράση δεν με αφορά.

Ξέρω τους δαίμονες του Unix / Linux. Έχω κατασκευάσει μάλιστα καμπόσους από δαύτους. Ακίνδυνοι όλοι τους.

Τον δαίμονα Genius malignus του Καρτέσιου. Τον δαίμονα του Maxwell γιά το αεικίνητο 2ου είδους. Τον δαίμονα του Laplace.

Τους δαίμονες που "καταλάμβαναν" τα σώματα των κακομοίρηδων στον Μεσαίωνα και έπρεπε να εκδιωχθούν από τους εξορκιστές.

Ξέρω λοιπόν δαίμονες και δαίμονες. Καλούς, αδιάφορους και απαίσιους. Όσοι αναφέρω πιό πάνω έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Αποτελούν "εξωτερικά" όντα. Άλλο ο δαίμονας, άλλο ο άνθρωπος.

Τι κάνεις όμως με τους δαίμονες που αποτελούν τον εαυτό σου;
Δεν εννοώ τους μεσαιωνικούς "δαίμονες" (στην πραγματικότητα, κρίσεις επιληψίας, η πάρκινσον) που δήθεν κάνουν κατάληψη στο σώμα σου.

Εννοώ τους δαίμονες που κουβαλάς μέσα σου από την γέννηση σου. Τους δαίμονες που κανένας εξορκιστής δεν μπορεί να διώξει.
Τους δαίμονες που εμφανίζονται στις πιό απρόσμενες στιγμές. Γιά να σε καταδιώξουν. Εκείνους που μόνο η πανικόβλητη φυγή σου δίνει - προσωρινά - το αίσθημα ότι ίσως τους ξεφύγεις.

Το ξέρεις ότι είναι δημιουργήματα του ταλαιπωρημένου μυαλού σου. Δεν παύουν γιά τούτο να είναι λιγότερο ορατοί, λιγότερο φοβεροί. Δεν παύει ο πανικός στον ερχομό τους να γίνεται μεγαλύτερος.

Δεν μπορώ να περιγράψω την εικόνα ενός τέτοιου δαίμονα. Η πιό κοντινή εικόνα στον δικό μου είναι ένα φιλμ / σχεδόν ντοκυμανταίρ γιά την ζωή του Bruce Lee.
O Bruce Lee - που συμπτωματικά είχε το παρατσούκλι "Δράκος" - καταδιώκονταν σε όλη του την ζωή από έναν φοβερό και τρομερό σαμουράι. Αυτό περιγράφει τουλάχιστον το κινηματογραφικό αφιέρωμα στην ζωή του. Ο δαίμονας του Bruce Lee ήταν ένας καβαλάρης με σπαθί και ακόντιο. Το άλογο του χλιμίντριζε φλόγες. Η πανοπλία ανέμιζε στα πλάγια του αλόγου, δίνοντας την εικόνα φτερών δράκου (εγκυκλοπαιδική λεπτομέρεια: οι πανοπλίες των σαμουράι είναι κλάσεις ανώτερες από εκείνες των δυτικών και ευέλικτες - ανεμίζουν λοιπόν).

Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τέτοιον δαίμονα. Σε ξέρει καλά. Ξέρει που να χτυπήσει. Είναι η προσωποποίηση της Αμφιβολίας σου. Η επίγνωση της Αδυναμίας σου. Η συνειδητοποίηση της Μικρότητας σου.
Εκεί που νιώθεις χαλαρός, σχεδόν ευτυχισμένος, ικανοποιημένος από την ζωή σου, εκεί που νομίζεις ότι κάποιος έγινες, έρχεται από το πουθενά. Σε καταδιώκει με το άλογο του, το katana του αγγίζει το λαρύγγι σου και σου κόβει τον αέρα.
Δεν έχεις άλλη επιλογή από το να τρέξεις. Άτακτη φυγή. Ξέροντας ότι δεν έχεις την παραμικρή ελπίδα να ξεφύγεις. Τρέχεις μέχρι να σκάσουν οι πνέυμονες σου και να σωριαστείς κάτω με λυγμούς. Αν σταθείς τυχερός, θα σε περιφρονήσει και θα φύγει, αφήνοντας σε να πνίγεσαι στα δάκρυα.

Μέχρι την επόμενη φορά.