Η πρώτη σκουντιά

Τα 11-12 μου χρόνια ήταν μια πολύ άβολη περίοδος για μένα. Η παιδική ηλικία ήταν πίσω μου. Αυτός ο ροζ κόσμος που μπορείς να λες και να κάνεις το οτιδήποτε χωρίς επιπτώσεις. 

Από την μια μεριά, όλες μου οι ορμόνες με έσπρωχναν μπροστά, προς την ενήλικη ζωή. Από την άλλη, έβλεπα ένα τραίνο να έρχεται καταπάνω μου και σκεφτόμουν, που πας ρε Καραμήτρο;

 

Οι μεγάλοι (μαζί και οι γονείς μου) με αντιμετώπιζαν σαν παιδί-θαύμα, έδειχναν λίγο δέος απέναντι μου. Τόσο για εσωτερικούς όσο και για εξωτερικούς λόγους.

Εν μέρει, ήταν δικαιολογημένο. Όντως δεν ήμουν σαν τα άλλα 11-12χρονα. 

Πρώτος στα μαθήματα και μάλιστα χωρίς να διαβάζω. Διάβαζα / ρούφαγα δεκάδες εξωσχολικά βιβλία και έβγαζα δικά μου - ανορθόδοξα - συμπεράσματα. Π.χ. ήμουν ήδη άθεος και ήξερα ακριβώς το γιατί. Επίσης ένιωθα άπατρις και πολίτης του κόσμου (στα 11 μου αυτό ήταν ανερμάτιστο). Εκ των υστέρων, ξέρω ότι καταλάβαινα το 1/10 από όσα διάβαζα. Αλλά αυτό δεν με εμπόδιζε τότε από το να κάνω σκέψεις.

Σε πρακτικό επίπεδο, έφτιαχνα πράγματα με τα χέρια μου και χρησιμοποιούσα εμπειρικά κανόνες ναυπηγικής και αντοχής υλικών. Την θεωρία την έμαθα 10 χρόνια αργότερα στο Πολυτεχνείο.

Ταυτόχρονα, είχα πολύ πρόωρη ανάπτυξη. Σήμερα, σαν ενήλικας, η εμφάνιση μου, ο σωματότυπος μου δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Αλλά αυτόν τον σωματότυπο τον είχα αποκτήσει ήδη στα 11 μου. Οπότε για τους συνομήλικους μου ήμουν κάτι ανάμεσα σε Γκοτζίλλα και Κινκ Κονγκ. Στους περισσότερους ενήλικες - τους αρσενικούς - έριχνα ήδη από τότε μισό έως ένα κεφάλι.

Οπότε ήταν λογικό να με αντιμετωπίζουν σαν ούφο. Ένα θεόρατο ατσούμπαλο αγόρι που μπορούσε να κατασκευάζει πράγματα που κανένας δεν κατανοούσε. Που διάβαζε Αριστοτέλη, Παπαδιαμάντη και Καζαντζάκη. Οκ, καταλάβαινε ένα ελαχιστότατο κλάσμα από αυτά. Αλλά οι άλλοι - μικροί και μεγάλοι - δεν καταλάβαιναν ούτε αυτό το κλάσμα.

Όλα αυτά τα κουλά συνδυάζονταν με μια πρωτοφανή χαζομάρα και ανικανότητα σε απλά πραγματάκια της καθημερινής ζωής. Π.χ. δεν ήξερα ότι για να περάσω απέναντι έπρεπε να ανάψει το φανάρι των πεζών πράσινο. Δεν ήξερα ότι τα περίπτερα πουλάνε σοκολάτες και δεν ήξερα τι αξία έχουν 3 ευρώ (οκ, τότε ήταν ακόμα δραχμές). Δεν ήξερα να φέρομαι, ούτε το πως πρέπει να μιλάω σε άλλους κ.ο.κ. Μηδέν κοινωνικοποίηση. Σε ότι αφορούσε την απλή καθημερινότητα, έλεγα και έκανα διαρκώς μαλακίες. Που τις καταλάβαινα εκ των υστέρων και ένιωθα ντροπιασμένος, ρεζίλι.

Από την μια ο Καζαντζάκης και οι πολύπλοκες κατασκευές, από την άλλη έπρεπε να με πιάσει κάποιος από το χέρι για να με περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Μύλος...

* * * *

Αντίθετα με μένα, οι γονείς μου ήταν κοινωνικοί άνθρωποι. Ήταν λοιπόν κάτι συνηθισμένο να βρίσκομαι συχνά σε γλέντια - μια αφορμή την εύρισκαν πάντα. Από αυτά τα τυπικά ελληνικά γλέντια, όπου μαζεύονται 40 άτομα, όλοι τα οργανώνουν όλα - ταυτόχρονα - την τελευταία στιγμή, φωνάζουν σαν να ήταν 90 άτομα, τρώνε σαν να ήταν 120, γελάνε, χορεύουν και στο τέλος παίρνουν και τάπερ για το σπίτι ;-)

Ήμουν λοιπόν 11,5 χρονών και ήταν Κυριακή του Πάσχα. Σε γλέντι φυσικά.

 

Το εξέχον πρόσωπο στο γλέντι δεν ήμουν εγώ, ήταν ο γιός ενός από τους διοργανωτές.  Είχε φύγει για σπουδές στην Αγγλία και βρίσκονταν τώρα στην Ελλάδα για διακοπές, μαζί με την Αγγλίδα κοπέλα του. Ένα ζευγάρι 20-21χρονων. 

 

Οι γονείς του καμάρωναν για τον γιο που έβγαλαν - κοτζαμ μέλλων πτυχιούχος από την Αγγλία. Οι καλεσμένοι καμάρωναν - και μάλλον ζήλευαν - τον έλληνα παίδαρο που βρήκε αγγλίδα γυναίκα. Ο ίδιος καμάρωνε γενικώς για όλα.

Η κοπέλλα ήταν πολύ συνεσταλμένη. Χαμογελούσε πολύ προς όλους, αλλά δεν μίλαγε καθόλου. Λογικό. Η ίδια δεν ήξερε ούτε λέξη ελληνικά. Βρίσκονταν σε έναν κόσμο εντελώς άγνωστο, καινούργιο και λίγο εξωτικό. 

Κανένας - εκτός από το αγόρι της - δεν ήξερε ούτε μια λέξη αγγλικά. Όλοι φώναζαν όλοι μαζί ότι τους κατέβει, την χτύπαγαν στην πλάτη χωρίς να την ρωτήσουν, γέλαγαν μπροστά της την ώρα που έτρωγαν, με γεμάτο στόμα. Χωρίς αυτή να καταλαβαίνει το γιατί γελάνε όλοι αυτοί.

Όλος αυτός ο καμβάς της ευτυχίας και του γλεντιού είχε βαθιές ρωγμές και τις είδα εκείνη την ημέρα πρώτο χέρι. 

Πρώτες και καλύτερες οι γυναίκες. Εκμεταλλευόμενες το ότι η κοπέλλα δεν ήξερε την γλώσσα, κουτσομπόλευαν ασταμάτητα. Πως είναι έτσι το δέρμα της, τα μαλλιά της, το φόρεμα της; Γιατί κινείται έτσι, γιατί γέλασε τώρα, τι βλάχους έχει εκεί στην Αγγλία για οικογένεια; (γιατί όπως όλοι ξέρουμε, αν δεν είσαι έλληνας δεν ξέρεις να ζεις). Φαρμάκι, ζήλεια και μοχθηρία στα κρυφά, ενώ στα φανερά γελάμε, χτυπάμε στην πλάτη και δίνουμε φιλάκια.

Εγώ περνούσα απαρατήρητος μέσα σε όλο αυτό το τζέρτζελο - παρά το γκοτζιλικών διαστάσεων παρουσιαστικό μου. Ήμουν ευχαριστημένος που δεν χρειάζονταν να πω ή να κάνω το οτιδήποτε, μόνο να τρώω. Συμπτωματικά καθόμουν απέναντι ακριβώς από το ζευγάρι και παρατηρούσα.

Όπως γίνεται πάντα σε τέτοια γλέντια, τα πιάτα με τους μεζέδες πηγαινοέρχονταν - μαζί με την απαραίτητη οχλαγωγία - στο τραπέζι. Τυπικά ήταν μεν Πάσχα και όλοι γιόρταζαν, αλλά το ζευγάρι είχε την τιμητική παρουσία. Οπότε οι καλύτεροι μεζέδες πήγαιναν πρώτα σε αυτούς.

Η κοπέλλα δοκίμαζε πολύ λίγο, από πολύ λίγα πιάτα. Στα περισσότερα κούναγε αρνητικά το κεφάλι, χαμογελώντας. Κάποια στιγμή, ακούστηκε η λέξη "βήγκαν". Κανένας δεν ήξερε τι σημαίνει αυτή η λέξη. 

Το μόνο που κατάλαβαν όλοι ήταν ότι βήγκαν = μια ακατάδεχτη που δεν ξέρει να ζει και περιφρονεί τους μεζέδες μας. Ιδίως, αυτούς που έχουν κρέας μέσα.

Ώσπου έφτασε το τυπικό πασχαλινό αρνί στην σούβλα. Άκουσα πίσω μου ένα μισόλογο "πρόσεξε να δεις τι έχει να γίνει τώρα". Ήταν δλδ προσχεδιασμένο. 

Πριν καταλάβω το τι λένε και γιατί, έσκασε το αρνί ολόκληρο, με ανοιγμένο το κεφάλι ακριβώς μπροστά στην κοπέλα. Να φαίνεται το μυαλό του ζώου. Με ένα πηρούνι πήραν μια μπουκιά αρνίσιο μυαλό και την έβαλαν (χωρίς να ρωτήσουν) στο πιάτο της.

Η κοπέλα τινάχτηκε πίσω τρομαγμένη. Παραπάτησε, σηκώθηκε και έφυγε τρέχοντας προς την αυλή, εκεί που ήταν παρκαρισμένα τα αυτοκίνητα. Μόνη της. Κάποιοι χασκογέλασαν. Κάποιοι άφησαν ένα σχόλιο που δεν άκουσα. Το αγόρι της, ατάραχο, συνέχισε να τρώει, σαν να μην έγινε τίποτα. Ελπίζω να τον χώρισε τον μαλάκα στο ίδιο δευτερόλεπτο που πάτησε το πόδι της πίσω στην πατρίδα της.

Το μόνο που κατάλαβα ήταν ότι κάτι είχε σπάσει μέσα μου. Κάτι δεν πήγαινε ΚΑΘΟΛΟΥ καλά, την ίδια στιγμή που όλοι έδειχναν τρισευτυχισμένοι, γλεντούσαν. Ήταν ίσως εκείνο ακριβώς το δευτερόλεπτο που έγινα ενήλικας και άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο; Δεν ξέρω.

Σηκώθηκα ήσυχα, χωρίς λέξη, χωρίς να δημιουργήσω υποψίες. Προσποιήθηκα ότι πηγαίνω στην τουαλέτα. Βγήκα έξω και την έψαχνα. Την βρήκα μισοκρυμμένη ανάμεσα στα αυτοκίνητα, καθισμένη σε ένα πεζούλι, να κλαίει με αναφυλλητά. Τα χέρια στο πρόσωπο.

Στάθηκα μπροστά της, σε 2 μέτρα απόσταση. ´Ηρεμος, αμίλητος. Ένα τεράστιο ατσούμπαλο πλάσμα που μέχρι πριν μισό λεπτό ήξερε μόνο τον εαυτό του, έβλεπε ξαφνικά ένα άλλο ανυπεράσπιστο και αδύναμο πλάσμα να κλαίει. Δεν μίλησα, τι να έλεγα; Ούτε εκείνη ήξερε την γλώσσα μου, ούτε εγώ την δική της. Δεν την ακούμπησα, ούτε κινήθηκα προς το μέρος της. Ένας 11χρονος δεν ξέρει να μιλήσει με το σώμα του σε κανέναν, πόσο μάλλον σε μια 20χρονη. Σε αυτές τις ηλικίες, μια διαφορά ηλικίας των 9 χρόνων φαντάζει σαν αιώνας.

Στεκόμουν εκεί, θλιμμένος. Και μετά από λίγο είδα μπροστά μου το σουβλισμένο αρνί. Ένα άλλο αδύναμο και ανυπεράσπιστο πλάσμα που το χώρισαν από την μανούλα του για να το σφάξουν και να το σουβλίσουν. Χωρίς να φταίει σε τίποτα. Σε ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα. 

Όλα αυτά εξ' αιτίας μιας γιορτής, για την οποία κάποιον τον σταύρωσαν, τον πότισαν χολή και ξύδι, τον σκότωσαν και αναστήθηκε.

Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου. Δεν ήξερα καλά καλά το γιατί. Ένιωθα μόνο μια απέραντη θλίψη. Για την κοπέλα. Για το αρνί. Για εμένα. Ένα τεράστιο βάρος στους ώμους μου. Τίποτα δεν μου άρεσε γύρω μου. Και ήμουν πολύ άπειρος, πολύ ανόητος και πολύ ανίκανος να αλλάξω αυτά που δεν μου άρεσαν.

Κάποια στιγμή ήρθαν και μας μάζεψαν και τους δύο φυσικά. Δεν πολυθυμάμαι τι ακριβώς ακολούθησε. Ξέρω ότι αρνήθηκα να φάω το οτιδήποτε και μετά από λίγο φύγαμε για το σπίτι. Την κοπέλα δεν την ξαναείδα ποτέ, ούτε έμαθα τι απέγινε.

Είχα όμως μάθει ήδη πολλά.

- Μην εμπιστεύεσαι κανέναν. Ψάχνουν το αδύνατο του σημείο για να σε χτυπήσουν ακριβώς εκεί.

- Μην εμπιστεύεσαι ποτέ και τίποτα από μια γυναίκα που σου χαμογελάει και μοιράζει φιλάκια. Κατά 99,99% λέει ακριβώς τα αντίθετα πίσω από την πλάτη σου.

- Η "πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία" είναι στην πραγματικότητα ένας κουβάς με σκατά

- Ποτέ μην μιλάς με γεμάτο στόμα. Ποτέ μην κάνεις θορύβους τρώγοντας. Είναι απαίσια αντιαισθητικό.

 

- Μάθε ξένες γλώσσες και γνώρισε ξένες κουλτούρες. Όσο περισσότερες, τόσο καλύτερα. 

- Μάθε το σώμα σου. Μάθε να _μιλάς_ με το σώμα σου. Μάθε να επικοινωνείς με άλλα πλάσματα χωρίς να μιλάς (το χρειάστηκα χρόνια αργότερα, με τα ζώα).

- Σαράντα νοματαίοι που τρωγοπίνουν, γελάνε και τραγουδάνε ΔΕΝ είναι κάτι στο οποίο θα ήθελες να συμμετέχεις. Ποτέ.

- Ένα σουβλισμένο αρνί δεν έχει απολύτως καμία σχέση με μια θρησκεία που - άσχετο αν εσύ πιστεύεις ή όχι - υποστηρίζει ότι κυρήσσει την Αγάπη.

- Ένα σουβλισμένο αρνί ΔΕΝ είναι κάτι που σου αρέσει. Ούτε κρέας γενικότερα. Συνέχισα να είμαι κρεατοφάγος για 9-10 χρόνια ακόμα. Δεν αλλάζει κανείς αυτό που για όλους τους άλλους θεωρείται αυτονόητο μέσα σε μια μέρα. Χρειάστηκα χρόνια για αυτήν την διαδικασία. Έγινα χορτοφάγος στα 20-κάτι μου.

Καλώς ήρθατε στην Εφηβεία ;-)

Σαν έφηβοι, στο επόμενο επεισόδειο θα μιλήσουμε για το Σεξ...

Τα αισθηματικά

Διαφημίσεις 1. Μια ψηλή μαύρη κοπέλλα / μοντέλο περπατάει αγέρωχη στον δρόμο, ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους. Ντυμένη πολύ κομψά, μοντέρνα. Με ένα μειδίαμα υπεροχής στο πρόσωπο. Σε κάποια στιγμή μπαίνει σε ένα αυτοκίνητο - στην θέση του οδηγού φυσικά - και φεύγει.

Εσύ σαν θεατής ξέρεις ότι βλέπεις διαφήμιση, αλλά δεν ξέρεις από ποιο προϊόν (εδώ βρίσκεται όλο το ζουμί). Το οτιδήποτε θα χώραγε. Ρούχα, ασφάλειες ζωής, απορυπαντικά, κοσμήματα, αρώματα, αυτοκίνητα, ταξίδια, γουατέβερ. Κανένα από τα αντικείμενα που βλέπεις δεν είναι αναγνωρίσιμο. Ακόμα και από το αυτοκίνητο φαίνεται μόνο ένα μέρος της πόρτας και μισό τιμόνι από το πλάι. Μόνο στο τελευταίο δευτερόλεπτο του σποτ βγαίνει το όνομα της εταιρείας.

Διαφημίσεις 2. Ένα μαύρο μωρό φοράει μια πάνα της μάρκας Χ (πανάκριβη, premium) και δείχνει γλυκούτσικο και ευτυχισμένο - αν και χεσμένο. Εδώ καταλαβαίνεις γρήγορα ότι πρόκειται για πάνες, αλλά μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο δεν βλέπεις την μάρκα. Όλη την ώρα βλέπεις ένα μαύρο μωρό να σου γελάει.

 

Υπάρχουν κι άλλα, πολλά παραδείγματα, όλα στο ίδιο μοτίβο: Δεν βλέπεις πουθενά το προϊόν, παρά μόνο στο τέλος. Όλη την ώρα βλέπεις μόνο μια ευτυχισμένη μειονότητα. Στα δυο παραπάνω παραδείγματα ήταν η μαύρη ράτσα, σε άλλα παραδείγματα είναι η lgbt-something κοινότητα, οι χοντροί, οι ανάπηροι, οι καραφλοί κ.ο.κ.

Δεν έχω πάθει κάποιο ρατσιστικό, αντι-woke παραλήρημα. Ούτε με ενοχλεί το να βλέπω την οποιαδήποτε μειονότητα να είναι ευτυχισμένη. Εκείνο που με ενοχλεί είναι ότι δεν βλέπω πλέον το "προϊόν", αλλά το αίσθημα.

Ο κλασσικός καπιταλισμός παλιά προσπαθούσε να σου πουλήσει ένα καποιο προϊόν. Π.χ. στα αυτοκίνητα σου έδειχνε το πόσο γρήγορο είναι, πόσο οικονομικό, άνετο, ασφαλές, σου δίνει στάτους κ.α. Στα ρούχα σου έδειχνε ότι σε κάνει όμορφο και σέξυ. Στα απορυπαντικά σου έδειχνε το λευκότερο λευκό.

Σήμερα δεν σου πουλάνε πλέον προϊόντα, σου πουλάνε αισθήματα.

 

Οι διάφορες μειονότητες είναι αυτό που λέει η λέξη. Μειονότητες. Π.χ. οι μαύροι στην Γερμανία είναι κάτω από 1%. Άσε που τις περισσότερες φορές δεν έχουν λεφτά να αγοράσουν όλα αυτά τα πανακριβέ πράγματα. Το ίδιο και οι άλλες μειονότητες. Αποτελούν το 1% - 5% του πληθυσμού, αλλά το 80% στις διαφημίσεις. 

Το concept δεν είναι πλέον "αγοράστε το προϊόν μας γιατί έχει τα Χ πλεονεκτήματα". 

Το concept είναι "αγοράστε το προϊόν μας γιατί εμείς είμαστε μια καλή εταιρεία που αγαπάει τους μαύρους, τους γκει, τις χοντρές και τους καραφλούς".

Αν όλο αυτό έμενε στις διαφημίσεις, θα το πέρναγα στο ντούκου. Είμαι συνεπής μινιμαλιστής αντι-καταναλωτικός. Αν όλοι κατανάλωναν σαν εμένα, τα 9/10 της παγκόσμιας οικονομίας θα είχε καταρρεύσει από έλλειψη πελατών. Τι με νοιάζει εμένα το πως διαφημίζονται και το πως πουλιώνται τα διάφορα προϊόντα;

Αλλά δεν. Το concept "δεν πουλάω προϊόντα, πουλάω αισθήματα" έχει πλέον καθιερωθεί σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής - ιδίως στην πολιτική αρένα.

Η αντικειμενικότητα, η λογική, μια στοιχειώδης συνέπεια των επιχειρημάτων, έχουν πάει για βρούβες. Ο οποιοσδήποτε πολιτικός λέει οτιδήποτε κουλαμάρα του κατέβει και κανένας δεν ενδιαφέρεται να αρθρώσει ένα απλό "τι λες ρε απατεώνα;"

 

Οπως οι εταιρείες που θέλουν να αγοράσουμε τα ηλεκτρονικά τους μπλιμπλικια επειδή είναι καλές και αγαπάνε τους αράπηδες και τις λεσβίες, έτσι και οι πολιτικοί μας θέλουν να αγοράσουμε τις χοντρές μπαρούφες που μας πουλάνε, επειδή είναι καλοί και αγαπάνε τους κατατρεγμένους.

Βγήκε ο απατεώνας και είπε ότι οι μετανάστες τρώνε σκύλους και γάτες. 

Βγήκε η ξεφωνημένη υπάλληλος του πουτιν και είπε σε 80 εκατομμύρια ανθρώπους - που έζησαν μάλιστα 50 χρόνια κατοχής εξ αιτίας του ΒΠΠ - ότι ο χίτλερ ήταν αριστερός και κομμουνιστής. 

 

Κανονικά, αυτά τα καθίκια δεν έπρεπε καν να μπορέσουν να τελειώσουν την φράση που ξεκίνησαν. Κανονικά, θα έπρεπε να τους έχουν πάρει με τις πέτρες, πολύ πριν φτάσουν στο σημείο να εκφράζουν δημόσιο λόγο. Αντι γι' αυτό, μετά από κάθε τέτοια εξωφρενική μπαρούφα τα ποσοστά τους ανεβαίνουν.

Ειδικά οι τσιφτετέλληνες στην Τσιφτετελλάδα, το έχουν τερματίσει το αισθηματικό ντελίριο. Αίματα, παιδάκια, μανούλες, γριούλες, κουτσοί, στραβοί - ένας χυλός και ένας όχλος που μόνιμα ωρύεται.

Παλιά, οι φανφαρόνοι πολιτικοί έβγαιναν στα μπαλκόνια και ξεκινούσαν τους λόγους τους με την κλασσική φράση "Ελληνίδες, Έλληνες...."

Σήμερα βγαίνουν στα σόσιαλ και ξεκινάνε τους λόγους τους "Χαροκαμένες, Χαροκαμένοι...".

Αντί για επιχειρήματα, αντί για στοιχεία, βλέπουμε και ακούμε ποτάμια από αίμα και δάκρυα. Ένας όχλος που ουρλιάζει δακρύβρεχτος.

Στην επικαιρότητα βρίσκεται το ατύχημα των Τεμπών. Πιο πριν ήταν οι φωτιές. Πιο πριν οι πλυμμήρες. Πιο πριν ένα ναυάγιο. Το επόμενο θα είναι οι σεισμοί.

Γίνεται μια καταστροφή, αμέσως ζητάνε να παραιτηθεί η κυβέρνηση. Γιατί ρε μάγκες; Μακρυά από εμένα η παραμικρή υπεράσπιση της οποιασδήποτε κυβέρνησης. Σιγά μην υπερασπιστώ κόμμα, ιδίως ένα δεξιό κόμμα.

Αλλά γιατί να παραιτηθεί; Υπάρχουν στοιχεία; Τα παρουσίασε κανένας;

Διόρισαν λέει δικούς τους σε υπεύθυνες θέσεις. Ναι, και; Τι ακριβώς περίμενες; Ζεις εδώ και 5 γενιές σε μια χώρα που οι ημέτεροι διορίζονται. Οχι μόνο σε υπέυθυνες θέσεις. Ταμίες σε σουπερμαρκετ διορίζονται στην βάση του αν είναι δικοί μας ή όχι. Εδω και 5 γενιές, όλοι το ξέρουν, όλοι το θέλουν, όλοι το αποδέχονται. Ποιος έκανε το οτιδήποτε για να αλλάξει αυτό στα τελευταία 125 χρόνια; Με τι μούτρα ζητάς να παραιτηθεί ο Χ μαυρογυαλούρος επειδή διόρισε ημέτερους; Αντε, έστω ότι παραιτήθηκε. Εσύ που επί 125 χρόνια εκλέγεις μαυρογυαλούρους, θα ψηφίσεις μετά κάποιον που ΔΕΝ θα διορίζει ημέτερους; Στην τελική, αν είναι όλα να μείνουν ίδια, γιατί να παραιτηθούν; Παίζει καποιον ρόλο το αν σε σκοτώσει ο Χ ή ο Ψ μαυρογυαλούρος; 

Η πραγματική λύση θα ήταν να μην διορίζονται ημέτεροι ποτέ και πουθενά. Για δείξε μου τώρα την τελευταία ψήφο σου να δω κάτι.

 

Όλοι περνάνε με κόκκινο στο φανάρι (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Αλλά μόνο αμα  αφήσουν εσένα σακάτη, ή αν σκοτώσουν το δικό σου παιδί θα σε ενοχλήσει η παρανομία. Ανέχεσαι και ψηφίζεις τον βούρκο εδώ και γενεές - ενοχλείσαι μόνο όταν ο βούρκος πνίγει εσένα προσωπικά.

Στο γνωστό κωλονήσι με τους κουραδόμαγκες το θεωρούσαν όλοι κεκτημένο τους δικαίωμα να οδηγούν μαστουρωμένοι και ντίρλα. Μέχρι που πέθανε ένας ημι-σελέμπριτυ και ξαφνικά άρχισαν όλοι με τα δάκρυα και με τα αίματα. Και ζητάνε καπάκι παραιτήσεις. Γιατί;

Καθυστερεί λέει η δίκη για τα Τέμπη. Σοβαρά ρε μεγάλε; Για να βγάλεις ένα απλό διαζύγιο από την γκόμενα χρειάζεσαι εφτά χρόνια. Η αδερφή μου είχε μια δικαστική διαμάχη με τον γείτονα για ένα σπασμένο παράθυρο και η δίκη κράτησε πέντε χρόνια.

Τι ήταν αυτά; Κυβερνητικός δάκτυλος μπήκε στην γκόμενα για να καθυστερήσει το διαζύγιο; Η κυβέρνηση φταίει που μια απόφαση για ένα σπασμένο παράθυρο κρατάει 5ετία; 

Έστω ότι σου κάνουν το χατήρι και η δίκη γίνεται μέσα σε 3 μήνες μετά το ατύχημα. Εσύ πρώτος θα μιλούσες για βιαστικό κουκούλωμα της υπόθεσης.

 

Σε οποιαδήποτε υπόθεση τέτοιων διαστάσεων είναι απόλυτα λογικό για τις δίκες να κρατάνε χρόνια. Εσύ απαιτείς δίκη εδώ-και-τώρα και μάλιστα με το αποτέλεσμα που σου αρέσει.

Δάκρυα, αίματα, κατάρες, παιδάκια, χαροκαμένες μανούλες, όχλος.

Όπως έλεγε ο Νιόνιος πολύ παλιά, για μια άλλη υπόθεση ".... μα η Δικαιοσύνη ήταν απ έξω".

- - - -

Ξαναγυρίζω στις διαφημίσεις που περιέγραψα στην αρχή.

Οι εταιρείες δεν παρουσιάζουν το προϊόν τους, παρουσιάζουν αισθήματα.

Οι πολιτικοί δεν παρουσιάζουν τις θέσεις τους, παρουσιάζουν αίματα, μανούλες και αγανάκτηση. 

Δεν θέλω να υπερασπιστώ καμία κυβέρνηση, ιδίως καμία δεξιά κυβέρνηση.

Το θέμα των Τεμπών - από μόνο του - δεν με ενδιαφέρει καν. Με ενδιαφέρει το συνολικό φαινόμενο.

Να κι αν πέσει η σημερινή κυβέρνηση, να κι αν δεν πέσει.

Θα συμμετείχα σε έναν πολιτικό διάλογο, αν υπήρχαν επιχειρήματα και στοιχεία.

Αλλά θεωρώ καταστροφικά επικίνδυνο έναν μη-διάλογο που καρκινοβατεί από το ένα ατύχημα στο επόμενο, από την μια φυσική καταστροφή στην επόμενη και το μόνο που έχει σαν αντικείμενο είναι αίμα και χαροκαμένους.

Είμαι από τους πρώτους που λένε ότι όποιος παραβαίνει τον νόμο πρέπει να μπαίνει στην φυλακή. Αλλά είναι εντελώς άλλο πράγμα η απαίτηση για Δικαιοσύνη και εντελώς άλλο πράγμα να έχει δίκιο αυτός που κλαίει πιο γοερά.

 

Το δεύτερο είναι η σίγουρη συνταγή για τον επόμενο πόλεμο.

Αναλφαβητισμός

Πριν μερικές βδομάδες έγραψα αυτό για την πηχτή αμορφωσιά γύρω μας.

Πριν μερικές μέρες βγήκε μια έκθεση του ΟΟΣΑ που έλεγε ότι στους ενήλικες οι δεξιότητες της καθημερινής ζωής μειώνονται.

 

Όλο και λιγότεροι άνθρωποι είναι ικανοί να αλλάξουν μια λάμπα, να ισιώσουν ένα σωληνάκι που στράβωσε, να επιδιορθώσουν ένα ποδήλατο ή μια σπασμένη καρέκλα. Ο ΟΟΣΑ λέει ότι δεν μειώνονται μόνο οι χειρωνακτικές δεξιότητες. Η κατανόηση κειμένου, η σαφής ομιλία (η ικανότητα να εκφράζεις τα αισθήματα και τις σκέψεις σου), η ικανότητα για απλές λογικές αλληλουχίες - αν ισχύει το Α τότε δεν θα ισχύει το Β, μειώνονται επίσης. 

 

Να μη μιλήσω για "πολύπλοκα" πράγματα όπως το συνταξιοδοτικό σύστημα μιας χώρας, οι κανόνες του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, οι βασικές λειτουργίες του οργανισμού σου κλπ κλπ κλπ.

 

Όλο και λιγότεροι κατέχουν όλο και λιγότερα. Το κυριότερο: Απολύτως κανένας δεν αισθάνεται την έλλειψη. Το αντίθετο. Αν πεις σε κάποιον ότι είναι αμόρφωτος χοντρομαλάκας θα θεωρηθεί ότι του κάνεις μπούλιγκ και θα φας cancel.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας υπάρχει τόση πολλή Πληροφορία, διαθέσιμη για τόσους πολλούς. 

Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας υπάρχουν τόσοι πολλοί αναλφάβητοι που δεν ξέρουν πως λειτουργεί ο κόσμος γύρω τους.

 

Στον Μεσαίωνα ήξερες ότι ο Θεός σου έστειλε μια αρώστια για να σε τιμωρήσει. Δεν ήταν επιστημονικά σωστό (με τα σημερινά κριτήρια της επιστήμης), αλλά ήταν μια Γνώση για το πως λειτουργεί ο κόσμος σου. Πόσοι ξέρουν σήμερα το πως λειτουργεί ο κόσμος τους;

Βγαίνουν εντελώς μπανάλ κέιμενα / βίντεο στα σόσιαλ που εξηγούν με απλό τρόπο το πως λειτουργεί το Α ή το Β. Απλά, αυτονόητα πραγματάκια, γνωστά εδώ και 10ετίες. 

Αντί η ανακοίνωση του Αυτονόητου να αντιμετωπίζεται συγκαταβατικά, όλα αυτά έχουν διθυραμβική αποδοχή. Λες και πρόκειται για μια τεράστια αποκάλυψη.

Κάτω από το Αυτονόητο βλέπεις 5.673 σχόλια στο στυλ "μπράβο, μας άνοιξες τα μάτια, αυτό πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία".

ΜΑΛΑΚΙΕΣ, χοντρές μάλιστα. Αν σου άνοιξε τα μάτια μεγάλε, τότε γιατί εξακολουθείς να φέρεσαι το ίδιο βλακωδώς όπως πριν; 

Όσο για τα σχολεία, εσύ πρώτος θα έβγαινες στα κάγκελα να ουρλιάξεις "για τα παιδιά μας" αν τα σχολεία αποφάσιζαν να διδάξουν κάτι πραγματικά επαναστατικό. Όπως π.χ. το να μην τρως κρέας. Είτε το να μην γίνει το παιδί μάνατζερ αλλά μηχανικός στα καράβια.

* * *

Δεν έχει "φανεί" ακόμα στην συλλογική συνείδηση, αλλά ο καιρός των σόσιαλμηδια έχει περάσει. Θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν και να έχουν δισεκατομμύρια χρήστες, αλλά ο ρόλος τους θα είναι εντελώς διαφορετικός.

Το καινούργιο εργαλείο - και πιστεύω το τελευταίο πριν την τελική κατάρρευση - είναι η τεχνητή νοημοσύνη, η ΑΙ.

 

Όπως έχω γράψει και ξαναγράψει, οι φιλοσοφικές πομφόλυγες περί ΑΙ είναι εντελώς αδιάφορες. 

Να κι αν έχει "συνείδηση" (ότι και να σημαίνει αυτό), να κι αν δεν έχει. 

Να κι αν είναι "ανώτερη" (ότι και να σημαίνει αυτό) από τον άνθρωπο, να κι αν δεν είναι. 

Το ίδο αδιάφορα είναι το αν παίζει καλό σκάκι, το αν κάνει σωστές διαγνώσεις καρκίνου και το αν μπορεί να μας παραπλανήσει με deepfake.

Μόνο ένα πράγμα μετράει σε ότι αφορά την ΑΙ: Το σε ποιον ανήκει!

Το μέλλον μπορείς να το δεις καλά κρυμμένο στις χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις των κινητών. Όλα (γιατί άραγε; ) τα καινούργια κινητά έχουν ενσωματωμένη μια ΑΙ. Αργά ή γρήγορα όλοι θα έχουμε μια ΑΙ στο χέρι μας, θέλουμε δεν θέλουμε. 

 

Η καταστροφή βρίσκεται στο ότι κανένας δεν μπορεί να χειριστεί μια ΑΙ. Ούτε καν εγώ που είμαι ειδικός. Πόσο μάλλον οι αναλφάβητοι που αναφέρω πιο πάνω - δλδ το 90% των ενηλίκων, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ.

Πως χρησιμοποιεί μια ΑΙ στο κινητό του ένας αναλφάβητος; Φυσικά, δεν ξέρει. 

Εδώ αναλαμβάνουν οι διαφημίσεις, μαζί με διάφορα promotion αρθράκια, να του δείξουν τι ακριβώς μπορεί να κάνει.

 

Από τις γκόμενες η ΑΙ χρησιμοποιείται για να απαντήσει στο 4.000 ετών ερώτημα "τι να φορέσω σήμερα".

Από τις μη-γκόμενες, η ΑΙ χρησιμοποιείται για να απαντήσει στο ερώτημα "τι να μαγειρέψω, τι να φάω σήμερα".

Οι γκόμενοι χρησιμοποιούν την ΑΙ για να απαντήσουν στο ερώτημα "πως να βρω γκόμενα να πηδήξω"

Οι μη-γκόμενοι χρησιμοποιούν την ΑΙ για να απαντήσουν στο ερώτημα "πως να γίνω πλούσιος γρήγορα, χωρίς να έχω ικανότητες και χωρίς να δουλέψω".

Σύμφωνα με τις στατιστικές της ίδιας της google, αυτές ακριβώς είναι οι 4 δημοφιλέστερες ερωτήσεις που έγιναν στην ΑΙ τον τελευταίο χρόνο.

Σε συνδυασμό με τον καθολικό αναλφαβητισμό, την απουσία (ανικανόητα πλέον) κριτικής σκέψης, την μαζικότητα του όχλου, οι απαντήσεις της ΑΙ - δηλαδή τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη της - γίνονται Νόμοι. Μια καινούργια πραγματικότητα γεννιέται. 

 

- Δεν χρειάζεσαι πλέον την καθολική παρακολούθηση του Μεγάλου Αδερφού.

- Δεν χρειάζεσαι την λογοκρισία μιας χούντας.

- Δεν χρειάζεσαι μηχανισμούς καταστολής, αφού κανένας δεν αμφισβητεί την κυριαρχία σου.

- Δεν χρειάζεσαι την παραπληροφόρηση / προπαγάνδα των ΜΜΕ. Τα deepfake είναι αδιάφορα.

- Δεν χρειάζεσαι την χειραγώγηση της κοινής γνώμης (παράπλευρη απώλεια: τα σόσιαλμηδια παύουν να έχουν τον σημερινό τους ρόλο).

Το 99% του ανθρώπινου είδους ΛΑΧΤΑΡΑΕΙ ήδη να πάρει απαντήσεις από την ΑΙ για το πως να ντυθεί, τι να καταναλώσει, σε ποια μέρη να πάει, τι να φάει, πως να διασκεδάσει, τι φάρμακα να πάρει, πως να χειριστεί τα οικονομικά του, πως να φερθεί στα σεξουαλικά του.

Οι απαντήσεις της ΑΙ φυσικά και δεν εξαρτώνται από κάποιο αντικειμενικό / επιστημονικό κριτήριο. Οι απαντήσεις της ΑΙ εξαρτώνται από τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη τους και μόνο.

 

Και όταν η ΑΙ σου λέει ήδη τι να φας, τι να αγοράσεις και ποιο εμβόλιο είναι χρήσιμο για την υγεία σου, γιατί να μην σου πει και ποιον να ψηφίσεις είτε ποιον να σκοτώσεις με τα χέρια σου;

Με τον Terminator πιστέψαμε ότι η ΑΙ είναι ένα ατσάλινο ρομποτικό πόδι που τσακίζει ένα ανθρώπινο κρανίο.

Με το Matrix πιστέψαμε ότι η ΑΙ είναι μια εικονική πραγματικότητα που ελέγχει το - αχ, τόσο πολύτιμο - μυαλό μας.

Τελικά, αυτά ήταν τα αισιόδοξα σενάρια.

Εγώ έφερα τον Τραμπ στην εξουσία

(... συνέχεια του τίτλου)  καθώς και όλη την λαϊκίστικη ακροδεξιά σαβούρα στην Ευρώπη.

Επειδή το "εγώ έφερα" ίσως ακούγεται προβοκατόρικο, δίνω μια διευκρίνηση: Οχι εγώ προσωπικά και ηθελημένα, αλλά οι συνθήκες της δουλειάς μου, για τις οποίες θα μιλήσω σε λίγο με λεπτομέρειες.

Το συμπέρασμα ενός κειμένου μπαίνει συνήθως στο τέλος. Κάνω μια εξαίρεση και το δίνω προκαταβολικά - τα επιχειρήματα έπονται.

Οι δυτικές κοινωνίες πάσχουν από ένα καρκίνωμα που λέγεται νεοφιλελευθερισμός (δημιούργημα του τέλους των 70s). Το καρκίνωμα αυτό δημιούργησε στις αρχές των 90s - μετά την κατάρρευση του "υπαρκτού σοσιαλισμού" - μεταστάσεις που λέγονται παγκοσμοιοποίηση και supply chain.

Χρησιμοποιώ επίτηδες ιατρικούς όρους, για να δείξω ότι χωρίς βαθύτατες τομές και δραστικές θεραπείες, οι κοινωνίες μας είναι καταδικασμένες σε δραματικό και επώδυνο θάνατο. Σαν πεσιμιστής, πιστεύω μάλιστα ότι είναι ήδη πολύ αργά για θεραπείες.

Τι λέει χοντρικά ο νεοφιλελευθερισμός: Ότι δεν υπάρχει κοινωνία. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι-μονάδες που ασχολούνται αποκλειστικά με το προσωπικό τους συμφέρον.

Πάρα πολύ βολικό αυτό για τους επικυρίαρχους. Οργανωμένες ομάδες δεν υπάρχουν. Έναν-έναν μπορούν να τους σκίσουν όλους. 

 

Δεν ξέρω αν όντως ισχύει, αλλά διάβασα πρόσφατα ότι στην Κίνα μπορείς να κριτικάρεις ελεύθερα το καθεστώς. Ο καθένας μπορεί να δημοσιεύσει ένα κείμενο στο οποίο θα κριτικάρει την κυβέρνηση, το κόμμα, την οικονομία κλπ. Χωρίς αρνητικές συνέπειες. Για την ακρίβεια, χωρίς καθόλου συνέπειες, αφού ότι και να δημοσιεύσεις σαν άνθρωπος-μονάδα, θα θαφτεί μέσα σε κλάσμα δευτερολεπτου από εκατομμύρια άλλα κείμενα που θα ασχολούνται με το αν οι γάτες στην κουζίνα τρομάζουν από τα αγγούρια. Η πιο αποτελεσματική λογοκρισία δεν χρειάζεται καν λογοκριτές.

Διάβασα επίσης ότι στην Κίνα πλέον σε στέλνουν μέσα για ομαδικές πράξεις. Αν π.χ. καλέσεις τους γείτονες σου να φτιάξετε μια χορωδία με την οποία θα υμνείτε το Κόμμα, ή αν πάτε ομαδικά στους αγρούς να πλέξετε στεφάνια, τότε θα σε μπουζουριάσουν.

Ο ακρογωνιαίος λίθος του νεοφιλευθερισμού. Αν θέλεις εξουσία, φρόντισε να μην υπάρχουν ομάδες. Φρόντισε ώστε η κάθε μονάδα να είναι εχθρική προς όλες τις άλλες μονάδες.

Αφήνω την Κίνα που δεν την ξέρω και έρχομαι στις δυτικές κοινωνίες. Δες γύρω σου. Ο καθένας σε έναν ατέρμονο αγώνα αυτοβελτίωσης, όλοι εχθροί με όλους. Σχέσεις μόνο στην βάση συμφερόντων. Ο γάμος είναι πλέον εμπορική πράξη, με συμβόλαιο. Έρωτας υπάρχει μόνο με αντίτιμο (για μένα αυτό ισοδυναμεί με πορνεία, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα).

Αν το ανθρώπινο είδος μπορούσε να επιβιώσει βιολογικά χωρίς ομάδες, δεν θα είχαμε αναπτύξει ομιλία. Ένα μουγκρητό και ένα ουρλιαχτό θα αρκούσαν για την επιβίωση μας. Κυριαρχήσαμε στον πλανήτη από τότε που "ανακαλύψαμε" την ομιλία, την γραφή και την μετάδοση της γνώσης από άνθρωπο σε άνθρωπο και από γενεά σε γενεά. 

Θέλεις την πιο φανερή απόδειξη ότι επιβιώνουμε μόνο και μόνο σαν ομάδα; Κυτάξου στον καθρέφτη.

Τα μάτια μας είναι άσπρα γύρω από την ίριδα. Σε αντίθεση με όλα τα άλλα ζώα, που τα μάτια τους είναι σκοτεινά, μαύρα. Γιατί γίνεται αυτό; Επειδή αν έχεις άσπρα μάτια μπορεί η ομάδα σου να ξέρει προς τα που βλέπεις. Επειδή τα άσπρα μάτια σημαίνουν αμοιβαία εμπιστοσύνη. Ο απέναντι ξέρει τι βλέπεις. Με άσπρα μάτια συνεργάζεσαι και επιβιώνεις. Όσους δεν έιχαν άσπρα μάτια, τους έτρωγε η λεοπάρδαλη και το DNA τους δεν διαιωνίστηκε.

Η χειραψία, το τσούγκρισμα των ποτηριών κ.α. συνήθειες, όλα αυτά είναι αποδείξεις αμοιβαίας εμπιστοσύνης και συνεργασίας. Χάρη σε αυτά επιβιώνουμε.

Αυτά ακριβώς προσπαθούν να καταργήσουν.

 

* * * *

Ωραία όλα αυτά, αλλά τι σχέση έχουν με τον Τραμπ και τα ακροδεξιά βοθρολύματα;

 

Έχουν άμεση σχέση αίτιου - αιτιατού, γιατί ο Τραμπ - και τα ευρωπαϊκά κακέκτυπα του - φέρνει πίσω την Λογική (ή τουλάχιστον κάτι που μοιάζει με Λογική) σε έναν κόσμο που έγινε παράλογος και σάπιος.

Μια παρενθεσούλα: Όσοι έχασαν πρόσφατα στις αμερικάνικες εκλογές, όσοι χάνουν και ξαναχάνουν στην Ευρώπη απο τους ακροδεξιούς, κατηγορούν τους ψηφοφόρους για βλάκες. Οι βλάκες φταίνε που δεν ψήφισαν "σωστά". Τι μας λες ρε μεγάλε; Εσύ δηλαδή είσαι ο έξυπνος; Εχεις χάσει παταγωδώς, σου έχουν πάρει επανειλημμένα τα σώβρακα και δεν νιώθεις ούτε στο ελάχιστο την ανάγκη να αναζητήσεις τις αιτίες στην δική σου ανικανότητα;

Τα τρία καρκινώματα - νεοφιλευθερισμός, παγκοσμοιοποίηση, supply chain - έχουν ξεσκίσει τον πλανήτη, έχουν καταστρέψει τις ζωές (δισ)εκατομμυρίων ανθρώπων, έχουν ανάγει σε Κανονικότητα ότι πιο σουρεάλ και παρανοϊκό μπορεί να φανταστεί το πιο αρωστημένο μυαλό και εσύ πραγματικά πιστεύεις ότι τον Τραμπ τον ψήφισε το 60% του αμερικάνικου πληθυσμού επειδή δεν έχουν το δικό σου αστρονομικό IQ; Κούνια που σε κούναγε μεγάλε.

Ο νεοφιλελευθερισμός ήταν το ξεκίνημα της παράνοιας, που συνεχίστηκε με τις μεταστάσεις της παγκοσμοιοποίησης. Βιομηχανίες άρχισαν να περιφέρονται από τόπο σε τόπο - εντελώς παρανοϊκά, εντελώς παράλογα, εντελώς απρόβλεπτα. Επιδοτούμενες χοντρά από τους ισχυρούς του χρήματος και με όπλο το supply chain υλοποιήθηκαν τα πιο παλαβά πράγματα. 

Φέρνοντας σαν παράπλευρη απώλεια και ασύλληπτες περιβαλλοντικές καταστροφές.

Το λίθιο (μέταλλο) το βγάζουν στην Χιλή, το μεταφέρουν στο Μαρόκο για να γίνει μπαταρίες, οι μπαταρίες πηγαίνουν στην Κίνα για να μπουν στα αυτοκίνητα, μαζί με τα καλώδια από το Πακιστάν (που έχει πάρει τον χαλκό από το Κονγκό), τα αυτοκίνητα πηγαίνουν από την Κίνα στην Καλιφόρνια και μετά το τέλος της - πάρα πολύ σύντομης - ζωής τους καταλήγουν σαν τοξικά απόβλητα στο Μεξικό.

Νομίζεις ότι η παραπάνω φράση είναι πολύπλοκη; Για λόγους συντομίας αναφέρω μόνο το 1% αυτής της αλυσίδας.

 

Τι είναι λογικό σε όλην αυτήν την παράνοια; Σε τι εξυπηρετεί - εκτός από εκατό  ολιγάρχες -  όλο αυτό το καφκικό σενάριο;

 

Σε μείωση του κόστους;  Οποιος το υποστηρίζει αυτό είναι αδαής. Γιατί αυτό που η παγκοσμιοποίηση ορίζει αυθαίρετα σαν "κόστος" πολύ πονηρά δεν περιλαμβάνει ούτε τις αστρονομικές επιδοτήσεις ( = κρατικό χρέος για όλους μας), ούτε τις περιβαλλοντικές καταστροφές ( = ακόμα μεγαλύτερο κόστος για όλους μας) ούτε το κόστος για τους άνεργους και την εξαθλίωση τόσων ανθρώπων. Η όποια κοινωνική πρόνοια υπάρχει ακόμα επιβαρύνει όλους μας, όχι το κόστος του κάθε παράλογου προϊόντος.

Η παγκοσμιοποίηση καταστρέφει ανθρώπους + πλανήτη, ο Τραμπ θέλει να την καταργήσει με δασμούς και εσύ τολμάς να είσαι εναντίον του Τραμπ; Γιατί άραγε;

Δεν αρνούμαι ότι ο Τραμπ και όλοι αυτοί οι ακροδεξιοί απατεώνες είναι καθίκια που έχουν δική τους ατζέντα και δικά τους συμφέροντα. Σαφώς και δεν είναι οι σωτήρες που θέλουν το καλό μας. Εκείνο που λέω είναι ότι προσφέρουν μια (φαινομενικά τουλάχιστον) λογική διέξοδο από έναν κόσμο υπερβολικά παράλογο, σάπιο και καφκικό.

 

Οταν η παγκοσμιοποίηση σου έχει γαμήσει την ζωή και έχεις έναν υποψήφιο που υπόσχεται να την καταργήσει, τότε τον ψηφίζεις. Τον άλλο υποψήφιο, που σου υπόσχεται ελεύθερες εκτρώσεις και δικαιώματα για τις λούγκρες, τον στέλνεις σπίτι του. Τελικά ΟΝΤΩΣ είναι θέμα IQ.

* * * *

Υποσχέθηκα στον τίτλο να δώσω λεπτομέρειες για την δουλειά μου. Ο σκοπός μου είναι να δώσω ένα ακόμα παράδειγμα της παράνοιας. Λιγότερο οφθαλμοφανές από τα άλλα παραδείγματα, αλλά πιο ύπουλο.

Ξεκίνησα την σταδιοδρομία μου σαν δρυίδης (ευχαριστώ αυτόν τον φίλο που μου απένειμε τον τιμητικό τίτλο). Η παγκοσμιοποίηση με μετέτρεψε από δρυίδη σε καφετιέρα.

Σαν δρυίδης έκανα μια λογική δουλειά. Μεγάλες εταιρείες (τράπεζες, ασφάλειες, αυτοκινητοβιομηχανία, αεροπλάνα κ.λ.π. κλπ. κλπ.) είχαν πολύπλοκα τεχνικά  προβλήματα που απαιτούσαν πολύ ειδικές γνώσεις / ικανότητες για να λυθούν. Εγώ σαν καλός δρυίδης διέθετα (και ακόμα διαθέτω) αυτές τις ειδικές τεχνολογικές γνώσεις. Έλυνα τα προβλήματα, έπαιρνα λεφτά. Λογικό.

Κάποια στιγμή, οι εταιρείες σταμάτησαν να χρειάζονται δρυίδες. Έλειψαν τα τεχνικά προβλήματα; Όχι φυσικά, δεν υπάρχει τεχνολογία χωρίς προβλήματα. Αλλά οι εταιρείες είτε λύνουν πλέον τα τεχνικά προβλήματα με χρηματοπιστωτικό τρόπο - π.χ. εξαγοράζουν κάποιον ανταγωνιστή, τα κουκουλώνουν με άφθονο μάρκετιγκ και διαφήμιση - είτε δεν τα λύνουν καθόλου.

Αν κάποιος αναρωτιέται γιατί τα προϊόντα γύρω μας έχουν όλο και χαμηλότερη ποιότητα, αυτή είναι μια πολύ καλή εξήγηση. 

 

Με το supply chain σου έρχεται πιο φτηνό να ρίξεις 5 εκατομμύρια στα σοσιαλμήδια για να κουνάνε οι σουρλουλούδες τον κώλο τους μπροστά στο προϊόν σου, παρά να λύσεις το πρόβλημα που έχει το προϊόν σου με τεχνικό τρόπο. 

Είναι παράλογο, είναι ηλίθιο, είναι αντιπαραγωγικό, σαπίζει την κοινωνία, είναι ενάντια στον καταναλωτή. Αλλά με την παγκοσμιοποίηση εξαφανίστηκαν οι δρυίδες.

Αφού αναγκαστικά δεν μπορούσα πια να είμαι αυτό που μου άρεσε - δρυίδης - κάπως έπρεπε να βγάλω το ψωμί μου. Την λύση μου την έδωσαν οι ίδιες εταιρείες: Κάνω  βαρετές δουλειές ρουτίνας και με περνάνε στα βιβλία τους - εντελώς νόμιμα - σαν "γενικές υποδομές" της εταιρείας. Ακριβώς δίπλα στις καφετιέρες και στα μελάνια για τους εκτυπωτές.

Η μετάβαση μου από δρυίδης σε καφετιέρα δεν αποτελεί προσωπικό πρόβλημα. Δεν γράφω εδώ για να γκρινιάξω για την κακούργα κενωνία. Ίσα ίσα που εγώ έπεσα στα πολύ μαλακά. Όσα λεφτά έβγαζα σαν δρυίδης, τόσα βγάζω και σαν καφετιέρα. Αν εξαιρέσεις μια πτώση στο κύρος της δουλειάς μου (που δεν με πολυενδιαφέρει έτσι κι αλλιώς) δεν είχα καμία αρνητική συνέπεια.

Αυτός ο παραλογισμός όμως δεν αφορά μόνο εμένα, ούτε όλοι έπεσαν στα μαλακά όπως εγώ ο κωλόφαρδος. Το 99,9% των εργαζόμενων στον δυτικό κόσμο έφαγε τεράστιες αρνητικές αλλαγές στην ζωή του. 

Το κυριότερο, δεν έφταιγε για τις αλλαγές αυτές, ούτε είχε κάποια δυνατότητα να τις προβλέψει, ούτε να αντιδράσει.

Κόσμος βρέθηκε ξαφνικά στον δρόμο, χωρίς ασφάλιση, χωρίς πρόνοια, χωρίς κάποιον τρόπο να θρέψει τα παιδιά του, αναγκάστηκε να κάνει δουλειές του ποδαριού, αναγκάστηκε να σκύψει μπροστά σε απολειφάδια που σιχαίνονταν.

Και όλα αυτά χωρίς να έχει κάνει κάποιο λάθος. Μια χαρά δούλευε, μια χαρά είχε κάνει τα κουμάντα του, μια χαρά είχε το σπιτάκι του, μια χαρά είχε στρώσει την ζωούλα του. 

Με την παγκοσμιοποίηση και το supply chain πήρε - σε ανύποπτο χρόνο - ένας χαρτογιακάς επιδότηση για να μεταφέρει την επιχείρηση από το Α στο Β και οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων πήγαν στον διάολο.

 

* * * *

Οι άνθρωποι ψάχνουμε για μια Λογική στην μικρή ζωή μας. Είναι κομμάτι της βιολογίας μας να προσπαθούμε να εξηγήσουμε τι συμβαίνει γύρω μας και γιατί. Επίσης έχουμε ανεπτυγμένο το αίσθημα του Δικαίου, όπως και τα ζώα. Πάρε δύο σκύλους και δώσε μόνο στον έναν λιχουδιές. Θα δεις τι σημαίνει αίσθημα Δικαίου στα ζώα...

Θεωρούμε λοιπόν δίκαιο ότι κάποιος που δουλεύει ευσυνείδητα θα ανταμείβεται.

Θεωρούμε λογικό να έχουμε κάποιον ρόλο, κάποια ευθύνη μέσα σε μια ομάδα.

Θεωρούμε παράλογο και άδικο να μας αντιμετωπίζουν σαν καφετιέρες και αναλώσιμα. 

Το ομαδικό πνεύμα είναι κριτήριο πρόσληψης. Δεν υπάρχει εταιρεία στον κόσμο που να μην τονίζει την σημασία της ομαδικότητας στους εργαζόμενους - αλλά μόνο εκεί που τους συμφέρει. Η εργοδοσίες πολύ βολικά ξεχνάνε ότι οι καφετιέρες δεν μπορούν να έχουν ομαδικότητα.

Εμείς λοιπόν οι καφετιέρες φέραμε τον Τραμπ και τα ακροδεξιά καθάρματα της Ευρώπης στην εξουσία. Όχι επειδή έχουμε χαμηλό IQ. Αλλά επειδή αυτοί οι απατεώνες υπόσχονται να καταργήσουν αυτό που εμείς αισθανόμαστε σαν άδικο, σαν παράλογο, σαν τρελό.

 

Όλες οι δήθεν ανθρωπιστικές / περιβαλλοντικές /  woke χοντρομαλακίες της αντίθετης πλευράς δεν πιάνουν μία μπροστά σε αυτό που η πλειοψηφία του κόσμου θεωρεί λογικό και δίκαιο.

Η παγκοσμιοποίηση και το supply chain θα καταργηθούν έτσι κι αλλιώς. Είναι καταδικασμένα από την Λογική. 

 

Το ερώτημα είναι αν θα τα καταργήσει ο Τραμπ, καταστρέφοντας παράλληλα όλον τον πλανήτη, είτε αν θα τα καταργήσει κάποιος πιο λογικός άνθρωπος που θα κάνει ψύχραιμα τις αναγκαίες και βαθιές τομές σε αυτά τα καρκινώματα.

Σαν πεσσιμιστής, πιστεύω το πρώτο.

Τεχνητή νοημοσύνη (ΑΙ)

Ρεζουμέ 1: Τι να την κάνεις την τεχνητή νοημοσύνη όταν δεν διαθέτεις φυσική νοημοσύνη; 

 

Ρεζουμέ 2: Δεν χρειάζεται να ανησυχείς μήπως η ΑΙ σε υποτάξει και καταστρέψει τον κόσμο. Είσαι ήδη ένα υποταγμένο ανδράποδο και τον κόσμο τον έχεις ήδη γαμήσει - δεν χρειάζεσαι την ΑΙ γι αυτό.

Ρεζουμέ 3: Το ερώτημα αν η ΑΙ διαθέτει συνείδηση, είναι χωρίς νόημα. Δεν διαθέτει, αλλά ακόμα και αν διέθετε, δεν θα έπαιζε κανέναν ρόλο.

 

* * *

Οι πρώτες ανησυχίες για το αν το δημιούργημα μπορεί να είναι ανώτερο από τον δημιουργό του υπήρχαν ήδη στην αρχαιότητα. Τότε όμως τα δημιουργήματα ήταν κάτι (πολύ ωραία) μάρμαρα. Οπότε το ερώτημα περί ανωτερότητας ήταν καθαρά φιλοσοφικό.

Η ανθρωπότητα δεν έχει συνειδητοποιήσει (ούτε ενδιαφέρεται να το κάνει) τι ακριβώς έγινε στην περίοδο 1640 - 1940. Μια χρονική περίοδο που ονομάζω χαϊδευτικά "19ος αιώνας", αν και κράτησε 300 χρόνια.

Μέσα σε 300 χρόνια η ανθρωπότητα έχτισε το 95% αυτού που αποκαλούμε σήμερα τεχνολογικό πολιτισμό. Στα 5.000 χρόνια πριν αυτόν τον "19ο αιώνα", το μόνο που ανακάλυψε η ανθρωπότητα ήταν η φωτιά, ο τροχός και κάτι βασανιστήρια (η σταύρωση, η σιδηρά παρθένος κ.α.).

Μετά από τον 19ο αιώνα και μέχρι σήμερα, η ανθρωπότητα δεν ανακάλυψε σχεδόν τίποτα. Οχι, δεν αποτελεί τεχνολογικό επίτευγμα το ότι ένα αϊφον έγινε μισό χιλιοστό πιο στενό, ούτε το ότι η κάμερα του βγάζει ωραίες σέλφι.

Επειδή ίσως κάποιος αμφισβητήσει το παραπάνω, δύο μόνο παραδείγματα (υπάρχουν πολλά): 

- Ηλεκτρικά αυτοκίνητα πρωτοφτιάχτηκαν το 1832 (επί Κολοκοτρώνη) και μπήκαν σε μαζική παραγωγή το 1888. Βενζινοκίνητα πρωτοφτιάχτηκαν το 1886 (50+ χρόνια αργότερα) και η μαζική παραγωγή ξεκίνησε το 1900-κάτι.

- Το 1898 ο N. Tesla παρουσίασε το πρώτο WiFi. Λίγα χρόνια πιο πριν η Θεσσαλία είχε γίνει ελληνική, την πήραμε από την οθωμανική αυτοκρατορία.

Επιμένω λοιπόν ότι αυτό που σήμερα βιώνουμε σαν δυτικό τεχνολογικό πολιτισμό (κάθε μη δυτικός πολιτισμός είτε δεν υπήρξε ποτέ είτε είχε σβήσει πριν τον 19ο) φτιάχτηκε σε αυτά τα 300 χρόνια.

Δεν ξεχνάω τον Da Vinci (1452, έναν χρόνο πριν την άλωση - 1519). Αλλά οι ιδιοφυείς ανακαλύψεις του έμειναν στα σημειωματάρια του. Δεν μπήκαν στην πράξη και δεν έγιναν παγκόσμια προϊόντα όπως π.χ. το αυτοκίνητο ή ο ηλεκτρισμός.

Ήταν λοιπόν λογικό, ότι η ανθρωπότητα τρόμαξε από αυτήν την εκρηκτική εξέλιξη του 19ου αιώνα. Τρόμαξε από την ίδια της την εφευρετικότητα και τις ικανότητες. Κάπου εκεί αναδύθηκε ξανά το αρχαίο φιλοσοφικό ερώτημα για το αν το δημιούργημα μπορεί να είναι ανώτερο από τον δημιουργό του.

Μόνο που τώρα δεν είχαμε κάτι μαρμάρινα αγάλματα σαν δημιούργημα. Είχαμε πανίσχυρες μηχανές, με ασύλληπτες ικανότητες. Οπότε ο τρόμος μπροστά στο δημιούργημα ήταν πιο δικαιολογημένος. 

 

Η πρώτη που εξέφρασε λογοτεχνικά τον τρόμο ήταν ή Mary Shelley το 1818 (Frankenstein). Μετά, πάμπολλοι άλλοι.

Στα πιο μοντέρνα χρόνια έχουμε τον Terminator (1984), όπου η ΑΙ υποτάσσει την ανθρωπότητα σωματικά - με όπλα, πείνα και καταστροφές.

Φυσικά το Matrix (1999), όπου η ΑΙ πάλι υποτάσσει την ανθρωπότητα, πνευματικά αυτήν την φορά. Το matrix υποτίθεται ότι είναι ένα ΑΙ πρόγραμμα που φυτεύει μια ψεύτικη πραγματικότητα στα μυαλά των ανθρώπων.

* * *

Κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα, με την ΑΙ να αποτελεί πλέον κοινό τόπο. Τουλάχιστον μια από τις ΑΙ (υπάρχουν πολλές), δλδ. αυτό που ξέρουμε σαν ChatGPT μαζί με όλα τα παράγωγα / εξελίξεις του.

Δεν παραγνωρίζω τις τεράστιες επιπτώσεις που μπορεί να έχει το συγκεκριμένο πεδίο της ΑΙ με το chatgpt και τους επιγόνους του. Θεωρώ όμως αυτές τις επιπτώσεις σαν διαχειρίσιμες. Και σε κάθε περίπτωση "στραγαλάκια" (peanuts) μπροστά στις επιπτώσεις των άλλων πεδίων της ΑΙ - αυτών που δεν μαθαίνουμε ότι υπάρχουν καν.

Άρα δύο ερωτήματα:

- Γιατί θεωρώ το chatgpt σαν στραγαλάκια; 

- Ποια είναι τα άλλα πεδία της ΑΙ που δεν ξέρουμε; (μας τα κρύβουν, διαδώστε πριν το κατεβάσουν 😀😀😀 )

Στο πρώτο ερώτημα. 

Στραγαλάκια, επειδή το chatgpt δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα generative AI. Όπως δηλώνει  και η λέξη generative, αυτό το πράγμα μπορεί να φτιάχνει άλλα μη υλικά πράγματα. Δεν μπορεί να φτιάξει αυτοκίνητα, ούτε φάρμακα, ούτε να βιδώσει μια λάμπα. Μπορεί όμως να κατασκευάσει εικόνες, ήχους και βίντεο ( = εικόνα + ήχος).

Ναι, μπορεί να φτιάξει ψεύτικες εικόνες. Μπορεί π.χ. να φτιάξει τον τραμπ να μιλάει υπέρ των αμβλώσεων. Μπορεί π.χ. να μιμηθεί την φωνή σου και να σου αδειάσει τον λογαριασμό (αν η τράπεζα σου βασίζεται σε αναγνώριση φωνής). 

Οκ, η ανθρωπότητα θα μάθει σιγά σιγά να μην εμπιστεύεται  εικόνες, ήχους και βίντεο. Δεν το θεωρώ τραγικό αυτό, ούτε καν δύσκολο.

Το κερασάκι που δεν έχουν προσέξει οι περισσότεροι είναι ότι η "μαγκιά" της ΑΙ δεν είναι σε αυτό που φτιάχνει (= στην έξοδο, στο αποτέλεσμα), αλλά σε αυτό που δέχεται (= στην είσοδο).

Στην τελική, τα βίντεο/εικόνες που φτιάχνει η ΑΙ μπορεί να στα φτιάξει και ένας οποιοσδήποτε καλός γραφίστας. Αν και θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο και χρήματα. Το αποτέλεσμα όμως του γραφίστα θα είναι το ίδιο - ίσως και καλύτερο - από το αποτέλεσμα της generative AI.

 

Η μαγκιά λοιπόν δεν βρίσκεται στην δημιουργία μιας πλαστής εικόνας, στο αποτέλεσμα. Η μαγκιά βρίσκεται στην είσοδο, στο να αναθέσεις στην ΑΙ "φτιάξε μου τον τραμπ να μιλάει υπερ των αμβλώσεων" και η ΑΙ, δηλαδή ένα μηχάνημα, να καταλαβαίνει το τι είναι οι αμβλώσεις, τι είναι ο τραμπ, και τι είναι προεκλογική συγκέντρωση.

Άλλωστε, αυτός ο τομέας της ΑΙ δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα LLM = Large Language Model. Η έμφαση δίνεται στο language, την γλώσσα. 

 

Αυτό που σήμερα ο πολύς κόσμος αντιλαμβάνεται σαν ΑΙ δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μηχάνημα που του λες "φτιάξε ένα βίντεο με πουλιά στο δάσος" και το μηχάνημα ξέρει τι είναι βίντεο, τι είναι πουλιά και τι είναι δάσος. 

Την ίδια εντολή μπορείς να δώσεις σε έναν καλό φωτογράφο, θα σου φτιάξει το ίδιο πράγμα. Η αντίληψη της γλώσσας είναι το κλειδί, γι' αυτό λέγεται Large Language Model.

Την ίδια εντολή μπορείς να δώσεις και σε έναν κλασσικό υπολογιστή (όχι ΑΙ), μόνο που εκεί θα πρέπει να του εξηγήσεις τι είναι π.χ. ένα δάσος. Το πασίγνωστο φωτοσοπ σου φτιάχνει ένα δάσος ότι ώρα θέλεις - αρκεί να του δώσεις τις κατάλληλες (δύσκολες) εντολές.

 

Εδώ μπαίνουν και μερικά άλλα παράπλευρα, δυσάρεστα στοιχεία. 

Π.χ. η ΑΙ είναι ένα εξαιρετικά πανάκριβο πράγμα, καταναλώνει 5.000Χ περισσότερο ρεύμα από ότι ένας απλός υπολογιστής. Και για να τρέξει χρειάζεται πανάκριβες υποδομές.  Ναι, σήμερα την χαρίζουν κάτω του κόστους (οι δισεκατομμυριούχοι σαν τον μασκ και τον μπεζος έχουν άπειρο χρήμα). Αλλά μόλις ο κόσμος την συνηθίσει, η ΑΙ θα γίνει ένα πανάκριβο εργαλείο μόνο για προνομιούχους. Η πλέμπα απλά την πάτησε.

Η Κατίνα που σήμερα βελτιώνει με την βοήθεια της ΑΙ τον κώλο της στην σέλφι, αύριο θα έχει το δίλημμα είτε να δώσει το νεφρό της είτε να βγάλει σέλφι με παρακατιανό κώλο. Είμαι 100% σίγουρος ότι θα προτιμήσει να δώσει το νεφρό της - και πολλά περισσότερα από νεφρό (π.χ. να ψηφίσει "τον δικό μας" υποψήφιο για πρόεδρο).

Το συμπέρασμα είναι αυτό που δίνω σαν ρεζουμέ στις πρώτες αράδες. Η ΑΙ δεν έχει συνείδηση, αλλά ούτε την χρειάζεται. Δεν χρειαζόμαστε ΑΙ με συνείδηση για να μας γαμήσει, μια χαρά δίνουμε κώλο και από μόνοι μας.

Αφήνω ότι από τεχνική σκοπιά, το να περιμένεις από ένα LLM / generative AI να έχει συνείδηση είναι σαν να περιμένεις από ένα ψάρι να ξέρει ποδήλατο.

* * *

Είναι λοιπόν η ΑΙ κάτι ακίνδυνο, χωρίς συνείδηση; Αν μιλάμε για την ΑΙ που βλέπει ο πολύς κόσμος, τότε ναι. Ακόμα και με το "ακίνδυνο" chatgpt είμαστε χαμένοι από χέρι. Αλλά - ξαναλέω - αυτό είναι στραγαλάκια μπροστά στους άλλους τομείς της ΑΙ, αυτούς που δεν βλέπουμε, ούτε φανταζόμαστε τις επιπτώσεις τους.

Ας φανταστούμε ένα 10χρονο αγοράκι με μια μπάλα ποδοσφαίρου, οπουδήποτε στον κόσμο. Είναι πανεύκολο για το 10χρονο το να ισορροπήσει το σώμα του στο ένα του πόδι και να ισορροπήσει την μπάλα στο άλλο του πόδι που είναι σηκωμένο στον αέρα. Υποθέτω ότι δεν υπάρχει 10χρονο αγόρι στον κόσμο που να μην το έχει τουλάχιστον δοκιμάσει.

 

Πως τα καταφέρνει το 10χρονο; Πολύ εύκολα με μικρές, ανεπαίσθητες κινησούλες των δυο του ποδιών και του κορμιού του κρατάει τόσο το σώμα του όσο και την μπάλα σε ισορροπία.

Αυτό που για κάθε 10χρονο είναι πανεύκολο, για έναν (κλασσικό) υπολογιστή είναι αδύνατο. Το 10χρονο λύνει μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου ένα πολύπλοκο πρόβλημα βελτίωσης του Markov (Markov decision process). Για να λύσει το πρόβλημα βελτίωσης πρέπει να λύσει την εξίσωση του Bellman.

Αυτό είναι το πρόβλημα, το Markov decision process:

Και αυτή είναι η λύση του, η εξίσωση του Bellman (για την ακρίβεια, μια από τις δυνατές λύσεις):

 

 

Ξέρουμε λοιπόν τι κάνει το 10χρονο με την μπάλα του. Αλλά δεν μπορούμε να βάλουμε τον οποιονδήποτε κλασσικό υπολογιστή να κάνει το ίδιο. Γιατί μέχρι να λύσει το πρόβλημα ο υπολογιστής, το 10χρονο αγοράκι θα έχει αποκτήσει εγγόνια.

 

Δεν είναι απλά θέμα ταχύτητας, διαθέτουμε πολύ γρήγορους υπολογιστές.

Είναι θέμα ότι τα παραπάνω σύμβολα αντιπροσωπεύουν (άγνωστες) πιθανότητας και (ακόμα πιο άγνωστα) αθροίσματα πολλαπλών παραγόντων. Οι κλασσικοί υπολογιστές - όσο ισχυροί και να είναι - εξ ορισμού δεν μπορούν να λύσουν προβλήματα με άγνωστα δεδομένα.

Εδώ αναλαμβάνει η ΑΙ. Όπως και το 10χρονο, η ΑΙ μπορεί να μαθαίνει από το αποτέλεσμα και να επαναλαμβάνει, δοκιμάζοντας διάφορες πιθανότητες. Ακόμα και το 10χρονο πρέπει να εξασκηθεί, δεν κρατάει την μπάλα με την πρώτη προσπάθεια.

 

Ωραία λοιπόν, η ΑΙ μπορεί να κρατάει μια μπάλα ποδοσφαίρου σε ισορροπία, όπως ένα 10χρονο. Σε τι χρησιμεύει αυτό;  

Βασικά σε τίποτα. Αν είσαι αδαής.

 

Αν δεν είσαι αδαής, τότε ξέρεις ότι τα MDP (Markov Decision Process) και η εξίσωση του Bellman είναι τα "εργαλεία" του Terminator. Η απόλυτη υπεροχή. 

Όποιος έχει στην κατοχή του ένα μηχάνημα που μπορεί να λύνει MDP, μπορεί να:

- Καταστρέψει το χρηματοπιστωτικό σύστημα ενός κράτους, αφήνοντας άθικτο το δικό του

- Στείλει ρομποτικά αεροπλάνα - που δεν χρειάζονται "ακριβούς" ανθρώπινους πιλότους - οπουδήποτε για να χτυπήσουν οποιονδήποτε

- Κατασκευάσει βιολογικά όπλα (ιούς) που θα χτυπάνε μόνο συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων. Π.χ. μόνο τους μαύρους, μόνο τους λευκούς αρσενικούς, γενικά μόνο όποιον δεν είναι δικός μας. Είτε όποιον δεν μας πληρώνει κάθε μήνα έναν κεφαλικό φόρο, όπως επί τουρκοκρατίας.

- Και πάμπολλα άλλα, τα οποία δεν μπορώ να φανταστώ, μη έχοντας άρωστο μυαλό.

Η αυτόνομη οδήγηση, τα ιπτάμενα ταξί, τα αυτόματα delivery πίτσας και μερικά ακόμα "επιτεύγματα" με τα οποία μας έχουν πρήξει τα @@ δεν είναι τίποτα άλλο από μηχανήματα που λύνουν MDP. 

 

Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι τι μπορούν να κάνουν αυτά τα μαραφέτια, ούτε το αν κάποτε αποκτήσουν συνείδηση, αλλά ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΑΝΗΚΟΥΝ; Ποιος τα διατάζει; Γιατί αυτός που τα διατάζει, μπορεί εδώ-και-τώρα με το πάτημα ενός κουμπιού να τα μετατρέψει από delivery πίτσας σε δολοφόνους.

Πραγματικά πιστεύεις ότι στην αυτόνομη οδήγηση το αυτοκίνητο σε πηγαίνει όπου θέλεις εσύ; ...

Αυτά δεν είναι υποθέσεις. Αυτά τα μηχανήματα υπάρχουν ΗΔΗ. 

Μικρό βιντεάκι 1,5 λεπτού 

Προφανώς αντί για μια τσαντούλα με σάντουιτς, το μηχάνημα μπορεί να κρατάει και ένα σακίδιο με μπομπίτσες. Αντί για μια εξάτμιση μπορεί να κρατάει ένα οπλοπολυβόλο. Και αντί να κινείται ανάμεσα σε χαρτοκιβώτια, μπορεί να κινείται ανάμεσα σε σπίτια.

Το θεμελιώδες γεγονός εδώ είναι, ότι η ΑΙ δεν χρειάζεται "συνείδηση", ότι και να σημαίνει ο όρος. 

Δεν χρειάζεται δλδ. το σενάριο του terminator και του matrix, στα οποια η ΑΙ αποκτάει "συνείδηση" και αποφασίζει να εξοντώσει την ανθρωπότητα.

 

Είναι υπεραρκετό ότι κάποιος αδίστακτος με πολλά λεφτά και ονειρώξεις Απόλυτης Υπερεξουσίας (μπορείτε να με λέτε Ήλον Μασκ, Τζεφ Μπεζος, Πούτιν, Τραμπ, Ξι και μερικά άλλα λουλούδια) έχει ήδη στα χέρια του τα εργαλεία να ξεσκίσει την ανθρωπότητα. Και δεν έχει κανέναν απολύτως ενδοιασμό, ούτε εμπόδιο στο να κάνει τα άρωστα όνειρα του πράξη.

Ώστε δεν ζούμε στην εικονική πραγματικότητα του Μάτριξ, έεεεε;

Τα σόσιαλμηδια μας δείχνουν την καθαρή, πραγματική πραγματικότητα;

Και όχι αυτό που θέλει ο κάθε μασκ να μας φυτεύει στο μυαλό σαν πραγματικότητα (όπως έκανε το μάτριξ π.χ.);

Κοιμηθείτε ελεύθερα. Δεν θα στείλει.